II OSK 2408/21

II OSK 2408/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski /sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 1030/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-25
VII SA/Wa 2289/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-04-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych M.W., K.W., P.W. oraz S.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2289/20 w sprawie ze skargi A.R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. nr 1140/20 w przedmiocie nakazu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od M.W., K.W., P.W. oraz S.W. na rzecz A.R. kwoty po 484,25 (czterysta osiemdziesiąt cztery złote dwadzieścia pięć groszy) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2289/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A.R., uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) z dnia 1 października 2020 r. nr 1140/20 oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (zwanego dalej: PINB) z dnia 6 marca 2020 r. znak PINB.IVOT.5141313.2018.ZS, a także zasądził od WINB na rzecz skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Poddaną kontroli Sadu I instancji decyzją WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; zwanej dalej: k.p.a.), uchylił w całości decyzję PINB z dnia 6 marca 2020 r. znak PINB.IVOT.5141313.2018.ZS i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, zwanej dalej: p.b.) nakazał M.Ś., B.Ś. P.W. i S.W. doprowadzenie - w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji - wykonanych robót budowlanych polegających na utwardzeniu kostką betonową części nawierzchni działki ew. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem poprzez usunięcie wykonanego betonowego utwardzenia o powierzchni 6,46 m² i przywrócenie w tym zakresie nawierzchni z kratek trawnikowych geoSystem G4.
Skargi kasacyjne od ww. wyroku o tożsamej treści złożyli M.W., K.W., P.W. i S.W., zaskarżając ww. wyrok w całości, i zarzucając mu naruszenie:
1) art. 50 ust. 1 p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy brak jest jakikolwiek dowodów w sprawie na okoliczność aby utwardzenie drogi na działce [...] powstało w sposób mogący powodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia czy też zagrożenia środowiska lub aby w jakikolwiek sposób odbiegało od warunków określonych w obowiązujących przepisach (art.29 ust. 2 i art. 30 p.b.);
2) art. 51 w zw. z art. 52 ust. 1 p.b. przez jego niewłaściwą interpretację wynikającą z pominięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny faktu, że:
- roboty zostały już wykonane;
- w momencie powiadomienia przez inwestora o zakończeniu inwestycji - kratka trawnikowa była przez niego wykonana;
3) art. 29 ust. 2 p.b. w zw. z art. 30 a contrario p.b., co polegało na wadliwej interpretacji tychże norm prawnych (nie obwarowanych żadnymi rygorami, wymogami czy też sankcjami np. w zakresie obowiązku zbadania średniej powierzchni biologicznie czynnej występującej w okolicy) i ich niezastosowania podczas orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a na podstawie, których to przepisów skarżący, po zgłoszeniu zakończenia prac budowlanych, mieli pełne prawo do dokonania utwardzenia części działki inwestycyjnej, z której wyłoniono działkę o nr.: [...] albowiem przepisy powyższe nie wymagają pozwolenia na budowę i nie podlegają zgłoszeniu organom administracji architektoniczno - budowlanej;
4) art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwą interpretację, co objawiło się wadliwym przyjęciem, że właściwy minister jest upoważniony do określenia wymagań dotyczących powierzchni biologicznie czynnej, co zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzasadniało czynienie dywagacji w tym zakresie, a następnie zadecydowało o wydaniu zaskarżonego wyroku z rażącą obrazą ww. normy prawnej albowiem brak jest jakikolwiek regulacji prawnej, która upoważniałyby organ wydający decyzję o warunkach zabudowy do określania procentu powierzchni biologicznie czynnej oraz nie istnieją żadne regulacje, które sposób ustalenia wielkości powierzchni zabudowy odnosiłyby się lub wiązałby, w jakikolwiek sposób, ze wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej, co jednoznacznie wskazuje, że wprowadzenie do decyzji o warunkach zabudowy wymogów nie wynikających wprost ze wskazanych przepisów powszechnie obowiązujących, stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego przez urzędnika państwowego;
5) art. 15 ust.2 pkt.6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwe zastosowanie, co objawiło się rażąco mylnym zinterpretowaniu tej normy prawnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że obligatoryjne wymogi ustawowe odnoszące się do planu zagospodarowania przestrzennego (w tym zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu - w tym procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej) - ma analogiczne zastosowanie względem przepisów dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wolą ustawodawcy było odmienne ukształtowanie zakresu decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do zakresu planu miejscowego, a rezygnacja z określenia procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej w decyzji o warunkach zabudowy - stanowi celowy zabieg normalizacyjny;
6) wadliwą interpretację uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 29 sierpnia 2019 r., a to Miejscowego Planu Zagospodarowania "Przestrzennego obszaru Las, który objął m.in. działki nr.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] (powstałe w wyniku podziału nieruchomości inwestycyjnej dz.nr. [...]), a który to plan od 11 września 2019 r. stanowi prawo miejscowe, co objawiło się wadliwym ustaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jakoby ów plan nakładał na właścicieli nieruchomości zabudowanych znajdujących się na obszarze objętym MPZP - obowiązek dostosowywania parametrów urbanistycznych charakteryzujących zainwestowanie działki do wielkości opisanych w tymże MPZP - skoro prawo nie może działać wstecz;
7) pominięcie i tym samym niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podczas orzekania w sprawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (wydanego zgodnie z deklaracją zawartą w ustawie o planowaniu przestrzennym), które określa parametry nowej zabudowy na obszarach nieobjętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, a którego to regulacje nie przewidują określenia współczynnika powierzchni biologicznie czynnej, który to zaś współczynnik może być jedynie określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a co skutkowało tym, że utwardzenie działki przez skarżących - było w pełni uprawnione i nie stało w opozycji do przepisów obowiązujących regulacji prawnych;
8) art. 134 p.p.s.a. polegające na wykroczeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, co polegało na dostrzeżeniu przez Sąd okoliczności nie mających żadnego znaczenia dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, a co skutkowało odejściem od przedmiotu sprawy i próbą faktycznego kwestionowania przez Sąd czynności administracyjno - technicznej, tj.: "zgłoszenia na użytkowanie", w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy winno ograniczać się wyłącznie do ustaleń dotyczących działki nr.: [...], a nie nieuprawnionej oraz generalnej oceny wykonanych i zakończonych prac budowlanych albowiem brak jest w ramach obowiązujących przepisów prawa trybu do unieważniania w ten sposób prawomocnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej tym bardzie, że nie można zastosować wcześniejszych przepisów albowiem od 11 września 2019 r. weszła w życie uchwała Rady m.st. Warszawy, która sankcjonuje dotychczasowe zagospodarowanie terenu;
9) art. 105 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i obowiązujące przepisy prawa nakazywały potraktowanie niniejszej sprawy za bezprzedmiotową, co skutkować winno umorzeniem postępowania administracyjnego albowiem brak jest materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji władczej.
Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarg kasacyjnych wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nieuprawniony, tj. w oparciu o nieistniejące dowody zakłada, że w momencie powiadomienia przez inwestora o zakończeniu inwestycji - kratka trawnikowa nie była przez tegoż inwestora wykonana. Obowiązujący od 11 września 2019 r. ,miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje między innymi działkę [...], nie nakłada na właścicieli nieruchomości zabudowanych obowiązku dostosowywania parametrów urbanistycznych charakteryzujących już zainwestowane działki do wielkości opisanych w tym planie. Co więcej plan wprost sankcjonuje dotychczasowe zagospodarowanie terenu.
Utwardzenie części powierzchni działki ew. [...] dokonane w 2018 r., już po zakończeniu prac budowlanych (zgłoszonych jako zakończone 14 marca 2018 r.) - pozostaje w zgodzie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustawy prawo budowlane i tym samym nie może podlegać przepisom dotyczącym samowoli budowlanych. Objęte przedmiotem postępowania prace polegające na utwardzeniu części zabudowanej działki ew. [...] - zwolnione były z obowiązku uzyskania na ich wykonanie pozwolenia na budowę. Powyższe prace nie podlegały także zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Rzeczone prace nie powstały również w sposób mogący powodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia czy też zagrożenia środowiska lub aby w jakikolwiek sposób odbiegały od warunków określonych w przepisach.
W wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie, której wydano pozwolenie na budowę zawarty był parametr powierzchni biologicznie czynnej, przy czym na stronie drugiej w/w decyzji, w części dotyczącej warunków ochrony środowiska dla planowanej inwestycji widnieje informacja iż: "... procent powierzchni biologicznie czynnej może ulec zmianie"), to został on w pełni uwzględniony w projekcie zagospodarowania terenu inwestycji. Brak było jednak podstaw do jego określenia w decyzji albowiem rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r, 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego - nie przewiduje w ogóle określania takiego współczynnika.
Na badanym terenie zapewniono 40% powierzchni biologicznie czynnej. Wynika to z faktu iż zapełniono dokładnie 603,54 m² co po porównaniu powierzchni biologicznie czynnej do powierzchni działki [...] daje wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 39,58%. Ponieważ w decyzji o warunkach zabudowy nr 339/2013 wydanej dla działki [...] wskaźnik ten określono w liczbach całkowitych PINB powinien był cały czas operować wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej, a nie ilością metrów kwadratowych. Tylko bowiem taki wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej znajduje się w jakiejkolwiek decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym PINB powinien był już na tym etapie umorzyć postępowanie w związku z treścią art.105 k.p.a. Podkreślono, że dodatkowo wykonane roboty nie doprowadziły do naruszenia jakichkolwiek przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał także rażącej obrazy art. 61 ust.7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem błędnie uznał, że minister jest upoważniony do określenia wymagań dotyczących powierzchni biologicznie czynnej. Brak jest tymczasem jakikolwiek regulacji prawnej, która upoważniałyby organ wydający decyzję o warunkach zabudowy do określania procentu powierzchni biologicznie czynnej. Nie istnieją także żadne regulacje, które sposób ustalenia wielkości powierzchni zabudowy odnosiłyby się lub wiązałby, w jakikolwiek sposób, ze wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej.
Sąd I instancji naruszył art.134 p.p.s.a. bowiem odszedł od przedmiotu sprawy i podjął próbę faktycznego kwestionowania czynności techniczno - administracyjnej dokonanej przez inwestora, a polegającej na "zgłoszeniu na użytkowanie". Właściwe bowiem rozpatrzenie sprawy winno ograniczać się wyłącznie do ustaleń dotyczących działki nr.: [...], a nie nieuprawnionej i generalnej oceny wykonanych oraz zakończonych prac budowlanych. Brak jest bowiem, w ramach obowiązujących przepisów, trybu do unieważniania w ten sposób prawomocnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej.
W odpowiedziach na skargi A.R. wniosła o ich odrzucenie, ewentualnie oddalenie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazała na szereg formalnych uchybień jakich dopuścił się autor skargi kasacyjnej. Wskazała także, iż utwardzenie drogi istotnie odbiegało od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr 915/2015 z dnia 30 września 2015 r., gdyż w projekcie budowlanym powierzchnia czynna biologicznie została określona na 40%.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zasadnicza część zarzutów podniesionych w skargach kasacyjnych została sformułowana w sposób wadliwy. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Postawiony w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Skarga kasacyjna musi wskazywać konkretny przepis jaki miałby zostać naruszony przez Sąd I instancji, a także sposób w jaki ten przepis miałby zostać naruszony. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Wymóg ten jest spełniony gdy autor skargi kasacyjnej wskazuje konkretny przepis jaki został w jego ocenie naruszony, z podaniem numeru konkretnej jego jednostki redakcyjnej. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia. Wskazane natomiast w postawach skarg kasacyjnych przepisy art. 50, art, 51, art. 29 ust. 2 i art. 30 p.b., a także art. 134 p.p.s.a. dzielą się na kolejne jednostki redakcyjne, których autor skargi kasacyjne już nie wskazuje. Wobec tego tak szeroko postawionych zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów z których nie wszystkie jednostki redakcyjne miały w sprawie zastosowanie, niemożliwym było odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do ww. zarzutów. W orzecznictwie wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 51 p.b. jest zarzutem, który jako postawiony bez określenia, który przepis zawarty w tym artykule został naruszony powoduje, że nie może wyznaczać zakresu rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym (por. wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r., II OSK 1469/16; z 17 listopada 2020 r., II OSK 1307/18;z 21 czerwca 2023 r. II OSK 2187/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie nie spełnia także warunku przytoczenia podstaw kasacyjnych wskazanie na wadliwą interpretację uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 29 sierpnia 2019 r., - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Las oraz niezastosowanie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, bez wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych tych aktów prawnych, które miałby zostać naruszone przez Sąd I instancji.
W przypadku zarzutu naruszenia art. 105 k.p.a. autor skargi kasacyjnej również nie precyzuje który § tego przepisu miałby zostać naruszony przez Sąd I instancji. Ponadto sąd administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w swoim postępowaniu. Przepisy te mają tylko i wyłącznie zastosowanie do postępowania przed organami administracyjnymi. Wynika to z tego, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji. Autor skargi kasacyjnej powinien postawić zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów, w oparciu, o które Sąd I instancji dokonał kontroli działalności organu administracji, tj. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za jego pomocą argumentacji (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09), bowiem z uzasadnienia skarg kasacyjnych wynika że skarżący kasacyjnie co do zasady kwestionują możliwość prowadzenia postępowania naprawczego, w stosunku do robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę oraz dokonania zgłoszenia.
Naczelny Sąd Administracyjny argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podziela. Zasadnie w tym zakresie Sąd I instancji powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. II OSK 1/16. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine p.b., a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Jak wynika z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. podstawą do prowadzenia postępowania naprawczego może być wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Przepisami w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. są także przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jest bowiem aktem prawa miejscowego. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Prowadzenie robót budowlanych, nawet niewymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.) (wyrok NSA z 19 lutego 2015 r., II OSK 1743/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Trafnie Sąd I instancji stwierdził, że skoro zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, że utwardzenie nawierzchni działki kostką betonową zrealizowano również na działkach ew. nr [...] do [...], a odpowiada to powierzchni drogi wewnętrznej inwestycji zrealizowanej w oparciu o pozwolenie na budowę nr 915/2015 z 30 września 2015 r., którą w projekcie przewidziano z kratek trawnikowych geoSystem G4, szerszego wyjaśnienia wymaga z jakiej przyczyny organy nadzoru budowlanego uznały, że postępowanie winno dotyczyć tylko utwardzenia nawierzchni działki ew. nr [...]. Skutkować to mogło także błędnym określenie adresata decyzji. Nie zostało również wyjaśnione przez organy, z jakiej przyczyny dokonując ustaleń co do zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami planistycznymi na działce [...], wzięły pod uwagę powierzchnię wszystkich działek powstałych po podziale działki nr [...] i w ten sposób poczyniły obliczenia dla działki ew. nr [...]. Z tych powodów zasadnie Sąd I instancji uznał, że decyzja WINB zapadła z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust 7 p.b.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 oraz art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pierwszy z przepisów określa obligatoryjne elementy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i znajduje zastosowanie w procedurze przyjęcie tego planu. Drugi natomiast stanowi ustawową delegację do określenie w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, uwzględniając potrzeby kształtowania ładu przestrzennego, w tym przeciwdziałania powstawaniu konfliktów przestrzennych. Żaden z tych przepisów nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie, która dotyczyła postępowania naprawczego prowadzonego w stosunku do wykonanych robót budowlanych. Przepisy te nie były stosowanie przez Sąd I instancji, zatem Sąd nie mógł on dopuścić się ich naruszenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skarg kasacyjnych. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.