II OSK 2387/10

II OSK 2387/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-11-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Nowak - Kolczyńska /sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
III SA/Kr 94/10 - Wyrok WSA w Krakowie z 2010-07-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 37 par. 1, art. 46 par. 3, art. 151 w zw. z art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt c,, 174 pkt 1 i pkt 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 11, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
art. 15 ust. 2
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
art. 25 i art. 28
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie NSA Małgorzata Stahl del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012r.. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 94/10 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 94/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Uzasadniając podjęte orzeczenie Sąd I instancji podniósł, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] października 2009 r. ([...]), na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 kpa orzekł o wymeldowaniu M. M. z pobytu stałego w Krakowie przy ul. [...] 5/7. W opinii organu zasadne było orzeczenie o wymeldowaniu skarżącej skoro Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia [...] marca 2008 r. (sygn. akt [...]) orzekł o eksmisji M. M. z lokalu przy ul. [...] 5/7 w Krakowie i eksmisja ta została wykonana przez Komornika, czego dowodem jest protokół wykonania eksmisji z dnia 2 września 2009 r. Równocześnie organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. M. opuściła miejsce pobytu stałego i nie ma możliwości powrotu do niego. Organ I instancji podał także, że od dnia wykonania eksmisji z lokalu przy ul. [...] M. M. mieszkała w różnych miejscach, a ostatnio w akademiku przy ul. [...] w Krakowie. Dodał przy tym, że toczące się postępowanie przeciwko czynnościom komorniczym nie może mieć wpływu na wydanie merytorycznej decyzji meldunkowej opartej na przedłożonym wyroku sądowym o eksmisji i protokole komorniczym o jej wykonaniu. Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają bowiem na celu wyłącznie likwidację fikcji meldunkowej, polegającej na niezgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osoby.
W odwołaniu od tej decyzji M. M. stwierdziła, że z uwagi na wniesione do sądu cywilnego powództwo przeciwegzekucyjne oraz skargę na czynności komornika, decyzja o wymeldowaniu jest przedwczesna i pogarsza sytuację procesową odwołującej się w procesie o wznowienie postępowania. Strona wniosła o wstrzymanie wymeldowania do czasu uzyskania lokalu zastępczego oraz podała, że eksmisja nie może być jednoznaczna z pozbawieniem praw obywatelskich i konfiskatą mienia. Podniosła też, że opróżnienie lokalu nie powoduje wygaśnięcia umowy najmu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. ([...]) Wojewoda Małopolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy uznał za zasadne motywy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dodał przy tym, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na podstawie tytułu wykonawczego Komornik dokonał eksmisji M. M. z przedmiotowego lokalu, a Sąd Okręgowy w Kakowie Wydział II Cywilny-Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] października 2008 r. sygn. akt [...] ustalił, że odwołującej nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego.
Ustosunkowując się w następnej kolejności do zarzutów odwołania Wojewoda Małopolski wskazał, że organ prowadzący ewidencję ludności nie może odmówić wymeldowania z miejsca pobytu stałego osoby, która na mocy sądowego tytułu wykonawczego utraciła uprawnienie do przebywania w określonym lokalu i została z niego usunięta w wyniku czynności egzekucyjnych. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uważa się opuszczenie lokalu w wyniku przymusowej eksmisji. Wskazał też, że pozostałe kwestie podnoszone przez stronę odwołującą się nie mają wpływu na przebieg niniejszego postępowania, zaś brak zameldowania na pobyt stały nie pozbawia danej osoby praw obywatelskich.
W skardze na wskazaną wyżej decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. M. podniosła, że z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że czynności wymeldowania "dokonać nie można przed upływem terminu 3-miesięcznego. W sprawie tej termin ten był krótszy i wynosił 1,5 miesiąca". M. M. zarzuciła organom obu instancji wadliwą interpretację przesłanki "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego". Wskazała, że przesłanka ta jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter dobrowolny i trwały. Powyższego warunku nie spełnia więc usunięcie z danego lokalu w drodze przymusy fizycznego, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej.
Skarżąca podniosła również, że organy administracji nie uwzględniły podejmowanych przez nią czynności zmierzających do przezwyciężenia przeszkody do swobodnego korzystania z lokalu oraz do powrotu do mieszkania. Tymczasem wskazują one na okoliczność, że opuszczenie lokalu przez skarżącą nie miało charakteru dobrowolnego. Sam zaś fakt pobytu poza miejscem stałego pobytu nie stwarza podstaw do wymeldowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wspomnianym wyżej wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. M., uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego.
Jak wyjaśnił Sąd I instancji, w myśl art. 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 w/w ustawy winna zatem być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów.
Zdaniem składu orzekającego Sądu I instancji rację ma więc skarżąca twierdząc, że opuszczenie lokalu powinno mieć charakter dobrowolny i trwały. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak, że opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego opróżnienie i wydanie nieruchomości, podobnie jak w przypadku eksmisji, jest również opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej (por. wyrok NSA, z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II OSK 65/05, LEX nr 188693). Podkreśla się także, że egzekucja wyroku orzekającego eksmisję, czy opróżnienie i wydanie lokalu (na skutek roszczenia windykacyjnego) przez skarżącą jest aktem równoznacznym z ustaniem jej pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 w/w ustawy. Nawet jeśli po wykonaniu egzekucji eksmitowana osoba wbrew woli wierzyciela egzekucyjnego wtargnie do lokalu, nie stanowi to stałego jej pobytu z zamiarem stałego przebywania (będącego generalnie przesłanką zameldowania) i nie uchyla zaistniałej wcześniej przesłanki wymeldowania (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2003r., sygn. akt V SA 1398/02, LEX nr 159189). Również fakt wadliwości prawnej dokonanej eksmisji nie może stanowić skutecznego zarzutu w niniejszym postępowaniu. Wniesiona przez skarżącą skarga na niezgodne z prawem działanie komornika, będzie rozpatrywana bowiem w postępowaniu cywilnym.
Sąd odnosząc się w następnej kolejności do zarzutu skarżącej dotyczącego niedochowania przez organy administracji terminu 3-miesięcznego wskazał, że termin ten dotyczy wymeldowania z miejsca pobytu czasowego, natomiast w tej sprawie chodziło o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Zatem wbrew temu, co zarzuca autorka skargi termin ten nie może dotyczyć chwili opuszczenia lokalu, czy też dokonania eksmisji.
Sąd zauważył także, że w świetle załączonej do sprawy dokumentacji poza sporem pozostaje fakt, że M. M. faktycznie nie zamieszkuje w miejscu zameldowania. Mieszkanie jest bowiem tylko wówczas stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe. Jest to więc lokal, w którym koncentrują się ich codzienne sprawy, gdzie osoby te przebywają, wypoczywają, prowadzą gospodarstwo domowe, a takim miejscem dla skarżącej nie jest lokal, z którego została eksmitowana w dniu 2 września 2009 r. i w którym nie mieszka od tego czasu. Organy administracyjne trafnie więc ustaliły, że skarżąca nie przebywa na stałe w lokalu przy ul. [...] w Krakowie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a.") orzekł o jej oddaleniu. W trybie art. 250 p.p.s.a. rozstrzygnął o kosztach postępowania należnych pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. M. w trybie art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji:
I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz.993 ze zm.), w szczególności poprzez przyjęcie, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego wymagana przepisem jest spełniona mimo, iż osoba wymeldowywana opuściła lokal w drodze przymusu i podejmuje wszelkie środki prawne dla uzyskania ochrony, w tym z art. 25 i 28 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz.93 ze zm.), a zatem przebywa z zamiarem stałego pobytu;
II. rażące naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1) naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż współwłaścicielka nieruchomości budynkowej przy ulicy [...] w Krakowie A. K. reprezentowana przez H. D. - udzieliła w niniejszej sprawie prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentacji, mimo iż pełnomocnictwo notarialne dołączone do akt upoważnia jedynie do działań w zakresie innej nieruchomości wprost wymienionej z lokalizacji - ulicy, a nie nieruchomości przy ul. [...];
2) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia tj. braku w uzasadnieniu ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym w konfrontacji z zarzutem skarżącej, iż jej zamiarem było i jest nadal stały pobyt pod krytycznym adresem, co w konsekwencji powoduje niemożność oceny prawidłowości dokonanej przez sąd konkluzji, jak również trafności rozstrzygnięcia, wykładni i zastosowania prawa;
3) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a., poprzez nie rozpatrzenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. oddalenie skargi mimo, iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stronie w sposób wyczerpujący zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, w szczególności przesłanek obiektywnych przy pominięciu słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego (nie przeprowadzenie dowodów) w zakresie wykazania przez stronę zamiaru stałego pobytu w miejscu wymeldowania, w tym trwających postępowań cywilno-sądowych.
Wobec tak postawionych zarzutów autorka skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji bądź ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie o uchyleniu w całości decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W motywach skargi kasacyjnej M. M. podkreśliła, że Sąd nie uwzględnił dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych zgodnie, z którym w sprawie wymeldowania istotny jest fakt analizy zamiaru pobytu osoby mającej być wymeldowaną i to właśnie w przypadku np. wniesienia jedynie powództwa posesoryjnego. Skarżąca wniosła powództwo o przywrócenie posiadania i toczy się nie tylko sprawa posesoryjna, lecz również postępowanie przeciwegzekucyjne w trybie art. 840 k.p.c., liczne skargi na czynności Komornika związane z eksmisją w dniu 2 września 2009 r. Sprawy te są w toku i nie zostały prawomocnie rozstrzygnięte. Skarżąca kieruje się jednym, iż w myśl art. 25 kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest to miejsce gdzie przebywa z zamiarem stałego pobytu i że takie miejsce jest jedno (art.28 k.c.). Jej zdaniem pozbawienie przymusowo centrum życiowego skarżącej nie może być przesłanką dla stosowania art. 15 ust. 2 (błędnie powołanego jako art. 35 ust. 2), stąd zarzut naruszenia prawa poprzez błędną jego wykładnię.
Uzasadniając następnie zarzut naruszenia prawa procesowego M. M. wskazała, iż Sąd nie zbadał zamiaru skarżącej i dowodów wskazanych na brak zamiaru dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Konsekwentnie również Sąd I instancji nie wskazał przyczyn, dla których pominął materiał dowodowy w zakresie ustalania zamiaru miejsca pobytu skarżącej, bez uwzględnienia interesu społecznego i obywatela, w tym art. 25 k.c.- realizującego prawa konstytucyjne do miejsca zamieszkania obywatela, stałego i jednego. Skarżąca m.in. w wyniku tych decyzji - po 2 września 2009 r. - stała się de facto osobą bezdomną.
Pismem z dnia 23 września 2010 r. M. M. uzupełniła skargę kasacyjną poprzez zmianę treści zarzutu w pkt II ust. 1 skargi i wykreślenie zarzutu naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a., a wskazanie zarzutu rażącego naruszenia art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., poprzez złożenie przez pełnomocnika uczestniczki A. K. pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w innej sprawie, a nie niniejszej indywidualnej sprawie, którego to braku nie uzupełniono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi (art. 183 p.p.s.a.).
Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpatrując w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
W szczególności, nie można uznać za uzasadniony, zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., czyli przepisu wskazującego na sposób rozstrzygnięcia sprawy w powiązaniu z zarzutem wadliwie sporządzonego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, a więc art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie braku jego obligatoryjnych elementów składowych. Wynik przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności zaskarżonego aktu został określony zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 151 p.p.s.a., a uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 elementy, w szczególności odnosi się do poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń. Oddalając skargę, Sąd pierwszej instancji w sposób jednoznaczny odniósł się do przeprowadzonego postępowania administracyjnego i ocenił działanie organów jako nie naruszające przepisów k.p.a., szczegółowo wyjaśniając przesłanki prawne, które uzasadniały wymeldowanie. Tym samym nie znalazł podstaw do zastosowania unormowania z art. 145 § 1 pkt 1 lit c (błędnie w skardze kasacyjnej powołanego, jako "art. 145 § 1 pkt c"). Prawidłowo Sąd Wojewódzki przyjął, iż organy przeprowadziły postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy jako warunku niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia o przekonywującej treści, w myśl art. 11 k.p.a. Wypełniając obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, organy administracji właściwie ustaliły, iż M. M. opuściła miejsce pobytu stałego w dniu 2 września 2009 r., wobec wykonania wyroku eksmisyjnego przez Komornika i opuszczenie to miało charakter trwały, bowiem nie miała możliwości powrotu do tego miejsca.
Zarzut naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. uzasadniony niewłaściwą reprezentacją uczestniczki postępowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zmieniony w piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną, z dnia 23 września 2010 r., na zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., poprzez złożenie przez pełnomocnika uczestniczki A. K. pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w innej sprawie, jako złożony w terminie podlega rozpoznaniu, ale nie może zostać uwzględniony, bowiem jest nieuzasadniony. Zarzut skargi kasacyjnej, naruszenia przepisów postępowania, aby mógł odnieść zamierzony skutej winien spełniać wymogi art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc wskazywać na takie naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem należy wykazać, że między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego (wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r. I OSK 2070/10, LEX nr 785810). Skarga kasacyjna na taki związek nie wskazywała, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może poszukiwać w treści skargi kasacyjnej intencji jej autora, ani z własnej inicjatywy podejmować czynności w celu ustalenia i wskazania innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej błędów sądu administracyjnego pierwszej instancji. Sąd kasacyjny rozpoznając skargę kasacyjną ogranicza się zatem do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Zasada ta nie dotyczy jedynie nie występujących w rozpoznawanej sprawie przypadków nieważności postępowania sądowadministracyjnego. Dlatego oprócz precyzyjnego podania jednostki redakcyjnej przepisu prawnego, którego zarzut dotyczy należy odnieść uzasadnienie do wskazanej podstawy kasacyjnej i wykazać, że gdyby nie wadliwe działanie sądu, w sprawie zapadłoby inne rozstrzygnięcie. Wykazanie owego związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem, a wynikiem sprawy o tyle było niemożliwe, iż z akt sądowoadministracyjnych wynika, że H. D. posiada pełnomocnictwo do odbioru korespondencji kierowanej do A. K., która zamieszkuje w Australii i Sąd Wojewódzki przesłał zawiadomienie o terminie rozprawy dla A. K. – H. D., jako pełnomocnikowi do doręczeń.
Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, co do błędnej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.), ustawowa przesłanka wymeldowania polegająca na "opuszczeniu miejsca pobytu stałego" jest spełniona także w przypadku przymusowego opuszczenia lokalu, jeżeli ten przymus wynikał ze zgodnego z prawem, władczego działania organów państwa, w związku z wykonaniem w drodze egzekucji wyroku nakazującego eksmisję z lokalu, co miało miejsce w stanie faktycznym tej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 23 marca 2010 r., II OSK 579/09, lex nr 597705; z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 46/10, lex nr 953076; z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 915/10, lex nr 992665). Tak więc okoliczność, że skarżąca opuściła miejsce stałego pobytu wbrew swej woli, nie niweczy spełnienia przesłanki z art. 15 § 2 ustawy i skutku w postaci wymeldowania, bowiem nie dokonała tego obowiązku sama.
Działania skarżącej podejmowane w celu wykazania zamiaru stałego pobytu w dotychczasowym miejscu zamieszkania na drodze powództwa posesoryjnego, przeciwegzekucyjnego, oraz przez składanie skarg na czynności komornika, pozostają bez znaczenia dla bytu prawnego decyzji o wymeldowaniu i konsekwentnie wyroku oddalającego skargę w tym przedmiocie, gdyż tego rodzaju czynności nie wpływają na ocenę zaistnienia podstaw prawnych do wymeldowania.
Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania jedynie: opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania. Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Celem postępowania w sprawie o wymeldowanie jest bowiem zapewnienie zgodności zapisów rejestrowych w ewidencji ludności z rzeczywistym stanem, czyli miejscem pobytu danej osoby. Wymeldowanie nie wpływa na prawa rzeczowe, czy zobowiązaniowe strony.
Wobec tego, iż orzeczeniu Sądu pierwszej instancji nie można przypisać naruszeń zarzucanych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, w myśl art. 184 p.p.s.a.
-----------------------
9