II OSK 2407/24

II OSK 2407/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Kr 342/24 - Wyrok WSA w Krakowie z 2024-05-17
II OSK 784/25 - Postanowienie NSA z 2025-05-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C., R. N. i P. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 342/24 w sprawie ze skargi A. C., R. N., P. N. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. znak WI-VI.7821.1.10.2022.JB w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 342/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi A. C., R. N. i P. N. (właścicieli działki nr [...] w Krakowie w części przeznaczonej na realizację inwestycji drogowej) na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2023 r., znak: WI-VI.7821.1.10.2022.JB, w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 i art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 162), zwanej dalej "specustawą" oraz art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "P." od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 lutego 2022 r., Nr 6/6740.4.2022, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (ZRID), pn.: Rozbudowa ulicy [...] (drogi gminnej, lokalnej L) w km AB 0+005.00 - 0+267.00i budowa odcinka ulicy [...] (drogi gminnej dojazdowej D) w km CD 0+008.00 - 0+067.00, z przebudową skrzyżowań z ulicami [...] i [...] oraz budową skrzyżowania z ulicą [...] wraz z infrastrukturą techniczną w Krakowie.
W zaskarżonej decyzji Wojewoda uchylił w części decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekł reformatoryjnie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W ocenie Sądu I instancji okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują na istnienie przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. i wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej. Brak jest też podstaw do stwierdzenia naruszenia zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, art. 7b, art. 8, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.; zaś art. 136 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd wskazał na treść art. 11a ust. 1 i 2a, art. 11f ust. 1, art. 11e, art. 12 ust. 2 i 4 specustawy, § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Na gruncie tych przepisów Sąd stwierdził, że w przypadku spełnienia wszystkich wymogów zawartych w ustawie, organ wydający decyzję ZRID nie może odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (decyzja związana). Przepisy też nie przewidują możliwości kwestionowania zasadności planowanego przebiegu i celowości inwestycji drogowej. To tylko inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych dla planowanego przedsięwzięcia drogowego. Ponadto dla wydania decyzji ZRID nie stanowią przeszkody przepisy planistyczne, w tym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz zawarcie umowy z podmiotem prywatnym (deweloperem) na podstawie art. 16 ustawy o drogach publicznych. Natomiast kwestie ochrony środowiska nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową", przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy środowiskowej. Skoro przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do tego rodzaju przedsięwzięć, to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była wymagana. Nie zmienia tej oceny również okoliczność, że powyższe tereny leżą w sąsiedztwie "Parku Rzecznego Drwinka - Podedworze" (nie jest to bowiem nawet bezpośrednie sąsiedztwo), którego dotyczy uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 15 lutego 2017 r., Nr LXIV/1414/17, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park rzeczy Drwinka - Podedwórze" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 27 lutego 2017 r. poz. 1437). Sąd wyjaśnił również zasady związane z nadaniem decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności, która nie dotyczyła tylko jednego z elementów układu komunikacyjnego wskazywanego przez skarżących (tzw. "zawrotka" z dojazdem do nieruchomości dewelopera), lecz w swojej zasadniczej części obejmuje inne istotne fragmenty ulicy [...]. Poza tym kwestie celowości, czy zasadności realizacji tej inwestycji, a w szczególności w kontekście wątku ścisłego związania inwestycji drogowej z sąsiednią inwestycją deweloperską, ułatwiającą dojazd do budowanego osiedla, wykracza poza ramy kontroli sądu administracyjnego zaskarżonej decyzji. Dla oceny legalności decyzji ZRID nie odgrywają też decydującej roli kwestie własnościowe związane z wywłaszczeniem skarżących z części ich nieruchomości przeznaczonej na cele realizacji inwestycji drogowej. Nie stanowi też przeszkody dotychczasowa kategoria dróg (droga wewnętrzna) i to, że inwestycja ma służyć obsłudze komunikacyjnej inwestycji prywatnego dewelopera. Oczywiście, decyzja ZRID dotyczy dróg publicznych, to jednak chodzi o taką sytuację, że drogą publiczną ma być droga dopiero wybudowana, co wynika z art. 1 ust. 1 specustawy. Sąd wyjaśnił, że w decyzji ZRID przesądza się o lokalizacji drogi publicznej, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i pozwoleniu na budowę. Sąd nie doszukał się także naruszenia norm konstytucyjnych wynikających z art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej "u.g.n.", w zw. z art. 1 ust. 1 specustawy w zw. z art. 11a ust. 1 specustawy, bowiem prawo własności nie jest prawem absolutnym. Ponadto Sąd jako nieusprawiedliwione uznał również zarzuty naruszenia art. 28 K.p.a. w zw. z art. 11c specustawy w zw. z art. 1 ust. 1 specustawy w zw. z art. 58 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. związane z kwestią oceny, że skarżący wniósł odwołanie po terminie w kontekście zastosowania przez organ I instancji trybu z art. 11f ust. 3 specustawy w zw. z art. 49 K.p.a. jeśli chodzi o dokonanie obwieszczenia o wydaniu decyzji. Poza tym inny podmiot wniósł skutecznie odwołanie co skutkowało rozpoznaniem sprawy przez Wojewodę Małopolskiego, przy udziale skarżących. W ocenie Sądu, skarżący zostali prawidłowo powiadomieni o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a strony zostały prawidłowo zawiadomione także o wszczęciu postępowania stosownie do art. 11d ust. 5 specustawy. Analiza przy tym akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ dokonał zawiadomień dla wszystkich stron na adresy ujawnione w katastrze nieruchomości (por. k. 338-357 oraz 249-317). Podnoszona natomiast kwestia zapłaty podatku od nieruchomości, począwszy od lutego 2021 r. wykracza poza ramy tej sprawy. Jako niezasadny Sąd ocenił także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, ponieważ ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może dotyczyć tylko takiego zakresu interesów, które wynikając z obowiązujących przepisów. Jeżeli decyzja ZRID została wydana zgodnie z prawem, to skarżący nie mogą skutecznie argumentować, że została wydana z naruszeniem uzasadnionych interesów osób trzecich. W szczególności o naruszeniu tych interesów nie świadczą okoliczności podnoszone przez skarżących takie jak: powstanie nadmiernego hałasu oraz zanieczyszczeń związanych z eksploatacją drogi dojazdowej, czy ograniczenia w możliwości swobodnego i bezpiecznego korzystania z pozostałych nawet po podziale części nieruchomości.
Niezależnie od powyższego, Sąd I instancji nie stwierdził również innych naruszeń, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji organów obu instancji; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego [...] w Krakowie II Wydział Kamy z dnia [...] stycznia 2024 r. w sprawie do sygn. akt [...], wraz z uzasadnieniem w celu wykazania faktu braku istnienia celu publicznego uzasadniającego zastosowanie specustawy drogowej; motywacji organów I i II instancji, tj. działania na rzecz prywatnego interesu dewelopera, zaniechanie poczynienia konsultacji społecznych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 1 i 2a specustawy w zw. z art. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zwanej dalej "u.d.p.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji gdy powołana specustawa drogowa, a zarazem specjalny tryb wywłaszczenia nieruchomości nie znajduje zastosowania do dróg wewnętrznych (którą stanowi ul. [...]) oraz prywatnych nieruchomości (którą stanowi działka nr [...]), a jedynie do inwestycji w zakresie dróg publicznych, natomiast funkcja, jaką miałaby pełnić przedmiotowa droga oraz plac do zawracania w sieci drogowej pozwala na uznanie, że przedmiotem budowy nie będzie droga publiczna, lecz rozbudowa drogi wewnętrznej, której celem będzie wyłącznie dojazd do inwestycji deweloperskiej realizowanej przez podmiot prywatny, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie przez Sąd, iż decyzja ZRID może dotyczyć dróg wewnętrznych, podczas gdy może dotyczyć wyłącznie dróg publicznych, zatem ww. przepis nie powinien znajdować zastosowania w niniejszej sprawie, co w konsekwencji powinno skutkować uwzględnieniem skargi;
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 u.d.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieprawidłowe niezastosowanie ww. przepisu, polegającą na uznaniu przez Sąd, że inwestor na etapie procesu inwestycyjnego nie ma obowiązku przedstawić uchwały Rady Miasta Krakowa ani stosownego zaopiniowania ze strony powiatu krakowskiego, podczas gdy z treści art. 7 ust. 1 i 2 u.d.p. w powiązaniu z art. 1 ust. 1 specustawy jednoznacznie wynika, że w celu wydania ZRID konieczne jest uprzednie zaliczenie danej drogi do kategorii dróg publicznych oraz dokonanie oceny, czy przedmiotem wniosku jest droga publiczna, stąd zaskarżona decyzja nie może przesądzać o ustanowieniu drogi publicznej – ul. [...], bowiem zarówno jej cel jak i dotychczasowe przeznaczenie wskazują, że jest ona drogą wewnętrzną, zatem prawidłowo przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji powinna prowadzić do jej uchylenia;
3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej "u.g.n.", w zw. z art. 1 ust. 1 specustawy w zw. z art. 11a ust. 1 specustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędne niezastosowanie przez Sąd wyrażające się w przyjęciu, że:
- prawo własności nie jest prawem absolutnym, bowiem podlega ograniczeniu przez przepisy specustawy, na mocy których organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny słuszności i racjonalności wniosku,
- okoliczność, iż wywłaszczenie miało służyć interesowi prywatnego dewelopera pozostaje poza zakresem ustaleń i ocen,
- kwestie celowości i zasadności realizacji inwestycji, w szczególności w kontekście wątku ścisłego związania inwestycji drogowej z sąsiednią inwestycją deweloperską, ułatwiającą dojazd do budowanego osiedla, wykracza pozą ramy kontroli sądu administracyjnego,
podczas gdy weryfikacja interesu publicznego oraz zaistnienia celu publicznego, jakie miałaby realizować inwestycja drogowa jest podstawowym obowiązkiem organu, a równocześnie Sąd jest zobligowany do poddania kontroli powyższego, albowiem zaistnienia niezbędnych elementów czyni niedopuszczalnym zastosowanie trybu przewidzianego specustawą drogową, albowiem wywłaszczenie pozostaje możliwe na cele publiczne, którym to celem publicznym nie jest realizacja drogi dojazdowej (inwestycja drogowa) do budynku wielorodzinnego stawianego w celach komercyjnych przez prywatną spółkę (dewelopera) w ramach rozbudowy drogi wewnętrznej jaką pozostaje ulica [...] w Krakowie, co w konsekwencji skutkowało błędnym oddaleniem skargi;
4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieprawidłowe niezastosowanie i oddalenie skargi poprzedzone zaakceptowaniem przez Sąd, działań organów, które w sposób nieproporcjonalny ograniczyły prawo własności skarżących, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że za wywłaszczeniem w trybie specustawy drogowej przemawiał jedynie prywatny interes dewelopera ściśle związany z realizowaną przez niego inwestycją budowlaną, a nie interes publiczny, co powinno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji;
5) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 12 ust. 2 i 4 specustawy w zw. z § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przez błędną wykładnię i przyjęcie na gruncie ww. przepisów przez Sąd I instancji, że organ jest związany wnioskiem, nie może oceniać niezbędności i celowości realizacji inwestycji w kształcie przedstawionym przez inwestora, jeżeli zaproponowane rozwiązanie projektowe nie narusza prawa, podczas gdy podstawowym zadaniem organu, jest weryfikacja przesłanek uprawniających do zastosowania specustawy drogowej, tj. sprawdzenie, czy projektowana droga poprzez wzgląd na jej funkcję w sieci dróg będzie drogą publiczną czy wewnętrzną oraz ustalenie czy istnieje interes publiczny w realizacji inwestycji, czy też jedyną przyczyną budowy drogi jest interes prywatny, czego w niniejszej sprawie zaniechał zarówno organ I, jak i II instancji, co błędnie zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając skargę, w sytuacji gdy projektowane rozwiązania w oczywisty sposób naruszają prawo, w tym prawo własności skarżących, bowiem prowadzą do wywłaszczenia wyłącznie w celu budowy drogi służącej jako dojazd do prywatnej inwestycji deweloperskiej;
6) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 specustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu i zaakceptowaniu przez Sąd I instancji nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy ani organy administracji, ani WSA nie podjęły nawet próby wyjaśnienia jaki interes społeczny lub gospodarczy istnieje w niniejszej sprawie, ograniczając się do stwierdzenia, że inwestycja ma znaczenie jako jeden z elementów układu komunikacyjnego Krakowa, podczas gdy inwestycja służy jedynie prywatnemu interesowi dewelopera i nie znajduje żadnego uzasadnienia ani poprzez wzgląd na interes społeczny ani gospodarczy. Powyższe wyraża się przede wszystkim w pominiętych przez Sąd I instancji okolicznościach sprawy, a to zawarciem umowy z wykonawcą w trybie art. 16 u.d.p. na wykonanie drogi publicznej spowodowanej inwestycją niedrogową, która jest nieważna z mocy prawa bowiem zmierza do obejścia przepisów ustawy, bowiem w chwili jej zawarcia ulica [...] była drogą wewnętrzną, a działka nr [...] terenem zielonym;
7) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zwanej dalej "P.b.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędne niezastosowanie wyrażające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie istniał uzasadniony interes prawny osób trzecich, który mogłaby naruszać inwestycja drogowa, podczas, gdy ochrona własności prywatnej i zdrowia ludzkiego jest prawem zagwarantowanym art. 64 ust. 1 i art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, natomiast rozwiązania dotyczące podziału poszczególnych nieruchomości objętych inwestycją drogową oraz sposobu remontu ul. [...], niewątpliwie naruszają ww. prawa prowadząc do utrzymania nadmiernego hałasu oraz zanieczyszczeń związanych z eksploatacją drogi dojazdowej, ograniczając przy tym istotnie możliwości swobodnego i bezpiecznego korzystania z pozostałych nawet po podziale części nieruchomości, czego nie dopatrzył się Sąd I instancji bezpodstawnie oddalając skargę.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
8) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez brak rozpatrzenia sprawy w całokształcie oraz brak dostatecznego wyjaśnienia jej istoty, którą na gruncie niniejszej sprawy pozostaje brak interesu publicznego w realizacji inwestycji drogowej, wynikające z bezrefleksyjnego, niepoprzedzonego analizą uznania przez Sąd I instancji, że objęta decyzją ZRID ulica [...] docelowo będzie drogą publicznej, w sytuacji gdy droga dotychczas pełniła i nadal będzie pełnić funkcję drogi wewnętrznej, lokalizowanej wyłącznie jako dojazd do inwestycji deweloperskiej, a ponadto braku merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów i okoliczności podniesionych w skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie tj.
a) do zarzutu skarżących dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw wydanej decyzji,
b) do podniesionej w skardze okoliczności w zakresie ustaleń Sądu Rejonowego [...] w Krakowie II Wydział Kamy, który w prawomocnym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...] dot. stanu faktycznego niniejszej sprawy, stwierdził iż: "Niezbadana pozostała przy tym kwestia zastosowania w toku postępowania administracyjnego trybu działania na podstawie Zezwolenia na Realizację Inwestycji Drogowej, w sytuacji, w której pewnym (w oparciu o powołaną wyżej umowę) pozostaje, że cel inwestycji nie miał charakteru publicznego i nie był realizowany w interesie publicznym, co pod wyraźnym znakiem zapytania musi stawiać możliwość zastosowania tzw. specustawy drogowej, do czego przecież niewątpliwie doszło w badanym stanie faktycznym", powyższe "w sytuacji, w której mogły nie zaistnieć warunki pozwalające na uruchomienie takiego trybu oraz okoliczności zdecydowania o rozbudowie drogi publicznej, w sytuacji istnienia wątpliwości, czy w badanym momencie miała ona charakter publiczny a faktycznie prowadzona inwestycja miała polegać nie na jej rozbudowie, a na budowie łącznika, mającego służyć tylko interesom dewelopera.",
c) do okoliczności podniesionej w skardze, a dotyczącej stanowiska Gminy Miejskiej Kraków-Zarząd Dróg Miasta Krakowa wyrażonego w sprawie o sygn. akt XII C 747/23/P: "Zrealizowanie Inwestycji Drogowej było zatem warunkiem niezbędnym dla uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę inwestycji mieszkaniowej";
d) do okoliczności, że inwestorem zastępczym inwestycji drogowej pozostaje spółka T., która zarazem pozostaje generalnym wykonawcą przy realizacji inwestycji niedrogowej polegającej na budowie budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w Krakowie przez prywatnego dewelopera jakim pozostaje spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, która to okoliczność pozostaje pominięta przez Sąd stwierdzeniem, że wykracza ona poza ramy kontroli zaskarżonej decyzji, podczas gdy jedynie całokształt okoliczności sprawy prowadzi do stwierdzenia, że organy administracji rażąco naruszyły prawo działając wyłącznie w prywatnym interesie dewelopera,
wszystkie ww. okoliczności Sąd I instancji konsekwentnie pomija, oddalając skargę, podczas gdy prawidłowe rozważenie wszystkich zarzutów i okoliczności podniesionych przez skarżących, a przede wszystkim zdefiniowanie przez WSA na potrzeby niniejszej sprawy różnicy pomiędzy interesem prywatnym, a publicznym, powinno doprowadzić do uznania, że w stanie faktycznym w ogóle nie powinna znaleźć zastosowania specustawa drogowa, co z kolei powinno skutkować uwzględnieniem skargi na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;
9) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 w zw. z art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez zaniechanie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji administracyjnych, pomimo że organ II instancji nie zbadał sprawy w sposób wnikliwy i wyczerpujący, naruszając szereg przepisów procedury, a to:
a) zaniechał wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i ustalenia wszystkich okoliczności sprawy, tj. nie zbadał okoliczności czy inwestycja drogowa podlega pod działanie specustawy, czy jej budowa realizuje cel publiczny;
b) nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przemilczał w całości wnioski dowodowe skarżącego składane na etapie postępowania odwoławczego, z których jednoznacznie wynikał brak interesu publicznego ku wydaniu decyzji ZRID i wynikającemu na gruncie ww. rozstrzygnięcia wywłaszczeniu nieruchomości pod budowę drogi, albowiem powyższe miało służyć jedynie interesowi prywatnemu dewelopera potrzebującego drogi dojazdowej do stawianego budynku wielomieszkaniowego;
c) zaniechał ustalenia, czy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla ww. obszaru obejmującego m.in. przedmiotową nieruchomość, przewidziane zostały w ogóle inne niż dotychczas ciągi komunikacyjne, w tym droga publiczna przebiegająca przez nieruchomość, w sytuacji gdy w obowiązującym MPZP takowej możliwości zagospodarowania terenu nie dopuszczono;
d) sporządził uzasadnienie obejmujące w głównej mierze przytoczenie kolejnych przepisów prawa oraz orzecznictwa odnoszącego się do tychże, bez przełożenia na realia niniejszego stanu faktycznego oraz przy jednoczesnym niedopuszczalnym zaniechaniu odniesienia się do wniosków dowodowych składanych przez skarżącego,
czego błędnie nie dopatrzył się Wojewódzki Sąd Administracyjny, wadliwie prowadząc kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do niesłusznego oddalenia skargi, podczas gdy naruszenia prawa, których dopuścił się organ winny prowadzić do uchylenia decyzji;
10) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przemilczenie przez Sąd I instancji faktu złożenia wniosku dowodowego przez skarżących, stanowiącego prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...] w Krakowie II Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...], który jednoznacznie wskazywał na brak istnienia celu publicznego uzasadniającego zastosowanie trybu wywłaszczenia wynikającego ze specustawy drogowej, działania przez organ I i II instancji na rzecz prywatnego interesu dewelopera, co konsekwentnie pomija Sąd I instancji podczas oceny legalności zaskarżonej decyzji, natomiast dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentu, przyczyniłoby się do wyjaśnienia najważniejszej wątpliwości, która pojawiła się na gruncie niniejszej sprawy, tj. braku interesu publicznego w realizacji Inwestycji drogowej stanowiącej w istocie drogę wewnętrzną, dojazdową do inwestycji deweloperskiej, co w konsekwencji powinno doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji;
11) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez dokonanie błędnego założenia przez Sąd I instancji, że nadużycie uprawnień władczych przez organy i zastosowanie specustawy drogowej w celu realizacji inwestycji niedrogowej (deweloperskiej) pozostaje poza przesłankami stanowiącymi, w świetle art. 138 § 2 K.p.a. podstawę do uchylenia decyzji organ I instancji przez organ odwoławczy, podczas gdy powyższe obligowało organ II instancji do uchylenia decyzji ZRID, a nie do częściowego uchylenia decyzji ZRID i orzeczenia co do istoty sprawy, w taki sposób, iż rzeczone rozstrzygnięcie, bezpodstawnie godzące w prawo własności skarżących, zostało utrzymane w rzeczywistości w mocy, w sytuacji gdy w realiach przedmiotowej sprawy brak było podstaw do wydania decyzji ZRID, albowiem nie dotyczy ona drogi publicznej, a nadto nie zmierzała do realizacji interesu publicznego; a co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji, czego bezpodstawnie zaniechał.
W piśmie z dnia 5 grudnia 2024 r. skarżący A. C. wniósł o ujawnienie informacji i weryfikację bezstronności sędziego NSA Roberta Sawuły – przewodniczącego składu orzekającego, z uwagi na treść oświadczenia majątkowego, w którym zanonimizowano informację z jakim podmiotem zawarto umowę deweloperską.
W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2024 r. skarżący A. C. wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na śmierć "uczestników postępowania" – J. C. i K. M.; oraz na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w przedmiocie uwłaszczenia nieruchomości objętej niniejszą skargą kasacyjną.
W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2024 r. A. C. wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania z uwagi na śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków, w Krakowie w dniu 31 października 2018 r., przez funkcjonariusza publicznego – pracownika Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, w ramach zawarcia Umowy o zastępstwo inwestycyjne w realizacji inwestycji drogowej pomiędzy Gminą Miejską Kraków, a podmiotem T. sp. z o.o. z siedzibą w K., czym działano na szkodę interesu prywatnego A. C., tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k., a powyższe w trybie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.
W piśmie z dnia 13 stycznia 2025 r. skarżący A. C. wniósł o wyłączenie sędziego NSA Roberta Sawułę od orzekania w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 2407/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wyłączenie sędziego NSA Roberta Sawuły od orzekania w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Ponadto nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski procesowe o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu oraz zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Otóż okoliczność toczenia się postępowań karnego i cywilnego nie stanowi o zaistnieniu przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wydanie decyzji ZRID nie jest bowiem uzależnione od ustalenia motywów jakimi kierował się urzędnik biorący udział w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ZRID, czy kwestii wywłaszczenia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenie podlega to czy w związku z obowiązującymi przepisami prawa mogła zostać wydana zgoda budowlana, w tym co do przeznaczenia części nieruchomości skarżącego pod realizację inwestycji drogowej. Dlatego też w ww. zakresie nie było wymagane na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego [...] w Krakowie II Wydział Kamy z dnia [...] stycznia 2024 r. w sprawie do sygn. akt [...], w której kwestia istnienia celu publicznego jest rozpatrywana z inne perspektywy niż stricte procedura wydania decyzji ZRID. Nadto nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na śmierć ww. osób, ponieważ wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku ww. osoby nie były i nie są uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego, co jest związane z tym, że w tego rodzaju sprawach to skarżący, organ i inwestor mają przymiot strony, co wynika z liniowego charakteru inwestycji drogowej; zaś inne podmioty mogą zostać ewentualnie uznane za strony jeżeli osobiście wykazałyby, że posiadają interes prawny uprawniający do brania udziału w tego rodzaju postępowaniu. Skarżący nie posiada zaś praw i obowiązków procesowych aby bronić interesów innych podmiotów.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej należy wyraźnie podkreślić, że ani podnoszona kwestia braku istniejącej drogi publicznej i kategoria dróg (np. wewnętrzna), czy też przysługujące skarżącym prawo własności do działki nr [...] nie stanowią prawnych przeszkód do wydania decyzji ZRID. Od takich okoliczności abstrahuje specustawa, która to właśnie z wydaniem decyzji ZRID wiąże kwalifikację zrealizowanej inwestycji drogowej do stosownej kategorii dróg publicznych. Krótko mówiąc, możliwości wydania decyzji ZRID nie jest w ogóle uzależniona od istnienia drogi publicznej, czy też określonej kwalifikacji istniejącej drogi (np. wewnętrzna, czy prywatna itp.). Decyzja ZRID może być wydana w odniesieniu do nieruchomości gdzie nie ma w ogóle dróg i niezależnie od kategorii istniejących dróg, jak i niezależnie czy dana nieruchomość znajduje się w rękach prywatnych. Ma rację Sąd I instancji, że prawo własności nie jest prawem absolutnym i może doznawać ograniczeń, a co więcej nawet – wywłaszczeniu, o ile zostały spełnione przez normodawcę przesłanki konstytucyjne zawarte w art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. A mianowicie, wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem oraz ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (w tym prawa własności) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Otóż specustawa drogowa zawiera właśnie wszystkie ww. elementy warunkujące dopuszczalną prawem ingerencję władzy publicznej w prawo własności. Już chociażby z art. 6 pkt 1 u.g.n. wynika, że budowa dróg jest celem publicznym; a w specustawie przewidziano mechanizm odszkodowawczy za nieruchomość wywłaszczoną pod realizację inwestycji drogowej (inwestycja celu publicznego); co też potwierdza, że ograniczenie prawa własności zostało przewidziane w ustawie. Są to zatem wszystkie wymagane przesłanki, które warunkują możliwość dopuszczalnej prawem ingerencji władzy publicznej w prawo własności. W dorobku myśli prawniczej nie wymyślono innego lepszego mechanizmu, który by zezwalał na taką ingerencję organów władzy publicznej w prawo własności. Względem istnienia interesu publicznego, co wiąże się z istnieniem celu publicznego, kwestie proporcji ingerencji w prawo własności nie odgrywają decydującej roli. Stąd wymóg rekompensaty za utraconą (wywłaszczoną) nieruchomość, a nawet roszczenie o wykup pozostałej części nieruchomości, zostały przewidziane w specustawie. Jednak te uprawnienia i roszczenia skarżących mogą być realizowane w odrębnych postępowaniach niż wydanie decyzji ZRID.
W tych warunkach skarżący nie mogą zatem skutecznie argumentować, że przedmiotowa inwestycja drogowa, w tym w części przewidziana na ich nieruchomości, nie stanowi inwestycji drogowej i celu publicznego. Już sama w sobie realizacja inwestycji w oparciu o przepisy specustawy drogowej oznacza, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, jaką jest budowa drogi publicznej. Ponadto co do zasady powinno być tak, że tereny inwestycyjne powinny być wyposażone w odpowiednią infrastrukturę, w tym drogową. A zatem z punktu widzenia rozwoju przestrzennego miasta wręcz pożądana jest realizacja odpowiedniego skomunikowania terenów przewidzianych do zainwestowania. To, że w Polsce wykształciła się odmienna praktyka nie niweczy możliwości realizacji inwestycji drogowej np. dla mających powstać osiedli mieszkaniowych. Tej ocenie nie przeczy posiadanie także przez prywatnego dewelopera interesu w tym aby taka droga powstała.
Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy nie można doszukać się wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 1 i 2a specustawy w zw. z art. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 u.d.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 112 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 1 ust. 1 specustawy w zw. z art. 11a ust. 1 specustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Tak sformułowane zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że nie istnieją argumenty, które pozwalałyby na skuteczne twierdzenie, że realizacja w ww. zakresie inwestycji nie podlega reżimowi specustawy wynikającemu w szczególności z art. 1 ust. 1 tej ustawy, czy też, że miałaby być "zbędna" lub "nieprzydatna". Ma też w pełni rację Sąd I instancji, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Oczywiście organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej powinny zbadać legalność tego przedsięwzięcia, tj. zweryfikować, czy dokumentacja złożona przez inwestora jest kompletna, rzetelna i odpowiada wymogom przewidzianym przez ustawodawcę. Nie tylko inwestor, lecz także organy administracji publicznej mają zatem obowiązek sprawdzenia wspomnianej dokumentacji. W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest zaś podstaw do kwestionowania legalności decyzji ZRID na tle podziału w tym nieruchomości skarżących.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 12 ust. 2 i 4 specustawy w zw. z § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny drogi publiczne i ich usytuowanie – nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Ponadto przedmiotowa inwestycja drogowa nie polega li tylko na realizacji drogi na nieruchomości skarżących dotyczy też przebudowy istniejącego ciągu ul. [...]. Z punktu widzenia tylko interesów skarżących nie można zatem skutecznie kwestionować postanowienia organu o nadaniu decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności. Oczywiste jest, że w funkcjonującym mieście istotna jest szybka i sprawna realizacja inwestycji drogowej, a kwestie związane z poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego (tu wskazywano na zły stan techniczny ulicy), usprawnieniem transportu drogowego, jak i planowane terminy realizacji inwestycji mogą uzasadniać nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Poza tym dla podważenia istnienia interesu społecznego, czy w ogólności tego, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, nie stanowi żadnej miarodajnej podstawy etap realizacji przedmiotowej inwestycji. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest wyłącznie decyzji ZRID, a nie warunki na jakich faktyczne zorganizowano jej wykonanie, np. przez zawarcie stosownych umów, w tym w trybie art. 16 u.d.p.
Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 specustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Sąd I instancji niewadliwie też wyjaśnił skarżącym, że ich argumentacja odwołująca się do uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.) związana z tym jakoby powstanie inwestycji na ich nieruchomości miało prowadzić do utrzymania na ich nieruchomościach jedynie nadmiernego hałasu oraz zanieczyszczeń związanych z eksploatacją drogi dojazdowej, ograniczając przy tym istotnie możliwości swobodnego i bezpiecznego korzystania z pozostałych nawet po podziale części nieruchomości – nie mogła być skuteczna skoro nie opiera się na naruszeniu konkretnych norm prawnych. Także w skardze kasacyjnej w tym zakresie skarżący nie wskazali żadnych konkretów, w sytuacji gdy chociażby z obowiązujących przepisów prawa wynikają dopuszczalne poziomy hałasu, co wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ponadto tego rodzaju argumentacja skarżących w istocie odwołuje się do immisji, jednak w kontekście uzasadnionych interesów osób trzecich można by mówić w przypadku ponadprzeciętnych immisji, a takowych w niniejszej sprawie nie wykazali skarżący, odwołując się zbyt ogólnie do utrzymywania się nadmiernego hałasu oraz zanieczyszczeń związanych z eksploatacją drogi dojazdowej.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z przedstawionej powyżej oceny wynika, że także wszystkie zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Jaki już wyżej wskazano dla legalności decyzji ZRID nie ma znaczenia dotychczasowa kategoria ul. [...] jako drogi wewnętrznej, prowadzone postępowanie karne. Ponadto stanowisko Gminy Miejskiej Kraków-Zarząd Dróg Miasta Krakowa w zasadzie wpisuje się w potrzebę istnienia określonej siatki dróg; natomiast w ogóle nie mają znaczenia w sprawie kwestie związane w wyborem inwestora zastępczego. Przedmiotowa inwestycja mieści się w granicach spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 specustawy. Także z punktu widzenia wydania decyzji ZRID nie mają znaczenia ustalenia planu miejscowego. Postanowienia planistyczne w żadnym razie nie determinują możliwości wydania decyzji ZRID co do wskazanego w takiej decyzji lokalizacji i przebiegu inwestycji drogowej. Wbrew także twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie stanowi istotnej wady procesowej nieodniesienie się Sądu do wniosków dowodowych. Nie mogło bowiem ono prowadzić do skutecznego podważenia legalności decyzji ZRID, w tym co do istnienia celu publicznego związanego z realizacją inwestycji drogowej. O tym bowiem wprost decydują przywołane już przepisy prawa (art. 6 pkt 1 u.g.n.). W żadnym też razie argumentacja skargi kasacyjnej nie wykazała aby w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki procesowe do wydania przez Wojewodę decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 w zw. z art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.