II OSK 231/08

II OSK 231/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący/
Joanna Banasiewicz /sprawozdawca/
Stanisław Nowakowski
Symbol z opisem
6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1487/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-11-08
Skarżony organ
Rada Pielęgniarek i Położnych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 57 poz 602
art. 7 ust. 1 i 2 pkt 3 lit. a, art. 8c ust. 1, art. 8a ust. 6 pkt 1, art. 8 ust. 3, art. 11
Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz ( spr.) sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1487/07 w sprawie ze skargi A. K. na uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1487/07, po rozpoznaniu skargi A. K., uchylił uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w Warszawie z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją uchwałę organu pierwszej instancji wydane w sprawie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Uchwałą nr [...] Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w G. z dnia [...] odmówiono stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki A. K.. Odmowę uzasadniono tym, że zainteresowana odbyła studia zaoczne, które nie spełniają standardów nauczania określonych najpierw w uchwale nr 76/2000 Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie określenia minimalnych wymagań programowych dla studiów magisterskich na kierunku pielęgniarstwo, a następnie w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz.U. Nr 116, poz. 1004), zmienionym rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 13 maja 2005 r. (Dz.U. Nr 98, poz. 824).
Zgodnie z tym rozporządzeniem liczba godzin dydaktycznych wynosić miała 6100, z czego 2940 godzin miało być przeznaczonych na kształcenie praktyczne. Zainteresowana uzyskała dyplom ukończenia studiów na kierunku pielęgniarstwo na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w G. i w tej dacie obowiązywały powyższe standardy. Z suplementu do dyplomu zainteresowanej wynikało, że liczba godzin nauczania wynosiła 2692, w tym 668 godzin kształcenia praktycznego, co jest niezgodne nawet z uchwałą nr 76/200, przewidującą liczbę godzin kształcenia 3500 plus 1120 godzin praktyki, a wpisaną do suplementu jako standard nauczania.
Rozpatrująca sprawę w wyniku odwołania Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych uchwałą nr [...] z dnia [...] utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. Naczelna Rada podkreśliła brak spełnienia wymaganych standardów kształcenia przez zainteresowaną, czego w żaden sposób nie zmienia okoliczność uzyskania przez uczelnię akredytacji w trakcie odbywania kształcenia przez zainteresowaną.
Skargę na powyższą uchwałę wniosła A. K. zarzucając naruszenie art. 32 ust.1 i 25 ust. 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych przez nieprawidłowe podpisanie obu uchwał organów kolegialnych, co winno skutkować stwierdzeniem ich nieważności oraz błędną interpretację przepisu art. 11 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną uchwałę oraz uchwałę ją poprzedzającą stwierdził, że skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego przez organy prowadzące postępowanie administracyjne. Organy samorządu zawodowego w zakresie powierzonym im przez ustawę wykonują zadania zlecone z zakresu administracji publicznej i zastępując w tym obszarze władzę państwową muszą ściśle przestrzegać wyznaczonych im przepisami prawa kompetencji, których nie można domniemywać. Oznacza to, że zgodnie z art. 7 Konstytucji, mogą działać jedynie na podstawie i w granicach prawa. Art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, stanowiący materialnoprawną podstawę uchwał organów obu instancji odmawiających stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki A. K., określa warunki, jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o prawo wykonywania zawodu pielęgniarki. Są to: posiadanie obywatelstwa polskiego, posiadanie dyplomu ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej lub odpowiednio polskiej szkoły położnych bądź uzyskany w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny, odbycie wymaganego stażu podyplomowego, posiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych, posiadanie stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu. Spełnienie tych warunków, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem, jest równoznaczne z uzyskaniem prawa wykonywania zawodu. Taka konstrukcja art. 11 ust. 1 i 2 wskazanej wyżej ustawy oznacza, iż osobie, która spełni wszystkie wymogi określone w ust. 2, w związku z czym uzyska prawo wykonywania zawodu, nie można odmówić stwierdzenia posiadania tego prawa. Uchwała w tym przedmiocie ma więc wyłącznie charakter deklaratoryjny, potwierdzający prawo wykonywania zawodu.
Jak wynika z akt postępowania skarżąca wraz z wnioskiem o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu przedstawiła dokumenty mające potwierdzać spełnienie wymagań określonych w art. 11 ust. 2 cyt. ustawy. Ani Okręgowa Rada, ani Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych nie dokonały oceny przedstawionych dokumentów koncentrując się wyłącznie, w sposób zupełnie nieuprawniony, na ocenie standardów kształcenia w Akademii Medycznej w G.. Stanowisko organów samorządu zawodowego kwestionujące dyplom ukończenia wyższej uczelni nie znajduje żadnego umocowania w obowiązujących w tym przedmiocie przepisach. Z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej wprost wynika, iż pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, którą w rozumieniu ustawy jest m.in. wyższa szkoła prowadząca kształcenie w formie studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających. Żaden przepis prawa nie upoważnia samorządu zawodowego do kwestionowania dyplomu wyższej uczelni, powołanej zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiadającej uprawnienia do prowadzenia studiów wyższych. Podniesione w uzasadnieniu obu uchwał argumenty o niespełnieniu przez uczelnię wymaganych standardów nauczania, nie dają podstaw do nieuznawania indywidualnego dyplomu ukończenia takiej uczelni. Stosownie do art. 8a ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej to Krajowa Rada Akredytacyjna Szkolnictwa Medycznego, składająca się w połowie z kandydatów przedstawionych przez samorząd pielęgniarek i położnych oraz innych stowarzyszeń zawodowych ma za zadanie m.in. ocenę spełniania przez szkołę standardów kształcenia. W przypadku stwierdzenia braku spełnienia standardów nauczania przez konkretną uczelnię może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem o cofnięcie akredytacji.
Jednakże nawet ewentualne cofnięcie akredytacji danej uczelni nie ma wpływu na wydane uprzednio dyplomy ukończenia studiów na tej uczelni. Przedstawiony więc przez skarżącą dyplom ukończenia pięcioletnich studiów magisterskich Akademii Medycznej w G. i uzyskanie tytułu magistra pielęgniarstwa oznacza, iż spełniła ona wymóg określony w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej i brak było podstaw do podjęcia uchwały o odmowie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił obydwie wydane w sprawie uchwały.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych, zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 lit. a/ ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 ze zm.) przejawiającą się w pominięciu znajdującego się w tym przepisie wyrażenia "prowadzącą kształcenie w zawodzie pielęgniarki", przy równoczesnym nieuwzględnieniu dyspozycji przepisu art. 8c ust. 1–3 wskazanej ustawy, a w konsekwencji błędne zastosowanie przepisu art. 11 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy w następstwie nieprawidłowego przyjęcia, iż dyplom, który uzyskała skarżąca jest dyplomem ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu przywołanej wyżej ustawy, niezależnie od kwestii zadośćuczynienia przez tę szkołę prawem określonym standardom kształcenia.
Z uwagi na powyższe, w oparciu o treść art. 176 w zw. z art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych stanęły na stanowisku, iż studia ukończone przez skarżącą były niezgodne ze standardami nauczania, obowiązującymi nie tylko w dniu ukończenia przez skarżącą studiów, ale także w dniu ich rozpoczęcia i w czasie ich przebiegu. W szczególności, z dokumentów załączonych przez skarżącą wynikało, że ukończone kształcenie (5-letnie studia magisterskie niestacjonarne) objęło łącznie jedynie 2692 godziny, w tym 668 godzin kształcenia praktycznego, w sytuacji gdy z załącznika do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz.U. Nr 116, poz. 1004 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu uzyskania przez skarżącą dyplomu, jednoznacznie wynika, iż studia na kierunku pielęgniarstwo winny obejmować łącznie 6100 godzin, w tym 2940 kształcenia praktycznego (w trakcie 5 lat – 10 semestrów). Okoliczność uzyskania przez uczelnię akredytacji w trakcie odbywania studiów przez A. K. w żaden sposób nie zmienia faktu, iż odbyte przez nią kształcenie nie spełnia przedmiotowych standardów, dlatego studia ukończone przez A. K. nie mogą być podstawą do przyznania jej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, gdyż dyplom, który posiada nie jest dyplomem polskiej szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.
W ocenie Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych zapadły wyrok pozostaje w sprzeczności z prawem materialnym. Właściwe organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych, stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej zobowiązane są stwierdzać prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej tylko tym osobom, które spełniają przewidziane ust. 2 tego artykułu ściśle określone wymogi. W tym kontekście uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż w niniejszej sprawie organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych zakwestionowały dyplom wyższej uczelni wynika z błędnego rozumienia regulacji zawartych w przedmiotowej ustawie. Okręgowa Rada ani Naczelna Rada nie zakwestionowały samego dyplomu, a jedynie dokonały sprawdzenia, czy skarżąca zadośćuczyniła prawnemu wymogowi przewidzianemu w art. 11 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, a więc czy posiada ona dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej.
Pojęcie polskiej szkoły pielęgniarskiej jest pojęciem ustawowym, określonym w art. 7 ust. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej. Zgodnie z tym przepisem szkołą taką jest m.in. prowadząca kształcenie w zawodzie pielęgniarki szkoła wyższa, prowadząca kształcenie w formie studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających. Nie można uznać, iż użycie sformułowania "prowadząca kształcenie w zawodzie pielęgniarki" pozbawione jest tu znaczenia prawnego, dla prawidłowego odczytania konsekwencji prawnych wynikających z przedmiotowego sformułowania, interpretacji art. 7 ust. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej należy dokonywać przy jednoczesnym odwołaniu się do treści art. 8c ust. 1–3 przedmiotowej ustawy. W świetle art. 8c ust. 1 tej ustawy szkoła wyższa zamierzająca prowadzić kształcenie w zawodzie pielęgniarki jest obowiązana uzyskać akredytację potwierdzającą właśnie spełnienie określonych standardów kształcenia. Oznacza to, z jednej strony, iż bez otrzymania akredytacji nie jest możliwe zgodne z prawem prowadzenie przez daną szkołę wyższą kształcenia w zawodzie pielęgniarki, z drugiej zaś, że oceniając czy dana szkoła prowadzi kształcenie w zawodzie pielęgniarki nie można abstrahować od kwestii spełniania przez nią określonych standardów kształcenia. Biorąc powyższe pod uwagę, obowiązkiem organów samorządu było zbadanie czy dyplom przedstawiony przez skarżącą jest dyplomem ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej i organy te prawidłowo dokonały tego sprawdzenia. W świetle materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie poza jakąkolwiek wątpliwością jest fakt, iż ukończone przez skarżąca studia nie spełniały na żadnym ich etapie wymaganych standardów nauczania i to w sposób rażący, oczywiście błędne jest zatem przyjęcie, iż skarżąca odbyła kształcenie w zawodzie pielęgniarki, a zatem ukończyła polską szkołę pielęgniarską w rozumieniu art. 7 ust. ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, a w konsekwencji spełniła wymaganie określone w art. 11 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
W dniu rozpoczęcia studiów przez A. K. obowiązywały standardy nauczania określone w uchwale nr 76/2000 Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 czerwca 2000 r., które przewidywały 5-letnie studia magisterskie obejmujące 3500 godzin kształcenia plus 1120 godzin praktyki. Ta uchwała została też wpisana do suplementu jako standard nauczania wraz ze wskazaniem, że wymagania programowe zostały dostosowane do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i przedmiotów kształcenia (Dz.U. Nr 116, poz. 1004 ze zm.), które obowiązywało w dniu ukończenia studiów przez skarżącą. Nawet gdyby przyjąć, że to do pierwszych z tych standardów należy odnosić kształcenie odbyte przez A. K. studia standardów tych nie spełniały. Nie spełniały one także standardów określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w brzmieniu pierwotnym ani tym bardziej zmienionych rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 13 maja 2005 r.
Zgodnie z dyplomem studia ukończone przez A. K. były studiami niestacjonarnymi. Wydaje się, iż należy uznać, że były to studia zaoczne w rozumieniu § 3 ust. 1 obowiązującego w dniu ukończenia przez skarżącą studiów rozporządzenia Ministra Edukacji.
Osoby nie legitymujące się należytym przygotowaniem do wykonywania zawodu zaufania publicznego, jakim jest zawód pielęgniarki nie powinny być w świetle obowiązującego porządku prawnego dopuszczane do jego wykonywania. Na straży tego stoi samorząd pielęgniarek i położnych, który zgodnie z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP w szczególności sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów (pielęgniarki i położnej) w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony, dlatego organy samorządu mają prawo i obowiązek oceny czy dyplom przedstawiany przez osobę ubiegającą się o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu jest w świetle obowiązujących przepisów dyplomem polskiej szkoły pielęgniarskiej.
Należy ponadto wskazać, co również było już podnoszone przez Naczelną Radę, iż w piśmie z dnia [...] Prodziekan Wydziału Nauk o Zdrowiu Akademii Medycznej w G. wyjaśnił, iż kształcenie odbyte przez A. K. "nie uprawnia do uzyskania prawa wykonywania zawodu, a jest traktowane jako uzupełnienie wykształcenia do poziomu dającego tytuł magistra pielęgniarstwa". Wynika to z faktu, iż studia magisterskie na kierunku pielęgniarstwo przed zmianami systemowymi w kształceniu pielęgniarek wprowadzonymi ustawą z dnia 3 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. Nr 16, poz. 169 ze zm.) nie miały na celu kompleksowego, niejako "od początku" kształcenie pielęgniarek. Przewidziane były natomiast dla pielęgniarek, które chciały podwyższyć swoje kwalifikacje, co potwierdza treść suplementu (pkt III), gdzie wskazane jest, iż warunkiem przyjęcia na studia była m.in. praca w zawodzie co najmniej dwa lata. Problem występujący w niniejszej sprawie wiąże się z faktem, że A. K. rozpoczęła studia jako wykonująca zawód położna, niemająca przy tym wykształcenia w zawodzie pielęgniarki.
A. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej odrzucenie bądź oddalenie jako nieuzasadnionej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z § 1 powołanego artykułu Na czelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w tej skardze podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.
Skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 lit. a/ ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 ze zm.) przejawiającą się w pominięciu znajdującego się w tym przepisie wyrażenia "prowadzącą kształcenie w zawodzie pielęgniarki" przy równoczesnym nieuwzględnieniu dyspozycji przepisu art. 8c ust. 1–3 wskazanej ustawy, a w konsekwencji błędne zastosowanie przepisu art. 11 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy w następstwie przyjęcia, że dyplom, który uzyskała skarżąca jest dyplomem ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu powołanej ustawy, niezależnie od kwestii zadośćuczynienia przez tę szkołę prawem określonym standardom kształcenia.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 zd. pierwsze powołanej ustawy pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, a jak wynika z ust. 2 pkt 3 lit. a/ szkołą pielęgniarską w rozumieniu ustawy jest, prowadząca kształcenie w zawodzie pielęgniarki szkoła wyższa, prowadząca kształcenie w formie studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających.
Stosownie zaś do art. 8c ust. 1 szkoła pielęgniarska (ze wskazanymi w ustawie wyłączeniami niedotyczącymi sprawy) obowiązana jest uzyskać akredytację potwierdzającą spełnianie standardów kształcenia, akredytację uzyskuje się po dokonaniu oceny spełniania przez szkołę standardów kształcenia, o których mowa w art. 8a ust. 6 pkt 1 (art. 8 ust. 2), zgodnie zaś z art. 8 ust. 3 standardy kształcenia określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady, uwzględniając w szczególności wymagania dotyczące wskazanych tam okoliczności.
W myśl art. 11 ust. 1 tejże ustawy zawód pielęgniarki może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone przez okręgową radę pielęgniarek i położnych, zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 powołanego artykułu prawo wykonywania zawodu pielęgniarki uzyskuje osoba, która posiada dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej (bądź uzyskany w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny).
Mimo, że A. K.legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku pielęgniarstwo i uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa, a Krajowa Rada Akredytacyjna Szkolnictwa Medycznego udzieliła Wydziałowi Lekarskiemu – kierunek pielęgniarstwo Akademii Medycznej w G. stosownej akredytacji, o której mowa w art. 8c ust. 1 ustawy, co jest w sprawie niesporne, organy samorządu zawodowego dokonując we własnym zakresie oceny spełniania w przypadku skarżącej standardów nauczania w zakresie liczby godzin kształcenia uznały, że odbyte przez nią studia nie spełniały standardów nauczania, czego konsekwencją była odmowa stwierdzenia prawa wykonywania zawodu.
Należy w pełni podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że żaden przepis prawa nie upoważnia samorządu zawodowego do kwestionowania dyplomu wyższej uczelni, powołanej zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiadającej uprawnienia do prowadzenia studiów wyższych potwierdzone uzyskaniem stosownej akredytacji. Zastrzeżenia organów samorządu dotyczące prawidłowości realizowania w toku studiów obowiązujących standardów nie mogą prowadzić do podważania uzyskanego przez daną osobę dyplomu ukończenia szkoły wyższej. Kompetencje takie, wbrew twierdzeniom Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, nie wynikają z przepisów ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej. Przypisywane sobie przez samorząd uprawnienie musiałoby znajdować oparcie w jednoznacznie sformułowanym przepisie ustawowym, czego w omawianej ustawie nie przewidziano. Wyprowadzenie takiego uprawnienia bezpośrednio z art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym w drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony jest nieuprawnioną nadinterpretacją tego przepisu, nieznajdującą oparcia w jego brzmieniu i dokonaną z pominięciem ustawowo uregulowanych kompetencji samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych.
Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.