II OSK 234/05

II OSK 234/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Maria Czapska - Górnikiewicz
Witold Falczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
SA/Rz 2518/02 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2004-11-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Maria Czapska - Górnikiewicz, Witold Falczyński (spr.), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Rz 2518/02 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie – na rzecz adwokata S. O. kwotę 250,00 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej;
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 listopada 2004 r. oddalił skargę J. R. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] orzekającą o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia H. i G. C. na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, częściowo podpiwniczonego według projektu architektoniczno-budowlanego opracowanego indywidualnie na działce nr 188/3 w miejscowości T., gm. R. Dane techniczne rozbudowy, to: powierzchnia zabudowy – 19,40 m2 , powierzchnia użytkowa – 28,20 m2.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy administracji orzekające w sprawie.
Wskazał, że przepis art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz. U. 2000, nr 106 poz. 1126) nakłada na inwestora obowiązek złożenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, projektu budowlanego z wymaganymi uzgodnieniami i pozwoleniami, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Analiza akt sprawy wskazuje, że H. i G. C., do wniosku o pozwolenie na budowę, złożonego w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu 12 września 2002 roku dołączyli trzy egzemplarze projektu budowlanego wraz z planem realizacyjnym działki, opisem technicznym, mapą do celów projektowych, wypisem z rejestru gruntów, uzgodnieniem z ZUDP, decyzją o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej oraz uzgodnieniem z Okręgowym Urzędem Górniczym w Krośnie. Nadto przedłożyli ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z terminem ważności do dnia 3 lipca 2005 roku. Wezwani przez organ postanowieniem AB.II-7351-8-10/02 z dnia 20 września 2002 r. do uzupełnienia wniosku, w dniu 25 września 2002 r. przedłożyli brakujące dokumenty – akt notarialny oraz zawiadomienie Wydziału Ksiąg Wieczystych w [...] o wpisaniu ich do Kw 20988, jako współwłaścicieli działki 188/3, której dotyczy przedmiotowa inwestycja, a także uzupełnili dane techniczne projektowanego budynku. W tej sytuacji uznać należy, że organ I instancji miał podstawy do zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę, bowiem zostały spełnione przesłanki z w/w przepisu art. 33 Prawa budowlanego.
Zastrzeżenia dotyczące tej decyzji zgłoszone w odwołaniu, rozpatrzone zostały przez organ odwoławczy – zdaniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego - w sposób prawidłowy. Skoro projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego usytuowana jest w granicach działki inwestorów z zachowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na jego nieruchomość, a odległości pomiędzy obiektami są nieprawidłowe. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że Starosta [...] spełnił wymagania stawiane przez k.p.a., umożliwiając wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu. Zarzuty skarżącego, że inwestorzy wszystkie budynki zrealizowali bez pozwolenia, w świetle ustaleń organu odwoławczego nie polegają na prawdzie, skoro, mimo działań skarżącego, organy nadzoru budowlanego nie wydały żadnego orzeczenia w przedmiocie rozbiórki. Słusznie więc organ II instancji uznał, że nie było podstawy do zastosowania przepisu art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, przez odmowę wydania pozwolenia na budowę.
Skarżący nie wskazał przy tym konkretnych zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji, stwierdzając jedynie lakonicznie, że się z nią nie zgadza. W tej sytuacji Sąd I instancji oceniając sprawę od strony formalnej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a również ocena merytoryczna jest – jego zdaniem - jednoznaczna. Skoro, jak wskazano wyżej, spełnione zostały przez inwestorów wszystkie nałożone na nich przez ustawę obowiązki, a inwestycja zgodna jest z przepisami Prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - nie było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Skarżący wyrażając jedynie niezadowolenie z wydanej decyzji, nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących, że organy przy jej wydawaniu naruszyły zasady postępowania, czy przepisy prawa materialnego. Samo wyrażenie dezaprobaty nie wystarcza zaś, by Sąd mógł dokonać negatywnej weryfikacji zaskarżonego orzeczenia.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Jerzy Rygiel reprezentowany przez adwokata S. O., zaskarżając ten wyrok w całości.
Skarga kasacyjna zarzuca:
I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie a to:
- art. 35 ust 1 pkt 2, ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w spraw warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.. Nr 75, poz. 690) - poprzez przyjęcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego H. i G. C. przez Starostę Powiatowego w [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Podkarpackiego w sytuacji, gdy budynek mieszkalny, jego lokalizacja, objęty pozwoleniem na budowę nie spełniał wymogów warunków technicznych budownictwa, bowiem ściana projektowanego budynku zawierająca otwory okienne znajduje się w odległości 4 m od ściany budynku skarżącego J. R. a nie - jak wymaga przepis wyżej powołany - od granicy działki J. R.
II. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy a to :
- art. 113 p.p.s.a - poprzez zamknięcie rozprawy w sytuacji, gdy sprawa nie była dostatecznie wyjaśniona na skutek nie rozstrzygnięcia kwestii odległości do granicy działki skarżącego.
W związku z powyższym na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a skarżący wnosił o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania,
- orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego i przyznanie adw. S. O., kosztów udzielonej pomocy prawnej za sporządzenie kasacji w niniejszej sprawie, które to koszty nie zostały pokryte przez stronę w części ani w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor stwierdził między innymi, że skarżący w skardze do WSA w Rzeszowie zarzucił w istocie rzeczy naruszenie podstawowych zasad w postępowaniu administracyjnym ujętych w k.p.a. w zakresie wydania decyzji z naruszeniem prawdy obiektywnej oraz braku należytej informacji stron o toczącym się postępowaniu a także zarzucił, iż nie zostały (stosownie do zasad zawartych w k.p.a) dokonane w sposób wyczerpujący czynności niezbędne dla określenia obiektywnego stanu rzeczy w zakresie zachowania wymogów technicznych warunków budownictwa w zakresie usytuowania sąsiadujących obiektów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jednak oddalił skargę J. R. przyjmując, iż przedłożona dokumentacja przez inwestorów zamierzenia inwestycyjnego spełniała wymogi ówcześnie obowiązujących przepisów rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych (...). Niemiej jednak - zdaniem skarżącego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie odniósł się do tego, czy normy aktualnie obowiązujące w tym zakresie zawarte w powołanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury zostały spełnione przez inwestorów, tj. czy zmiana regulacji prawnej wpłynęła na zachowanie dalszego spełnienia wymogów w zakresie technicznych warunków budownictwa co do inwestycji H. i G. C.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew jej zarzutom Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 35 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
W świetle dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie nasuwa wątpliwości okoliczność, iż przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia inwestorom na rozbudowę budynku mieszkalnego właściwy organ dokonał sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki objętej przedmiotową inwestycją (Nr 188/3) z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
W szczególności z projektu zagospodarowania działki Nr 188/3 jednoznacznie wynika, że odległość budynku inwestorów od granicy ich działki i działki skarżącego wynosi 4 m. Oznacza to, iż zachowana jest odległość wymagana dyspozycją § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
W projekcie tym nie uwidoczniono wprawdzie zabudowy na działce skarżącego, zatem nie można wykluczyć, że odległość jego budynku, o ile jest on usytuowany bezpośrednio przy granicy, od rozbudowywanego budynku inwestorów, również wynosi 4 m, jednakże z punktu widzenia unormowania wskazanego przepisu jest to okoliczność obojętna.
Trzeba natomiast podkreślić, że przedmiotowa rozbudowa ma być realizowana z innej strony (wschodniej) istniejącego budynku H. i G. C. niż granica z działką skarżącego, która jest usytuowana od strony zachodniej. Już z tego tylko względu nie może wiec być mowy o naruszeniu przez tę rozbudowę wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.
Jednakże podstawowe znaczenie przy rozważaniu tej podstawy skargi kasacyjnej ma okoliczność, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w tym § 12 ust. 1 pkt 1, którego naruszenie zarzuca skarga) nie miały w sprawie niniejszej zastosowania, gdyż weszło ono w życie z dniem 16 grudnia 2002 r. (§ 332), podczas gdy decyzja ostateczna Wojewody Podkarpackiego będąca przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego została wydana [...]. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to zaś według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Stanowisko autora skargi wskazujące na potrzebę odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do tego, czy normy aktualnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostały przez inwestorów spełnione oraz czy zmiana regulacji prawnej w tym zakresie wpłynęła na spełnienie wymogów w zakresie technicznych warunków budownictwa, nie może być wobec tego zaakceptowane z braku podstaw prawnych.
Ubocznie więc tylko wypada przypomnieć, że – jak wyżej zaznaczono – sporna inwestycja nie narusza wskazanego przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Należy zresztą dodać, że w zakresie odległości budynków od granicy nieruchomości rozporządzenie to nie wprowadziło zmiany w stosunku do obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140).
W świetle przedstawionych wyżej uwag oczywiście bezzasadny jest również drugi zarzut skargi kasacyjnej: naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 113 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez zamkniecie rozprawy w sytuacji, gdy sprawa nie była dostatecznie wyjaśniona na skutek nie rozstrzygnięcia kwestii odległości ściany od granicy działki skarżącego.
Wskazana kwestia – jak wyżej wywiedziono – została bowiem wystarczająco przez Sąd I instancji wyjaśniona i w tym zakresie nie można stwierdzić naruszenia przepisów prawa materialnego.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej w ramach prawa pomocy na rzecz skarżącego przez adwokata S. O. Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit.b w związku z pkt 1 lit .c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).