II OSK 224/15

II OSK 224/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-01-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Siegień /przewodniczący/
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Rafał Wolnik
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1199/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-10-03
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant: sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1199/14 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1199/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w P., uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, zwanego dalej "Dyrektorem Generalnym", z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, zwanego dalej "Dyrektorem Regionalnym", w S. z dnia [...] września 2013 r., nr [...], w zakresie punktu II i III, w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Regionalny, na wniosek ww. Spółki, w pkt I zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni 0,0890 ha (cała powierzchnia działki), o typie siedliskowym bór świeży (Bśw), nie będących lasami ochronnymi, stanowiących własność tej Spółki, stanowiących działkę ewidencyjną nr [...], w obrębie ewidencyjnym 0007 Pogorzelica, gmina Rewal, powiat gryficki, woj. zachodniopomorskie, przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjną; w pkt II ustalił: 1) należność – z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji gruntów leśnych wymienionych w punkcie I, stanowiącą równowartość 53,4 m³ drewna, co przy obowiązującej cenie 1 m³ ogłoszonej w Monitorze Polskim z dnia 19 października 2012 r., poz. 788, stanowi 9954,83 zł; 2) opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nieleśne gruntów wyłączonych z produkcji wskazanych w punkcie I, stanowiącą 10% należności, tj. równowartość 5,34 m³ drewna pomnożonych przez cenę 1 m³ drewna, ogłaszaną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Monitorze Polskim za III kwartał roku poprzedzającego wniesienie opłaty, po faktycznym wyłączeniu gruntów z produkcji. O wysokości opłaty rocznej w danym roku wyrażonej w jednostkach pieniężnych wnioskodawca będzie powiadamiany odrębnymi pismami (notami); w pkt III nie ustalił jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu.
Organ I instancji wskazał również, że należność uiszcza się w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (niezależnie od tego czy doszło do wyłączenia gruntu leśnego z produkcji); zaś opłatę roczną w wysokości wyliczonej w sposób określony w pkt II.2 uiszcza się przez dziesięć kolejnych lat (od chwili wyłączenia gruntów z produkcji), w terminie do 30 czerwca każdego roku.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Generalny utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazał na art. 12 ust. 1 i 13 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205), z których wynikają stosowne obowiązki, a także dochodzi do zbiegu ww. przepisów. Wyjaśnił, że problem zbiegu przepisów rozwiązuje się przez wykładnię systemową, której jedna z dyrektyw stanowi, że przepis szczególny uchyla przepis ogólny (lex specialis derogat legi generali). Za przepis szczególny uważa się ten, który dotyczy mniejszego zakresu spraw niż inny przepis będący w zbiegu, zwany przepisem ogólnym. Ponadto, jeżeli przepisy będące w zbiegu znajdują się w tym samym akcie normatywnym uważa się, że przepis występujący w dalszej części aktu jest przepisem szczególnym względem przepisu umieszczonego przed nim. Przepis ust. 1 dotyczy należności, opłat rocznych i jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu, a przepis ust. 13 – tylko należności, a więc ma mniejszy zakres. Ponadto przepis ust. 13 występuje po ust. 1, a więc w dalszej części aktu. Powyższe wskazuje na to, że przepis ust. 13 jest wobec ust. 1 przepisem szczególnym, i jako przepis szczególny ma pierwszeństwo przed ust. 1, tj. w tym zakresie uchyla jego stosowanie. Zatem obowiązek uiszczenia należności powstaje od dnia, w którym decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów z produkcji stała się ostateczna, a termin płatności wynosi 60 dni.
Organ odwoławczy uznał również, że sentencja decyzji organu I instancji stwierdza w pkt b, że opłatę roczną w wysokości w sposób określony w pkt II.2 uiszcza się przez dziesięć kolejnych lat (od chwili wyłączenia gruntów z produkcji), w terminie do 30 czerwca każdego roku. Organ I instancji nie ustalił więc obowiązku uiszczania opłat rocznych od daty, w której decyzja stała się ostateczna, lecz od chwili wyłączenia gruntów z produkcji.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. Spółka, zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 1 i 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez zawarcie w decyzji wyłączeniowej żądania uiszczenia od daty, w której decyzja stała się ostateczna oraz zastosowania niewłaściwego sposobu ustalania wielkości należności. Skarżąca wskazała również na wątpliwości zakwalifikowania terenu o powierzchni 0,0890 ha, a zatem powierzchni mniejszej niż 0,10 ha, jako lasu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1199/14, uwzględniając skargę wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne określa się obowiązki związane z wyłączeniem – art. 11 ust. 1a ww. ustawy. Na zakres tych obowiązków wskazuje art. 12 ust. 1, zgodnie z którym osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. W dalszych ustępach art. 12 uregulowane zostały szczegółowe zasady obliczania i ponoszenia tych obciążeń. Samo pojęcie "wyłączenia gruntów z produkcji" zostało zdefiniowane w przepisie art. 4 pkt 11 ww. ustawy i oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. A zatem wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która zgodnie z art. 11 ust. 1 może nastąpić tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Treść art. 11 ust. 1a ww. ustawy, mówiąca o określeniu w decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji gruntów leśnych obowiązków związanych z wyłączeniem, oznacza tylko tyle, że w decyzji tej należy wymienić, które z obowiązków wskazanych w art. 12 ust. 1 będą obciążały adresata tej decyzji.
W ocenie Sądu, wywiązanie się z nałożonych obowiązków powstaje dopiero od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Po faktycznym wyłączeniu gruntów z produkcji i złożeniu oświadczenia zgodnie z drukiem stanowiącym załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji, organ wyda decyzję ustalającą wysokość należności i opłaty rocznej oraz ewentualnie jednorazowego odszkodowania w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu, dokonując wyliczeń zgodnie z poszczególnymi ustępami art. 12 ww. ustawy. Jednocześnie w decyzji tej organ ustali zgodnie z art. 12 ust. 13 termin uiszczenia ustalonej należności oraz zgodnie z art. 12 ust. 14 termin uiszczenia opłaty rocznej za dany rok.
W wytycznych Sąd wskazał, że skoro organ I instancji udzielił skarżącej Spółce zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni 0,0890 ha, to obecnie w nawiązaniu do tej decyzji wyda decyzję, w której określi zakres obowiązków strony związanych z tym wyłączeniem. Następnie po faktycznym wyłączeniu gruntów leśnych wskazanych w decyzji z dnia [...] września 2013 r. z produkcji, wyda decyzję ustalającą wysokość poszczególnych obowiązków i termin ich uiszczenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez uchylenie się od przedstawienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, przez co sporządzone uzasadnienie ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i nie odnosi się w ogóle do argumentacji prawnej organu, co w konsekwencji całkowicie uniemożliwia kontrolę zaskarżonego orzeczenia.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 13 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego niewłaściwe zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną ww. Spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut naruszenia prawa procesowego dotyczący art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak naruszeń w tym zakresie determinuje bowiem możliwość rozpoznania zarzutu naruszenia prawa materialnego. Tym bardziej jeżeli zarzuca się, że uzasadnienie wyroku nie spełnia standardów, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc gdy wypowiedź Sądu I instancji nie jest kompletna.
Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji wskazał na jakiej podstawie prawnej podjął rozstrzygnięcie, a mianowicie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z przeprowadzonym wywodem prawnym dotyczącym art. 11 ust. 1 i 1a, art. 12 ust. 1, 13 i 14 oraz art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także wyjaśnił, że wyłączenie gruntów leśnych z produkcji jest czynnością faktyczną, a w decyzji wyłączającej z produkcji gruntów leśnych należy wymienić, które z obowiązków wskazanych w ustawie będą obciążały adresata tej decyzji; zaś wywiązanie się z nałożonych obowiązków powstaje dopiero od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. W tym zakresie Sąd I instancji dokonał odmiennej wykładni przepisów ww. ustawy, co – w sytuacji gdy przytoczono stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji w części uzasadnienia wyroku zwięźle przywołującego stan sprawy – nie wymagało już powtórzenia w części uzasadnienia wyroku przedstawiającej merytoryczną ocenę Sądu I instancji w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto wskazania co do dalszego postępowania.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 12 ust. 13 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego niezastosowanie wskazania wymaga, że Sąd I instancji wyrażając swoje stanowisko zastosował art. 12 ust. 13 ww. ustawy. Wskazał w jakich okolicznościach, w jego ocenie, przepis ten ma zastosowanie. Przepis ten dotyczy bowiem terminu w jakim powinna być uiszczana należność za wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Sąd wyraźnie wyjaśnił w jakich okolicznościach ten przepis ma zastosowanie. A mianowicie wskazał, że "wywiązanie się nałożonych obowiązków powstaje dopiero od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Po faktycznym wyłączeniu gruntów z produkcji i złożeniu oświadczenia zgodnie z drukiem stanowiącym załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji z dnia 26 września 2013 r., organ wyda decyzję ustalającą wysokość należności i opłaty rocznej oraz ewentualnie jednorazowego odszkodowania w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu, dokonując wyliczeń zgodnie z poszczególnymi ustępami art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednocześnie w decyzji tej organ ustali zgodnie z art. 12 ust. 13 termin uiszczenia ustalonej należności (...)". W przedstawionym powyżej wywodzie Sąd I instancji wskazał na określoną kolejność podejmowanych działań przez organ w sytuacji gdy organ wydał decyzję o wyłączeniu z produkcji gruntu leśnego. Wynika to z tego, że wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej art. 12 ust. 13 nie stanowi normy szczególnej względem art. 12 ust. 1 ww. ustawy. Przepisy te dotyczą bowiem różnych kwestii. Artykuł 12 ust. 1 dotyczy powstania obowiązku uiszczenia należności w związku z wyłączeniem z produkcji gruntu leśnego, który jak wynika z treści tego przepisu powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji; zaś art. 12 ust. 13 dotyczy terminu w jakim taka należność powinna zostać uiszczona przez podmiot, który uzyskał decyzję o wyłączeniu z produkcji gruntu leśnego, a więc wymagalności w spełnieniu ww. obowiązku. Skoro ustawa wiąże powstanie obowiązku uiszczenia należności z faktycznym wyłączeniem gruntu z produkcji leśnej, to w typowej sytuacji wystąpienia przez określony podmiot z wnioskiem o wyłączenie gruntu z produkcji, tj. w sytuacji gdy nie doszło jeszcze do rozpoczęcia innego niż leśne użytkowania gruntu, taki obowiązek powstaje nie w momencie wydania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji lecz od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. W tym zakresie Sąd I instancji trafnie przywołał legalną definicję "wyłączenia gruntów z produkcji" zawartą w art. 4 pkt 11 ww. ustawy. Co innego gdy doszło do faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji przed uzyskaniem decyzji w tym przedmiocie. Na określoną kolejność w tym zakresie wskazuje treść art. 12 ust. 1 ww. ustawy. Przepis ten posługuje się pojęciem "uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji". Przepis ten nie posługuje się zatem pojęciem "uzyskania lub wydania decyzji". Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego uzyskanie zezwolenia należy wiązać z ostatecznością decyzji. Dopiero wtedy można stwierdzić, że w stosunku do strony postępowania w jego sferze praw i obowiązków jakie wywołuje decyzja o wyłączeniu gruntu z produkcji pojawił się obowiązek uiszczenia należności. Ostateczna decyzja jest wykonalna, chyba że zawarto w niej rygor natychmiastowej wykonalności. A więc legalne faktyczne wyłączenie gruntu z produkcji może nastąpić dopiero gdy taka decyzja stanie się ostateczna. Oznacza to, że przypadek określony w art. 11 ust. 1 ww. ustawy dotyczy sytuacji, w której strona w związku z zamiarem wyłączenia gruntów rolnych z produkcji uzyskuje decyzję zezwalającą na wyłączenie, a następnie dokonuje faktycznego wyłączenia. Stąd w art. 11 ust. 1a ww. ustawy wskazano, że w decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nieleśne określa się (a nie nakłada) obowiązki związane z wyłączeniem. To "określenie" ma jedynie funkcję informacyjną, co powinno skutkować tylko stosownym pouczeniem w decyzji. Definicja językowa pojęcia "określać" oznacza: 1. «ująć w słowa, nadać nazwę, wymienić charakterystyczne cechy»; 2. «podać czas, miejsce, wielkość itp. czegoś»; 3. «stać się przyczyną czegoś». Nie mieści się w tym pojęciu "nakładanie" na kogoś obowiązku. W sferze praw i obowiązków nakładanie polega na obciążeniu kogoś wynikającymi z przepisów prawami i obowiązkami. Natomiast, o czym już wyżej była mowa, art. 12 ust. 1 ww. ustawy wyraźnie wskazuje kiedy powstaje ten obowiązek, a mianowicie od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji, a więc gdy nastąpiło rozpoczęcie innego niż leśne użytkowanie gruntów. Dlatego w ogólności art. 12 ww. ustawy wiąże pojawienie się obowiązku uiszczenia należności z faktycznym wyłączeniem z gruntów z produkcji, a nie z wydaniem decyzji w przedmiocie wyłączenia. To zupełnie inna sytuacja niż ta wynikająca z nielegalnych działań strony, które zostały objęte dyspozycją art. 28 ust. 2 ww. ustawy.
Z tego względu dopiero po ustaleniu, że doszło do rozpoczęcia innego niż leśne użytkowaniu gruntów, np. w wyniku złożenia pisemnego oświadczenia właściciela gruntu, możliwe jest stwierdzenie od kiedy dokładnie powstał obowiązek uiszczenia należności. Ponadto wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie wcześniejsza konieczność uiszczenia należności wynikającej z powstałego obowiązku, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 ww. ustawy, nie wynika w sposób oczywisty z treści art. 12 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten dotyczy bowiem zwrotu uiszczonej należności, zaś zgodnie z art. 12 ust. 1 obowiązek uiszczenia powstaje dopiero od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Poza tym nasuwających się ewentualne rozbieżności pomiędzy ww. przepisami i tak nie można interpretować na niekorzyść strony (ogóle zasady interpretacyjne: in dubiis benigniora praeferenda sunt – w przypadku wątpliwości wybiera się życzliwsze rozwiązanie; ubi ius incertum, ibi ius nullum – gdzie prawo niepewne, tam nie ma prawa; in dubio mitius – w razie wątpliwości łagodniej; non nocere – nie szkodzić), tym bardziej jeżeli nie jest to sprzeczne z celem ustawy. Określone skutki ustawa ta wiąże właśnie z faktycznym wyłączeniem gruntów z produkcji, co prowadzi do powstania obowiązku związanego z uiszczeniem stosownych należności ustalanych na datę faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. A więc dopiero po dokonaniu przez stronę faktycznego wyłączenia gruntów leśnych z produkcji organ będzie mógł wydać decyzję ustalającą wysokość owej należności. Takie bowiem działanie odpowiada działalności organów administracyjnych w demokratycznym państwie prawnym. W tej zaś sprawie w aktach brak jest dowodu na okoliczność, że doszło do faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji przed uzyskaniem decyzji w tym przedmiocie. Dlatego Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że po faktycznym wyłączeniu gruntów leśnych wskazanych w decyzji z 26 września 2013 r. z produkcji, organ wyda decyzję ustalającą wysokość poszczególnych obowiązków i termin ich uiszczenia.
Z powyższego wynika zatem, że obowiązek uiszczenia należności w związku z wydaną decyzją o wyłączeniu gruntów z produkcji wynika z przepisów ustawy (art. 12 ust. 1). Istotne aby w tym zakresie decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji zawierała stosowną treść informacyjną wynikającą z art. 11 ust. 1a. Finalizacja tego obowiązku powinna zaś nastąpić w decyzji ustalającej wysokość należność. To od wydania tej decyzji powinien biec stronie termin, o jakim mowa w art. 12 ust. 13 ww. ustawy. W innym wypadku niepotrzebna byłaby organowi informacja o faktycznym wyłączeniu gruntów z produkcji, skoro i tak mógłby ustalić należność przed faktycznym wyłączeniem gruntu z produkcji. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 12 ust. 13 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.