II OSK 2215/22

II OSK 2215/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Gdesz
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Kr 247/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-04-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 247/22 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 stycznia 2022 r. nr WI-I.7840.28.11.2021.AN w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 27 kwietnia 2022 r., II SA/Kr 247/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę K.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 10 stycznia 2022 r., znak WI-I.7840.28.11.2021.AN w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Starosta L. decyzją nr 140/2021 z 10 maja 2021 r., znak: BA. OZ.6740.1.8.2021, zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. S.A. Stacje Sp. k. w L. (Spółka, inwestor) pozwolenia na budowę obejmującego "budowę 1 zbiornika podziemnego do magazynowania gazu płynnego propan-butan o poj. 9,2 m³ do 9,9 m³ wraz z instalacją zbiornikową (LPG) i podziemną technologiczną (LPG) od zbiornika do odmierzacza paliwa na wysepce dystrybutorowej nr [...] dla obsługi istniejącej stacji paliw płynnych, na działce ewid. nr [...], obręb ewid. G., jednostka ewid. M., powiat l., województwo małopolskie (kategoria obiektu budowlanego XIX, XX). Jako podstawę prawną w/w decyzji wskazano m. in. art. 28, art. 33, art. 4, art. 36 i art. 82 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., uPb) oraz art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm., uzmuPb). Organ I instancji wskazał m. in., że ww. inwestycję należy realizować z zachowaniem warunków, ujętych w przepisach art. 36 ust. 1, pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 uPb. Jako szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych określono: spełnienie wymagań określonych w uzyskanych opiniach, pozwoleniach i uzgodnieniach, w tym branżowych, wykonywanie robót zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami, w tym ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2020, poz. 797 ze zm.), teren budowy odpowiednio zabezpieczyć; w związku z art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2020, poz. 1219 ze zm., uPoś) zobowiązano inwestora do uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności odnowę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Organ I instancji określił również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie.
2.2. W wyroku przywołano motywy decyzji organ I instancji, który wskazał m. in., że inwestor przedłożył wymagane przepisami prawa dokumenty. Na dzień orzekania o pozwoleniu na budowę na terenie objętym pozwoleniem obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta M. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta M. nr XXI/148/2004 z 28 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. 2005, nr 95, poz. 664 ze zm., MPZP). Działka inwestycyjna znajduje się w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem UC - teren zabudowy usługowej - usługi komercyjne. Organ I instancji określił krąg stron postępowania obejmujący właścicieli działek ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb ewid. G., jedn. ewid. Miasto M. Organ powiatowy zawiadomił strony przedmiotowego postępowania administracyjnego. Po sprawdzeniu przedłożonego projektu budowlanego nałożono na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Strona postępowania – K.K. – złożył pismo o zawieszenie postępowania oraz wniósł zastrzeżenia. Organ I instancji odpowiedział na wniesione uwagi i zastrzeżenia strony, a następnie postanowieniem z 24 marca 2021 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. K.K. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Inwestor uzupełnił przedłożony projekt budowlany i wskazał na dokonaną korektę obszaru oddziaływania. Zawiadomieniem poinformowano strony o dokonanych uzupełnieniach w projekcie budowlanym. Organ I instancji uznał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP, a także wymaganiami ochrony środowiska. W postępowaniu o pozwolenie na budowę przeprowadzenie ponownego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2021, poz. 247, Uioś). Organ I instancji ocenił, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedłożony projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Stronom zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPb, wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy – organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę.
2.3. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 247/22 kolejno wskazano, że od powyższej decyzji S.L. odrębne odwołania złożyli: A.O., M.J. i K.K.
2.4. Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że Wojewoda Małopolski powołaną na wstępie decyzją z 10 stycznia 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 uPb, utrzymał w mocy decyzję I instancji (w opisie działki inwestycyjnej wskazując m. in.: obręb: [...], jednostka ewidencyjna: [...] Ł.). W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest prawidłowy i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a zawnioskowane pozwolenie na budowę i postępowanie przeprowadzone przez organ l instancji są zgodne z prawem. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo wypełniono dyspozycję art. 35 ust. 1 uPb, w tym sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami MPZP i zgodność projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym zgodnie z § 30 planu, symbolem UC tj. w terenach zabudowy usługowej - usługi komercyjne, przeznaczenie podstawowe gruntów obejmuje obiekty handlu detalicznego i hurtowego, gastronomię, rzemiosło, hotelarstwo itp. Wojewoda zwrócił uwagę, że MPZP dopuszcza utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw. Z ustaleń ogólnych planu (§ 11) wynika natomiast, że istniejąca zabudowa zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy rozbudowy i nadbudowy. Nie budzi wątpliwości zdaniem organu II instancji, że "zapis" o utrzymaniu istniejących stacji paliw dotyczy możliwości kontynuowania tego profilu działalności w istniejących obiektach. MPZP dopuszcza działalność polegającą na prowadzeniu istniejących stacji paliw przy możliwości ich przebudowy (wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji). Możliwa jest także rozbudowa istniejących obiektów budowlanych, tj. zmiana charakterystycznych parametrów obiektu takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji oraz nadbudowa - zwiększenie wysokości istniejącego budynku, z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej. Zdaniem organu odwoławczego "zapisy" planu nie dopuszczają budowy nowych obiektów mających pełnić funkcję stacji paliw.
2.5. W wyroku przywołano dalej, że organ odwoławczy stwierdził brak istnienia w obrocie prawnym dokumentu podważającego legalność istniejącej stacji paliw, której ww. akt prawa miejscowego nie zakazuje uzupełnić o dodatkowy obiekt, jakim jest zbiornik podziemny do magazynowania gazu płynnego propan-butan. Powyższe zamierzenie polega na kontynuowaniu już prowadzonej działalności w istniejącym obiekcie. Zarzuty stron skarżących w zakresie niezgodności tej inwestycji z MPZP, według oceny organu odwoławczego nie znajdują uzasadnienia. Odnosząc się do kwestii ochrony środowiska organ II instancji wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów, instalacje do dystrybucji paliw – gazu płynnego i sprężonego nie stanowią przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej. Natomiast zbiorniki do podziemnego magazynowania gazu płynnego lub sprężonego planowane do realizacji na stacji paliw będą kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019, poz. 1839, rozp. RM 2019), jeżeli ich łączna pojemność przekroczy 20 m³. Zbiorniki do naziemnego magazynowania natomiast, w myśl § 3 ust. 1 pkt 37 w/w rozporządzenia, jeżeli ich łączna pojemność przekroczy 10 m³. Jeżeli zbiorniki do magazynowana gazu płynnego lub sprężonego przekroczą progi pozwalające na ich kwalifikację jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decyzją środowiskową należy objąć całą stację, zgodnie z definicją przedsięwzięcia ujętą w art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś. Jeżeli więc mamy do czynienia z instalacją służącą do dystrybucji paliw – gazu płynnego sprężonego, nie będzie ona kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tylko wtedy, jeżeli łączna pojemność zbiorników podziemnych na stacji nie przekroczy 20 m³, a łączna pojemność zbiorników naziemnych nie przekroczy 10 m³. W pozostałych przypadkach pojemność zbiorników przesądzi o kwalifikacji całego obiektu jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja będzie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję taką należy uzyskać przed uzyskaniem którejkolwiek z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 Uioś, np. przed pozwoleniem na budowę. Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej dotyczy zatem planowanych obiektów, w tym również nowych zbiorników planowanych do realizacji w ramach istniejących stacji. W niniejszej sprawie wnioskiem o pozwolenie na budowę objęty jest podziemny zbiornik do magazynowania gazu płynnego propan-butan o pojemności 9,2 m³ do 9,9 m³, czyli nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko.
2.6. W wyroku wskazano dalej, że Wojewoda Małopolski przypomniał, że Burmistrz Miasta M. decyzją z 22 września 2017 r. znak: IGK.6220.2.2017/ECz, ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "przebudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową: drogą wewnętrzną, placem manewrowym (ciąg pieszo-jezdny) i miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2x50 m³), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1 x 10 m³), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami na działkach nr: [...], [...], [...] obręb G. przy ul. M. M. K. w M.". Zdaniem organu odwoławczego przy uwzględnieniu wyjaśnień inwestora, zbiornik gazu płynnego oraz odmierzacz tego gazu stanowią funkcjonalnie ze sobą powiązane urządzenia służące do tankowania pojazdów gazem płynnym. Nie można zatem oceniać możliwości usytuowania jednego z tych urządzeń w oderwaniu od drugiego. Dlatego dla zachowania odległości usytuowania obu urządzeń należy brać pod uwagę ich funkcjonalny związek. Takie rozumowanie prowadzi do wniosku, że dopuszczenie usytuowania podziemnego zbiornika gazu płynnego w odległości o połowę mniejszej od wskazanej w ust. 1 § 124 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. 2005, Nr 243, poz. 2063, rozporządzenie paliwowe) obejmuje także wszystkie inne urządzenia funkcjonalnie związane z tym zbiornikiem, w tym również odmierzacz gazu. Po dokonaniu analizy projektu zagospodarowania terenu organ II instancji stwierdził, że zamierzenie zostało zaprojektowane z uwzględnieniem warunków określonych w rozporządzeniu paliwowym. Z analizy projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla tej inwestycji wynika, że wymagania zawarte w przytoczonych powyżej przepisach zostały spełnione, zwłaszcza jeśli chodzi o sytuowanie odmierzacza gazu od obiektów użyteczności publicznej, tj. budynku usługowego na działce nr [...]. Ponadto na zbliżenie tej inwestycji do krawędzi jezdni drogi krajowej KD28 i drogi gminnej zarządcy tych dróg wyrazili zgodę, co odpowiada dyspozycji § 124 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia i art. 43 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 1985 r., Nr 14, poz. 60 ze zm., Udp).
2.7. Przywołano w wyroku, że Wojewoda uznał, iż projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego stosowne opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami prawa. Na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się oświadczenie projektanta stwierdzające zgodność treści mapy z mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego z podaniem daty i identyfikacji przyjęcia. Projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 uPb, został sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki-terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; projekt architektoniczno-budowlany określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia; geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Oceniając zgodność przedmiotowego zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa organ odwoławczy nie znalazł zasadności uwzględnienia zarzutów zawartych w odwołaniach. Obszar oddziaływania inwestycji został ustalony prawidłowo, a w postępowaniu brały udział osoby, o których mowa w art. 28 ust. 2 uPb. Na zakończenie organ odwoławczy dodał, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.
3.1. Dalej w wyroku II SA/Kr 247/22 przywołano, że K.K. wniósł na powyższą decyzję Wojewody z 10 stycznia 2022 r. skargę do WSA w Krakowie, w której zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co doprowadzić miało do naruszenia konstytucyjnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a także przełożyło się na zgromadzenie niekompletnego materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą prawną;
b) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż Starosta L. naruszył:
- art. 10 § 1 K.p.a., gdyż uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a to z kolei przełożyło się na zebranie niekompletnego materiału dowodowego,
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b uPb w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 Uioś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 35 rozp. RM 2019, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w sytuacji, gdy nie ulega wątpliwości, że planowana budowa nowych zbiorników na gaz wraz z instalacją kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto okoliczności takie jak skala przedsięwzięcia, powiązanie z innymi przedsięwzięciami (w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji), zasięg oddziaływania - obszar geograficzny i liczba ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, prawdopodobieństwo oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania wskazują, że istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; ponadto organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania również dopuścił się naruszenia przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego, gdyż mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie dostrzegł powyższych wad prawnych planowanej inwestycji;
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b MPZP poprzez stwierdzenie, że "Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami wymienionego MPZP", podczas gdy treść § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b pozwala jedynie na utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw, nie na budowę nowych stacji paliw; ponadto MPZP zezwala na rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, modernizację jedynie stacji paliw istniejących w dacie podejmowania uchwały o MPZP, a nie stacji paliw wybudowanych później (jako dotkniętych wadą prawną); ponadto organ odwoławczy również dopuścił się naruszenia powyższych przepisów prawa materialnego, gdyż podobnie jak organ I instancji stwierdził zgodność planowanej inwestycji z MPZP, podczas gdy ten dokument nie uprawnia do budowania nowych obiektów o funkcjonalności stacji paliw,
- § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego, poprzez nie wzięcie pod uwagę zbyt bliskiej odległości planowanego nowego obiektu (zbiornika i odmierzacza) od granic działki, w sytuacji gdy wszelkie uzgodnienia z właścicielem graniczącej działki pozostają bez wpływu na konieczność zastosowania tych wymagań technicznych. Ponadto organ odwoławczy również dopuścił się naruszenia powyższego przepisu prawa materialnego, gdyż uznał że zgoda zarządców sąsiednich działek pozwala na niestosowanie powszechnie obowiązującego § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego, podczas gdy przepisy tego rozporządzenia nie przewidują takiej możliwości;
- § 124 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia paliwowego, poprzez zastosowanie do odmierzacza gazu LPG zmniejszonych o połowę wymagań co do odległości, podczas gdy z przepisu tego wynika, że w przypadku zastosowania zbiornika podziemnego zmniejszyć o połowę można jedynie wymagania co do odległości od zbiornika do poszczególnych zabudowań, a nie od odmierzacza; ponadto Wojewoda Małopolski również dopuścił się naruszenia powyższego przepisu prawa materialnego, gdyż stwierdził że skrócenie wymaganych odległości dotyczy również odmierzacza gazu, a nie tylko samego zbiornika podziemnego, co pozostaje w sprzeczności z samą treścią przepisu;
c) art. 8 § 1 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady zaufania do organów administracji publicznej na skutek podawania informacji sprzecznych z prawdą jako elementu uzasadnienia decyzji;
d) art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie, a nawet nierozpatrzenie, wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z 17 maja 2021 r., pomimo iż wnioski dowodowe dotyczyły okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, a to z kolei doprowadziło do wydania wadliwej decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego.
3.2. W skardze sformułowano ponadto zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 43 ust. 2 Udp, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że zgoda zarządcy drogi umożliwia usytuowanie planowanej inwestycji w odległości mniejszej niż 10 m od granicy działki, podczas gdy przepis ten zezwala jedynie na umiejscowienie inwestycji bliżej jezdni, co pozostaje bez wpływu na obowiązek stosowania § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego;
b) § 124 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia paliwowego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obniżone wymagania odległości od budynków jednorodzinnych oraz od obiektów użyteczności publicznej dotyczą w przypadku podziemnych zbiorników gazu również odmierzaczy, podczas gdy z treści samego przepisu wynika, że obniżenie wymagań odległości dotyczy jedynie samego zbiornika, a nie odmierzacza gazu.
3.3. Skarżący wniósł przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów:
a) protokołu z rozprawy z 30 października 2018 r. (lI SA/Kr 887/18) na okoliczność wykazania, że inwestor potwierdził wyburzenie wszystkich budynków poprzedniej stacji paliw (istniejącej w 2004 r., a wyburzonej prawdopodobnie w 2018 r.). Protokół z rozprawy znajduje się na karcie nr 172 akt sądowych II SA/Kr 887/18;
b) mapy do celów projektowych załączonej do projektu budowlanego (k. 926 akt I instancji) na okoliczność wykazania, że odległość pomiędzy wyspą nr 3, na której zaplanowano posadowienie odmierzacza gazu, a obiektem użyteczności publicznej jest mniejsza niż 60, a nawet 30 metrów, które są wymagane przepisami prawa.
3.4. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zobowiązanie przez sąd organu do wydania w określonym terminie decyzji oraz o wskazanie sposobu załatwienia sprawy z uwagi na zasadność zarzutów naruszenia prawa materialnego, poinformowanie przez skład orzekający sądu właściwych organów oraz organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa występujących w niniejszym postępowaniu administracyjnym oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
3.5. W obszernym uzasadnieniu skarżący powtórzył i rozszerzył przedstawianą dotychczas argumentację w sprawie jako uzasadnienie podnoszonych zarzutów.
3.6. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.
3.7. W piśmie procesowym z 19 kwietnia 2022 r. uczestnik A.O. wniosła o uwzględnienie skargi, wskazując m. in., że Wojewoda w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę odniósł się jedynie do trzech z dziesięciu jej zarzutów. Pominął organ zasadniczą treść uzasadnienia skargi kopiując jedynie treść przepisów. Zaakcentowała, że w skardze podniesiono dodatkowy zarzut dotyczący odległości odmierzacza gazu od budynku użyteczności publicznej. Podniosła, że wbrew stanowisku Wojewody na s. 6-9 skargi szczegółowo opisano na czym polega w niniejszej sprawie naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.
4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę oddalił.
4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozbudowa stacji poprzez realizację drugiego zbiornika o pojemności 9,2 m³ do 9,9 m³ nie doprowadzi do przekroczenia zawartego w § 3 ust. 1 pkt 35 rozp. RM 2019 progu 20 m³, co uzasadnia brak uznania przedmiotowego zamierzenia za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem nie zachodzi w niniejszej sprawie podnoszona przez skarżącego kumulacja oddziaływania projektowanej inwestycji z istniejącą, uzasadniająca wdrożenie postępowania środowiskowego. Trafnie przy tym wskazał organ II instancji, że odmówić pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 uPb.
4.3. Zdaniem sądu pierwszej instancji zachowano minimalne odległości zbiornika i odmierzacza gazu wskazane w przepisach prawa, po drugie, zasadnie zmniejszenie zastosowano również do odmierzacza, po trzecie wreszcie, brak było podstaw, żeby stosować w niniejszej sprawie kryterium 60 m odległości od obiektów użyteczności publicznej ze względu na umieszczenie w budynku stacji paliw sklepu czy restauracji. Wszak tego typu punkty usługowe, choć oczywiście o różnej wielkości, są typowym uzupełnieniem większości budynków stacji paliw. Jeśli zaś chodzi o podnoszoną przez skarżącego rzekomą sprzeczność zamierzenia z MPZP, sąd ten wskazał, że nie było w sprawie sporne, iż istniejąca obecnie stacja paliw płynnych wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną (...) oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2 x 50 m³), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1 x 10 m³), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, powstała na podstawie decyzji Starosty L. nr 192/2018 z 16 lipca 2018 r. jako przebudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu stacji z (...) wyburzeniem istniejących budynków. Zarówno przed, jak i po "przebudowie i rozbudowie" stacja składała się z części dystrybucyjnej, handlowo-gastronomicznej i usługowej (poprzednio warsztat samochodowy). Dlatego też sąd a quo uznał, że zgodnie z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z § 10 MPZP przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami planu w brzmieniu przyjętym w 2016 r. Słusznie, choć enigmatycznie, organ II instancji przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest w obrocie prawnym dokumentu podważającego legalność omawianej stacji paliw, której MPZP nie zakazuje uzupełnić o dodatkowy obiekt, jakim jest zbiornik podziemny do magazynowania gazu płynnego propan-butan. Powyższe zamierzenie polega na kontynuowaniu już prowadzonej działalności w istniejącym obiekcie. Sąd wojewódzki stwierdził również, że mimo naruszenia art. 10 K.p.a. przez organ I instancji, sprawa, a zatem i wnioski skarżącego były przedmiotem całościowego rozpoznania przez organ odwoławczy.
5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.
5.2. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 174 pkt 1 tej ustawy strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1a) § 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia paliwowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odległości z § 124 ust. 1 ww. rozporządzenia mogą być zmniejszone w stosunku do podziemnego zbiornika gazu płynnego o połowę, a regulacja pozwalająca na takie zmniejszenie dotyczy również odmierzacza gazu, podczas gdy wykładnia językowa, celowościowa oraz systemowa tego przepisu nie zezwala na zmniejszenie odległości od odmierzacza gazu;
1b) art. 43 ust. 2 Udp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten mógł zostać zastosowany w niniejszej sprawie, podczas gdy zgodnie z tym przepisem zarządca drogi, pod warunkiem zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, może wyrazić zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości bliższej niż wymagane w § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego, a wedle WSA w Krakowie "Nie ma więc podstaw prawnych, aby podziemny zbiornik gazu czy odmierzacz gazu traktować jako odrębny obiekt budowlany" i tym samym podziemny zbiornik gazu nie jest obiektem budowlanym, wobec czego przepis ten nie mógł zostać w niniejszej sprawie zastosowany.
5.3. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 174 pkt 2 Ppsa strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;
2a) art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo uzasadnionego zarzutu dot. uniemożliwienia przez organy obu instancji wypowiedzenia się skarżącemu co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a także przełożyło się na zgromadzenie niekompletnego materiału dowodowego i w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji obarczonych kwalifikowaną wadą prawną;
2b) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b uPb w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 Uioś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 35 rozp. RM 2019, które to polegało na nieprzeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w sytuacji, gdy nie ulega wątpliwości że planowana budowa nowych zbiorników na gaz wraz z instalacją kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto okoliczności takie jak skala przedsięwzięcia, powiązanie z innymi przedsięwzięciami (w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych I zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji, zasięg oddziaływania - obszar geograficzny i liczba ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, prawdopodobieństwo oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania wskazuje, że istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; pominięcie części zarzutów podniesionych w skardze doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia;
2c) art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b MPZP poprzez przyjęcie, że nie było w sprawie sporne, iż istniejąca nowa stacja paliw powstała jako przebudowa i rozbudowa istniejącego poprzedniej stacji paliw, a ponadto, iż "Zarówno przed jak i po << przebudowie i rozbudowie>> stacja składała się z części dystrybucyjnej, handlowo-gastronomicznej i usługowej (poprzednio warsztat samochodowy). Dlatego też należało uznać, że zgodnie z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z § 10 MPZP przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami planu w brzmieniu przyjętym w 2016 r.", podczas gdy kwestie te są podstawowymi elementami spornymi, a samo przedsięwzięcie budowlane nigdy nie było zgodne z MPZP, a to z kolei doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia;
2d) art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia paliwowego w zw. z § 3 ust. 6 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w skardze kasacyjnej powołano nieaktualny publikator "Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 ze zm.", należało powołać Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm., rozp. MI 2002) poprzez przyjęcie, iż "brak jest podstaw, żeby stosować w niniejszej sprawie 60 m odległości od obiektów użyteczności publicznej ze względu na umieszczenie w budynku stacji paliw sklepu czy restauracji; wszak tego typu punkty usługowe, choć oczywiście o różnej wielkości są absolutnie typowym uzupełnieniem większości budynków stacji paliw", a to z kolei doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia;
2e) art. 106 § 3 Ppsa poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych w skardze dowodów z dokumentów, pomimo iż były one niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, to z kolei doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia;
2f) art. 134 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z § 123 ust. 1 i 2 rozporządzenia paliwowego poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy planowany zbiornik paliwa został zaplanowany w odległości mniejszej niż 8 m. od studzienki kanalizacyjnej/wodociągowej położonej na drodze krajowej nr 28 oraz na terenie osłoniętym z jednej strony, pochyłym i tym samym zagłębionym, a to z kolei doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia;
2g) art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem I zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374, uCOVID) w zw. z art. 106 § 2 w zw. z art. 113 § 1 Ppsa w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie konstytucyjnego prawa do sądu i naruszenie elementarnych wymagań rzetelnego procesu sądowego, na skutek zaniechania doręczenia zarządzenia o posiedzeniu niejawnym przed jego przeprowadzeniem i tym samym uniemożliwienie zajęcia stanowiska na piśmie, a to z kolei miało bezpośredni wpływ na wydanie wadliwego orzeczenia w sprawie.
5.4. Skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez WSA w Krakowie w ramach autokontroli i ponowne rozpoznanie sprawy z uwagi na oczywiście uzasadnione podstawy kasacyjne. W ramach wyroku uchylającego wnosi również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W toku ponownego rozpoznania sprawy wnosi o uchylenie w całości decyzji obu organów. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku i przekazania akt sprawy do NSA wnosi o: wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa, w związku z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i w konsekwencji uchylenie w całości decyzji organów obu instancji; rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie na podstawie art. 176 § 2 Ppsa; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych; poinformowanie przez skład orzekający sądu, na podstawie art. 155 § 1 w zw. z art. 193 Ppsa, właściwych organów oraz organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa występujących w niniejszym postępowaniu administracyjnym.
5.5. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym starano się rozwinąć sformułowane zarzuty kasacyjne wskazano m. in., że lokalny prawodawca przewidział możliwość zmian w obiektach istniejących w dniu 28 grudnia 2004 r. (data podjęcia uchwały Rady Miasta M. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M.). Natomiast jak wynika z obiektywnych okoliczności, potwierdzonych przez inwestora w toku sprawy zawisłej przed WSA sygn. II SA/Kr 887/18 wszystkie zabudowania poprzedniej stacji paliw istniejącej w 2004 r. zostały przez niego wyburzone.
5.6. W odpowiedzi inwestora na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz inwestora kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Inwestor zwrócił uwagę, że w decyzji IGK.6220.2.2017/ECz z 22 września 2017 r. dotyczącej ustaleń środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (w tym również budowy zbiornika LPG) wykazano zgodność lokalizacji przedsięwzięcia o tytule jak w projekcie z MPZP. Weryfikacja była prowadzona przez wiele instancji i nie ma mowy, aby inwestycja była niezgodna z "zapisami" MPZP. Odnośnie usytuowania zbiornika LPG orz odmierzacza gazu inwestor wskazał, że zgodnie z ugruntowanym poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowym, nie można oceniać możliwości usytuowania jednego z tych urządzeń w oderwaniu od drugiego, a dla zachowania odległości usytuowania obu urządzeń należy brać pod uwagę ich funkcjonalny związek.
5.8. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).
6.2. Część ze sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania (skonstruowana w pkt 2b, 2c i 2d) w istocie odnosi się do kwestii materialnoprawnych, biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, z. 1 poz. 1) uznać trzeba, że powyższe uchybienie nie może bezwarunkowo dyskwalifikować skargi kasacyjnej. Nie można oddalić bądź odrzucić skargi kasacyjnej z tego tylko powodu, że treść zarzutów nieporadnie sformułowana w petitum została następnie doprecyzowana w uzasadnieniu (por. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 382). Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania takiego zarzutu kasacyjnego.
6.3. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 15zzs4 uCOVID w zw. z art. 106 § 2 w zw. z art. 113 § 1 Ppsa w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. W skardze kasacyjnej nie dostrzeżono, że art. 15zzs4 uCOVID składał się z kilku ustępów, zatem nie sformułowano prawidłowo pod względem formalnym zarzutu naruszenia przepisu postępowania. Sąd pierwszej instancji w sposób rzetelny wyłuszczył w motywach zaskarżonego wyroku przyczyny, dla których – zgodnie z regulacjami zawartą w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID – sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, skoro nie wszyscy uczestnicy potwierdzili posiadanie możliwości technicznych, aby rozpoznać sprawę w formie tzw. rozprawy zdalnej. O tym, że w razie braku potwierdzenia braku takich możliwości technicznych sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w dniu 27 kwietnia 2022 r. sąd wojewódzki informował w zarządzeniu z 5 kwietnia 2022 r. Zarządzenie to zostało doręczone ze skutkiem prawnym pełnomocnikowi skarżącego (k. 49 akt sądowych). Okoliczność braku odebrania przez pełnomocnika skarżącego korespondencji sądowej pod wskazanym adresem do doręczeń, mimo dwukrotnego awizowania, nie dowodzi skuteczności podnoszonego powyżej zarzutu. Z tego względu, nie odbierając pisma z sądu wojewódzkiego wraz z kopią odpowiedzi na skargę, pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie nietrafnie podnosi zarzut naruszenia stosownych przepisów Konstytucji RP i wywodzi o braku rzetelności w działaniu tegoż sądu, jak również eksponuje brak możliwości przedstawienia pisemnego stanowiska w sprawie. Przeciwnie, o tym, że sąd pierwszej instancji umożliwił w ten sposób możliwość zajęcia dodatkowego stanowiska w sprawie przez strony świadczy chociażby okoliczność złożenia przez uczestnika postępowania pisma procesowego w sprawie (A.O.). Przepisów art. 106 § 2 i art. 113 § 1 Ppsa sąd wojewódzki nie mógł naruszyć, skoro w sprawie nie przeprowadzano rozprawy.
6.4. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa. Skarżący domagał się w skardze przeprowadzenia dowodu z protokołu rozprawy w innej sprawie sadowej (II SA/Kr 887/18) na okoliczność wyburzenia uprzednio istniejących budynków stacji paliw. Rzecz w tym, że okoliczność ta nie była podważana w przedmiotowej sprawie administracyjnej (por. s. 19 zaskarżonego wyroku) i dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest irrelewantna. Co się zaś tyczy naruszenia art. 106 § 3 Ppsa w kontekście żądania przeprowadzenia dowodu z części projektu budowlanego, to tenże projekt jest elementem akt sprawy.
6.5. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo mającego być uzasadnionym zarzutu dotyczącego uniemożliwienia przez organy obu instancji wypowiedzenia się skarżącemu co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Trafnie kwestię skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu ocenił wszechstronnie sąd pierwszej instancji (s. 37-38 zaskarżonego wyroku). Sąd Naczelny tę ocenę w całości podziela, skarżący korzystał ze swych praw, jako strony postępowania administracyjnego.
6.6. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy, w zarzutach kasacyjnych nie wskazano, aby istotne ustalenia sąd a quo miałby dokonać na podstawie okoliczności spoza tych akt. Nie jest także zasadne imputowanie sądowi pierwszej instancji, aby pominąć miał istotne okoliczności, w tym nie ustosunkował się do zarzutu skargi odnośnie naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 uPb, przeczy temu lektura obszernych motywów zaskarżonego wyroku, gdzie do takiego zarzutu sąd ten expressis verbis się odnosił (por. s. 38-39 uzasadnienia wyroku). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku także spełnia wszystkie wymogi, jakie wynikają z treści art. 141 § 4 Ppsa. Część tzw. "zważeniowa" wyroku II SA/Kr 247/22 liczy blisko 16 stron, sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich istotnych aspektów podniesionych w zarzutach skargi, motywy zaskarżonego wyroku są jasno sformułowane, sąd pierwszej instancji wszechstronnie wyjaśnił podstawę prawną swego rozstrzygnięcia.
6.7. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia § 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia paliwowego poprzez jego błędną wykładnię. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie nie jest uprawniona taka wykładnia cyt. przepisu, aby normę z przepisu § 124 ust. 1 cyt. rozporządzenia tak wykładać, że dopuszczalne jest przyjęcie, iż zmniejszenie odległości w stosunku do podziemnego zbiornika gazu dotyczy także tzw. odmierzacza gazu. Sąd pierwszej instancji, przyznając rozbieżność orzeczniczą odnośnie tego zagadnienia, przychylił się do stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 3283/18 z 2 grudnia 2021 r., w którym przyjęto, że regulacja pozwalająca na zmniejszenie odległości dotyczy także odmierzacza gazu. W przywołanym wyroku trafnie wskazano, że zbiornik gazu płynnego oraz odmierzacz tego gazu stanowią funkcjonalnie ze sobą powiązane urządzenia służące do tankowania pojazdów gazem płynnym. Nie można oceniać możliwości usytuowania jednego z tych urządzeń w oderwaniu od drugiego. Dlatego dla zachowania odległości usytuowania obu urządzeń należy brać pod uwagę ich funkcjonalny związek. Takie rozumowanie prowadzi do wniosku, że dopuszczenie usytuowania podziemnego zbiornika gazu płynnego w odległości o połowę mniejszej od wskazanej w § 124 ust. 1 rozporządzenia paliwowego obejmuje także wszystkie inne urządzenia funkcjonalnie związane z tym zbiornikiem, w tym również odmierzacz gazu. Stanowisko to podziela także Sąd w tym składzie, co oznacza, że zachowane zostały minimalne odległości zbiornika i odmierzacza gazu ujęte w § 124 ust. 1 rozporządzenia paliwowego, przy uwzględnieniu dopuszczalności zastosowania redukcji tych odległości, z racji dopuszczalności zastosowania konstrukcji z § 124 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia.
6.8. Nie jest usprawiedliwiony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 43 ust. 2 Udp, nie jest przy tym trafne przypisywanie sądowi pierwszej instancji, poprzez zacytowanie zdania zaczerpniętego z s. 34 uzasadnienia, poglądu, jakoby podziemny zbiornik gazu nie był obiektem budowlanym. Sąd pierwszej instancji wypowiedział się wyłącznie w kwestii akceptacji traktowania zbiornika gazu z jego odmierzaczem jako instalacji, która należy traktować łącznie, w kontekście regulacji zawartej w rozporządzeniu paliwowym. Nie jest także sporne, że w trybie przywoływanego art. 43 ust. 2 Udp, właściwi zarządcy dróg wyrazili zgodę na usytuowanie spornego obiektu budowlanego w odległości mniejszej, niż wynika to z tabeli ujętej w art. 43 ust. 1 Udp. Taka zgoda, warunkowana "szczególnie uzasadnionym przypadkiem", mająca charakter wyraźnie uznaniowy, pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego, skoro w myśl art. 43 ust. 2a Udp, dołącza się ją do wniosku o pozwolenie na budowę. Zgoda ta musi zostać zatem wyrażona jeszcze przed wszczęciem postępowania o pozwolenie na budowę. Z tych względów argumentacja skargi kasacyjnej, kwestionująca w istocie subiektywność udzielonych zgód, jak i ich uzyskanie w ramach innej procedury, nie dowodzą skuteczności naruszenia art. 43 ust. 2 Udp, skoro odnoszą się do przedmiotu postępowania objętego zaskarżoną decyzją.
6.9. Nie jest skuteczny zarzut (pkt 2b skargi kasacyjnej), w ramach którego podnoszono brak odniesienia się do zarzutu skargi dotyczącego konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a to w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 Udiś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 35 rozp. RM 2019. Sąd pierwszej instancji do tej kwestii odniósł się na s. 32 uzasadnienia swego wyroku. Uprzednio rzetelnie zrekapitulowano stan toczących się uprzednio postępowań dotyczących spraw na tle uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej dla przebudowy i rozbudowy istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową: drogą wewnętrzną, placem manewrowym (ciąg pieszo jezdny) i miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2 x 50 m³), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1 x 10 m³), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami na działkach nr: [...], [...], [...], obręb G. przy ul. M.M. K. w M. Niesporne są ustalenia sądu a quo, że – niezależnie od wyników innych postępowań sądowych, gdzie (w dacie podejmowania zaskarżonego wyroku) zapadły nieprawomocne wyroki – sprawa, w której zapadła zaskarżona decyzja, dotyczyła budowy jednego, podziemnego zbiornika na gaz wraz z instalacją, na terenie zrealizowanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, stacji paliw. Trafna była zatem konstatacja sądu pierwszej instancji, uwzględniającego łączną pojemność planowanego, objętego zaskarżoną decyzją, jak i zrealizowanego już uprzednio zbiornika na gaz, że nie doprowadzi to do przekroczenia pojemności zbiorników na gaz (20m³ - uwaga Sądu), określonych w § 3 ust. 1 pkt 35 rozp. RM 2019, od której uzależniona jest kwalifikacja przedsięwzięcia.
6.10. Nie jest skuteczny zarzut ujęty w pkt 2c skargi kasacyjnej, w istocie sprowadzający się do kwestionowania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami MPZP. W tym zakresie Sąd Naczelny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że zamierzenie inwestycyjne (podziemny zbiornik gazu z instalacją) jest zgodny z ustaleniami zawartymi w § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z § 10 MPZP. Skoro prawodawca lokalny dla terenu inwestycyjnego przewidział "utrzymanie... stacji paliw", to budowa zamierzonego zbiornika na gaz, nie jest z planem miejscowym sprzeczna. Powoływanie się w tym zakresie przez skarżącego na stanowisko wyrażone w nieprawomocnym wyroku II SA/Kr 887/18 o tyle jest nieskuteczne, że odnosiło się ono do decyzji środowiskowej wydanej na konkretne zamierzenie inwestycyjne, inne, niż objęte zaskarżoną decyzją.
6.11. Nie jest skuteczny zarzut ujęty w pkt 2d skargi kasacyjnej, w istocie sprowadzający się do wywodu odnośnie naruszenia § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia paliwowego w zw. z § 3 ust. 6 rozp. MI 2002. Niezależnie od nietrafnego – zdaniem Sądu – kwestionowania przez skarżącego kasacyjnie niedopuszczalności zmniejszenia odległości ujętych w § 124 ust. 1 rozporządzenia paliwowego także w odniesieniu do odmierzacza gazu, w przypadku zastosowania zbiornika podziemnego (§ 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia paliwowego), zgodzić należy się z sądem a quo, że brak było podstaw do stosowania odległości 60 m od obiektu użyteczności publicznej (a taki zarzut podnoszony w skardze był przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji), tylko z tego względu, że w budynku stacji paliw prowadzono także działalność w formie sklepu czy restauracji. Prawodawca nie uwzględnił takiej sytuacji w przepisach rozporządzenia paliwowego, skoro odległość odmierzaczy gazu płynnego na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorników gazu płynnego od budynku stacji paliw, określono na 10 m. Argumentacji dla takiej wykładni dostarcza treść rozporządzenia paliwowego, skoro w jego § 98 ust. 1, określającym odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych została określona od "pawilonu stacji paliw płynnych przeznaczonego do równoczesnego przebywania w nim nie więcej niż 50 osób bez prowadzenia usług hotelarskich". W tym zakresie prawodawca uregulował sposób wykorzystania "pawilonu stacji paliw płynnych", w kontekście wymaganej odległości od oznaczonych urządzeń służących do obrotu paliw płynnych, nie uczynił tego w analogiczny sposób, w odniesieniu do budynku stacji paliw, gdy idzie o urządzenia służące do obrotu gazem płynnym.
6.12. W konsekwencji nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa.
7.1. Z wyłożonych przyczyn i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono, jak w sentencji wyroku.
7.2. Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Spółki, albowiem przepisy Ppsa nie przewidują obowiązku zwrotu takich kosztów na rzecz uczestnika, a taki status miał ten podmiot w postępowaniu sądowym.