II OSK 2083/17

II OSK 2083/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-08-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj
Kazimierz Bandarzewski
Roman Ciąglewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Ke 818/16 - Wyrok WSA w Kielcach z 2017-04-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 290
art. 28
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 818/16 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w R. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 818/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w R. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z [...] lipca 2016 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w R. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 tj.), poprzez błędną jego wykładnię przyjmującą, że w niniejszej sprawie właściciel działki sąsiedniej do działki inwestora, jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy jego interesu prawnego, bo należąca do niego działka ma znajdować się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu,
b) art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, że działka sąsiednia do działki, na której powstał projektowany obiekt, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, którego pozwolenia na budowę dotyczy niniejsze postępowanie, a także przyjęcie, że oczywistym i nie wymagającym uzasadniania jest wbrew stanowisku projektanta i organu administracji architektoniczno-budowlanego, że projektowany obiekt będzie źródłem dodatkowych immisji na sąsiednią nieruchomość takich jak hałas, emisja spalin czy oświetlenie terenu, co prowadzi do uznania, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania tego obiektu, a także przyjęcie, że przepisy odrębne o których mowa w tym przepisie, takie jak określające warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są ograniczone innymi przepisami odrębnymi.
c) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię tego przepisu prowadzącą do akceptacji udziału w sprawie właściciela nieruchomości, która nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu,
d) art. 148 § 2 K.p.a., przez przyjęcie, że okolicznością stanowiącą przesłankę wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę jest zachowanie terminu dowiedzenia się o decyzji.
e) art. 140, 144 i 222 K.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że z ich treści wynika ograniczenie mające wpływ na kształt rozumienia obszaru oddziaływania obiektu
II. naruszenie przepisów prawa procesowego, których naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 148 § 2 K.p.a., przez przyjęcie, że okolicznością stanowiącą przesłankę wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę jest zachowanie terminu dowiedzenia o decyzji.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów reprezentacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, których naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 148 § 2 K.p.a., przez przyjęcie, że okolicznością stanowiącą przesłankę wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę jest zachowanie terminu dowiedzenia o decyzji.
W myśl art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Reguła ta doznaje korekty w art. 148 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Ograniczając się do opisu naruszenia sformułowanego w analizowanym zarzucie można by poprzestać na konstatacji, że stanowisko skarżącej Spółki stanowi zaprzeczenie brzmienia art. 148 § 2 K.p.a., na który wnosząca kasację powołuje się.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że wnosząca kasację poddaje w wątpliwość, czy rzeczywiście B. B. dowiedział się o decyzji w dacie przez siebie wskazanej. Zdaniem Spółki, wcześniejsza wiedza wnioskodawcy o decyzji wynika z tego, że wiedział, jako bezpośredni sąsiad, o trwającej budowie. U wejścia na teren budowy znajdowała się tablica informacyjna zawierająca również informację o decyzji o pozwoleniu na budowę. Informacje o budowie można było także zdobyć na podstawie mediów lokalnych.
Odnosząc się do tej argumentacji podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji. Dla zachowania terminu liczy się data faktycznego dowiedzenia się o treści decyzji, która jest okolicznością obiektywną. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13). Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami jakie powinna podjąć strona aby uzyskać wiedzę o decyzji. Powołując się na okoliczności faktyczne towarzyszące procesowi budowlanemu, Spółka nie podważyła twierdzenia B. B. w rozważanym zakresie. Czym innym jest teoretyczna możliwość zidentyfikowania decyzji przez stronę, będącą właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, a czym innym jest rzeczywiste dotarcie przez stronę do informacji o decyzji.
Niezależnie od tego zauważyć można, że w sytuacji procesowej którą kształtuje uchylenie decyzji o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, nie jest wykluczone ustalenie okoliczności uzasadniającej odmowę wznowienia postępowania. Jak wynika z art. 7 K.p.a., inwestorka nie jest pozbawiona inicjatywy dowodowej w tej mierze.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Interes prawny może być wywodzony z norm prawa sąsiedzkiego, tj. art. 140 i art. 144 K.c. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że projektowana inwestycja, budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z garażem podziemnym i miejscami postojowymi, będzie oddziaływał na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.
Odnosząc się do zagadnienia zachowania przepisów techniczno-budowlanych, należy opowiedzieć się za poglądem, według którego, o interesie prawnym właściciela sąsiedniej nieruchomości można mówić nie tylko wtedy, gdy normy techniczno-budowlane są przekroczone. Taki interes występuje także wtedy gdy w postępowaniu wyjaśniającym zachowanie wymogów wynikających z przepisów techniczno-budowlanych jest ustalane i rozważane. Właściciel sąsiedniej nieruchomości powinien mieć zagwarantowaną możliwość brania udziału w takim postępowaniu. W innym przypadku ocena o ewentualnej zgodności projektowanej budowy z przepisami pozostawała by poza jego kontrolą procesową.
W niniejszej sprawie takim spornym zagadnieniem jest sposób usytuowania miejsc parkingowych i jego zgodność z przepisem § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zbadanie oddziaływania projektowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej, w okolicznościach niniejszej sprawy, wymagało udziału właściciela tej nieruchomości.
Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że nieruchomość B. B., czyli działka nr [...], znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.
W konsekwencji nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 28 Prawa budowlanego. Postępowanie dotyczyło interesu prawnego właściciela działki nr [...].
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.