II OSK 2160/21

II OSK 2160/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Jerzy Stankowski /sprawozdawca/
Marzenna Linska - Wawrzon
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ol 334/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2021-02-18
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 334/20 w sprawie ze skargi M.R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 334/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M.R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki.
W skardze kasacyjnej M.R. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
1. art 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.; zwanej dalej: p.b.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że przedmiotowa przyczepa stanowi budynek w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, podczas gdy nie jest ona trwale połączona z gruntem oraz nie posiada fundamentów, a cel w jakim obiekt został umieszczony na nieruchomości oraz okres funkcjonowania nie świadczy o tym, by był to tymczasowy obiekt budowlany, a tym bardziej budynek;
2. art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) poprzez pominięcie okoliczności, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu stron, w tym w szczególności poprzez niewyjaśnienie kwestii trwałego związania z gruntem przedmiotowej przyczepy, jej rejestracji i dopuszczenia do ruchu drogowego, a także celu w jakim obiekt został umieszczony nie nieruchomości oraz okresu funkcjonowania na nieruchomości, co w efekcie doprowadziło do błędnego uznania, że przyczepa ta jest budynkiem, o którym mowa w art 3 pkt 2 p.b., podczas gdy nie sposób uznać jej nawet za tymczasowy obiekt budowlany - nie jest ona podłączona do żadnych mediów, nie jest w żaden sposób związana z gruntem, umieszczana na nieruchomości jest czasowo, na krótki okres, jedynie w celu jej zaparkowania.
3. art 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art 7a § 1 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, że w zaskarżonej decyzji nie nastąpiło rozstrzygnięcie wątpliwości w sprawie na niekorzyść skarżącego.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Jako niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 7, art. 77 § 1 i art 80 k.p.a. Mając na uwadze podjęte w sprawie czynności wyjaśniające oraz zgromadzony w aktach materiał dowodowy, nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, iż Sąd I instancji pominął w toku kontroli decyzji organów nadzoru budowlanego, iż organy te nie wyjaśniły kwestii trwałego związania z gruntem przedmiotowej przyczepy, jej rejestracji i dopuszczenia do ruchu drogowego, a także celu w jakim obiekt został umieszczony nie nieruchomości oraz okresu funkcjonowania na nieruchomości. Wszystkie wskazane przez skarżącego okoliczności faktyczne został ustalone w toku postępowania administracyjnego, a następnie ocenione przez organy nadzoru budowlanego. Sąd I instancji trafnie uznał, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze na decyzję WINB, Sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowa przyczepa jest konstrukcji drewnianej, ustawiona jest na bloczkach betonowych, ma wymiary [...]. Jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiada dach. Stwierdził, że obiekt ten jest trwale związany z gruntem, bowiem ustawiony jest na bloczkach betonowych, które zapewniają stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Sąd I instancji trafnie też stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie jest pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260), nie porusza się w ruchu drogowym, lecz jest umieszczona na bloczkach betonowych, pełniących funkcję fundamentów. Zgodzić się należało z oceną Sądu I instancji, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami określonymi wyżej wymienionymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W rezultacie zasadnie Sąd I instancji zaakceptował ustalenia faktyczne, przyjęte w decyzjach jako podstawa rozstrzygnięć podjętych przez organy obu instancji.
Mają powyższe na uwadze niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art 7a § 1 k.p.a., bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, organ nie dopuścił się uchybień w postępowaniu dowodowym, które miałby doprowadzić do rozstrzygnięcia powstałych w sprawie wątpliwości na niekorzyść skarżącego.
Nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej również zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 2 p.b. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że tego typu obiekty podlegają reglamentacji Prawa budowlanego i kwalifikuje się je jako tymczasowe obiekty budowlane. Pod pojęciem tymczasowego obiektu budowlanego rozumie się bowiem obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. W art. 3 pkt 5 p.b. zostały wyróżnione dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Pierwsze z nich to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Po drugie, jest nim obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty i w każdej sprawie należy dokonać, mając na uwadze cechy danego obiektu, indywidualnej oceny, czy może on być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany (wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r., II OSK 2131/18; http://orzeczniea.nsa.gov.pl). Fakt, że określony przedmiot jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepa nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie (wyroki NSA z dnia 6 września 2017 r., II OSK 3087/15 oraz z 13 września 2021 r., II OSK 2581/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to na uwadze, Sąd I instancji trafnie ocenił, że organy nadzoru budowlanego nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy podejmując próbę legalizacji spornego obiektu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.