II OSK 2403/10

II OSK 2403/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-11-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński
Joanna Banasiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1875/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-06-30
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2007 nr 173 poz 1219
art. 36
Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 20121
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych M. T. oraz E. S. i M. S., B. D. i T. D., J. L. i M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1875/09 w sprawie ze skarg M. F., K. K., M. T., L. T., P. L., R. K., G. J., S. J., K. F., T. F., B. S., M. S., E. S., M. S., B. D., T. D., J. L., M. L. i A. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi kasacyjne
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1875/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie skarg M. F., K. K., M. T., L. T., P. L., R. K., G. J., S. J., K. F., T. F., B. S., M. S., E. S., M. S., B. D., T. D., J. L., M. L. i A. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w pkt 1 stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w części, w której utrzymuje w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w pkt [...]; w pkt 2 zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących P. L. i R. K. kwoty po 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 6 listopada 2008 r. [...] S.A. z siedzibą w K. wystąpił do Wojewody Wielkopolskiego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 wchodzącego w skład przedsięwzięcia "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego [...]" polegającego na budowie odcinka napowietrznej, czterotorowej dwunapięciowej (2 x 400 kV + 2 x 220 kV) linii elektroenergetycznej relacji [...] od słupa nr 43 do słupa nr 58 oraz na późniejszej rozbiórce istniejącej starej linii 220 kV na odcinkach od słupa nr 43 do słupa nr 47 oraz od słupa nr 53 do słupa nr 58 na terenie gminy M. oraz gminy K. Pismem z dnia 24 listopada 2008 r. [...] S.A. zmodyfikował wniosek z dnia 6 listopada 2008 r. wnosząc o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 polegającego na budowie dwóch odcinków napowietrznej, czterotorowej dwunapięciowej (2 x 400 kV + 2 x 220 kV) linii elektroenergetycznej relacji [...] od słupa nr 43 (z wyłączeniem tego słupa) do granicy gminy M. z gminą K. i od słupa 52 (z wyłączeniem tego słupa) do słupa 58 (z wyłączeniem tego słupa) oraz na rozbiórce istniejącej starej linii 220 kV na odcinkach od słupa nr 43 do słupa nr 47 oraz od słupa nr 53 d słupa nr 58 na obszarze gminy M. i gminy K.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] znak: [...], na podstawie art. 104 k.p.a. oraz na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzów Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) – dalej zwaną ustawą o EURO, ustalił na rzecz [...] S.A. z siedzibą w K. lokalizację wskazanego powyżej przedsięwzięcia.
Odwołania od powyższej decyzji Wojewody Wielkopolskiego wnieśli P. L., M. C., M. i A. S., A. M., J. i R. J., H. K., K. M., G. J., T. K., D. M., D. F., A. W., E. i J. M., B. i M. S., I. R. i T. D., K. i T. F., W. K., A. i P. K., D. K., T. K., B. K., P. D., A. i J. S., M.F., K. K., M. i L. T., T. P., P. G., E. i G. G., R. K., A. i A. D., J. S. i M. P., A. S., E. i M. S., A. B., T. i B. D., M. N., J. i M. L., T. J., H. K. i J. K. oraz M. W.
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w odniesieniu do odwołania M. W., natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 24 ust. 3 ustawy o EURO utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 r.
W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury wskazał, że złożony przez inwestora wniosek spełnia dyspozycje art. 23 ust. 2 ustawy o EURO, a organ I instancji prawidłowo poinformował strony postępowania o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Podniesiono tam również, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o EURO regulacja wskazuje na wyłączenie stosowania przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach lokalizowania przedsięwzięć Euro 2012. Jednym zaś z podstawowych skutków wyłączenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. złożyli M. F., K. K., M. i L. T., P. L., R. K., M. C., D. i P. F., A. i Z. M., G. i S. J., T. i E. K., J. i R. J., D. M., H. i M. K., E. i J. M., K. i T. F., B. i M. S., E. i M. S., B. i T. D., J. i M. L. oraz A. W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2010 r. odrzucił skargi M. C., D. F., P. F., A. M., Z. M., T. K., E. K., J. J., R. J., D. M., H. K., M. K., E. M. i J. M.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1875/09, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w części, w której utrzymuje w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 roku nr [...] w pkt [...].
W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. orzekł w pkt [...] decyzji o ustanowieniu określonych ograniczeń w użytkowaniu nieruchomości, przez które miała przebiegać w przyszłości linia napowietrzna wysokiego napięcia. Natomiast w ocenie Sądu, tego rodzaju ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w związku z realizacją przedsięwzięcia infrastrukturalnego w interesie publicznym mogą być ustanawiane alternatywnie wyłącznie w dwu trybach albo poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) – orzeczenie musi być poprzedzone stosownymi rokowaniami (art. 124 ust. 3 ustawy), bądź poprzez ustanowienie służebności w myśl art. 3051 – 3055 k.c. (w drodze umownej albo orzeczenia Sądu). Stąd orzekanie w tym przedmiocie w treści decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia, w świetle braku właściwego upoważnienia w tym zakresie sformułowanego expressis verbis stanowi o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.
W ocenie Sądu postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mają w sprawie znaczenia, pomimo iż stanowią one obowiązujące akty prawa miejscowego. Wynika to z faktu, iż w świetle art. 25 ust. 1 ustawy o EURO, przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej u.p.z.p., w kwestiach uregulowanych, a więc również kryteriów wydawania decyzji lokalizacyjnej. Z tego przepisu nie wynika by wolą prawodawcy było wyłączenie przepisów u.p.z.p. w zakresie szczególnego trybu wydawania decyzji lokalizacyjnej. Z kolei reguła, iż zasady zagospodarowania gruntów są ustalane, dla terenów gdzie plany przyjęto, właśnie na podstawie ich postanowień, wynika z treści normatywnej samej u.p.z.p. (patrz art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1) nie zaś z mocy samego planu, jako aktu prawa miejscowego. Stąd wyłączenie przez prawodawcę ogólnych zasad wynikających z u.p.z.p., na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej prowadzi do tego, iż w sprawie nie mają zastosowania także reguły związania postanowieniami planów zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem Sądu nie zasadny jest zarzut, iż Wojewoda był obowiązany dokonać decyzją podziału nieruchomości według linii rozgraniczających. Według stanu prawnego na dzień orzekania wskazanie linii rozgraniczających przedsięwzięcia nie rodziło skutków prawnych w postaci określonego podziału nieruchomości. W tym kontekście niezatwierdzenie decyzją podziału nieruchomości nie może przesądzać o kwalifikowanej wadliwości orzeczenia (mogąca mieć jedynie znaczenie w sprawie kwestia rażącego naruszenia prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Tym samym bezzasadne są także zarzuty dotyczące orzeczenia w przedmiocie lokalizacji, pomimo braku praw do gruntu dla inwestora. Wobec nie zatwierdzenia projektu podziału gruntów kwestia własności gruntów nie odgrywa żadnego znaczenia w sprawie.
Zarzuty jakoby zrealizowane przedsięwzięcie znalazło się na liście stanowiącej załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 wbrew intencjom prawodawcy, nie zasługują na uwzględnienie ponieważ zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy wskazuje, iż wskazane przedsięwzięcie expressis verbis klasyfikowane było przez terenowy organ administracji rządowej, jako przedsięwzięcie niezbędne dla realizacji rozgrywek Euro 2012, co było przesłanką złożenia stosownego wniosku uwzględnionego w treści rozporządzenia Rady Ministrów. Bez znaczenia jest kwestia, iż przedsięwzięcie obejmuje jedynie część magistrali skoro prowadzi ostatecznie do wskazanych skutków (polepszenie zaopatrzenia w energie, co jest niezbędne w związku z organizacją mistrzostw). Bezzasadny jest zarzut naruszenia wymagań, co do szczegółowości rozporządzenia w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, z bezpośrednim przywołaniem wytycznych wskazanych w art. 5 ustawy o EURO, gdyż dotyczą one kwestii innego dokumentu (program wieloletni). Wskazane wadliwości, co do ogólnikowej treści aktu wykonawczego, nie deprecjonują go w ocenie Sądu w takim stopniu, aby nie mógł być on uznany, jako obowiązujące źródło prawa w praworządnym państwie, gdy chodzi o rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie indywidualnej. Stosowny materiał dowodowy pozwala bowiem na jednoznaczne określenie woli prawodawcy pomimo wskazanej, pewnej niedoskonałości aktu.
Zdaniem Sądu, za chybiony należało uznać też zarzut dotyczący nie przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Stosowne regulacje mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie na etapie przyjmowania dokumentów kierunkowych wskazanych w art. 46 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, (koncepcje, polityki, strategie, plany, programy). Gdy chodzi zaś o podejmowanie rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych kończących się wydaniem decyzji administracyjnych, zastosowanie mogą znaleźć jedynie przepisy działu V ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W tym kontekście bez znaczenia jest treść przepisu przejściowego (art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Bezzasadne w tym postępowaniu są również pozostałe zarzuty dotyczące kwestii braku prawidłowego wyjaśnienia wpływu przedsięwzięcia na środowisko i przeprowadzenia stosownych procedur w tym zakresie. W związku z wydzieleniem w polskim porządku prawnym procedury ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach której w stosownym zakresie powinien być zapewniony udział społeczeństwa, jako odrębnego postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem stosownego orzeczenia w drodze decyzji (pod nazwą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia), zarzuty w tym zakresie mogą być kierowane wyłącznie na etapie postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. W związku z tym bezzasadne są również zarzuty, co do naruszenia zasad dotyczących udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, wynikających z prawodawstwa stanowionego na szczeblu instytucji Unii Europejskiej oraz ratyfikowanych umów międzynarodowych.
Niezasadny jest zarzut wydania decyzji na rzecz inwestora niebędącego spółką celową, w rozumieniu ustawy o EURO. Trafnie organ administracji wskazał, iż do innych podmiotów, w myśl art. 23 ust. 1 ustawy o EURO, może być zaliczony każdy inwestor realizujący przedsięwzięcie zaliczone do niezbędnych w związku z organizacją mistrzostw Euro 2012, co potwierdza nowelizacja ustawy o EURO ustawą z dnia 3 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 68, poz. 575), na mocy której dodano do art. 2 ust. 1a. Brak przepisów przejściowych w powyższej ustawie spowodował, że weszła ona w życie jeszcze przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie przez organ drugiej instancji. Sąd nie uwzględnił także pozostałych zarzutów zawartych w skargach z przyczyn opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s.16-20).
W ocenie Sądu, nie może być przesłanką nieważności domniemana sprzeczność postanowień decyzji, w której z jednej strony określono strefy narażone na promieniowanie (w których ma być w przyszłości wyłączona zabudowa) według ustaleń wynikających z decyzji środowiskowej, jako linie rozgraniczające przedsięwzięcia (odpowiednio 22 i 28 m od osi linii – pkt III decyzji organu I instancji) z drugiej zaś zobowiązano inwestora do zachowania warunków wynikających z PN-98/E-5100-1 (pkt II.7 tej decyzji), gdzie dla celów projektowych odległości te wyznacza się odpowiednio na 33 m od przewodów zewnętrznych. Tego rodzaju domniemana sprzeczność warunków decyzji można usunąć poprzez zastosowanie wykładni jej postanowień w ten sposób, iż obowiązek stosowania PN-98/E-5100-1 dotyczy kwestii innych niż uregulowane szczegółowo w decyzji (poza odległościami). Wprawdzie więc, sama redakcja orzeczenia uchybia wymaganiu jednoznacznego sformułowania jego sentencji, jednak wadliwość ta nie może być kwalifikowana, jako rażące naruszenie prawa.
Sąd nie uwzględnił także wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, gdyż Sąd nie jest związany tym wnioskiem. Zgodnie z brzmieniem art. 193 Konstytucji RP, od uznania Sądu zależy, czy rozstrzygnięcie danej sprawy wymaga przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Sąd w tej sprawie nie powziął wątpliwości uzasadniających wystąpienie z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. wniesiono dwie skargi kasacyjne.
Pismem z dnia 6 września 2010 r. skargę kasacyjną wnieśli: E. i M. S., B. i T. D. oraz J. i M. L. zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania:
1) pkt 92 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192, poz. 1385 ze zm.) – poprzez błędną wykładnię pojęcia "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego [...]" prowadzącą do uznania, iż inwestycja polegająca na budowie odcinka napowietrznej, czterotorowej dwunapięciowej (2 x 400 kV + 2 x 220 kV) linii elektroenergetycznej relacji [...] od słupa 52 (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr 58 (z wyłączeniem tego słupa) oraz na rozbiórce istniejącej linii 220 kV na odcinku od słupa nr 212 (w pobliżu nowego słupa nr 52) do słupa 208, tj. nowego nr 58 (z wyłączeniem tego słupa) stanowi przedsięwzięcie Euro 2010 w rozumieniu ww. rozporządzenia – a w konsekwencji przepisów ustawy o EURO poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie;
2) art. 2, art. 7 ust. 1 i art. 17 ustawy o EURO poprzez odmowę jego zastosowania, a w konsekwencji powierzenie przygotowania i wykonania przedsięwzięcia uznanego ze przedsięwzięcie Euro 2012 [...] S.A. tj. pomiotowi niestanowiącemu spółki celowej w rozumieniu wskazanego przepisu;
3) art. 72 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) poprzez wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jako przedsięwzięcia Euro 2012 pomimo umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce dotychczasowej napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 220 kV na odcinku pomiędzy dotychczas istniejącymi słupami nr 39-218 (do granicy z gminą Kórnik, z wyłączeniem rozbiórki słupa 39) oraz pomiędzy dotychczas istniejącymi słupami nr 52-58 (z wyłączeniem rozbiórki słupów nr 52 i 58), tj. w sytuacji braku określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci rozbiórki dotychczasowej linii;
4) art. 130 § 1 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 13 ww. ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego pomimo legitymowania się przez inwestora jedynie nieostateczną decyzją w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, ostatecznie uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2094/09;
5) sprzeczność pomiędzy poszczególnymi punktami decyzji uniemożliwiającą jej wykonanie – poprzez nałożenie na inwestora obowiązku projektowania linii energetycznej zgodnie z Polską Normą PN-98/E-5100-1 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa" określającej, iż najmniejsza odległość w metrach między najbliższym przewodem linii (lub inna częścią pod napięciem) o napięciu 400 kV a krawędzią balkonu lub tarasu oraz dachem, tarasem lub płaszczyzna poziomą powinna wynosić co najmniej 33 m, a wyznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji (w obrębie których zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi) w odległości 22 bądź 28 m – w dodatku od osi linii, nie zaś od jej skrajnego przewodu;
6) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, wobec niepowiadomienia ich o zakończeniu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i brak wyznaczenia terminu do zgłoszenia ewentualnych wniosków w sprawie;
7) art. 134 p.p.s.a poprzez brak rozważenia wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa prawnego.
W skardze kasacyjnej M. T. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, naruszenie:
1) prawa materialnego przez błędną wykładnię pkt 56 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, polegającą na zaliczeniu inwestycji budowy czterotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej o napięciu 2 x 220 kV + 2 x 400 kV relacji [...] jako przedsięwzięcia przeprowadzonego w ramach "rozbudowy systemu zasilania elektroenergetycznego [...]";
2) uchybienie przepisom postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na niezastosowaniu przepisu art. 156 § 1 k.p.a.
W związku z powyższym M. T. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz decyzji Wojewody Wielkopolskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargi kasacyjne R. K. poparł zarzuty w nich zawarte oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W piśmie z dnia 20 października 2010 r., stanowiącym odpowiedź na skargi kasacyjne, spółka [...] S.A. z siedzibą w K. wniosła o oddalenie skarg kasacyjnych jako bezzasadnych.
Minister Infrastruktury złożył odpowiedź na skargi kasacyjne (pismo z dnia 14 października 2010 r.) wnosząc o:
1) odrzucenie skargi kasacyjnej M. T. jako niedopuszczalnej z powodu nieprawidłowego sformułowania wniosku o uchylenie wyroku lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, przez niewskazanie, czy skarżący wnosi o ponowne rozpoznanie skargi przez Sąd I instancji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a, czy też wnosi o rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. podczas gdy w skardze kasacyjnej sformułowano wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz decyzji Wojewody Wielkopolskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. lub jej oddalenie w razie nieuwzględnienia wniosku;
2) odrzucenie skarg kasacyjnych E. i M. S., B. i T. D., J. i M. L., ponieważ przytoczone w nich podstawy kasacyjne powołane są wadliwie, niezgodnie z wymogami postawionymi przez art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. podstawy kasacyjne wymienione w pkt 1-3 skargi kasacyjnej oparte są na zarzucie "obrazy prawa materialnego", a nie na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; pkt 2-6 skargi kasacyjnej w istocie są zarzutami stawianymi organom administracji publicznej, które wydały zaskarżone decyzje, a nie są zarzutami wobec wyroku Sądu I instancji;
3) ewentualnie o oddalenie skarg kasacyjnych, ponieważ nie mają uzasadnionych podstaw;
4) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Wniesione skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do skargi kasacyjnej sporządzonej przez pełnomocnika: E. i M. S., B. i T. D. oraz J. i M. L. należy na wstępie zauważyć, że zawiera zarzuty "obrazy prawa materialnego" oraz "obrazy prawa procesowego", jednak ich sformułowanie nie odpowiada wymogom określonym w art. 174 p.p.s.a. Nie każde bowiem naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania zgodnie z powyższym przepisem, może stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli polegało na przyjęciu błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Natomiast naruszenie przepisów postępowania może być podstawą skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W omawianej skardze kasacyjnej powyższych warunków ustawowych nie uwzględnia się, na co trafnie zwraca się uwagę w odpowiedzi Ministra Infrastruktury na skargę kasacyjną.
W pkt 1 skargi kasacyjnej pkt 92 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192, poz. 1385) zarzucono "obrazę prawa materialnego" jednocześnie poprzez błędną wykładnię oraz bezpodstawne zastosowanie. Tak sformułowany zarzut musi budzić zasadnicze wątpliwości, gdyż został on skierowany do "pkt 92 załącznika nr 1 rozporządzenia (...)", który to punkt załącznika w brzmieniu "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego [...]", nie jest sam w sobie przepisem prawa. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej stosownie do art. 174 p.p.s.a. mogą dotyczyć jedynie przepisów prawa. Rozporządzenie powyżej powołane jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012.
W art. 4 ww. ustawy ustawodawca powierzył Radzie Ministrów określenie w drodze rozporządzenia przedsięwzięć niezbędnych do przeprowadzenia turnieju finałowego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012.
Przedsięwzięcia te zostały zawarte w ofercie przyjętej przez Unię Europejską Związków Piłkarskich (UEFA) oraz objęte zobowiązaniami i gwarancjami Rady Ministrów lub jednostek samorządu terytorialnego, a także inne niezbędne do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Jak z powyższego wynika sporządzenie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 i ich szczegółowe określenie zostało powierzone Radzie Ministrów w drodze rozporządzenia, a więc aktu normatywnego – aktu wykonawczego do ustawy. Kontrola rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, nie należy do postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Ustawodawca nie przewidział w tym postępowaniu trybu weryfikacji tego, które przedsięwzięcia uznała Rada Ministrów za niezbędne do przeprowadzenia turnieju Euro 2012. Kontrola rozporządzeń Rady Ministrów czy też załączników do nich, nie mieści się też w zakresie kognicji sądów administracyjnych, określonym w art. 3 p.p.s.a.
Wszelkie wątpliwości związane z tym, czy przedsięwzięcia objęte decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 r., jest przedsięwzięciem niezbędnym do przeprowadzenia turnieju Euro 2012, mieszczącym się w pkt 92 załącznika do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r., powinny rozwiać pisma: Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2008 r. ([...]) do Ministra Sportu i Turystyki i Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2009 r. ([...]), znajdujące się w aktach sprawy.
Żadnych wątpliwości w powyższej kwestii nie miały też sądy administracyjne orzekające wcześniej w tych sprawach (wyroki WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., IV SA/Wa 2094/09 i IV SA/Wa 1875/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2009 r., VII SA/Wa 1374/09, wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., II OSK 2319/10).
Krytyka postanowień ustawy o EURO 2012 oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r., jakkolwiek być może uzasadniona z punktu widzenia zasad legislacji, nie może w tym postępowaniu być argumentem przemawiającym za zasadnością zarzutu zamieszczonego w pkt 1 skargi kasacyjnej. To, że pozostałe odcinki linii elektroenergetycznej wcześniej zrealizowane zostały w oparciu o inne przepisy, nie stoi na przeszkodzie aby odcinek linii elektroenergetycznej objętej kontrolowaną decyzją w tym postępowaniu, mógł być lokalizowany na podstawie przepisów ustawy o EURO 2012. Fakt, że inwestycje realizowane na podstawie ww. ustawy jako niezbędne do przeprowadzenia turnieju Euro 2012, będą w przyszłości służyły innym celom, nie dyskwalifikuje ich zamieszczenia w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia RM z dnia 12 października 2007 r. Pozycja, na której została zamieszczona w załączniku inwestycja (92) objęta niniejszym postępowaniem, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie ma żadnego znaczenia dla rozpoznania tej sprawy.
Zarzut zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej trudno zrozumieć, skoro z jednej strony podnosi się, że [...] S.A. nie jest spółką celową w rozumieniu ustawy o EURO 2012, po czym w uzasadnieniu wskazuje się, że na potrzeby tej inwestycji dokonano nowelizacji ustawy, wskazując na nowe brzmienie art. 2 ust. 1 lit. a/ ustawy. Należy zgodzić się z poglądem Sądu wyrażanym w uzasadnieniu zaskarżalnego wyroku (s. 15-16), że w myśl art. 23 ust. 1 ww. ustawy do innych właściwych podmiotów, może być zaliczony każdy inwestor realizujący przedsięwzięcie uznane za niezbędne do przeprowadzenia turnieju Euro 2012. Bezspornym jest też, jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że nowelizacja ustawy o EURO 2012, dokonana ustawą z dnia 3 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzów Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 68, poz. 575), weszła w życie przed datą wydania zaskarżonej decyzji w związku z czym miała zastosowanie w niniejszej sprawie. W świetle obszernych wyjaśnień Ministra Infrastruktury zamieszczonych w odpowiedzi na skargę kasacyjną (pismo z dnia 14 października 2010 r.), nie może być wątpliwości, że [...] S.A. jako inny właściwy podmiot, był uprawniony do wnioskowania o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o EURO 2012 (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., VII SA/Wa 435/10, niepul.).
W pkt 3 skargi kasacyjnej zarzucono "obrazę prawa materialnego" co odpowiada podstawie skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Jednak w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu, nie sprecyzowano, czy naruszenie prawa materialnego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, ma miejsce przez błędną jego wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie, czego określenia wymaga powyższy przepis (wyrok NSA z 21 stycznia 2005 r., FSK 1003/04, wyrok NSA z 12 stycznia 2005 r., OSK 1589/04. postanowienie NSA z 1 września 2004 r., FSK 161/04, wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 11, wyrok NSA z 30 marca 2004 r., GSK 10/04, "Monitor Prawniczy" 2004, nr 9, poz. 392, postanowienie NSA z 9 lutego 2004 r., GSK 20/04). Brak określenia formy naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej w zasadzie zwalnia Sąd z merytorycznego rozpoznania powyższego zarzutu. Niezależnie jednak od tego, co powyżej stwierdzono, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw, co wynika też z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 16-17) oraz odpowiedzi Ministra Infrastruktury na skargę kasacyjną.
Ad. 4. W punkcie tym zarzuca się "obrazę prawa procesowego", co odpowiada podstawie skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jednak dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej, opartego na tej podstawie, wymagane jest wykazanie, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego brak w skardze kasacyjnej (wyrok NSA z 30 listopada 2004 r., FSK 440/04, wyrok NSA z 5 maja 2004 r., FSK 5/04, orzeczenia NSA powołane powyżej). Jak wynika z powyższego zarzut zamieszczony w pkt 4 skargi kasacyjnej, nie odpowiada wymogom art. 174 p.p.s.a., podobnie jak zarzut zamieszczony w pkt 3 skargi kasacyjnej.
W odniesieniu do podobnego zarzutu zamieszczonego w skardze, Sąd I instancji dla wykazania niezasadności tego zarzutu odwołał się do art. 34 ust. 1 ustawy o EURO 2012. Stanowi to dostateczne wyjaśnienie dlaczego przy wydaniu decyzji lokalizacyjnej organ mógł oprzeć się na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która nie była ostateczna. Analizując uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., IV SA/Wa 2094/09, nie ma też wątpliwości, że do postępowania i decyzji kontrolowanych przez Sąd, mają zastosowanie przepisy art. 34 ust. 1 ustawy o EURO 2012. Gdyż decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia [...] listopada 2008 r., są decyzjami wydanymi w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012 i podlegają natychmiastowemu wykonaniu, co wynika z mocy prawa. W tej sytuacji nie może być mowy o naruszeniu przepisów wskazanych w pkt 4 skargi kasacyjnej.
W pkt 5 skargi kasacyjnej zarzucono sprzeczność pomiędzy poszczególnymi punktami decyzji (...). Jest to kolejny zarzut skargi kasacyjnej, który nie odpowiada wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a., trudno więc oczekiwać aby Sąd kasacyjny mógł rozpoznać merytorycznie ten zarzut, tym bardziej że nie zostały wskazane żadne przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Sąd pierwszej instancji rozpoznając podobnie, nieprecyzyjnie sformułowany zarzut, nie dopatrzył się sprzeczności w decyzji, zaś "domniemanie sprzeczności" można usunąć przez odpowiednią interpretację poszczególnych postanowień decyzji. Niezależnie jednak od powyższego kwestia poruszona w pkt 5 skargi kasacyjnej wymaga szerszego wyjaśnienia.
W obszernym piśmie Ministra Infrastruktury z dnia 31 stycznia 2011 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako "załącznik do protokołu rozprawy z dnia 21 stycznia 2011 r." jednoznacznie wyjaśniono, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, a także wydania zaskarżonego wyroku i obecnie, nie obowiązują żadne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, określające odległość usytuowania linii elektroenergetycznej od istniejących obiektów budowlanych, w tym również przepisy odrębne w rozumieniu art. 91 pkt 3 Prawa energetycznego (wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 maja 2009 r., II SA/Ke 183/09, wyrok NSA z 21 września 2010 r., II OSK 1432/09). Przepisy art. 51 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) przy projektowaniu, budowie i eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych nakazują także zachowanie zgodności z Polskimi Normami wprowadzonymi do obowiązkowego stosowania. Zatem nie każda Polska Norma musi być brana pod uwagę przy projektowaniu takich sieci. Poza tym zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386 ze zm.) od dnia 1 stycznia 2003 r. stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Polskie Normy mogą być powoływane w przepisach prawnych i wtedy zyskują rangę przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Jednak w odniesieniu do projektowania linii elektroenergetycznych, w szczególności do określenia ich odległości od istniejących obiektów budowlanych, nie obowiązują takie przepisy, które powoływałyby się na Polską Normę PN-98/E-5100-1.
Wyznaczenie stref oddziaływania linii elektroenergetycznej w tej sprawie w odległościach 22 m i 28 m po obu stronach od osi linii wynika z decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymanej w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009 r. Ustaleń tych nie zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pomimo że wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r., IV SA/Wa 2094/09 uchylił zaskarżoną decyzję. Nie podważono też ustaleń w tym zakresie w wyroku NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., II OSK 2319/10 oddalającym skargi kasacyjne od wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., IV SA/Wa 2094/09.
Wyżej wymieniona decyzja środowiskowa z dnia [...] listopada 2008 r., pomimo że nie była ostateczna, stanowiła dla Wojewody Wielkopolskiego i Ministra Infrastruktury podstawę do wydania decyzji lokalizacyjnej w niniejszej sprawie.
Niezasadność zarzutu zamieszczonego w pkt 5 skargi kasacyjnej, wynika między innymi z braku obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w tym zakresie i z tego, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Obecnie strefy negatywnego oddziaływania linii elektroenergetycznych, nie wyznacza się w oparciu o sztywno i arbitralnie określone odległości linii od obiektu budowlanego, lecz na etapie projektowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dokonuje się modelowych badań i obliczeń natężenia pola elektromagnetycznego.
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), nie zawiera co prawda żadnych postanowień określających odległości projektowanych linii elektroenergetycznych od istniejących budynków, jednak w załączniku nr 1 do rozporządzenia (w związku z § 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 1 rozporządzenia) określa się dla sieci elektroenergetycznych o częstotliwości 50 Hz, przebiegających przez tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego – 1 kV/m. I ta wielkość dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego, na etapie wydawania decyzji środowiskowej, przesądza o odległości linii elektroenergetycznej od obiektów budowlanych.
Zarzuty zamieszczone w pkt 6 i 7 skargi kasacyjnej z uwagi na swą ogólnikowość i brak konkretnych określeń zarzucanych naruszeń prawa, nie mogą być rozpoznane. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest to zarzut faktycznie skierowany w stosunku do organów administracji publicznej, a nie w stosunku do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Bowiem sądy administracyjne w swoim postępowaniu orzekają na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych kończących postępowanie w sprawie. Niezależnie jednak od powyższego, zarzut zamieszczony w pkt 6 skargi kasacyjnej, nie został dokładnie sprecyzowany, do którego z paragrafów art. 10 k.p.a. się odnosi, nie mówiąc już o tym, że zarzut ten nie został przez autora skargi kasacyjnej w żaden sposób zakwalifikowany i dookreślony według kryteriów wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Ponadto sformułowanie tego zarzutu jest tak daleko abstrakcyjne i ogólnikowe, że nie wiadomo w stosunku do której z osób, które reprezentuje pełnomocnik sporządzający skargę kasacyjną, miało miejsce naruszenie art. 10 k.p.a. i w jakim zakresie.
Te same uchybienia można przypisać następnemu zarzutowi skargi kasacyjnej, gdyż nie wiadomo czy naruszenie art. 134 p.p.s.a. dotyczy paragrafu pierwszego, czy drugiego tego przepisu. Ponadto w zarzucie tym, nie wskazano jakich zarzutów nie rozważył Sąd pierwszej instancji i czy to były zarzuty podniesione w skardze przez osoby, które reprezentuje pełnomocnik sporządzający skargę kasacyjną.
Podsumowując należy zauważyć, że omawiana skarga kasacyjna w całości jest całkowicie niepowiązana z interesami prawnymi osób, które reprezentuje przed sądem ich pełnomocnik. Pod tak sporządzoną skargą kasacyjną mógłby podpisać się każdy, kto miał prawo wniesienia skargi kasacyjnej w tej sprawie. Uniwersalność tak sporządzonego pisma procesowego, pomimo że odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 175 i art. 176 p.p.s.a., nie odzwierciedla indywidualnego charakteru sprawy sądowoadministracyjnej, do wszczęcia której uprawniony jest ściśle określony krąg podmiotów (art. 50 p.p.s.a.).
Skarga kasacyjna wniesiona przez M. T., nie może odnieść zamierzonego skutku z powodu braku prawidłowo sformułowanych w niej zarzutów. Zarzut naruszenia prawa materialnego zamieszczony w pkt a) skargi kasacyjnej, nie może stanowić prawidłowej podstawy, bowiem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. tam powołane, nie obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji, która podległa kontroli sądowej w tym postępowaniu.
W pkt b) skargi kasacyjnej zarzuca się uchybienie przepisom postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jednak nie wskazuje się, które to przepisy postępowania naruszył Sąd zaskarżonym wyrokiem. Zarzut niezastosowania przez Sąd art. 156 § 1 k.p.a., nie może sam w sobie stanowić naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż sądy administracyjne orzekają na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Prawidłowo sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania, odpowiadający prawdopodobnie żądaniu zamieszczonemu w pkt b) skargi kasacyjnej, powinien dotyczyć naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednak w tej sprawie z uwagi na brzmienie art. 36 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, Sąd nie mogił wydać orzeczenia na podstawie ww. przepisu lecz mógł co najwyżej orzec na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tym samym wniosek pełnomocnika skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. jest zbyt daleko idący, gdyż nie uwzględnia powyżej wskazanych przepisów.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.