II OSK 2340/10

II OSK 2340/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-11-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Siegień /sprawozdawca/
Leszek Leszczyński /przewodniczący/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II SA/Wa 706/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-07-29
II OZ 1147/09 - Postanowienie NSA z 2010-01-05
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
art. 18 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184 i art. 204 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant st. asyst. sędz. Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 706/09 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. L. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy o sygn. akt II SA/Wa 706/09 oddalił skargę P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr PA IIb-1447/1017/09 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską. Decyzją powyższą Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania P. L. od decyzji Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia [...] stycznia 2009 r., cofającej pozwolenie na broń palną bojową oraz myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że organ pierwszej instancji cofnął P. L. pozwolenie na broń palną bojową oraz myśliwską, wskazując w podstawie prawnej art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), zwanej dalej "u.b.a.". Organ ten w dniu 23 grudnia 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia P. L. pozwolenia na broń palną bojową oraz myśliwską z uwagi na uzyskanie informacji, że prawomocnym (od dnia 5 grudnia 2008 r.) wyrokiem Sądu Rejonowego w Przasnyszu, z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt [...], wymierzono mu karę grzywny za popełnienie czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a., tj. za to, że w dniu 25 października 2008 r. na żwirowni w miejscowości Trzcianka przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości (I badanie wykazało 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II – 0,94 mg/l).
Od powyższej decyzji P. L. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Komendant Główny Policji po dokonaniu analizy materiałów dowodowych podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję cofającą pozwolenie na broń palną bojową oraz myśliwską. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok sądowy (k. 130), co powoduje, że w postępowaniu administracyjnym organ nie bada zasadności rozstrzygnięcia Sądu oraz zastosowanej w wyroku kwalifikacji prawnej czynu. Nie ustala winy i niewinności posiadacza pozwolenia na broń, a tym samym nie weryfikuje słuszności wyroku Sądu. Organ podniósł też, że wina P. L. nie budziła wątpliwości sądu karnego, co znalazło odzwierciedlenie w prawomocnym wyroku, którym strona została ukarana za popełnienie czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a., tj. za przemieszczanie broni znajdując się pod wpływem alkoholu. Organ podkreślił, że Sąd nie znalazł podstaw ani do uniewinnienia strony ani też do warunkowego umorzenia postępowania. Komendant Główny Policji uznał, że fakt noszenia przez stronę broni w stanie po użyciu alkoholu został udowodniony wystarczająco, co obliguje organ do zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że osoba będąca pod wpływem alkoholu nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni. Dlatego, też ustawodawca zobligował właściwe organy Policji do cofania w takich przypadkach pozwolenia na broń. Ustawodawca w przypadku noszenia broni przez osobę będącą w stanie po użyciu alkoholu nie przewidział innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji dodał też, że dobra opinia z koła łowieckiego oraz miejsca zamieszkania, czy też prawidłowe przechowywanie broni nie eliminują popełnienia przez stronę czynu zabronionego i to mającego ścisły związek z bronią, którego skutki mogły być tragiczne, gdyby nie kontrola Policji. Zdecydowanie się na picie alkoholu w czasie dysponowania bronią świadczy o braku odpowiedzialności strony.
Skargę na powyższą decyzję złożył P. L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga P. L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia [...] stycznia 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń (art. 10 ust. 4a u.b.a.).
Konstrukcja powyższego przepisu "organ cofa’’ wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni. Omawiany przepis konstruuje zatem decyzję związaną, nie pozostawiając organowi jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Tym samym zastosowanie w konkretnej sprawie ww. przepisu i wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, że adresat decyzji po pierwsze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w przepisie środka, a po drugie będąc w tym stanie nosił broń. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. Okoliczność, że skarżący przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości jest niesporna w sprawie. Ratio legis omawianego przepisu jest takie, aby osoby, które z racji spożycia alkoholu, czy też innego środka odurzającego, mogą mieć zaburzoną zdolność oceny swojego zachowania i stracić umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem, nie przemieszczały się z tą bronią poza miejscem, w którym ją przechowują. Chodzi o eliminowanie dostępu do broni dla tych posiadaczy, którzy dopuszczają się niebezpiecznego postępowania polegającego na noszeniu broni będąc pod wpływem środków odurzających (alkoholu, narkotyków).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. L. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. poprzez odniesienie jej stosowania, w postaci cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni i amunicji wobec skarżącego P. L., w stosunku do wszystkich posiadanych przez niego jednostek broni oraz pominięcie okoliczności, że zdarzenia w dniu 20 listopada 2008 r. będącego przedmiotem postępowania w sprawie przed Sądem Rejonowym w Przasnyszu o sygn. akt. II W 245/08, z których wynika, że krytycznego dnia był on w posiadaniu i przenosił jedynie broń palną typu TT wz. 33.
Pismem z dnia 21 lutego 2012 r. skarżący w uzupełnieniu skargi poinformował, że powołany wyżej wyrok skazujący uległ zatarciu i w konsekwencji ukaranie uważa się za niebyłe.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie przyjął, że stanowisko organów orzekających w sprawie, iż skazanie za przestępstwo z art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a., tj. przemieszczanie broni palnej w stanie nietrzeźwości, uzasadnia obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń (art. 10 ust. 4a u.b.a.). Stwierdzenie zaistnienia wskazanych w tym przepisie okoliczności obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń, nie pozostawiając mu w tym zakresie jakiegokolwiek uznania. Ma to na celu tak zapobieżenie skutkom niemożności pokierowania przez osobę nietrzeźwą w danym momencie swoim postępowaniem, jak i zapobiegnięcie innym hipotetycznie możliwym zdarzeniom mogącym spowodować utratę broni z powodu nieuwagi wynikającej z obniżonej koncentracji osoby nietrzeźwej.
Z brzmienia art. 10 ust. 4a u.b.a. i art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. wynika jednoznacznie, że dla powstania obowiązku cofnięcia pozwolenia na broń nie ma znaczenia jaką broń nosi osoba w stanie po użyciu alkoholu. Decydujące znaczenie ma bowiem nie tyle fakt noszenia w stanie nietrzeźwości broni, na którą dana osoba ma pozwolenie, ale fakt noszenia w tym stanie jakiejkolwiek broni w rozumieniu ustawy o broni i amunicji.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie kwestionował, że przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Sąd pierwszej instancji dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., wyczerpująco wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia, stosownie do wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.