II OSK 220/09
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii UMTS. Prezydent Miasta odmówił, wskazując na niezgodność z ładem przestrzennym i protesty mieszkańców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję w mocy, powołując się na definicję ładu przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę spółki, uznając, że przepisy art. 1 ust. 2 i art. 2 p.z.p. mogą stanowić podstawę odmowy, a wykładnia art. 56 p.z.p. powinna uwzględniać te zasady. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, stwierdzając, że art. 1 ust. 2 p.z.p. nie może mieć zastosowania przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. NSA podkreślił, że decyzja ta powinna opierać się wyłącznie na przepisach odrębnych, a nie na ogólnych zasadach ładu przestrzennego z tej samej ustawy. Sąd wskazał, że błędna wykładnia WSA prowadziła do nierównego traktowania właścicieli nieruchomości w zależności od tego, czy teren objęty jest planem miejscowym, czy nie.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dotyczących wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności zakresu stosowania przepisów o ładzie przestrzennym.
Dotyczy specyficznej sytuacji braku planu miejscowego i wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zagadnienia prawne (2)
Czy przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego można stosować ogólne przepisy dotyczące ładu przestrzennego zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też należy brać pod uwagę wyłącznie przepisy odrębne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy brać pod uwagę wyłącznie przepisy odrębne, a nie ogólne przepisy dotyczące ładu przestrzennego zawarte w tej samej ustawie.
Uzasadnienie
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 53 ust. 3 pkt 1 i art. 54 pkt 2 lit. b nakłada obowiązek analizy warunków wynikających z przepisów odrębnych. Art. 56 stanowi, że nie można odmówić lokalizacji, jeśli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisy tej samej ustawy nie są przepisami odrębnymi. Wykładnia uwzględniająca art. 1 ust. 2 p.z.p. prowadziłaby do nierównego traktowania właścicieli i nadmiernej ingerencji w prawo własności.
Czy przepisy art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (definicje legalne) mogą stanowić samodzielną podstawę prawną do odmowy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego?
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy art. 2 p.z.p. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji odmownej, ponieważ są to definicje ustawowe.
Uzasadnienie
Przepisy art. 2 p.z.p. są jedynie słownikiem pojęć i nie stanowią podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Ich powołanie w decyzji nie miało wpływu na wynik sprawy w kontekście oceny WSA.
Przepisy (15)
Pomocnicze
u.p.z.p. art. 1 § 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Nie może mieć zastosowania przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; należy brać pod uwagę tylko przepisy odrębne.
u.p.z.p. art. 53 § 3
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Nakłada obowiązek analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych.
u.p.z.p. art. 54 § 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.
u.p.z.p. art. 56
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
u.p.z.p. art. 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Definicje legalne, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej decyzji.
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego.
k.p.a. art. 77
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.
k.p.a. art. 80
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek oceny materiału dowodowego.
p.p.s.a. art. 3 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zakres kontroli sądów administracyjnych.
p.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawy uwzględnienia skargi.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Oddalenie skargi.
u.s.g. art. 6
Ustawa o samorządzie gminnym
Zakres działania gminy.
u.s.g. art. 7 § 1
Ustawa o samorządzie gminnym
Zadania własne gminy, w tym ład przestrzenny.
Konstytucja RP art. 31 § 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada proporcjonalności.
Konstytucja RP art. 32 § 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada równego traktowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może mieć zastosowania przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. • Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna opierać się wyłącznie na przepisach odrębnych, a nie na ogólnych zasadach ładu przestrzennego z tej samej ustawy. • Wykładnia WSA prowadząca do stosowania art. 1 ust. 2 p.z.p. narusza zasadę równości i proporcjonalności oraz prowadzi do nierównego traktowania właścicieli.
Odrzucone argumenty
Argumenty WSA dotyczące porównywalności funkcji planu miejscowego i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. • Argumenty WSA dotyczące stosowania art. 1 ust. 2 p.z.p. w celu ochrony właścicieli nieruchomości. • Argumenty WSA dotyczące wykładni systemowej z wykorzystaniem ustawy o samorządzie gminnym.
Godne uwagi sformułowania
Za przepisy odrębne nie mogą być uznane przepisy tej samej ustawy. • Wolą ustawodawcy było więc wyłączenie stosowania art. 1 ust. 2 u.p.z.p. przy dokonywaniu oceny możliwości wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. • Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zaś decyzja o warunkach zabudowy lub o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest aktem stosowania prawa, a nie jego stanowienia.
Skład orzekający
Grzegorz Czerwiński
sprawozdawca
Joanna Banasiewicz
członek
Krystyna Borkowska
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności zakresu stosowania przepisów o ładzie przestrzennym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku planu miejscowego i wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji przepisów prawa budowlanego i planowania przestrzennego, która ma bezpośrednie przełożenie na proces inwestycyjny i prawa właścicieli nieruchomości. Wyjaśnia istotne różnice między aktem prawa miejscowego (plan) a aktem stosowania prawa (decyzja).
“Czy ład przestrzenny może zablokować inwestycję celu publicznego? NSA wyjaśnia kluczowe rozróżnienie.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.