II OSK 2241/23

II OSK 2241/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Paweł Miładowski
Piotr Broda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 136/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-04-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1 ust. 1 lit. c, art. 145 § 1 ust. 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 86,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 5 ust. 1 pkt. 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 136/23 w sprawie ze skargi D.T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 grudnia 2022 r. znak: WI-I.7840.4.27.2022.AN w sprawie zatwierdzenia zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 136/23, oddalił skargę D.T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 12 grudnia 2022 r. znak: WI-I.7840.4.27.2022.AN w sprawie zatwierdzenia zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Na wniosek Inwestora - Gminy Miejskiej Kraków, Prezydent Miasta Krakowa (dalej: Prezydent) decyzją z dnia 10 sierpnia 2022 nr 987/6740.1/2022, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa budynku przedszkola wraz z wewnętrznymi instalacjami (elektryczną, fotowoltaiczną, wod. kan. ewu, co, kotłownią gazową, pompą ciepła, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji) i zewnętrznymi instalacjami (kanalizacji sanitarnej, deszczowej i zbiornikiem na wody opadowe (szczelny), wodociągową, elektryczną, przebudową instalacji kanalizacji sanitarnej oraz budową i przebudową wewnętrznego układu komunikacji: drogi i chodników, w tym z przebudową istniejącego boiska na parking – na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] oraz budową przyłącza wodociągowego i przebudową przyłącza telekomunikacyjnego – na działce nr [...] i [...] obręb jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.".
W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r. znak: WI-I.7840.4.27.2022.AN uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyrzeczenia "zatwierdzam projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielam pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa budynku przedszkola wraz z wewnętrznymi instalacjami (elektryczną, fotowoltaiczną, wod. kan. ewu, co, kotłownią gazową, pompą ciepła, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji) i zewnętrznymi instalacjami (kanalizacji sanitarnej, deszczowej i zbiornikiem na wody opadowe (szczelny), wodociągową, elektryczną, przebudową instalacji kanalizacji sanitarnej oraz budową i przebudową wewnętrznego układu komunikacji: drogi i chodników, w tym z przebudową istniejącego boiska na parking – na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...]oraz budową przyłącza wodociągowego i przebudową przyłącza telekomunikacyjnego – na działce nr [...] i [...] obręb jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K." i orzekł w tym zakresie: "zatwierdzam projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielam pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa budynku przedszkola wraz z wewnętrznymi instalacjami (elektryczną, fotowoltaiczną, wod. kan. ewu, co, kotłownią gazową, pompą ciepła, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji) i zewnętrznymi instalacjami (kanalizacji sanitarnej, deszczowej i zbiornikiem na wody opadowe (szczelny), wodociągową, elektryczną, przebudową instalacji kanalizacji sanitarnej oraz budową i przebudową wewnętrznego układu komunikacji: drogi i chodników, w tym rozbiórką istniejącego boiska i budową w tym miejscu parking - na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] oraz budową przyłącza wodociągowego i przebudową przyłącza telekomunikacyjnego - na działce nr [...] i [...] obręb jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.".
W uzasadnieniu podniesiono, iż inwestor przedłożył wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b. dokumenty. Ponadto przedłożony projekt odpowiada ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wyciąże", dalej: m.p.z.p., (uchwała Nr LXXXI1/1075/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009 r.). Działka inwestycyjna nr [...] położona w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej [...], znajduje się w jednostce strukturalnej m.p.z.p. oznaczonej symbolem: UO - tereny zabudowy usług, nauki i oświaty oraz w terenie oznaczonym symbolem KDD tj. dróg publicznych. Dla jednostki strukturalnej UO przeznaczenie podstawowe to szkoły, przedszkola, a przeznaczenie dopuszczalnej to boiska i hale sportowe, baseny, obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, obiekty gospodarcze związane z przeznaczeniem podstawowym, ciągi piesze i parkingi, zieleń urządzona. Inwestycja jest również zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz.1225), dalej: r.w.t. Projektowany budynek jest sytuowany w odległości ponad 3 m ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy działki nr [...] i [...]. Odległość natomiast projektowanego budynku od budynku na działce nr [...] wynosi około 30 m, a od granicy tej działki około 19,40 m. Także wymagania w zakresie przesłaniania, czy nasłoneczniania zostały spełnione.
Skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego wniosła D.T. podkreślając, iż inwestycja narusza interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., oraz że lokalizacja nowego budynku przedszkola ogranicza możliwości zabudowy działki nr [...] i jest niezgodna z §13 r.w.t.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd odniósł się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wskazując, że ustawodawca nie określił na czym polega poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich ani też nie doprecyzował samego sformułowania "interesy osób trzecich", poza wskazaniem, że przejawia się ono m.in. w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Zatem interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b., zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy nie mają miejsca naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.
Dalej Sąd wojewódzki wyjaśnił, że na uznanie nie zasługuje również zarzut naruszenia § 13 r.w.t. Sąd wskazał, że w odniesieniu do przyszłej potencjalnej zabudowy na działce nr 170/2 nie można było zastosować § 13 r.w.t. Nie jest bowiem możliwe odnoszenie szczegółowych rozwiązań projektowanego przedsięwzięcia do zabudowy jeszcze nieistniejącej. Każdy inwestor planując zabudowę musi uwzględniać zabudowę już istniejącą w sąsiedztwie. Podobnie nie można mówić o naruszeniu § 12 r.w.t. w kontekście potencjalnej zabudowy działki nr [...]. Wskazany przepis dotyczy sytuowania budynków w określonej odległości od granicy działki. W przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy odległość ta wynosi 4 m, natomiast w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy odległość ta wynosi 3 m. Wskazany § 12 r.w.t. odnosi się zatem do budynków "sytuowanych", a więc zakres jego zastosowania dotyczy sytuacji projektowania i budowy nowych budynków lub też innych działań określonych w § 2 r.w.t., to znaczy m.in. rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku. Sąd podkreślił, że w przypadku nieruchomości skarżącej można mówić jedynie o potencjalnej i dopiero przyszłej zabudowie, dlatego też nie ma podstaw, aby w tym zakresie rozważać stosowanie § 12 r.w.t. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń w zakresie przesłaniania i nasłoneczniania.
Reasumując Sąd I instancji zauważył także, że działka skarżącej nr [...] ma powierzchnię ponad 38 arów. Tak duża powierzchnia umożliwia zabudowę tej działki, a owa zabudowa niekoniecznie musi być skoncentrowana w północnej części tej działki, w szczególności że sprzeciwiają się temu zapisy m.p.z.p. Na całej bowiem północnej cześć działki strony, co obejmuje blisko jej połowę występują grunty o niekorzystnych warunkach geologiczno – inżynierskich, w tym tereny zagrożone osuwiskami i jest to obszar wyłączony z zabudowy. Tym samym realizacja planowanej inwestycje nie uniemożliwi w ocenie Sądu ani nawet nie ograniczy zabudowy działki należącej do skarżącej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D.T. zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a. poprzez uznanie, że przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o ustalony pełny stan faktyczny sprawy, podczas gdy w sprawie nie rozpatrzono wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności faktu, obniżenia wartości działki [...], uniemożliwienia zabudowy działki zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, zakresu i stopnia oddziaływania inwestycji na okolicę terenu działki [...], wymiarów budynku i zmian charakteru architektoniczno-krajobrazowego okolicy w wyniku budowy placówki, wzrostu poziomu hałasu na terenie przylegającym do działki nr [...] nie tylko ze względu na ruch pojazdów ale również godziny funkcjonowania placówki, nie dokonania oceny oddziaływania inwestycji na zdrowie potencjalnych mieszkańców sąsiedniej nieruchomości oraz dostępu światła słonecznego;
2) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku dostatecznego wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, a w szczególności założenia, że budynek przedszkola spełnia wymagania określone stosownymi przepisami - w sytuacji gdy budynek przekracza dopuszczalne wymiary oraz został zaplanowany w miejscu, które nie gwarantuje zachowania odpowiedniego dystansu od nieruchomości sąsiedniej;
3) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na niedostatecznym zapewnieniu przez organ I instancji czynnego udziału skarżącej w postępowaniu m.in. przez brak dokonania prawidłowej oceny wpływu inwestycji na działkę [...], ustalenie planów skarżącej związanych z tą działką, braku zapewnienia skarżącej możliwości czynnego udziału w konsultacjach związanych z planowaną inwestycją oraz w postępowaniu administracyjnym, w szczególności poprzez brak informowania skarżącej o planowanych spotkaniach ws. inwestycji lub braku przekazywania pełnych informacji na ten temat, a także braku przeprowadzenia oględzin terenu nieruchomości razem z właścicielką działki [...] i ustaleniem jej zamiarów zagospodarowania terenu;
4) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku przeprowadzenia przesłuchania stron wobec pojawienia się wątpliwości w zakresie stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia utraty walorów mieszkaniowych przez działkę nr [...] w związku z planowaną inwestycją na terenie działki [...]; braku możliwości zabudowy działki [...] zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem; wzrostu poziomu hałasu oraz intensywności ruchu w związku z inwestycją; ustalenia zakresu oddziaływania inwestycji na okolicę; ustalenia zmiany stosunków hydrogeologicznych pomiędzy działkami [...] i [...]; ograniczenia dostępu światła słonecznego na teren działki [...]. Ponadto, skarżąca zaznacza, że nie został określony rozmiar naruszonych interesów skarżącej, jaki nastąpi w wyniku planowanej inwestycji;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.p.s.a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 9 p.b. w zw. z § 12 oraz § 13 r.w.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zastrzeżenia do przedstawionego planu inwestycji, które zostały wskazane w treści skargi nie uzasadniają potrzeby uchylenia tej decyzji jako sprzecznej z obowiązującymi przepisami budowlanymi, ponieważ: a) budynek przedszkola został zaplanowany w lokalizacji 3-4 metrów od granicy z działką [...], powodując znaczne zaburzenie dotychczasowej architektury tego rejonu, który składa się z zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej; b) planowany budynek przedszkola jest zdecydowanie wyższy, niż dopuszczalny w tym rejonie tj. wyższy niż 11 metrów; c) nie dokonano oceny stopnia oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie oraz sposób ich użytkowania i wykorzystania, w szczególności nie uwzględniono wzrostu intensywności ruchu drogowego, emisji spalin, wzrostu poziomu hałasu, natężenia ruchu pieszych - które do tej pory były w tym terenie znikome, z uwagi na podmiejski (wiejski) charakter okolicy, gdzie planowana jest inwestycja; d) wysokość budynku spowoduje znaczne ograniczenie nasłonecznienia terenu działki [...]; e) inwestycja w znacznym stopniu obniży wartość działki [...] ponieważ ograniczy dostęp światła słonecznego, działka znajdzie się w obszarze oddziaływania wzmożonego ruchu pieszych i pojazdów wokół przedszkola, a także hałasu związanego z funkcjonowaniem placówki, który nie jest naturalny dla zabudowy jednorodzinnej, powodując, że skarżąca nie będzie mogła przeznaczyć działki pod zabudowę domem mieszkalnym; f) nie została wykonana ocena stopnia oddziaływania wód opadowych oraz zmiany stosunków wodnych pomiędzy działkami [...] oraz [...] , na której jest planowana inwestycja; - a także, poprzez brak rozpatrzenia ograniczenia w dysponowaniu nieruchomością przez jej skarżącą, w tym możliwości jej zagospodarowania w dotychczasowym zakresie, ograniczając się do stwierdzenia, że teren działki nr [...] nie jest jeszcze zabudowany, jednak zgodnie z przeznaczeniem tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - działka mogłaby zostać wykorzystana na cele mieszkaniowe.
Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest wyjaśniona w dostateczny sposób, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez jej uwzględnienie, polegające na uchyleniu decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Strona wniosła również oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wnosząc jednocześnie o rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują.
W tej sytuacji kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a te w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługiwały na uwzględnienie.
Chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., którego naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje w braku uwzględnienia obniżenia wartości należącej do niej nieruchomości oraz uniemożliwienia zabudowy zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, nieuwzględnienia stopnia oddziaływania planowanej inwestycji, wymiarów budynku, zmiany charakteru architektoniczno-krajobrazowego, wzrostu poziomu hałasu i oddziaływania inwestycji na zdrowie potencjalnych mieszkańców należącej do skarżącej działki.
Należy zauważyć, że zakres postępowania dowodowego w niniejszej sprawie determinuje przepis art. 35 ust. 1-5 p.b. w którym określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (w:) R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II).
Z kolei przepis zaś art. 35 ust. 4 p.b. jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania prawem określone. Oznacza to więc, że art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129). Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany i w razie spełnienia ustalonych przez ustawodawcę warunków właściwy organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.
Dokonując kontroli decyzji organu pod kątem naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., należało przyjąć że w sprawie podjęte zostały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, na podstawie zebranego materiału dowodowego. Powyższe skutkowało wydaniem przez organ decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę spornego obiektu. Podzielając stanowisko organu, prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymagania wynikające z art. 35 p.b., co obligowało organ do jego zatwierdzenia i w konsekwencji udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego objętego tym projektem. Zakres kontroli sądowej rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczony i sprowadza się do zbadania, czy decyzja taka nie nosi cech dowolności, a zatem czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności po rozważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Należy zatem uznać, że kontrola Sądu pierwszej instancji w tym przedmiocie została przeprowadzona w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem powyższych zasad. Podnoszone przez skarżącą kasacyjnie okoliczności nie poparte żadnym przepisem prawa nie mogły stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości ustaleń organów w tym zakresie. Należy zauważyć, że kwestie oddziaływania inwestycji na teren sąsiedniej działki był przedmiotem oceny organów o czym świadczy ocena nasłonecznienia i przesłaniania sąsiedniej nieruchomości oraz możliwości jej zabudowy, także spełnianie wymagań wynikających z postanowień planu miejscowego w zakresie wysokości zabudowy. Natomiast poza regulacją prawa budowlanego pozostają kwestie dotyczące zmiany wartości nieruchomości.
Niezasadny jest także kolejny zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że kwestia odmienności oczekiwań strony w zakresie podjętego rozstrzygnięcia nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a. Zasada przekonywania nie wymaga od organów skutecznego przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności, mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania strony do prawidłowości podjętej decyzji. Skarżąca kasacyjnie w ramach tego zarzutu kwestionuje ustalenia organów co do zgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie dopuszczalności wzniesienia tego typu obiektu na przedmiotowym terenie, jego wysokości oraz naruszenia warunków technicznych w zakresie odległości od granicy działki. Nie ulega wątpliwości, że organ poczynił niezbędne w tym zakresie ustalenia czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji, potwierdzając zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego zarówno w zakresie lokalizacji obiektu, jego parametrów w tym wysokości oraz zgodności z przepisami warunków technicznych w zakresie odległości od granicy działki.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Do naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym dochodzi w sytuacji, gdy na skutek naruszenia powyższych przepisów strona nie miała możliwości uczestniczenia w konkretnych czynnościach procesowych, a w następstwie tego nie mogła zrealizować przysługujących jej praw, a naruszenie to nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach postępowania. Przy czym naruszenie powołanych przepisów, uzasadniające uchylenie decyzji przez sąd administracyjny musi być na tle istotne, że ma wpływ na wynik sprawy i nie dotyczy to udziału w czynnościach, które zdaniem skarżącej winny być przeprowadzone, a których organ w sprawie nie przeprowadził. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie była zawiadomiona o wszczęciu postępowania, została jej doręczona decyzja organu I instancji, od której wniosła w terminie odwołanie. Zatem znany był jej przedmiot postępowania i zapewniony został jej czynny udział w tym postępowaniu na prawach strony. To, że w jej ocenie, nie wzięto pod uwagę jej planów inwestycyjnych, nie świadczy o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 86 k.p.a. W sytuacji gdy przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe wyjaśniło wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia (jak w niniejszej sprawie), nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron. Z treści art. 86 k.p.a. wynika, że dowód z przesłuchania strony jest dowodem posiłkowym (subsydiarnym), pozostawionym do uznania organu i przeprowadzanym z urzędu jedynie wówczas, gdy po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym pozostają do wyjaśnienia istotne dla sprawy okoliczności. Kwestie podnoszone przez skarżącą kasacyjnie były przedmiotem oceny organu i nie wymagały dodatkowo przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron postępowania.
W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca kasacyjnie kwestionuje możliwość realizacji planowanej zabudowy na danym terenie, jej parametry techniczne, zgodność z warunkami technicznymi oraz brak poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. i § 12 oraz § 13 r.w.t.
Zarzut ten na uwzględnienie nie zasługiwał, bowiem organy obu instancji przy rozpatrywaniu sprawy kierowały się w sposób właściwy wymogami w zakresie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy oceniając zaprojektowane usytuowanie przedmiotowego budynku przedszkola miał na uwadze potencjalne uciążliwości dla terenów sąsiednich, dlatego wskazał na przeprowadzoną analizę nasłonecznienia obiektów sąsiednich. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie stwierdzono innych potencjalnych oddziaływań projektowanego obiektu, ograniczających zabudowę sąsiednią w świetle przepisów odrębnych. W skardze kasacyjnej, poza ogólnikowymi twierdzeniami o utrudnieniach i uciążliwościach dla nieruchomości skarżącej, nie sformułowano żadnych zarzutów opartych na konkretnych przepisach prawa, wskazujących na niedopuszczalne ograniczenia w zabudowie działki sąsiedniej w następstwie realizacji przedmiotowej inwestycji. Zarówno organ odwoławczy, jak też Sąd I instancji, odniosły się w sposób wyczerpujący do zastrzeżeń zgłoszonych w toku całego postępowania przez skarżącą, z konkluzją o braku przeszkód do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Planowana inwestycja obejmująca budowę budynku przedszkola wraz z infrastrukturą towarzyszącą, odpowiada przeznaczeniu podstawowemu i dopuszczalnemu dla terenu o symbolu UO w planie miejscowym. Wysokość zabudowy nie przekroczy 12 m, przy ilości naziemnych kondygnacji 3, co pozostaje w zgodzie z § 30 ust. 3 pkt 1 planu. Budynek został zaprojektowany w odległości 3 m ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy działki nr [...] i [...]., czym również nie narusza § 12 r.w.t. Spełnione zostały także wymagania w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń istniejących w sąsiedztwie obiektów. Z kolei przepis § 13 r.w.t. musi być wykładany ściśle i nie może być stosowany, gdy działka sąsiednia jest niezabudowana. Takie stanowisko niewątpliwie jest, w okolicznościach niniejszej sprawy, prawidłowe. Wykładnia prawa wskazanego wyżej § 13 r.w.t. została dokonana zatem przez Sąd I instancji właściwie, jak również prawidłowo, zastosowano go w tym postępowaniu. Należy mieć na uwadze, że przepis ten może mieć zastosowanie do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku", który w niniejszej sprawie nie istnieje (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3105/12, LEX nr 1579506, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1772/13, LEX nr 1772428, wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2183/15, LEX nr 2468908). Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, z kolei pozostaje kwestia ewentualnej utraty wartości nieruchomości należącej do skarżącej, jak również wzmożony ruch pieszy i samochodowy będący następstwem realizacji przedmiotowej inwestycji. Natomiast kwestia odprowadzania wód opadowych z projektowanego budynku została przewidziana w projekcie budowlanym, gdzie wskazano, że wody opadowe będą odprowadzane do szczelnego zbiornika, z którego woda będzie wykorzystywana do podlewania terenów zielonych. Organ architektoniczno-budowlany w ramach prowadzonego postępowania nie był uprawniony do badania ewentualnego naruszenia stosunków wodnych. Zasadnie również nie stwierdzono oddziaływania na nieruchomość skarżącą, która uniemożliwiałby w przyszłości jej zabudowę, co było także przedmiotem oceny organów i Sądu I instancji, a których stanowisko w tym zakresie uznać należało za prawidłowe. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji wielkość działki należącej do skarżącej oraz jej usytuowanie, nie wyklucza w przyszłości możliwości jej zabudowy.
W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.