II OSK 2175/22

II OSK 2175/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Gdesz
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Po 947/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-05-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant referent Martyna Jendyk po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 947/21 w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 6 października 2021 r., nr IR-IV.7721.336.2021.7 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 947/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego 6 października 2021 r., nr IR-IV.7721.336.2021.7. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; zwanej dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Starosty Poznańskiego z dnia 1 lipca 2021 r. nr AB.6740.09.48.2021III, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. S.A. w W. pozwolenia na budowę obiektu telekomunikacyjnego sieci T. nr [...] wraz z zasilaniem w m. G., gmina K. nr ewidencyjny gruntów: K.; G.; dz. [...], [...].
W skardze kasacyjnej H.K. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
1) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153, poz, 1270, ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na to, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne wykazują ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami, których nie wskazano również w decyzji, co uniemożliwia podjęcie w tym zakresie polemiki. Ponadto pozbawione podstawy prawnej przyjęcie, iż § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie został wydane na podstawie delegacji ustawy kodeks pracy, pomimo że zgodnie z wolą ustawodawcy delegacją ustawową był art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
2) art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz, U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. zwanej dalej: p.b.) w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż w projekcie budowlanym nie wyznacza się stref ochronnych w sytuacji, w której osoby postronne mogą się w nich znaleźć, a same strefy wykraczać poza granice, co do których inwestor posiada tytuł prawny;
3) art. 35 ust 1 pkt 2 p.b. w związku z § 11 ust 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r, poz. 462, dalej rozporządzenie z 2012 r.) poprzez ich nie przywołanie w wyroku oraz lakoniczne stwierdzenie, iż projekt budowlany spełnia powyższe wymogi bez wskazania, jakie przepisy odrębne analizowano;
4) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz, 519 ze zm, zwanej dalej: p.o.ś.) w związku z art 71 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227; zwanej dalej: u.o.i.o.ś.) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g oraz § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a poprzez ich błędną wykładnię i tym samym przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji podlegają pojedyncze elementy przedsięwzięcia i to bez uwzględnienia maksymalnych mocy anten oraz pochyleń.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że podstawę prawną wyroku stanowią przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego. Zatem tak pojmowana podstawa rozstrzygnięcia powinna być podana i wyjaśniona w uzasadnieniu wyroku. W rozpoznawanej sprawie wymóg ten nie został zachowany, Sąd I instancji nie wyjaśnił zastosowanych przez organy administracji przepisów prawa. Nie wskazano przepisów odrębnych, z których wynikałoby, w jaki sposób projekt, budowlany spełnia wymogi wskazane w zarzutach skargi. W zaistniałej sytuacji nie istnieje możliwość podjęcia merytorycznej polemiki. Ponadto w wyroku nieprawidłowo wskazano, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie zostało sporządzono na podstawie delegacji ustawy Kodeks pracy gdzie w rzeczywistości winno być ustawy Prawo budowlane.
Wskazał także, iż dokumentacja projektowa nie zawiera kart katalogowych projektowanych anten i uchwytów, dlatego nie wiadomo dokładnie, jakie są maksymalne moce EIRP projektowanych anten oraz jakie są możliwe maksymalne kąty pochylenia tych anten (tzw. tilty). Zadeklarowane przez inwestorów maksymalne moce EIRP tych samych anten, nie są ich mocami maksymalnymi, a te powinny wynikać z kart katalogowych tych anten. Tymczasem należy uwzględniać maksymalne moce oraz pochylenia anten, ponieważ zdrowie oraz życie ludzkie jest sprawą nadrzędną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy podnieść, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach, tj.: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu. Tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwoli na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 30/21). Tego typu uchybień Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku omówił znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy, a także wyjaśnił z jakich powodów podzielił argumentację Wojewody, iż przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Błędne wskazanie, iż delegację ustawową do wydania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie stanowiły przepisy Kodeksu pracy stanowi oczywistą omyłkę, nie mającą jakiegokolwiek znaczenia dla wyniku sprawy.
W kwestii na której zasadniczo skupia się autor skargi kasacyjnej tj. oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, kluczowe znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22. W uchwale tej stwierdzono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". W uzasadnieniu przytoczonej uchwały podniesiono też między innymi i to, że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane powyżej przepisy, nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy też w dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Nie można bowiem oczekiwać, żeby inwestor odnosił się do parametrów inwestycji, której nie zamierza realizować. Z art. 269 § 1-3 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269). Dlatego też argumentację przedstawioną w tym zakresie w skardze kasacyjną należało uznać za błędną.
Należy jednak podkreślić, że wykładnia przyjęta w niniejszym wyroku nie oznacza, że inwestor jest uprawniony do samowolnej zmiany parametrów technicznych inwestycji. Taka ewentualna zmiana co do rodzaju lub parametrów anten (w tym mocy, tiltu lub azymutu), wykraczająca poza ustalone parametry, będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnych postępowaniach pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie (wyrok NSA z 25 lutego 2025 r. II OSK 1518/22).
Co do pozostałych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarga kasacyjna nie przedstawia na ich poparcie jakiegokolwiek uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie jest natomiast rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego szukanie uzasadnienia do podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.