II OSK 2234/22

II OSK 2234/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Gdesz
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 876/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-07-06
Skarżony organ
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 876/22 w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 marca 2022 r. nr DLI-III.766.1.2021.KS.6 w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 6 lipca 2022 r., VII SA/Wa 876/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę M.G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii (MRiT lub Minister) z 2 marca 2022 r. znak DLI-III.766.1.2021.KS.6, w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postanowieniem z 15 grudnia 2020 r. znak Wl-V.756.18.2019, po rozpatrzeniu wniosku M.G., Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 oraz art. 124 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., K.p.a.) odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie egzekucji o charakterze niepieniężnym dotyczącym wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr Wl-V.756.18.2019 z 31 stycznia 2020 r., polegającego na udostępnieniu nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] I [...] obręb [...], gm. [...], powiat [...], na czas prowadzenia robót budowlano-montażowych związanych z realizacją inwestycji, ze względu na niedopuszczalność wznowienia postępowania egzekucyjnego zakończonego czynnością w postaci odebrania nieruchomości na określony czas.
2.2. W wyroku przywołano, że organ wyjaśnił, iż postępowanie egzekucyjne zakończyło się przymusowym odebraniem nieruchomości na określony czas i udostępnieniu ich inwestorowi 14 maja 2020 r., na czas prowadzenia robót budowlanych związanych z budową gazociągu (na tę okoliczność został spisany protokół z czynności egzekucyjnych) oraz wydaniem zawiadomienia z 3 czerwca 2020 r. o powstałych kosztach egzekucyjnych. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne nie zakończyło się wydaniem rozstrzygnięcia, a zatem wznowienie tego postępowania jest prawnie niedopuszczalne. W postanowieniu tym organ wojewódzki odniósł się również do zarzutu dotyczącego przekazywania korespondencji w sprawie postępowania egzekucyjnego pod niewłaściwy adres, uznając, że do takiego naruszenia nie doszło.
2.3. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 876/22 kolejno wskazano, że po rozpoznaniu zażalenia M.G., Minister powołanym na wstępie postanowieniem z 2 marca 2022 r., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody.
Minister przyjął, że Wojewoda niewłaściwie uznał, że w sprawie niedopuszczalne było wznowienie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że nie zakończyło się ono wydaniem rozstrzygnięcia, lecz przymusowym odebraniem nieruchomości i udostępnieniu ich inwestorowi na czas prowadzenia robót budowlanych związanych z budową gazociągu oraz wydaniem zawiadomienia z 3 czerwca 2020 r. o powstałych kosztach egzekucyjnych. Organ I instancji pismem z 3 czerwca 2020 r. zawiadomił żalącego o wysokości opłat i wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny, które stanowią koszty egzekucyjne obciążające zobowiązanego i wezwał do ich uiszczenia w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia. Następnie, w dniu 28 lipca 2020 r. Wojewoda wystawił na zobowiązanego tytuł wykonawczy nr WL-Xll/18/2020, stosowany w egzekucji należności pieniężnych, w związku z kosztami egzekucyjnymi poniesionymi przez organ w toku postępowania znak: Wl-V.756.1 8.2019. Z przytoczonych faktów wynikało, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Wojewodę pod znakiem Wl-V.756.18.2019, nie zakończyło się wraz z zakończeniem egzekucji administracyjnej.
Minister uznał tym samym, że nie znajduje uzasadnienia odmowa wznowienia postępowania egzekucyjnego z powodu wskazanego w postanowieniu Wojewody (niedopuszczalność). Niemniej jednak, zdaniem organu II instancji wznowienie postępowania na wniosek skarżącego było niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w postanowieniu I instancji. Jakkolwiek zdaniem Ministra wznowienie w ogólności postępowania egzekucyjnego jest prawnie niedopuszczalne, to jednak w sytuacji, kiedy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania, nieporadnie wskazując zakres żądania, obowiązkiem organu nadzoru było dołożenie wszelkiej staranności, by temu wnioskowi nadać prawidłowy bieg. Choć we wniosku z 17 września 2020 r. żalący nie wskazał jakiegokolwiek ostatecznego postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, co do którego kieruje swoje żądanie, organ I instancji pismem z 13 października 2020 r. wezwał go do złożenia wyjaśnień w przedmiocie daty powzięcia informacji o postanowieniu Wojewody Małopolskiego wzywającym do wykonania obowiązku. W piśmie z 26 października 2020 r. żalący wyjaśnił, że informację o ww. rozstrzygnięciu organu I instancji powziął dopiero w momencie doręczenia mu zawiadomienia z 18 sierpnia 2020 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, co miało miejsce w dniu 21 sierpnia 2020 r. Informacja o postanowieniu Wojewody wzywającym do wykonania obowiązku zawarta została w piśmie tego organu z 3 czerwca 2020 r. (stanowiącym zawiadomienie o opłatach i wydatkach poniesionych przez organ egzekucyjny oraz wezwanie do ich uiszczenia), gdzie w pkt 2 tabeli zawierającej rodzaj poniesionego kosztu egzekucyjnego wskazano "Opłata za wydanie postanowienia z 22 kwietnia 2020 r. znak: Wl-V.756.18.2019 o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (art. 64a 1 pkt 2 lit. d ww. ustawy)". Pismo to zostało doręczone skarżącemu 24 czerwca 2020 r. Ponadto, w piśmie z 9 lipca 2020 r. znak WI-V.756.18.2019, Wojewoda podkreślił m. in. że zobowiązany nie skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia, tj. nie wniósł zarzutów po otrzymaniu tytułu wykonawczego, oraz nie wniósł zażalenia na postanowienie Wojewody z 22 kwietnia 2020 r. wzywającego do dobrowolnego wykonania obowiązku i wyznaczające termin przeprowadzenia czynności egzekucyjnych. Pismo to zostało skierowane do żalącego na adres: ul. [...], [...] i po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone nadawcy przez operatora pocztowego z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie". Uwzględniając powyższe Minister stwierdził, że w niniejszej sprawie informacja o wydaniu postanowienia Wojewody wzywającego do wykonania obowiązku została zamieszczona w piśmie Wojewody Małopolskiego z 3 czerwca 2020 r., doręczonym żalącemu 24 czerwca 2020 r. Wskazany w art. 148 K.p.a. termin, w którym zobowiązany mógł skutecznie wnieść podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., upłynął zatem w dniu 24 lipca 2020 r.
2.4. W wyroku przywołano dalsze ustalenia Ministra, który wskazał, że wniosek żalącego o wznowienie postępowania został nadany w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 17 września 2020 r., co jednoznacznie wskazuje, że miesięczny termin nie został zachowany. Minister stwierdził, że niedochowanie przez wnioskodawcę terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, wskazanego w art. 148 § 2 K.p.a., przesądza o konieczności odmowy wznowienia postępowania. W tej sytuacji faza postępowania o wznowienie musiała zostać zakończona postanowieniem z art. 149 § 3 K.p.a.
3.1. Dalej w wyroku VII SA/Wa 876/22 przywołano, że skargę na powyższe postanowienie wniósł M.G., kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 148 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2022, poz. 479 ze zm., Upea) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez stwierdzenie uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, podczas gdy wiedzę o wydaniu przez Wojewodę Małopolskiego postanowienia z 22 kwietnia 2020 r. znak WI-V.756.18.2020 powziął dopiero w momencie doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 18 sierpnia 2020 r., co miało miejsce 21 sierpnia 2020 r., a co za tym idzie, zachował termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania.
3.2. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I Instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II Instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.
3.3. Skarżący uznał, że Minister błędnie ustalił, iż termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął 24 lipca 2020 r., co wynika z błędnego przyjęcia, że skarżący wiedzę o wydaniu postanowienia Wojewody z 20 kwietnia 2020 r. powziął w dniu 24 czerwca 2020 r. Skarżący wyjaśnił, że wiedzę o wydaniu postanowienia z 20 kwietnia 2020 r. powziął dopiero w momencie doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 18 sierpnia 2020 r., co miało miejsce 21 sierpnia 2020 r. Termin na złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania winien biec od dnia 21 sierpnia 2020 r. Nadając więc 17 września 2020 r. wniosek o wznowienie postępowania, zachowano termin wskazany w art. 148 § 2 K.p.a.
3.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.
4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że przeprowadzenie egzekucji (wprowadzenie inwestora budowy gazociągu na grunt skarżącego) nie świadczy o zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Przeprowadzenie egzekucji, jako czynności faktycznej i części składowej postępowania egzekucyjnego, nie skutkuje automatycznym końcem postępowania egzekucyjnego. Słusznie zatem Minister odrzucił stanowisko Wojewody wskazujące, że nie można żądać wznowienia postępowania egzekucyjnego. Zakończenie egzekucji administracyjnej (wprowadzenie inwestora na grunt w dniu 14 maja 2020 r. zgodnie z tytułem wykonawczym) nie oznaczało zakończenia postępowania egzekucyjnego, gdyż organ zobowiązany był podjąć jeszcze inne czynności związane z "uporządkowaniem" prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
4.3. W ocenie sądu wojewódzkiego słusznie wskazał Minister, że informacja o postanowieniu Wojewody wzywającym do wykonania obowiązku zawarta została w piśmie z 3 czerwca 2020 r. (zawiadamiającym o opłatach i wydatkach poniesionych przez organ egzekucyjny oraz wezwanie do ich uiszczenia). W piśmie tym wyraźnie wskazano na postanowienie z 22 kwietnia 2020 r. znak Wl-V.756.18.2019, o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym – art. 64a 1 pkt 2 lit. d Upea. Pismo to zostało doręczone skarżącemu 24 czerwca 2020 r. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko skarżonego organu, że informacja o wydaniu postanowienia Wojewody wzywającego do wykonania obowiązku została zamieszczona już w piśmie z 3 czerwca 2020 r. Trafnie – zdaniem tegoż sądu – organ odsyła do wyroku NSA z 4 grudnia 2019 r., I OSK 1183/18, w którym wskazano, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji (postanowieniu). Przepis art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenia decyzji (postanowienia), której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji (postanowienia), a tą w niniejszej sprawie jest dzień 24 czerwca 2020 r., gdyż w tym dniu dotarła do skarżącego wyraźna informacja o wydaniu postanowienia i jego treści. Chodzi bowiem o powzięcie takich informacji, które pozwalają stronie na zidentyfikowanie rozstrzygnięcia, którego jej nie doręczono. Musi to nastąpić w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Rolę taką bez wątpienia spełnia wymienienie wprost postanowienia, jego treści i cechy umożliwiających identyfikację (nazwa organu, data, treść, numer). Nie jest tu wymagane, aby strona z owym rozstrzygnięciem się zapoznała.
4.4. W konsekwencji sąd pierwszej instancji uznał, że przewidziany w art. 148 K.p.a. termin, w którym skarżący mógł skutecznie wnieść podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., upłynął w dniu 24 lipca 2020 r. Skoro więc wniosek o wznowienie postępowania egzekucyjnego został nadany 17 września 2020 r., to było oczywiste, że miesięczny termin na jego złożenie nie został dochowany.
5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.
5.2. Na podstawie art. 174 pkt 2 "p.p.s.a." (strona skarżąca kasacyjnie nie rozwinęła tego skrótu, jednakże przyjdzie uznać, że chodzi o ustawę z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa – uwaga Sądu) zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji w sposób prawidłowy odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania wznowieniowego z uwagi na niedopuszczalność procedowania w ramach tego trybu, w związku z przekroczeniem terminu na wystąpienie z wnioskiem wskazującym na przesłankę braku uczestnictwa w postępowaniu bez winy strony, podczas gdy w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. w dniu 17 września 2020 r. skarżący pozostawał w terminie do wniesienia podania o wznowienie postępowania, gdyż o postanowieniu Wojewody Małopolskiego z 22 kwietnia 2020 r. dowiedział się dopiero w momencie doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 18 sierpnia 2020 r. (nr zawiadomienia [...]), co miało miejsce w dniu 21 sierpnia 2020 r., a co za tym idzie, skarżący zachował termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania;
2) art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania dla skarżącego rozpoczął się w dacie 24 czerwca 2020 r., gdyż w tym dniu do skarżącego dotarła wyraźna informacja o wydaniu postanowienia i jego treści, podczas gdy skarżący w dacie doręczenia mu przesyłki (24 czerwca 2020 r.) nie posiadał świadomości, co do faktycznego istnienia "decyzji" oraz skutków jej wydania, a tym samym nie miał świadomości, co do możliwości podjęcia jakichkolwiek kroków prawnych, celem realizacji swoich uprawnień jako strona, w tym w zakresie zareagowania na ww. orzeczenie, a w konsekwencji wniesienia podania o wznowienie postępowania, co miało miejsce dopiero 21 sierpnia 2020 r. – w dacie doręczenia skarżącemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.
5.3. Wskazując na powyższe, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie,
2. rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie,
3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych.
5.4. W przekonaniu strony skarżącej kasacyjnie zachowany został termin wskazany w art. 148 § 2 K.p.a., gdyż ten upływał dopiero w dniu 21 września 2020 r., co czyni podanie skarżącego o zainicjowanie postępowania wznowieniowego zasługującym na rozpatrzenie przez właściwy organ I Instancji – Wojewodę Małopolskiego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie można także pomijać okoliczności, że na skutek uchybienia po stronie organów administracji publicznej w zakresie niewłaściwego kierowania korespondencji na adres "ul. [...]" zamiast na adres "ul. [...]", skarżący pozbawiony został możliwości obrony swych praw i zaprezentowania własnego stanowiska.
5.5. Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nikt się nie stawił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).
6.2. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa stanowi, że "sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja (postanowienie) dotknięte jest wadą kwalifikowaną, stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jednakże tego rodzaju wyeliminowanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) z obrotu prawnego nie może nastąpić z uwagi na okoliczności wskazane w ustawie (upływ terminu przedawnienia, wywołanie decyzją nieodwracalnych skutków prawnych - por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006). Skarżący kasacyjnie nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa argumentacją przystającą do wskazanego przepisu, co daje podstawę do przyjęcia, że został on powołany błędnie przez działającego w imieniu strony pełnomocnika. Z okoliczności powiązania przepisu Ppsa z przepisami regulującymi postępowanie administracyjne można wnosić, że skarżący powinien wskazać na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do przywołanego na wstępie art. 183 § 1 Ppsa jest związany granicami skargi kasacyjnej, zatem nie może jej uzupełniać lub poprawiać (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiwsa 2004, nr 1, poz. 15). Oznacza to, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie może się odnieść do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa, skoro wbrew wymogowi zawartemu w art. 176 Ppsa nie podano argumentacji przemawiającej za naruszeniem tegoż przepis.
6.3. W skardze kasacyjnej nie wykazano skutecznie naruszenia przez Ministra przepisów art. 148 § 2 i art. 149 § 3 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., sprowadzających się do zakwestionowania stanowiska Ministra oraz sądu pierwszej instancji o niedopuszczalności procedowania w ramach postępowania wznowieniowego w związku z przekroczeniem terminu na wystąpienie z wnioskiem wskazującym na przesłankę braku uczestnictwa w postępowaniu egzekucyjnym bez winy strony.
Słusznie sąd a quo wskazał, że organ II instancji szczegółowo wyjaśnił w motywach swego rozstrzygnięcia (s. 8 postanowienia z 2 marca 2022 r.), że termin jednego miesiąca od dnia, kiedy strona dowiedziała się o postanowieniu Wojewody Małopolskiego z 22 kwietnia 2020 r., znak: Wl-V.756.18.2019, wzywającym skarżącego do wykonania obowiązku polegającego na udostępnieniu nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...], gm. [...], powiat [...], na czas prowadzenia robót budowlano-montażowych związanych z realizacją inwestycji, w terminie do 14 maja 2020 r. do godz. 11:00, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci: odebrania nieruchomości, opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego wobec zobowiązanego, członków jego rodziny oraz innych osób zajmujących nieruchomości, które mają być opróżnione i udostępnione, oraz do uiszczenia opłaty w wysokości 6,80 zł za wydanie ww. postanowienia, do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - nie został przez skarżącego zachowany.
Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, informacja o postanowieniu Wojewody Małopolskiego wzywającym do wykonania obowiązku zawarta została w piśmie Wojewody Małopolskiego z 3 czerwca 2020 r. znak: WI-V.756.18.2019 (stanowiącym zawiadomienie o opłatach i wydatkach poniesionych przez organ egzekucyjny oraz wezwanie do ich uiszczenia), gdzie organ I instancji w pkt 2 tabeli zawierającej rodzaj poniesionego kosztu egzekucyjnego wskazał "Opłatę za wydanie postanowienia z 22 kwietnia 2020 r. znak: Wl-V.756.18.2019 o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule - wykonawczym (art. 64a § 1 pkt 2 lit. d ww. ustawy)". Ww. pismo zostało skierowane na adres: "ul. [...]" i doręczone skarżącemu w dniu 24 czerwca 2020 r. W konsekwencji przewidziany w art. 148 K.p.a. termin, w którym skarżący mógł skutecznie wnieść podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., upłynął w dniu 24 lipca 2020 r.
6.4. Ponadto - wbrew twierdzeniem skarżącego zawartym w skardze kasacyjnej - postanowienie Wojewody Małopolskiego z 22 kwietnia 2020 r. wzywające do wykonania obowiązku zostało również wysłane do skarżącego na adres: "ul. [...] [...]" (a więc na adres wskazany przezeń), a nie na adres: "ul. [...]". Po dwukrotnym awizowaniu zostało ono jednak zwrócone nadawcy przez operatora pocztowego z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie". Stwierdzić przy tym należy, że za termin doręczenia zobowiązanemu postanowienia Wojewody Małopolskiego wzywającego do wykonania obowiązku przyjąć należy ostatni dzień biegu 14-dniowego terminu liczonego od dnia pierwszego awizowania listu przez Pocztę Polską (zob. art. 44 K.p.a.). Biorąc pod uwagę fakt, że ww. awizowanie listu nastąpiło w dniu 28 kwietnia 2020 r., uznać trzeba, że doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 12 maja 2020 r.
Niemniej, jak już wyżej wskazano, strona skarżąca informację o postanowieniu Wojewody Małopolskiego wzywającym do wykonania obowiązku powzięła z ww. pisma Wojewody Małopolskiego z 3 czerwca 2020 r., doręczonego skarżącemu w dniu 24 czerwca 2020 r. W związku zaś z tym, że wniosek o wznowienie postępowania został nadany przez zobowiązanego dopiero w dniu 17 września 2020 r., w ocenie Sądu Naczelnego, nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 148 § 2 i art. 149 § 3 K.p.a., ponieważ skarżący uchybił terminowi jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o postanowieniu Wojewody Małopolskiego wzywającym do wykonania obowiązku, na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
7. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.