II OSK 218/20

II OSK 218/20 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II SA/Gl 244/19 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2019-08-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 244/19 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2019 r. II SA/Gl 244/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: [...]WINB) z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku.
Cytowanym rozstrzygnięciem organ II instancji uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] (dalej: PINB) z [...] września 2018 r. nr [...]znak: [...], w zakresie wyznaczonego terminu wykonania obowiązku, w pozostałej zaś części tj. nałożenia na skarżącą obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku położnego przy ulicy [...] w [...] z określeniem zakresu robót remontowych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami, umożliwiającego jego dalsze użytkowanie, w szczególności przepisów techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących wentylacji utrzymał je w mocy.
Wnioskiem z dnia 1 lipca 2022 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]wniosła o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia [...]WINB.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Zasadność wniosku tego rodzaju ocenia się na podstawie przedstawionej w nim argumentacji, dlatego musi ona wykazać konkretne zależności między wykonaniem aktu a wystąpieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istnienia wskazanych przesłanek nie można bowiem domniemywać.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącej Wspólnoty, w niniejszej sprawie nie jest możliwa ocena, czy zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem rozpoznawany wniosek nie zawiera uzasadnienia. Skarżąca we wniosku wskazała jedynie, iż w przypadku nieorzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu może zostać na nią nałożona grzywna w celu przymuszenie (art. 121 § 1 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) w wysokości do 50.000,00 zł (pięćdziesiąt tysięcy złotych), która to kwota jest dla skarżącej istotnym obciążeniem i konieczność jej zapłaty może zagrozić zdolności skarżącej do realizacji jej bieżących zadań – tym samym zagraża jej wyrządzeniem znacznej szkody.
Przesłanka wyrządzenia znacznej szkody zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołuje się wyłącznie na przyszłe postępowanie egzekucyjne w sytuacji niewykonania obowiązku objętego skarżonym postanowieniem. Uzależnianie wstrzymania wykonania tego postanowienia od innego nieobjętego kontrolą legalności postępowania w żadnym wypadku nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, bowiem nie pozwala w realiach tej sprawy na wykazanie że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia. Bezpośrednim skutkiem zaskarżonego postanowienia nie jest bowiem obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia.
Wobec powyższego skarżąca nie uprawdopodobniła, by aktualnie na skutek wykonania postanowienia organu mogło dojść do zaistnienia ryzyk o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Strona przywołując okoliczność poniesienia w przyszłości ewentualnych strat finansowych, winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi informacjami dotyczącymi m.in. kwot potrzebnych na zabezpieczenie wykonywania zadań bieżących przez Wspólnotę, o których wspomina we wniosku i kwoty przeznaczonej na wykonanie przedmiotowej ekspertyzy stanu technicznego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnych dokumentów w tym zakresie. Brak powyższych danych uniemożliwia ocenę, czy wykonanie przedmiotowego postanowienia rzeczywiście wyrządzi skarżącej znaczną szkodę czy też spowoduje u skarżącej nieodwracalne straty, w szczególności uwzględniając sytuację finansową Wspólnoty.
Niewątpliwie co do zasady zastosowanie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie wymaga udowodnienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a ich uprawdopodobnienia, jednakże skarżąca Wspólnota w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła, by powoływane przez nią okoliczności mogły skutkować wystąpieniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.