II FSK 587/12

II FSK 587/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-03-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Juszczyk-Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Gl 1058/11 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2012-01-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 § 1 pkt 2, art. 106 § 2, art. 174, art. 176, art. 183 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 19 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 1058/11 odrzucającego skargę M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 1058/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że z potwierdzenia odbioru decyzji wynika, iż doręczono ją skutecznie skarżącej w dniu 9 września 2011 r. Zatem termin do złożenia skargi upłynął odpowiednio dnia 10 października 2011 r. Skargę natomiast nadano w Urzędzie Pocztowym w S. w dniu 11 października 2011 r.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia oparto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwaną p.p.s.a. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie na tzw. zwrotce potwierdzającej odbiór decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. - odbierający decyzję ojciec twierdzi, iż wpisał faktyczną datę doręczenia tej decyzji "12 września 2011" a nie datę 9 września 2011 r. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. M. na okoliczność daty doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Według art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna obok innych wymagań winna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z wykładnią tego przepisu utrwaloną już w orzecznictwie, prawidłowe sformułowanie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej polega na skierowaniu ich do zaskarżonego wyroku (postanowienia) z określeniem, jakie konkretnie przepisy zostały tym wyrokiem (postanowieniem) naruszone, na czym to naruszenie polegało, a gdy chodzi o naruszenie przepisów postępowania - czy miało ono wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej jest niezmiernie ważne skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w zasadzie tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania sądowego - art. 183 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe nie było dotknięte wadą nieważności w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a. Pozostaje zatem ustosunkowanie się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu.
Zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej dotyczył naruszenia przepisów prawa procesowego. Jednakże autor skargi kasacyjnej nie wskazał które przepisy postępowania Sąd naruszył. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów procesowych naruszonych przez sąd skarżonym postanowieniem i opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy.
W skardze kasacyjnej wniesionej w imieniu M. M. ograniczono się do przedstawienia zarzutu "naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania przez sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego". Treść skargi kasacyjnej wskazuje więc, że jej autor kwestionuje przyjęty przez Sąd stan faktyczny, a ściślej okoliczność, że decyzja została doręczona 9 września 2011 r. W ocenia strony dowodem na powyższe jest przytoczone w skardze kasacyjnej twierdzenie K. M., że decyzję odebrał 12 września 2011 r. Na potwierdzenie powyższej okoliczności wniesiono wniosek o przeprowadzenie dowodu z "zeznań świadka K. M.".
Z uzasadnienia skargi wynika, że strona kwestionuje przyjęty stan faktyczny w sprawie w zakresie przyjęcia daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należy uznać za wadliwe skonstruowanie i uzasadnienie podstawy skargi kasacyjnej.
Z uwagi jednak na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2009 r. I OSP 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że autor skargi zarzuca naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi w wyniku błędnego przyjęcie, że skarga został wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, w sytuacji gdy zaskarżoną decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 12 września 2011 r., a nie jak przyjął Sąd pierwszej instancji w dniu 9 września 2011 r.
Zarzut ten należy uznać za niezasadny. W aktach administracyjnych znajduje się potwierdzenie odbioru decyzji (karta 20 a) w którym wpisana została data doręczenia przesyłki 9 września 2012 r. W aktach tych również znajduje się pismo Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 24 października 2011 r. do Urzędu Pocztowego w S. – karta 21. W piśmie tym organ zwraca się o wyjaśnienie wątpliwości w dacie doręczenia przesyłki. Organ wskazał, że w rubryce wskazującej osobę, której wydano przesyłkę widnieje podpis K. M. z poczynioną obok adnotacją, iż jest to ojciec adresatki. Obok podpisu K. M. została wpisana data 12 września 2011r., która następnie została przekreślona. Natomiast w miejscach oznaczonych jako: data i czytelny podpis odbiorcy oraz data i podpis doręczającego / wydającego jest wpisana data 9 września 2011 r. Z udzielonej przez Naczelnika Urzędu Pocztowego odpowiedzi (karta 22) wynika, że przesyłka została doręczona 9 września 2011 r. jednocześnie wskazano powód skreślenia daty 12 września 2011r.
Autor skargi kasacyjnej wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka: K. M. na okoliczność daty doręczenia decyzji. Wskazać należy, że przed sądem administracyjnym niedopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu z "zeznań świadka" jak i przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Przepis art. 106 § 2 p.p.s.a. umożliwia tylko przeprowadzenie z urzędu lub na wniosek stron dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (...). Wniosek strony nie dotyczy jednak przeprowadzenia dowodu z dokumentów.
W niniejszej sprawie nie sposób jest więc uznać za zasadny zarzut, że w sprawie dokonano sprzecznych "istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego". Z dokumentów w aktach administracyjnych wynika, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące ustalenia daty doręczenia decyzji. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie pozwalał na ustalenie, że doręczenia decyzji dokonano 9 września 2011 r. Strona ustalenia tego skutecznie nie podważyła. Oprócz niedopuszczalnego w świetle przepisów p.p.s.a. wniosku dowodowego, strona nie przedłożyła jak i nie wskazała żadnych innych dowodów.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Strona reprezentowana była przez pełnomocnika ustanowionego w drodze prawa pomocy. Pełnomocnik nie złożył wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w związku z 182 §1 p.ps.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.