II OSK 2374/21

II OSK 2374/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Jerzy Siegień /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 295/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2020-09-22
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 3 pkt 20, art. 32 ust. 4, art. 34, art. 35 ust. 1, ust. 4,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 § 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych O. [...] sp. z.o.o. sp. k. z siedzibą w K., Wspólnoty Mieszkaniowej 1 [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej 2 [...] w K., S. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. i G. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 295/20 w sprawach ze skarg O. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K., A. K., Wspólnoty Mieszkaniowej 1 [...] w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej 2 [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. nr WI-I-7840.2.90.2019.EM w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 295/20 oddalił skargi: O. [...] spółki z o.o. sp.k. z siedzibą w K., A. K., Wspólnoty Mieszkaniowej 1 [...] przy ul. [...] w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej 2 [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z 2 stycznia 2020 r., znak: WI-I.7840.2.90.2019.EM w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Prezydent Miasta [...] decyzją z 5 lipca 2019 r., nr 1210/6740.1/2019, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), po rozpatrzeniu kolejny raz wniosku inwestora z 6 czerwca 2016 r. udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego wraz z infrastrukturą przy ul. [...], na działce [...] (dawniej część [...]), obr. [...] jedn. ewid. [...] w K. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w części parteru oraz garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz rozbiórką kolidującej infrastruktury technicznej na działkach nr: [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej części [...] i [...]), [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...] i [...]), [...] (dawniej cześć [...]), [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...]), [...], [...], [...], części działki nr [...] (dawniej [...], [...], [...]), części działki nr [...] obr. [...], jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.".
Odwołania od powyższej decyzji złożyli: A. T., I. P., A. K., O. [...] Sp. z o.o., Z. S., Wspólnota Mieszkaniowa 1 [...] przy ul. [...] i Wspólnota Mieszkaniowa 2 [...].
Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z 2 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że wniosek inwestora był już wcześniej rozpoznany decyzją Prezydenta Miasta [...] z 5 sierpnia 2016 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z 25 listopada 2016 r., które to decyzje uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 144/17 (prawomocnym od 20 listopada 2018 r.). Z wyroku tego wynika, że podstawą uchylenia powyższych decyzji był brak wyjaśnienia wszystkich kwestii związanych z etapowaniem inwestycji, bilansu terenu oraz wątpliwości co do kompletności projektu budowlanego z uwagi na zawarte w projekcie budowlanym zapiski projektanta.
W toku ponownego rozpoznawania sprawy przed organem pierwszej instancji inwestor skorygował złożony uprzednio wniosek zmieniając nazwę i zakres inwestycji oraz załączając nowy projekt budowlany dla tej inwestycji.
Zdaniem organu odwoławczego, przedłożony przez inwestora nowy projekt budowlany spełnia wszelkie wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego, dlatego też słusznie organ pierwszej instancji udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla tej inwestycji, zwłaszcza, że inwestor załączył do projektu budowlanego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z którego wynikało, że podstawą tego prawa jest umowa zawarta przez inwestora z obecnym użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Dlatego też brak było podstaw do twierdzenia, że inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane.
Ponadto Wojewoda stwierdził, że analiza projektu budowlanego przeprowadzona została w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Projekt budowlany zawiera także niezbędne wymagane prawem uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna. Również projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została trzecia kategoria geotechniczna obiektu, przy złożonych warunkach gruntowych. Do akt sprawy załączono bowiem opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia obiektów (karty G2.1- 57 oraz dokumentację geologiczno-inżynierską (karty G1.1 - 66). Mając na uwadze, że z projektu budowlanego wynikało, że poziom posadowienia fundamentów budynków zaprojektowano poniżej poziomu zwierciadła wody gruntowej, wykonany został projekt robót geologicznych zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta [...] z 10.05.2018 r., znak: WS-06.6541.52.2018.AS oraz dokumentacja geologiczno-inżynierska dla projektowanej inwestycji zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta [...] z 12.06.2018 r., znak: WS-06.6541.38.2018.AS. Wykonano również dokumentację określającą warunki hydrogeologiczne - zatwierdzoną decyzją Marszałka Województwa [...] z 23.10.2017 r., znak: SR-IX.7430.52.2017.MR. Ustosunkowując się z kolei do podniesionej w odwołaniu kwestii potencjalnego zjawiska leja depresji i odpływu wód spod fundamentów oraz możliwości naruszenia stateczności budynków sąsiednich organ wyjaśnił, że w części konstrukcyjnej projektu budowlanego uwzględniono możliwość powstania leja depresji (z uwagi na posadowienie budynku poniżej poziomu wód gruntowych) wskazano jednakże, że projektowane i konieczne jest wykonanie szczelnej obudowy wykopu oraz kontrolowanie poziomu wody gruntowej wewnątrz wykopu tak, aby lej depresji nie wykraczał poza granice działek objętych inwestycją. Inwestor jest zatem zobowiązany do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego prowadzenia robót budowlanych.
Wojewoda stwierdził także, że dla terenu projektowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wniosek inwestora złożony został w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z 13 marca 2008 r., nr AU-2/7331/937/08 o ustaleniu warunków zabudowy dla określonego w tej decyzji zamierzenia inwestycyjnego, przeniesionej na inwestora decyzją Prezydenta Miasta [...] z 29 maja 2015 r., nr AU-2/6730.5/1020/2014. Lokalizacja projektowanych obiektów o funkcji mieszkalnej została więc ustalona w ww. decyzji o warunkach zabudowy, jako kontynuacja rodzaju i funkcji zabudowy na działkach sąsiednich, która to decyzja zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm.), wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Jednak decyzja ta nie podlega ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Organ odwoławczy zauważył, że to w decyzji o warunkach zabudowy określono zarówno parametry dotyczące zabudowy jak i udziału powierzchni biologicznie czynnej, wskazano także warunki ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, których to wymagań, zdaniem Wojewody, projekt budowlany nie naruszył. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej jedynie w zakresie co do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy.
W cenie organu w oparciu o wiążącą decyzję o warunkach zabudowy zaprojektowano zespół budynków mieszkalno-usługowych, które mają zaprojektowane podziemne garaże. Zamierzenie to nie jest zatem sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy szczególnie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określa przede wszystkim przestrzenne (czyli powyżej powierzchni terenu) parametry i uwarunkowania dla danej inwestycji. Projektowane budynki w poziomie parteru mają natomiast zaprojektowaną powierzchnię przeznaczoną na funkcję usługową pozostałe kondygnacje stanowią mieszkania. Zdaniem Wojewody projekt budowlany spełnia także wymagania dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji, tj. "zapewnienia miejsc postojowych w ilości 0,6-0,9 mp/1 mieszkanie, oraz 12mp/1000 m2 pow. usług, 15 mp/100 zatrudnionych" - zaprojektowano bowiem 351 miejsc postojowych w tym: w garażu podziemnym budynków w ilości 297 miejsca postojowe oraz 54 miejsc postojowych na terenie, w tym 20 miejsc postojowych dla części usługowej budynków (karta A1.20 części opisowej projektu zagospodarowania).
Wojewoda odnosząc się do zarzutu, że projekt budowlany nie uwzględnia wcześniejszego zainwestowania terenu, w postaci miejsc postojowych wykonanych w oparciu o decyzję nr 1056/06 z 19 czerwca 2016 r. w liczbie ok. 120, gdyż w obecnie procedowanym projekcie budowlanym zostaną one zabudowane budynkami mieszkalnym wskazał, że Wspólnota Mieszkaniowa, której członkami są skarżący, sama pozbyła się praw do nieruchomości, na której miały być zagwarantowane miejsca postojowe obsługujące istniejące budynki, tak więc roszczenia co do tych miejsc są bezpodstawne i nie wprowadzają dodatkowych ograniczeń dla projektowanej inwestycji. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja zgodna jest z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto zdaniem organu odwoławczego usytuowanie projektowanych budynków nie narusza także przepisów § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Projekt budowlany zawiera również analizę oddziaływania projektowanych obiektów na tereny działek sąsiednich oraz analizę przesłaniania i nasłonecznienia, z której wynika, że usytuowanie projektowanych obiektów nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu i nie narusza przepisów § 13 i § 60 ww. rozporządzenia.
Wojewoda stwierdził także, że wykonane zostały wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 3 października 2017 r. uwzględniając przy tym zmieniony zakres wniosku inwestora i zmieniony projekt budowlany.
Zdaniem Wojewody zebrany w sprawie materiał dowodowy był więc wystarczający do uznania, że inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Mając z kolei na uwadze art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, a także spełnienie przez inwestora wymogów będących przedmiotem oceny organu administracji wynikających z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta [...] nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Skargi na powyższą decyzję złożyli: O. [...] spółka z o.o. sp.k. z siedzibą w K., A. K., Wspólnota Mieszkaniowa 1 [...] przy ul. [...] w K. oraz Wspólnota Mieszkaniowa 2 [...] w K.. W złożonych skargach skarżący wnieśli o uchylenie zarówno decyzji Wojewody jak i decyzji Prezydenta w całości z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po połączeniu spraw ze skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, wskazanym na wstępie wyrokiem z 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 295/20, oddalił złożone skargi, uznając, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. W ocenie Sądu organy wykonały też wskazania WSA w Krakowie zawarte w wyroku z 3 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 144/17.
Sąd pierwszej instancji zauważył także, że skonkretyzowane określenie planowanej inwestycji wynikające z nowego projektu budowlanego, wbrew twierdzeniom skargi nie jest sprzeczne z decyzją Prezydenta Miasta [...] z 13 marca 2008 r., nr AU-2/7331/937/08 o warunkach zabudowy, w której mowa jest ogólnie o "Budowie zespołu budynków mieszkalno-usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym". Powyższa decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza zatem budowę odrębnych garaży podziemnych pod każdym z budynków. Odmienna interpretacja prowadziłaby bowiem do nieracjonalnych konsekwencji i komplikacji w sferze praw rzeczowych.
Sąd zauważył również, że do akt sprawy załączono wymagane opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia obiektów (karty G2.1- 57 oraz dokumentację geologiczno-inżynierską (karty G1.1 - 66). W oparciu o dokumentację geologiczno-inżynierską inwestycja została zaliczona do III kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowych.
W samym projekcie budowlanym spełnione zostały wymagania dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, dachy budynków zaprojektowane zostały jako płaskie, a wysokość budynków oraz wysokość elewacji frontowej nie przekracza parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Spełnione zostały też wymagania dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, gdyż w sumie zaprojektowano 351 miejsc postojowych.
Sąd pierwszej instancji za trafne uznał także stanowisko Wojewody, że pozbycie się przez Wspólnotę Mieszkaniową praw do nieruchomości, na której miały być zagwarantowane miejsca postojowe obsługujące istniejące budynki spowodowało, że jakiekolwiek roszczenia, co do tych miejsc są bezpodstawne, a tym samym nie mogą wprowadzać jakichkolwiek ograniczeń dla projektowanej inwestycji. Analogiczne w tym zakresie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 3 października 2017 r, sygn. akt II SA/Kr 144/17, który to pogląd ma charakter wiążący na zasadzie art. 153 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu projekt zagospodarowania spełnia również warunki określone w § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do projektu budowlanego załączono analizę oddziaływania projektowanych obiektów na tereny działek sąsiednich oraz analizę przesłaniania i nasłonecznienia wraz z graficznymi schematami. Z dokumentów tych wynika, że obiekty usytuowano w taki sposób, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych w budynkach sąsiednich, nie znajduje się obiekt przesłaniający (wysokość przesłaniania wynosi 35 m). Budynki nie wprowadzają również niedopuszczalnych ograniczeń w zakresie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków na działkach sąsiednich (nr [...], [...], [...]). Pokoje mieszkalne mają zapewniony wymagany czas nasłonecznienia ponad 3 godziny, przy czym zgodnie z § 60 ust. 2 warunków technicznych wymagania te są spełnione dla jednego pokoju w mieszkaniach wielopokojowych. Projektowana inwestycja z uwagi, że jest zlokalizowana po stronie północnej działek nr [...] nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków znajdujących się na tej działce.
A zatem Sąd uznał, że wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust. 1 - 3 i art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy - organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień oraz wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. W ocenie Sądu projekt budowlany zawiera także rozwiązania minimalizujące ewentualne niedogodności dla ludzi i otoczenia.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli: O. [...] spółka z o. o. sp.k. z siedzibą w K., S. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K., G. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz Wspólnota Mieszkaniowa 2 [...] w K. i Wspólnota Mieszkaniowa 1 [...] przy ul. [...] w K.
Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości strony skarżące kasacyjnie, tj. O. [...] spółka z o. o. sp.k. z siedzibą w K., S. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. oraz G. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., we wniesionych odrębnie skargach kasacyjnych sformułowały w zasadzie tożsame zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia:
1) przepisów prawa materialnego, tj:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; dalej: "u.p.z.p." w zw. z art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy – Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie, tj. uznanie przez Sąd, że oceniany przez organ drugiej instancji projekt budowlany odpowiada prawu, pomimo że nie uwzględnia on wcześniejszego zainwestowania terenu objętego projektem budowlanym, objętego innymi decyzjami o pozwoleniu na budowę;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie, tj. zaakceptowanie przez Sąd, że projekt budowlany zawiera wadliwie wyznaczony obszar oddziaływania obiektu – analiza nasłoneczniania jest niekompletna, gdyż w istotnej części jest ograniczona przez część opisową projektu budowlanego, a jej wyniki pozbawiają inne podmioty możliwości czynnego brania udziału w sprawie;
2) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane poprzez nieodniesienie się do zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego (w zakresie wcześniejszego zainwestowania terenu objętego projektem budowlanym, a także nieuwzględnienia oddziaływania obiektu w zakresie nasłoneczniania), co w kontekście rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym i braku możliwości przedstawienia przez strony skarżące swoich zarzutów i argumentów na ich poparcie (podniesionych w pismach z 25 maja 2020 r., 28 sierpnia 2020 r. oraz 18 września 2020 r.) doprowadziło do braku możliwości obrony swoich praw.
Natomiast strony skarżące kasacyjnie - Wspólnota Mieszkaniowa 2 [...] w K. i Wspólnota Mieszkaniowa 1 [...] przy ul. [...] w K. – w złożonej skardze kasacyjnej zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzuciły mu naruszenie:
I. przepisu, stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji, tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w stosunku do zaskarżonej decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 5 lipca 2019 r. o pozwoleniu na rozbiórkę oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z 13 marca 2008 r., nr AU-2/7331/937/08, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, zatem podlegała stwierdzeniu nieważności zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., co uzasadnia przekonanie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, utrzymujący w mocy wadliwą decyzję, również jest wadliwy;
II. przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji, a w konsekwencji uznanie, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z 2 stycznia 2020 r., posiada prawidłowe rozstrzygnięcie, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta [...] z 5 lipca 2019 r. nie jest zgodna z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy z 13 marca 2008 r., co implikuje ustalenie, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] również została wydana z rażącym naruszeniem prawa;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie, tj. błędne przyjęcie przez Sąd, że projekt budowlany zawiera prawidłowo wyznaczony obszar oddziaływania obiektu, podczas gdy analiza nasłoneczniania jest niekompletna, gdyż jej treść determinuje część opisowa projektu budowlanego, co implikuje konieczność niezasięgnięcia opinii biegłego posiadającego stosowne uprawnienia w specjalności architektonicznej celem weryfikacji prawidłowości analizy;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że organy administracyjne poczyniły prawidłowe ustalenia, iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zastosowane w projekcie budowlanym rozwiązania konstrukcyjne i technologia wykonawstwa w zakresie zgodności kategorii geotechnicznej obiektu przyjętej w projekcie robót geologicznych oraz w projekcie budowlanym są nieprawidłowe;
d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez Sąd, że projekt budowlany jest kompletny i jasny, podczas gdy w aktach sprawy brak jest projektu zagospodarowania działki uwzględniającego usytuowanie, obrys i układ istniejących już obiektów budowlanych, projektu architektoniczno - budowlanego, określającego niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe z uwzględnieniem drugiej kategorii geotechnicznej budynku przy złożonych, a nie prostych warunkach geologicznych, co wprost wskazuje na niekompletność projektu budowlanego;
III. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd, że organy administracji nie podjęły wszelkich kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uchybiły obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w rezultacie doszło do niewyjaśnienia okoliczności stanowiącej istotę sprawy – tj. prawidłowości i legalności decyzji udzielającej pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku oddalającego skargę na decyzję organu utrzymującego w mocy wadliwą decyzję;
b) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd do większości zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, co wskutek rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, a zatem brakiem czynnego udziału skarżącej, skutkowało pozbawieniem możliwości obrony swoich praw.
W oparciu o przedstawione powyżej zarzuty wszystkie skarżące kasacyjnie strony w złożonych skargach kasacyjnych wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, względnie o rozpoznanie skarg na podstawie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie wydanych w sprawie decyzji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto strony skarżące kasacyjnie – O. [...] spółka z o. o. sp.k. z siedzibą w K. oraz S. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. – w złożonych skargach kasacyjnych podtrzymały złożony na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z analizy nasłoneczniania wykonanej w kwietniu 2020 r. przez I. [...] Sp. z o.o., gdyż WSA w Krakowie rozpoznając wniesione skargi w ogóle nie odniósł się do tego wniosku.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył inwestor wnosząc o oddalenie wszystkich skarg kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionych skarg kasacyjnych.
Skargi kasacyjne wniesione w niniejszej sprawie nie zasługują na uwzględnienie.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy – Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie przez Sąd, że oceniany przez organ drugiej instancji projekt budowlany odpowiada prawu, w sytuacji gdy nie uwzględnia on wcześniejszego zainwestowania terenu objętego projektem budowlanym, objętego innymi decyzjami o pozwoleniu na budowę. Skarżący kasacyjnie podnoszą, że dla nieruchomości objętej kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzją o pozwoleniu na budowę była już wydana wcześniej decyzja o pozwoleniu na budowę – decyzja Prezydenta Miasta [...] z 19 czerwca 2006 r., nr 1056/06, zmieniona decyzją Prezydenta Miasta [...] z 27 czerwca 2007 r., nr 1529/07, na podstawie której to decyzji na terenie objętym wnioskiem inwestora wykonanych zostało ok. 100 naziemnych miejsc postojowych koniecznych do zbilansowania ogólnej liczby miejsc postojowych wymaganych dla istniejącej części osiedla S. Inwestycja ta została zakończona decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 21 września 2009 r., nr 439/09 o pozwoleniu na użytkowanie. A zatem zdaniem skarżących kasacyjnie zaskarżona decyzja w sposób bezprawny zmienia warunki zagospodarowania nieruchomości wynikające z innej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że po zrealizowaniu inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta [...] z 19 czerwca 2006 r., nr 1056/06, nastąpiło zbycie części terenu objętego tą inwestycją na rzecz innego podmiotu. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przeszło zatem na nabywcę. Natomiast o możliwości zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania wskazanego terenu rozstrzygnięto wiążąco na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – decyzja Prezydenta Miasta [...] z 13 marca 2008 r., nr AU-2/731/937/08. Ustawodawca wyodrębnił etapy inwestycyjne, w ramach których można podnosić zarzuty właściwe danemu etapowi. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany jest związany decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowi o tym wprost art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany nie może kształtować zasadniczych warunków inwestycji odmiennie od ustalonych w warunkach zabudowy i związany jest przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że decyzja o warunkach zabudowy jest promesą pozwolenia na budowę. Organ wydający pozwolenie na budowę nie może zmieniać warunków, ani ich weryfikować. W związku z tym na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie można już podważać dokonanych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustaleń. To na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ bada uwarunkowania faktyczne i prawne terenu, analizuje spełnienie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ocenia dopuszczalność powstania nowej zabudowy i jej oddziaływanie na dotychczasową zabudowę. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, w której zatwierdza się projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, organy administracji architektoniczno-budowlanej oceniają zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z decyzją o warunkach zabudowy, w tym również w zakresie zapewnienia miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji wynikających z decyzji ustalającej warunki zabudowy. Mając zatem na uwadze, że decyzja o warunkach zabudowy, poprzedzająca wydanie pozwolenia na budowę będącego przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, to organy orzekające były nią związane, co zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie mogły więc mieć zastosowania w ogóle art. 65 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których naruszenie niezasadnie zarzucono w złożonych skargach kasacyjnych. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie mają bowiem zastosowania powyższe przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie tych przepisów mogło być podnoszone na etapie kontrolowania decyzji o warunkach zabudowy, która nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. Tak więc wskazane w skargach kasacyjnych zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ww. ustawy dotyczą w zasadzie decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był więc wydać pozwolenie na budowę zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Powyższe powoduje, że podnoszoną przez skarżących kasacyjnie kwestię nieuwzględnienia wcześniejszego zainwestowania terenu, decyzją o pozwoleniu na budowę z 19 czerwca 2006 r., można byłoby podnosić tylko w postępowaniu dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy, która jak wskazano powyżej nie podlega kontroli w przedmiotowej sprawie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając kwestionowaną w rozpoznawanej sprawie decyzję o pozwoleniu na budowę nie miał zatem podstaw do uwzględnienia zainwestowania tego terenu wcześniejszą decyzją, w sytuacji gdy inwestor posiadający prawo do dysponowania tym terenem wnioskował o inne zagospodarowanie tego terenu. Kolejne pozwolenie na budowę może bowiem modyfikować wcześniejszą zabudowę, jeżeli jest zgodne z wydanymi warunkami zabudowy. Inwestor posiadający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest ograniczony poprzednimi decyzjami o pozwoleniu na budowę. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do wniosku, że dokonywanie zmian zagospodarowania nieruchomości raz już zagospodarowanych jest niemożliwe, co z kolei prowadziłoby do naruszenia prawa do zabudowy wywodzonego z chronionego Konstytucją prawa własności.
Podkreślić również należy, że kwestia wcześniejszego zainwestowania działek, a w konsekwencji zapewnienia parkingu dla innych inwestycji, była też przedmiotem rozważań WSA w Krakowie w wyroku z 3 października 2017 r., uchylającym poprzednio wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę z 5 sierpnia 2016 r., w którym to wyroku Sąd wskazał, że: "hipotetyczne problemy członków wspólnoty, należy zatem wiązać nie z potencjalną zabudową na tym terenie, a okolicznością że istnienie przedmiotowego parkingu, zależy obecnie wyłącznie od woli jego właściciela. (...) Jeśli chodzi o miejsca postojowe, to inwestor ma je dostosować do wymogów decyzji o warunkach zabudowy, a nie sytuacji faktycznej jaka w tym zakresie aktualnie panuje w sąsiedztwie obszaru planowanej inwestycji. Jeśli decyzja o warunkach zabudowy pozostawia w tym względzie pewną elastyczność (a tak jest w przedmiotowej sytuacji) to wybór w tym zakresie należy do inwestora. (...) Co się zaś tyczy miejsc postojowych, to w sytuacji kiedy Wspólnota Mieszkaniowa, której członkami są skarżący, wyzbyła się praw do nieruchomości, na której mieli oni mieć zagwarantowane miejsca parkingowe, nie da podstaw do uznania za słuszne ich roszczeń, by z uwagi na małą ilość miejsc postojowych na tym terenie, dla nowej zabudowy wprowadzić inne niż określone w przepisach wymagania, czy ograniczenia."
Wobec powyższego stanowisko kreowane ponownie przez strony skarżące kasacyjnie, jakoby wydanie w 2006 r. decyzji o pozwoleniu na budowę, która przewidywała miejsca parkingowe na terenie, objętym kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzją o pozwoleniu na budowę, stanowiącym obecnie przedmiot użytkowania wieczystego zupełnie innego podmiotu, stanowiło przeszkodę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, pozbawione jest podstaw. Zmierza ono bowiem w istocie do kwestionowania ostatecznej i wiążącej decyzji o warunkach zabudowy, która nie podlega kontroli w niniejszej sprawie.
Za bezpodstawny uznać należy też zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 5 lipca 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] z 19 czerwca 2006 r. Strony skarżące kasacyjnie - Wspólnota Mieszkaniowa 2 [...] i Wspólnota Mieszkaniowa 1 [...] tożsamość sprawy wywodzą z tożsamości podmiotów, których dotyczą rozstrzygnięcia zawarte w tych decyzjach, podnosząc, że na skutek zbycia praw do spornego terenu przez pierwotnego inwestora S. [...] sp. z.o.o., decyzja Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu warunków zabudowy z 13 marca 2008 r. została przeniesiona decyzją Prezydenta Miasta [...] z 29 maja 2015 r. na rzecz A. sp. z.o.o. – inwestora w niniejszej sprawie, który wystąpił następnie o wydanie pozwolenia na budowę, które uzyskał. W tej sytuacji trudno jednak mówić o tożsamości sprawy, skoro zarzuty dotyczą w istocie decyzji o warunkach zabudowy, a nie pozwolenia na budowę. Tymczasem dla tożsamości sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tego samego podmiotu oraz przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie Wspólnot tożsamość podmiotowa nie zachodzi też pomiędzy decyzją Prezydenta Miasta [...] z 5 lipca 2019 r. a decyzją Prezydenta Miasta [...] z 19 czerwca 2006 r. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z 19 czerwca 2006 r., nr 1056/06, zmieniona następnie decyzją z 27 czerwca 2007 r., wydana została bowiem na rzecz spółki S. [...] sp. z o.o., podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta [...] z 5 lipca 2019 r. wydana została na rzecz spółki A. sp. z.o.o. Ponadto obie wskazane wyżej decyzje dotyczą też zupełnie innych zamierzeń budowlanych. Powyższe powoduje, że skarżące kasacyjnie Wspólnoty nie wykazały naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Na uwzględnienie nie zasługuje też zawarty we wszystkich skargach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane poprzez wyznaczenie wadliwego obszaru odziaływania obiektu, bowiem zdaniem skarżących kasacyjnie załączona do projektu budowlanego analiza nasłoneczniania jest niekompletna, a tym samym pozbawia inne pomioty możliwości brania czynnego udziału w sprawie.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy - Prawo budowlane organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że organ sprawdzeń takich dokonał oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Przedłożony projekt budowlany posiadał też wszystkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia i analizy, które posłużyły do ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz został on sporządzony zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej przez osoby posiadające wymagane uprawnienia potwierdzone odpowiednimi zaświadczeniami. Ponadto, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w projekcie budowlanym znajdują się szczegółowe analizy przesłaniania, nasłonecznienia oraz zacieniania w budynkach istniejących na działkach sąsiednich wraz z graficznymi schematami. Sporządzający projekt budowlany wykazali w nich, że w sprawie zostały spełnione wymagania dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia istniejących budynków sąsiednich oraz budynków projektowanych w ramach przedmiotowej inwestycji, określone w § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący kasacyjnie nie podnoszą w tej kwestii istotnych argumentów co do wadliwości tych analiz, brak jest zatem podstaw do ich kwestionowania, czy też zasięgania opinii biegłego. Również w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest zasadne dopuszczenie na podstawie 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentu - prywatnej opinii. Także Sąd pierwszej instancji nie był zobowiązany do przeprowadzenia dowodu z wnioskowanej przez strony skarżące analizy nasłoneczniania wykonanej w kwietniu 2020 r. przez I. [...] Sp. z o.o. Ponadto należy mieć na uwadze, że nie każdy obszar, na który oddziałuje inwestycja, choćby poprzez ograniczenie nasłonecznienia, a nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej, stanowi obszar oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie.
Podkreślić należy także, że strony skarżące kasacyjnie, które brały udział w postępowaniu, nie mogą się skutecznie powoływać na okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym nie brały udziału inne podmioty. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie już wskazywano, że na zarzut braku udziału w postępowaniu powołać się mogą tylko osoby, które zostały pominięte w postępowaniu. Niezapewnienie stronie, bez jej winy, udziału w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania związaną z indywidualnym interesem prawnym określonych podmiotów i dlatego nie może zostać skutecznie podniesiony, przez inne strony postępowania (por. wyroki NSA z 13 czerwca 2022 r., II OSK 1940/19 oraz z 21 czerwca 2022 r., I OSK 1897/21).
Na uwzględnienie nie zasługują też zawarte w skardze kasacyjnej Wspólnot Mieszkaniowych zarzuty dotyczące naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane wskazujące na brak zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie liczby projektowanych budynków, czy też w zakresie szerokości elewacji frontowej, a także z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy nie zawiera on prawidłowego projektu zagospodarowania działek oraz projektu architektoniczno-budowlanego, określającego niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe, z uwzględnieniem drugiej kategorii geotechnicznej budynku przy złożonych warunkach geologicznych.
Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy przesądza o funkcji i granicznych (maksymalnych) wielkościach dotyczących planowanej inwestycji (wysokości, szerokości elewacji frontowej, itd.). Inwestor i projektant nie muszą planować inwestycji w maksymalnych granicach wyznaczonych przez decyzję o warunkach zabudowy, nie mogą ich natomiast przekraczać. Na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy oznaczony został teren inwestycji, a nie projektowane budynki. Przedłożony przez inwestora wraz z projektem budowlanym projekt zagospodarowania terenu dotyczy całej inwestycji, wszystkich jej etapów, co wynikało z zaleceń Sądu zawartych w wyroku z 3 października 2017 r. Na projekcie zagospodarowania umieszczono zatem też drugi etap inwestycji, którego nie dotyczy kontrolowane pozwolenie na budowę. Dodatkowo mapa do celów projektowych przedstawia także obrys wykonanych już garaży budynków "A" i "B" na podstawie uchylonej poprzedniej decyzji, tj. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z 5 sierpnia 2016 r., a tym samym wbrew zarzutom Wspólnot przedstawia aktualny stan działek. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut przedstawienia nieprawidłowego projektu zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego szerokości elewacji frontowych budynków objętych zatwierdzonym projektem budowlanym, która jest zdaniem Wspólnoty niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, podnieść należy, że parametr ten został określony prawidłowo, zgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Objęty kontrolowaną decyzją projekt budowlany dotyczy I etapu inwestycji obejmującego dwa budynki. Co do tych budynków objętych kontrolowanym pozwoleniem na budowę, ustalona w projekcie budowlanym szerokość elewacji frontowych spełnia niewątpliwie wymogi wynikające z decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności ustaloną w tej decyzji maksymalną szerokość elewacji frontowej wynoszącą 55 m. Szerokość elewacji frontowych budynków nie przekracza 55 m zarówno jeżeli odnosi się ją do poszczególnych budynków, jak również łącznie. Zarzut ten dotyczy w istocie drugiego etapu budowy, który nie jest objęty kontrolowanym pozwoleniem na budowę. Zauważyć należy jedynie, że szerokość elewacji frontowych ustala się dla poszczególnych budynków a nie łącznie dla zespołu budynków.
Odnosząc się natomiast do zarzutu sprowadzającego się do niezgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych i technologii wykonawstwa w zakresie zgodności kategorii geotechnicznej obiektu przyjętej w projekcie robót geologicznych oraz w projekcie budowlanym, należy wskazać, że za zgodność projektu budowlanego z projektem robót geologicznych zawierających techniczne i specjalistyczne rozwiązania odpowiada projektant i kwestia ta nie podlega weryfikacji organów w toku podejmowania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego został zawężony do kwestii zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane).
Podkreślić jednak należy, że z akt sprawy wynika, iż na potrzeby realizacji spornej inwestycji objętej kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę wykonano w lutym 2018 r. dokumentację geologiczno-inżynierską. Dokumentację tą wykonano na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...] z 23 października 2017 r. zatwierdzającej projekt robót geologicznych. Zgodnie z nową i aktualną dokumentacją geologiczną, inwestycja została zaliczona do III kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowych. A zatem podstawą sporządzenia projektu budowlanego na potrzeby niniejszego postępowania zatwierdzonego kwestionowaną decyzją była wskazana wyżej dokumentacja geologiczno-inżynierska z lutego 2018 r., według której inwestycję objętą wnioskiem w niniejszej sprawie zaliczono do III kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowych, a nie jak zarzucają Wspólnoty Mieszkaniowe, do II kategorii w prostych warunkach. Takie też stanowisko prezentowały organy oraz Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Natomiast wskazywany przez Wspólnoty Mieszkaniowe w skardze kasacyjnej wstępny projekt robót geologicznych z 2015 r., nie był podstawą sporządzenia jakiegokolwiek dokumentu podlegającego zatwierdzeniu w niniejszym postępowaniu. Powyższe świadczy zatem o pełnej zgodności dokumentacji projektowej z normami i wymaganiami technicznymi i jednocześnie o jej prawidłowości, a stawiany zarzut jest bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda w zaskarżonej decyzji odniósł się kompleksowo i wyczerpująco do stawianych w toku postępowania zarzutów. Dokonując weryfikacji decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo stwierdzono wypełnienie wszelkich wymogów stawianych inwestycji przez przepisy i brak wad tego projektu. Ponadto treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na podjęcie przez organ drugiej instancji czynności weryfikacyjnych względem zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Wojewoda w sposób szczegółowy wskazał dokumenty, z których wywodzi określone wnioski. W rezultacie nie sposób przyjąć, aby postępowanie przeprowadzone było w sprzeczności z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i aby decyzje obu organów wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 8 z zw. z art. 80 k.p.a. Tym samym nie sposób zgodzić się, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści tego przepisu wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Wbrew argumentacji zawartej w skargach kasacyjnych Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skarg. Przy czym zauważyć należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Również ocena okoliczności sprawy przez Sąd pierwszej instancji, w sposób odmienny od argumentacji przedstawionej w skardze, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem kwestionować trafności merytorycznej wyroku.
Ponadto wskazać należy, że strony skarżące kasacyjnie zarzucając naruszenie ww. przepisów postępowania nie wykazały wpływu tych naruszeń na wynik sprawy, a tylko wtedy można mówić o skutecznym zarzucie zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wszystkie wniesione skargi kasacyjne.