II OSK 2219/21

II OSK 2219/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński
Jan Szuma
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 193/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-05-14
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 59 ust 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 256
w zw. z art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 193/21 w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r. nr 1864/20 w przedmiocie odmowy udostępnienia akt postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 maja 2021 r., VII SA/Wa 193/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę P.G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 26 listopada 2020 r., nr 1864/20, w przedmiocie odmowy udostępnienia akt postępowania administracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 6 listopada 2018 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mińsku Mazowieckim (dalej PINB) wpłynęło pismo P.G., w którym wskazał on, iż "odmówiono mu wglądu w dokumenty inwestycji toczącej się w S. przy ul. K. zrealizowanej przez firmę W. sp. z o.o.". W odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia braków wniosku, w piśmie z 3 grudnia 2018 r. wnioskodawca wskazał, że żąda udostępnienia akt spraw "dotyczących inwestycji powstałych na podstawie decyzji nr [...]".
Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 193/21 kolejno wskazano, że decyzją z 27 kwietnia 2016 r., nr [...], Starosta Miński zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.P. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek A i B ze wspólnym garażem podziemnym, budynek C bez garażu podziemnego) na działkach nr [...] i [...] w S. przy ul. K. Decyzją z 5 czerwca 2018 r. Starosta Miński przeniósł decyzję nr [...] na W. sp. z o.o. w W. (Spółka). W odniesieniu do tej inwestycji PINB prowadził trzy postępowania: 1) postępowanie o nr [...] dotyczące udzielenia Spółce pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" z garażem podziemnym, 2) postępowanie o nr [...] dotyczące robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (budynku C), 3) postępowanie o nr [...] dotyczące robót budowlanych prowadzonych przy budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynku A i B ze wspólnym garażem podziemnym). Następnie sąd pierwszej instancji ustalił, że postanowieniem Nr 41/19 z 25 stycznia 2019 r. PINB odmówił P.G. możliwości przeglądania akt, sporządzania notatek i odpisów, uwierzytelniania takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów akt w tych trzech powyższych sprawach. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem MWINB z 18 marca 2019 r.
Dalej w wyroku VII SA/Wa 193/21 przywołano, że po rozpoznaniu skargi P.G. na w/w postanowienie MWINB, WSA w Warszawie wyrokiem z 16 października 2019 r., VII SA/Wa 1098/19, oddalił skargę, skarżący wniósł skargę kasacyjną od tego orzeczenia, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 21 lipca 2020 r., II OSK 701/20, uchylił w/w wyrok sądu wojewódzkiego, a także zaskarżone postanowienie MWINB oraz poprzedzające je postanowienie PINB z 25 stycznia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w motywach swego wyroku wskazał, że skarżący po wydaniu ostatecznych rozstrzygnięć w trzech postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez PINB złożył wniosek o udostępnienie akt w tych sprawach. PINB w jednym postanowieniu odmówił dostępu do akt w trzech różnych postępowaniach, w każdej z tych spraw istniały inne powody odmowy udostępnienia akt administracyjnych. Biorąc pod uwagę, że strona ma prawo wglądu w akta w konkretnej sprawie administracyjnej, Sąd Naczelny uznał, że niedopuszczalne jest wydawanie jednego postanowienia w przedmiocie odmowy dostępu do akt w kilku różnych odrębnych postępowaniach. Wydania jednego postanowienia w trzech sprawach nie uzasadnia również okoliczność, że strona złożyła jeden wniosek o udostępnienie akt w kilku sprawach administracyjnych. Odnosząc się do udostępnienia akt sprawy dotyczącej pozwolenia na użytkowanie budynku A, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w świetle art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Zostało to potwierdzone w wyroku WSA w Warszawie z 24 maja 2019 r., VII SA/Wa 2991/18, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2020 r., II OSK 3388/19. Nie zmienia to jednak faktu, że organ powinien wydać odrębne postanowienie w sprawie odmowy dostępu do akt w tej sprawie.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, PINB postanowieniem Nr 375/2020 z 7 października 2020 r. odmówił P.G możliwości przeglądania akt, sporządzania notatek i odpisów, uwierzytelniania takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów akt w sprawie prowadzonej pod znakiem PINB 7353/EB/505/2016, dotyczącej udzielenia Spółce pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego A z garażem podziemnym. Na to postanowienie zażalenie wniósł P.G..
Powołanym na wstępie postanowieniem z 26 listopada 2020 r. MWINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., K.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji
Organ wojewódzki stwierdził, że PINB słusznie odmówił P.G udostępnienia akt w przedmiotowej sprawie, bowiem nie posiadał on przymiotu strony, co wynika z treści wydanej w tej sprawie przez organ powiatowy decyzji Nr 364/U/18 z dnia 26 lipca 2018 r. Organ II instancji zwrócił uwagę, że zajmował stanowisko w przedmiotowej sprawie, wypowiadając się w zakresie posiadania statusu strony przez żalącego się. Powyższe znalazło także potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku NSA z 21 lipca 2020 r., II OSK 701/20, w którym Sąd Naczelny stwierdził, że "Odnosząc się do udostępnienia akt sprawy o sygn. PINB 7353/EB/505/2016 dotyczącej pozwolenia na użytkowanie budynku A należy zauważyć, że z przepisów ustawy Prawo budowlane wyraźnie wynika, kto jest stroną tego postępowania. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że w świetle art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Zostało to potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2991/18 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3388/19. Nie zmienia to jednak faktu, że organ powinien wydać odrębne postanowienie w sprawie odmowy dostępu do akt w tej sprawie". W świetle powyższych okoliczności organ wojewódzki przyjął, że postanowienie organu I instancji nie narusza prawa i zostało wydane zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku II OSK 701/20.
Skargę na to postanowienie MWINB złożył P.G., zaskarżając je w całości i zarzucając organowi naruszenie:
1) art. 7, art 77, art. 80, art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia samodzielnego postępowania dowodowego, analizy i oceny zgromadzonych materiałów,
a) art. 33, art. 49 pkt 2 i 4a, art. 81, 84, i 84a ustawy Prawo budowlane, gdyż w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z 27 kwietnia 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, skarżący został uznany za stronę w postępowaniu, a w późniejszym etapie został z tego wykluczony,
b) art. 231 i art. 286 Kodeksu karnego, gdyż odstępstwo budowlane, które miało istotny wpływ na przebieg postępowania było wynikiem fałszerstwa, podania niewłaściwych istotnych dla sprawy danych tzn. odległości od lasu,
c) podpisy figurujące na poświadczeniach odbioru o wszczęciu postępowania znak sprawy AB.670.1.14.2016, jak również wydanej decyzji nr [...] z 27 kwietnia 2016 r. nie należą do uczestników postępowania M.G. ani P.G., co uniemożliwiło tym osobom skuteczne odwołanie się od wydanej decyzji, ponadto organ celowo i świadomie wysyłał korespondencję na adresy, pod którymi nie przebywały osoby będące uczestnikami postępowania;
2) art. 140 K.c. poprzez jego niezastosowanie, tj. pominięcie przepisów prawa rzeczowego jako źródła interesu prawnego skarżącego, podczas gdy wydane pozwolenie na budowę, jak również pozwolenie na użytkowanie w niniejszej sprawie będzie miało wpływ na sposób wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją, jak również będzie skutkowało ograniczeniem w zagospodarowaniu tego terenu, wynikającym z przepisów prawa cywilnego,
3) art. 73 K.p.a. poprzez odmowę wglądu w dokumenty inwestycji toczącej się w S. przy ul K. zrealizowanej przez Spółkę, co stanowi równocześnie naruszenie art. 2 i 32, 64 Konstytucji.
Skarżący wskazał również na naruszenie art. 6-9, 10 § 1, 28, 35-36 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.
W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji wskazał, że stosując się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ I instancji odmówił P.G możliwości przeglądania akt, sporządzania notatek i odpisów, uwierzytelniania takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów akt w tej sprawie, a zaskarżonym postanowieniem MWINB, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W związku z tym, że w tej sprawie zostało bezspornie ustalone, że skarżący nie był stroną postępowania, w którym domaga się udostępnienia mu akt sprawy, to wskazane rozstrzygnięcia organów obu instancji sąd wojewódzki uznał za prawidłowe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł P.G. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) zarzuca się:
1. naruszenie prawa materialnego w postaci obrazy art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm., uPb) w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez:
1.1. błędne ustalenia faktyczne, iż skarżący żądał udostępnienia akt postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego A z garażem podziemnym; w sytuacji gdy żądał on udostępnienia akt sprawy dotyczących inwestycji powstałych na podstawie decyzji nr [...] będącej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z 27 kwietnia 2016 r.;
1.2. przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o wyrażanie zgody na użytkowanie budynku mieszkalnego A z garażem podziemnym, czego podstawą było dokonanie przez sąd błędnej wykładni przepisu prawa materialnego i następnie jego błędne zastosowanie, podczas gdy jak wskazuje orzecznictwo oraz judykatura w przypadku kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę będącej podstawą realizacji robót budowlanych status strony powinien być również przyznawany innym podmiotom posiadającym interes prawny w jego rozstrzygnięciu, co skutkowało także błędnym zastosowaniem tego przepisu;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Udip) poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, organ administracji publicznej powinien udzielić skarżącemu dostępu do wskazanych przez niego akt administracyjnych, nawet w przypadku odmowy przyznania mu statusu strony postępowania administracyjnego, w zakresie wynikającym z przepisów Udip - czyli w zakresie w jakim dokumenty znajdujące się w aktach sprawy stanowią informację publiczną, tym bardziej, że początkowo skarżący nie wskazał na jakiej podstawie domaga się dostępu do akt wnioskowanych postępowań, a nie został on poinformowany o innej dopuszczalnej podstawie ubiegania się o możliwość uzyskania dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach postępowania;
3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 151 Ppsa poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, podczas gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i w konsekwencji uchylenia postanowienia MWINB;
4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, niewyjaśnienie stanu faktycznego, a także zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność podniesionych przez skarżącego zarzutów, przyjmując bezkrytycznie, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na użytkowanie;
5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 134 § 1 Ppsa poprzez zaniechanie pełnej kontroli legalności zaskarżonego do sądu wyroku i ograniczenie tej kontroli wyłącznie do zbudowania zasadności zarzutów skargi;
6. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 Ppsa poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia sądu w zakresie motywów oddalenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji; ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny; uchylenie w całości postanowienia MWINB; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący domagał się udostępnienia całej dokumentacji inwestycji realizowanej przez Spółkę, bowiem z żadnych ze składanych przez skarżącego pism nie wynikało, aby ograniczał się on wyłącznie do postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie.
W toku rozprawy on-line pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej. Jednocześnie wyjaśnił, że użycie w skardze kasacyjnej skrótu "k.p.a." odnosi się do Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
W ocenie Sądu skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 151 Ppsa poprzez brak "wystarczającego uzasadnienia" sądu wojewódzkiego w zakresie motywów oddalenia skargi. Zarzut ten w motywach skargi kasacyjnej ogranicza się do przywołania tezy jednego z judykatów Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonego postanowienia i postanowienia wydanego w I instancji. To, że skarżący kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku subiektywnie ocenia jako "niewystarczające", nie dowodzi naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.
B. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 6 ust. 1 Udip. Ten ostatni przepis zawiera obszerne wyliczenie przedmiotów informacji udostępnianych jako informacja publiczna w rozumieniu cyt. ustawy, stanowi ponadto przykład rozbudowanej regulacji, składa się z licznych punktów, w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono którego z nich dotyczy podniesiony zarzut. Przepisy Udip w ogóle nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie, skoro skarżący kasacyjnie konsekwentnie powołując się na mający mu przysługiwać status strony oznaczonego postępowania administracyjnego, domagał się dostępu do akt oznaczonej sprawy administracyjnej w trybie przepisów K.p.a. Powołanie się na regulację zawartą w Udup zostało sformułowane przez stronę dopiero w skardze kasacyjnej.
C. Zarzuty naruszenia przepisów art. 59 ust. 7 uPb w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku. Skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenie, że nie przysługiwać ma mu status strony postępowania w sprawie udzielenia Spółce pozwolenia na użytkowanie budynku A z garażem podziemnym oraz nie rozpoznanie istoty sprawy, przy jednoczesnym oświadczeniu iż nie żądał udostępnienia akt tegoż postępowania. Żaden z tych zarzutów nie jest zasadny.
Skarżący kasacyjnie całkowicie pomija skutki i wykładnię prawa zawartą w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 701/20 i II OSK 3388/19, nadto ignoruje zasadę związania prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego nie tylko sądów, ale i stron postępowania (art. 170 Ppsa). Umyka uwadze skarżącego kasacyjnie, że – stosownie do art. 190 zd. 2 Ppsa – nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przywołanych wyrokach przesądzone zostało, że P.G. – wbrew temu, co obecnie podnosi w skardze kasacyjnej – domagał się dostępu do akt sprawy, objętych zaskarżonym postanowieniem MWINB. Przesądzone też zostało, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie udzielone Spółce w odniesieniu do budynku A. Skarga kasacyjna w części jej podstaw stanowi zatem próbę polemiki z prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych, a przez to jest bezskuteczna w tym zakresie.
D. Nie mógł odnieść jakiegokolwiek skutku zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 134 § 1 Ppsa i wywodzenie odnośnie "zaniechania pełnej kontroli legalności zaskarżonego do sądu wyroku", zarzut ten – wbrew dyspozycji art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – nie został w skardze kasacyjnej jakkolwiek rozwinięty i uzasadniony. Przedmiotem skargi do WSA w Warszawie nie był żaden wyrok, ale postanowienie MWINB utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie udostępnienia akt oznaczonej sprawy administracyjnej.
E. Skoro podstawy skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, orzeczono jak w sentencji – o jej oddaleniu, na podstawie art. 184 Ppsa.