II OSK 2287/21

II OSK 2287/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska - Rzepecka /sprawozdawca/
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Bk 248/21 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2021-05-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 248/21 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 248/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. B. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – kurnika o obsadzie 120 DJP o powierzchni zabudowy 2192,00 m2, powierzchni użytkowej 2086,98 m2, kubaturze 11741,00 m2, kat. obiektu budowlanego II wraz z infrastrukturą towarzyszącą: szczelnym zbiornikiem na ścieki sanitarne o pojemności 10 m3, kategoria obiektu budowlanego VIII; trzema szczelnymi zbiornikami na popłuczyny o pojemności 10 m3 każdy, kategoria obiektu budowlanego VIII; baterią silosów paszowych z płytą fundamentową, która składa się z dwóch silosów paszowych o ładowności 22 ton każdy, kategoria obiektu budowlanego VIII; baterią nadziemnych zbiorników na gaz z płytą fundamentową, która składa się z dwóch zbiorników na gaz o pojemności 6,7 m3 każdy, kategoria obiektu budowlanego VIII; utwardzonych nawierzchni (dojść, dojazdów, miejsc postojowych i placów gospodarczych) w zabudowie zagrodowej na działce o nr geod. v, obręb [...], gmina K., powiat s., oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. R., zaskarżając go w całości.
W oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia, w tym art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez brak dokonania przez Sąd administracyjny pełnej, wyczerpującej i wnikliwej kontroli działalności administracji publicznej zarówno pod kątem oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, jak również odnośnie do dochowania wymaganej prawem procedury (skutkujące błędnym oddaleniem skargi), przejawiające się w:
a. naruszeniu art. 136 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że organ odwoławczy, tj. Wojewoda [...], w ramach wydanego postanowienia z [...] października 2020 r., znak: [...] mógł nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie uzupełnienia projektu budowlanego o sprawdzających w zakresie branży sanitarnej i elektrycznej, wyjaśnienia kwestii przyjęcia do obliczeń konstrukcyjnych i kategorii geotechnicznej gruntu oraz wskazania, na jakiej podstawie zaliczono projektowany budynek do I kategorii geotechnicznej. Ponadto wezwano o oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu kierunku odprowadzenia wód opadowych z terenów utwardzonych, określenie wskaźnika EP określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną bądź przedłożenie charakterystyki energetycznej projektowanego budynku, ustosunkowanie się do zarzutu podniesionego przez odwołującego dot. błędnie określonego obciążenia ogniowego budynku. Podczas gdy organ odwoławczy jest uprawniony do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie nie mającym istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, natomiast w przypadku uznania że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie organ odwoławczy powinien wydać decyzję kasatoryjną po myśli art. 138 § 2 k.p.a. Działaniem takim organ naruszył także zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a.,
b. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, przejawiające się w usankcjonowaniu sytuacji, w której Wojewoda wydając skarżoną decyzję uznał (sprzecznie ze swoimi wcześniejszymi ustaleniami), że organ niższego rzędu nie naruszył przy orzekaniu przepisów prawa procesowego ani materialnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie (s. 6 uzasadnienia decyzji), podczas gdy sam Wojewoda [...] postanowieniem z [...] października 2020 r., znak: [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia materiału dowodnego w sposób konieczny dla (zdaniem Wojewody) prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podnosi istotną sprzeczność w logice rozumowania organu odwoławczego, gdyż z jednej strony uznaje się, że Starosta S. nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, z drugiej strony jednak poprzez działania własne, de facto koryguje się zaniechania organu niższego rzędu,
c. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 34 ust. 6 Prawa budowlanego oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) poprzez usankcjonowanie przez Sąd zatwierdzenia projektu budowlanego inwestora pomimo:
i. braku dokumentacji wyłączającej grunt z produkcji rolnej – działania podejmowane obecnie przez inwestora nie mają charakteru stricte rolniczego, a przemysłowy, tym samym nie ma racji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując na kontynuację produkcji rolnej,
ii. braku zaprojektowanej instalacji odgromowej, pomimo, zdaje się, wychwycenia tego braku przez Sąd, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, że zaprojektowanie instalacji odgromowej może odbyć się w terminie późniejszym (odrębnym opracowaniem), mimo że jest to immanentna część inwestycji M. B.,
iii. braku uzgodnienia z zarządcą drogi, dotyczącego obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych – Sąd jedynie lakonicznie opiera się na istnieniu zjazdu, podczas gdy nie analizuje w żadnym zakresie kwestii zmiany zagospodarowania terenu, która to wymaga zgody zarządcy drogi,
iv. z części opisowej projektu wynika, że budynek powinien być wykonany w klasie NRO, natomiast z dalszej części dokumentacji, wynika że okładziny budynku nie spełniają wymogów NRO – Sąd dopuszcza do sytuacji, w której pomimo konieczności wykonania elementów konstrukcji z materiałów łatwopalnych, pozwala się inwestorowi aby niektóre z nich nie były wykonane w klasie NRO, dopiero w bliżej nieokreślonej przyszłości,
v. całkowitym pominięciu przez Sąd Administracyjny kwestii części socjalnej projektu budynku, gdzie w WC nie zaprojektowano przedsionka, a wysokość pomieszczenia jest niezgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – kuriozalne jest przy tym tłumaczenie Wojewody [...], że ocena spełnienia tego warunku technicznego nie leży w gestii organu administracji architektoniczno- budowlanej, które to milczeniem pomija Sąd Wojewódzki w niniejszej sprawie,
vi. całkowitym pominięciu przez Sąd Administracyjny kwestii braku charakterystycznej rzędnej posadowienia parteru budynku,
vii. całkowitym pominięciu przez Sąd Administracyjny kwestii braku wymiarów na rysunku przekroju (rys. A4),
d. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez brak dostatecznego sprawdzenia planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z załączoną decyzją o warunkach zabudowy, przejawiający się w uznaniu, że planowana inwestycja jest zgodna z zaplanowaną przestrzenią pomimo:
i. pominięcia całkowitym milczeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że budynek zlokalizowany jest niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, dotyczącą kierunku głównej kalenicy. Zgodnie z decyzją, powinna ona być usytuowana równolegle do granicy z działką nr geod. 38,
ii. całkowitym braku odniesienia się Sądu do zarzutu skarżącego, że projekt budowlany zakłada, że pomiot kurzy jednak będzie mógł być składowany na terenie działki poza budynkiem inwentarskim, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy zabrania pozostawiania pomiotu kurzego na terenie działki poza budynkiem inwentarskim, w zamkniętych pojemnikach (kontenerach na padłe sztuki),
e. zaakceptowanie przez Sąd całkowitego braku odniesienia się przez Wojewodę do argumentu naruszenia art. 20 ust. 1c Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z częścią opisową projektu zagospodarowania terenu, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji mieści się w granicach działki inwestora, natomiast z rysunku zagospodarowania terenu, wynika że obszar oddziaływania wykracza poza granice działki. Dodatkowo w informacji o obszarze oddziaływania terenu nie określono jednoznacznie, jaki jest zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów, przywołując przykłady orzeczeń sądów administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna, powielająca zarówno zarzuty podniesione wcześniej w skardze przed Sądem wojewódzkim, jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. Są to przepisy ustrojowe i sąd administracyjny może je naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie Sąd rozpoznał skargę na decyzję, oceniał ją pod kątem legalności, zastosował środek kontroli przewidziany w art. 151 p.p.s.a. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem ww. przepisów ustrojowych. Z kolei art. 151 p.p.s.a. to przepis wynikowy, który reguluje jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi i dla jego skuteczności wymagane jest powiązanie z nim naruszenia innego przepisu (postępowania czy prawa materialnego). Nie może on zatem stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej.
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygając "w granicach danej sprawy" sąd ocenia jedynie tę sprawę, w której wniesiono skargę, natomiast jako niezwiązany jej granicami ma prawo, a jednocześnie obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Ocena ta musi jednak dotyczyć tej, i tylko tej, sprawy. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce wtedy, gdyby sąd wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy, lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Natomiast na podstawie art. 136 § 1 i 2 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję.
W niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane ustaliły, że [...] października 2019 r. M. B. (inwestor) wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego – kurnika o obsadzie 120 DJP, wraz infrastrukturą towarzyszącą w zabudowie zagrodowej na działce o nr geod. [...], obręb [...], gmina K. Do wniosku inwestor załączył cztery egzemplarze projektu budowlanego, zaświadczenia projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę do celów projektowych, decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.
Decyzją z [...] grudnia 2019 r. Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zgodnie z przedłożonym wnioskiem. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] lutego 2020 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że Starosta S. zatwierdził projekt budowlany budynku inwentarskiego bez zapewnienia podłączenia projektowanego obiektu do niezbędnej infrastruktury (instalacja wodociągowa, kanalizacja sanitarna) warunkującej możliwości jego użytkowania oraz pomimo braku projektanta sprawdzającego z zakresu architektury. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się inwestor i wniósł sprzeciw od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 225/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił sprzeciw.
Rozpoznając ponownie sprawę, postanowieniem z [...] marca 2020 r. Starosta S. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Wojewody P[...] z [...] lutego 2020 r. W dniu [...] maja 2020 r. inwestor uzupełnił dokumentację projektową.
Decyzją z [...] lipca 2020 r. Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w terminie skarżący.
Postanowieniem z [...] października 2020 r. Wojewoda [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie: uzupełnienia projektu budowlanego o sprawdzających w zakresie branży sanitarnej i elektrycznej, wyjaśnienia kwestii przyjęcia do obliczeń konstrukcyjnych I kategorii geotechnicznej gruntu oraz wskazania, na jakiej podstawie zaliczono projektowany budynek do I kategorii geotechnicznej. Ponadto wezwano do oznaczenia na projekcie zagospodarowania terenu kierunku odprowadzenia wód opadowych z terenów utwardzonych, określenie wskaźnika EP określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną bądź przedłożenie charakterystyki energetycznej projektowanego budynku, ustosunkowanie się do zarzutu podniesionego przez odwołującego dot. błędnie określonego obciążenia ogniowego budynku tj. Q<500MJ/m2 oraz oprawienie sporządzonego projektu budowlanego w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynęła odpowiedź inwestora na postanowienie Wojewody [...].
W związku z tym, Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. z [...] lipca 2020 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W obszernym uzasadnieniu Wojewoda wskazał na wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, jak również przedstawił i zinterpretował mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego i procesowego.
W związku z powyższym uznać należy, że stan faktyczny sprawy został wnikliwie i dokładnie ustalony, a twierdzenia organów architektoniczno-budowlanych znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad ogólnych oraz przepisów postępowania administracyjnego. Przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie uzupełniające mieściło się w granicach wyznaczonych art. 136 § 1 k.p.a. i nie doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt III OSK 6194/21, LEX nr 3242974 czy z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2743/20, LEX nr 3336749).
W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że dążą one przede wszystkim do kwestionowania wydanego w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Biorąc pod uwagę fakt, że skarga kasacyjna powiela w tym zakresie stanowisko strony przedstawione wcześniej w zarzutach skargi do Sądu wojewódzkiego i odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazać trzeba, że pozostają aktualne uwagi dotychczas poczynione przez Sąd wojewódzki. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z przedstawioną tam, szczegółowo, oceną inwestycji i przyjmuje ją za własną.
Przypomnieć można jedynie, że zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu ze wskazanymi tam przepisami oraz jego kompletność, w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Powyższe oznacza, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1954/17, LEX nr 2687274).
Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, ale w razie spełnienia wskazanych w przepisach przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tak też uczyniły organy w tej sprawie, a sąd wojewódzki prawidłowo ocenił wydane przez nie rozstrzygnięcia. Nie ma bowiem wątpliwości, że inwestor przedstawił wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia, czy pozwolenia, jak również uzupełniał na wezwanie organów przedłożoną dokumentację, a projekt budowlany był zgodny ze wskazanymi w art. 35 Prawa budowlanego przepisami.
Dodać tylko można, że nie ma racji skarżący kasacyjnie, twierdząc, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów ochrony przeciwpożarowej. Zastosowana w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji klasyfikacja ogniowa wynika z ustaleń projektanta, który też odpowiada za projekt. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej nie jest kwestionowanie przyjętych rozwiązań technicznych, a jedynie dokonanie ich formalnoprawnej oceny. A taką ocenę organy przedstawiły, opierając się na przedłożonej w sprawie dokumentacji – w kontekście klasyfikacji ogniowej było to uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń pożarowych.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) – orzekł jak w wyroku.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.