II OSK 2080/14

II OSK 2080/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-07-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Leszek Kamiński /przewodniczący/
Marzenna Linska - Wawrzon /sprawozdawca/
Tomasz Świstak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 81/14 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2014-04-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 28, 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Sędzia WSA del. Tomasz Świstak Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 81/14 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie prowadzenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 81/14, oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2013 r., w przedmiocie sprzeciwu w sprawie prowadzenia robót budowlanych.
Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Starosta Kościerski decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia M. M. z 27 sierpnia 2013 r. o zamiarze prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty, zaprojektowanych na terenie działki nr [...]/2, położonej w obrębie ewidencyjnym Juszki w Gminie Kościerzyna.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że w związku z faktem, że zgłoszenie zawierało braki w odniesieniu do uregulowań zawartych w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 20 września 2013 r., nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, na terenie której zaprojektowano roboty budowlane, na cele budowlane, (w oświadczeniu dołączonym do zgłoszenia nie wskazano prawidłowego obrębu oraz jednostki ewidencyjnej dla dz. nr [...]/2); szczegółowy opis zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych; opis funkcji i przeznaczenia projektowanej wiaty; wskazanie budynku o funkcji podstawowej mieszkalnej, dla którego projektowana wiata stanowić będzie zabudowę uzupełniającą. W postanowieniu organ zakreślił termin wykonania zobowiązania do dnia 30 października 2013 roku.
W dniu 17 października 2013 r. inwestor przedłożył pismo, w którym zawarł szereg informacji, oraz nowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także kopię decyzji Konserwatora Zabytków Powiatu Kościerskiego.
Następnie organ wskazał na treść przepisów art. 28 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane i wyjaśnił, że budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, jeżeli łączna liczba tych obiektów nie przekracza dwóch na każde 500m2 powierzchni działki, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej.
Po przeanalizowaniu uzupełnionego zgłoszenia organ stwierdził, że jest ono kompletne w odniesieniu do uregulowań zawartych w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotowe zamierzenie budowlane zaprojektowano jednak na obszarze, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Juszki, zatwierdzonego uchwałą nr I/106/08 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 5 lutego 2008 r. Zgodnie z postanowieniami planu działka nr [...]/2 w obrębie Juszki - w części, na której zaprojektowano wiatę, położona jest na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem 52.R/ZL/WS, który oznacza tereny rolnicze, lasy z terenami wód powierzchniowych śródlądowych oraz ustala: obowiązujące lub wiodące funkcje i obiekty oraz formy użytkowania i zagospodarowania tego terenu - uprawy rolne i ogrodnicze, tereny leśne, ochrona, utrzymanie i konserwacja cieków, oczek oraz zbiorników wodnych, ochrona wód otwartych, dopuszczalne formy zabudowy i zagospodarowania terenu, m.in. zalesienia, lokalizacja infrastruktury technicznej, lokalizacja obiektów związanych z gospodarką leśną (paśniki, wieże obserwacyjne itp.). Punkt 8. karty terenu nr 21 opisanej powyżej strefy stanowi: zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów, o których mowa w punkcie 7., natomiast punkt 7. ww. karty terenu stanowi: dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń oraz wydzielanie terenów z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej.
W tej sytuacji organ uznał, że lokalizacja obiektu opisanego w zgłoszeniu została zaprojektowana niezgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem narusza ustalenia tego planu. Jedynymi dopuszczalnymi przez ten plan obiektami są bowiem inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, do których nie można zaliczyć projektowanej wiaty. Uzasadniało to wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo Budowlane.
M. M. w odwołaniu zarzucił:
- wystąpienie podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.;
- naruszenie przepisów postępowania, w tym - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy;
- art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów; art. 7, art. 11 i art. 124 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu,
- naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ odwołujący się bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu na skutek zaniechania doręczenia mu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków. Na skutek braku zawiadomienia o zakończeniu postępowania wyjaśniającego (dowodowego) i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, został pozbawiony możliwości skontrolowania prawidłowości ustaleń organu i zgłoszenia ewentualnych uwag i zastrzeżeń co do zupełności materiałów dowodowych sprawy, w szczególności ustosunkowania się do treści postanowienia Starosty z dnia 20 września 2013 roku i zgłoszenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r. (pozwolenie na budowę).
Zdaniem odwołującego się, organ I instancji bezpodstawnie wniósł sprzeciw, nie uwzględniając, że odwołujący się uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę domu letniskowego na działce nr [...]/2 (decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie nr [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r.). Odwołujący się wniósł o przeprowadzenie dowodu z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem tej decyzji na okoliczność bezzasadnego wniesienia sprzeciwu.
Zarzucił nadto, że uzasadnienie decyzji organu I instancji jest ogólnikowe, brak jest w nim bowiem podstawowych informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, w szczególności brak uzasadnienia zawierającego oceną materiałów dowodowych sprawy oraz brak informacji o tym, że odwołujący się uzyskał wcześniej pozwolenie na budowę i przedłożył całą niezbędną dokumentację, w tym projekt budowlany, umożliwiające rozpoczęcie budowy. Skarżona decyzja organu I instancji – zdaniem odwołującego się, nie zawiera również wyczerpującego uzasadnienia prawnego.
Wojewoda Pomorski – decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, a następnie przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że rozpoznanie sprawy wymaga oceny, czy planowana przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów. Projektowana wiata zlokalizowana miała być na działce nr [...]/2 - oznaczonej symbolami RVI (grunty orne) oraz PsVI (pastwiska). Wskazana nieruchomość objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Juszki na terenie gminy Kościerzyna, uchwalonego uchwałą nr I/106/08 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 5 lutego 2008 r. Działka nr [...]/2 zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem R,ZL,WS - tereny rolnicze, lasy z terenami wód powierzchniowych śródlądowych. Zgodnie z § 7 wskazanej uchwały, w granicach planu wyodrębniono 74 strefy funkcyjne, ujęte w 32 kartach terenu. Do działki nr [...]/2 odnoszą się ustalenia zawarte w karcie terenu nr 21, dotyczące strefy 52.R,ZL,WS. W punkcie 8. karty pod tytułem "Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy" wyraźnie wskazano, że na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów, o których mowa w punkcie 7., tj. o funkcji publicznej z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej. Planowane zamierzenie inwestycyjne w ustalonym w sprawie stanie faktycznym koliduje z postanowieniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do podnoszonego przez odwołującego się zarzutu nieuwzględnienia przez Starostę faktu uzyskania przez skarżącego w 1995 r. pozwolenia na budowę domu letniskowego na działce nr [...]/2, organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzut ten nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Dokonane przez odwołującego się zgłoszenie dotyczy bowiem nowego, odrębnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie natomiast z treścią § 6 planu miejscowego, jego ustalenia (poza dotyczącymi ochrony zachowawczej) odnoszą się do nowych podziałów geodezyjnych, do inwestycji noworealizowanych, do zmian wprowadzanych drogą rozbudów i przebudów oraz do zmian przeznaczenia terenów i obiektów, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Z zawartych w § 7 uchwały ustaleń szczegółowych nie wynika, aby na terenie objętym inwestycją były one w tym zakresie odmienne od reguły wyrażonej § 6. Z tych przy czyn zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony, podobnie jak i wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów sprawy zakończonej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie z dnia [...] sierpnia 1995 roku.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu organ wyjaśnił natomiast, że instytucja zgłoszenia ma charakter uproszczony i jej celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego przystąpienia do realizacji inwestycji. Czynność zgłoszenia budowy jest w istocie oświadczeniem woli (deklaracją zamiaru budowy) wymaganym w określonych przypadkach przed rozpoczęciem budowy i jego zasadniczym skutkiem jest milcząca akceptacja właściwego organu, chyba że organ ten wyda decyzję o sprzeciwie. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku zainteresowanej osoby, który wymaga, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, załatwienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, sprawy administracyjnej. Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno - budowlany, po dokonaniu zgłoszenia, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu, wszczynane decyzją o sprzeciwie, wydawaną wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji. Tym samym organ I instancji nie mógł dopuścić się naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a., gdyż została ona zawarta w akcie normatywnym, który nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania aż do momentu wydania skarżonej decyzji.
Podnoszony zarzut niemożności ustosunkowanie się do treści postanowienia Starosty z dnia [...] września 2013 r. również nie jest zasadny. skarżący odebrał wskazane postanowienie i w odpowiedzi wystosował pismo do organu I instancji, w którym mógł zawrzeć wszelkie uwagi i wątpliwości.
Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut niedostatecznego uzasadnienia decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie Starosty Kościerskiego posiada właściwe uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne. Zarzucane pominięcie faktu uzyskania przez skarżącego w 1995 r. pozwolenia na budowę na działce nr [...]/2 jest bezpodstawne, gdyż okoliczność ta nie stanowiła podstawy wniesienia sprzeciwu przez Starostę Kościerskiego.
M. M. w skardze na powyższą decyzję powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo stwierdził, że również zaskarżona decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ organ zaniechał doręczenia mu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków przed wydaniem decyzji w sprawie. Organ odwoławczy nie rozpatrzył zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodów z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r. w formie postanowienia. Skarżący stwierdził, że nie do zaakceptowania jest uzasadnienie decyzji organu I, jak i II instancji, w których organy podają, że dokonały ustaleń na podstawie "dokumentów zgromadzonych w aktach", bez wskazania o jakie dokumenty chodzi. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są ogólnikowe, nie zawierają wyczerpującego uzasadnienia prawnego. skarżący stwierdził nadto, że w jego ocenie planowane roboty ze względu na ich zakres nie wymagały żadnych zgłoszeń ani pozwoleń.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu, iż nie rozpatrzył w formie postanowienia wniosku o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 1995 r., organ wyjaśnił, że do wniosku tego odniósł się poprzez wskazanie w uzasadnieniu swojej decyzji, że fakt uzyskania w 1995 r. pozwolenia na budowę domku letniskowego nie ma wpływu na ocenę aktualnie rozpatrywanego zgłoszenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Oznacza to, że wszystkie roboty budowlane winny być wykonywane po uzyskaniu pozwolenia na budowę, za wyjątkiem robót, które zostały z tego obowiązku przez ustawodawcę zwolnione. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane wynika zaś, że taka budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu.
Z powyższych przepisów wynika, że planowane przez skarżącego roboty budowlane (budowa wiaty o pow. 24,40 m2,) wymaga zgłoszenia. Gdyby skarżący chciał wybudować wiatę o powierzchni ponad 25 m2, musiałby uzyskać pozwolenie na budowę.
W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że budowa wiaty, która miała być przeznaczona do ochrony przed słońcem i deszczem użytkowników istniejącego na tej działce domku letniskowego, wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z [...] sierpnia 1995 r., które wydane zostało zgodnie z poprzednio obowiązującego na tym terenie planem miejscowym, naruszałaby ustalenia obecnie obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący tego ustalenia organów nie kwestionował, pomijając je milczeniem zarówno w odwołaniu, jak i w skardze.
Zgodnie ze szczegółowo opisanymi przez organy obu instancji ustaleniami planu miejscowego, teren, na którym miałaby zostać zlokalizowana przedmiotowa wiata jest oznaczony symbolem - R,ZL,WS. Z § 5 ust. 3.0 pkt 9 uchwały wynika, że tereny oznaczone symbolem R,ZL,WS to: tereny rolnicze, lasy z terenami wód powierzchniowych śródlądowych; obowiązujące lub wiodące funkcje, obiekty oraz formy użytkowania i zagospodarowania terenu: uprawy rolne i ogrodnicze, tereny leśne, ochrona, utrzymanie i konserwacja cieków, oczek oraz zbiorników wodnych, ochrona wód otwartych. Dopuszczalne formy zabudowy i zagospodarowania terenu: zalesienia, lokalizacja infrastruktury technicznej, lokalizacja rowów i urządzeń melioracyjnych, lokalizacja dróg gruntowych, dojazdowych i wewnętrznych, lokalizacja dróg leśnych, lokalizacja obiektów związanych z gospodarką leśną (paśniki, wieże obserwacyjne itp.), przebudowa systemu drenarskiego i cieków powierzchniowych z zapewnieniem niezakłóconego przepływu. Wykluczone formy zabudowy i zagospodarowania terenu: lokalizacja nowej zabudowy zagrodowej, lokalizacja ogrodów działkowych, likwidacja rowów i urządzeń melioracyjnych, likwidacja oczek wodnych i wód otwartych, likwidacja skupisk zieleni, lokalizacja wszelkich form zabudowy nie związanych z gospodarką leśną na terenach leśnych. Zgodnie z § 6 ust. 1.0. uchwały, ustalenia planu (poza dotyczącymi ochrony zachowawczej) odnoszą się do nowych podziałów geodezyjnych, do inwestycji noworealizowanych, do zmian wprowadzanych drogą rozbudów i przebudów oraz do zmian przeznaczenia terenów i obiektów, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej.
Omawiany plan miejscowy zawiera również ustalenia szczegółowe dla poszczególnych stref funkcyjnych, ujęte w 32 kartach terenu (§ 7 uchwały.). W sprawie było bezsporne, że do działki nr [...]/2 odnoszą się ustalenia zawarte w karcie terenu nr 21, dotyczące strefy 52.R,ZL,WS. W punkcie 8. karty terenu pod tytułem "Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy" wyraźnie wskazano, że na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów, o których mowa w punkcie 7. karty, tj. obiektów i urządzeń o funkcji publicznej z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej.
Zdaniem Sądu jest zatem oczywiste, że na ww. terenie brak jest obecnie możliwości, aby zgodnie z prawem miejscowym wybudować wiatę, która służyć miałaby celom rekreacyjnym (związanym z użytkowanym domkiem letniskowym).
Zasadnie również organy przyjęły, że fakt wybudowania na tym terenie przez skarżącego w 1995 r. na podstawie pozwolenia na budowę domu letniskowego nie ma żadnego wpływu na dokonaną przez nie ocenę dopuszczalności obecnie planowanej inwestycji. Dokonane przez skarżącego zgłoszenie dotyczy nowego, odrębnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie natomiast z treścią § 6 planu miejscowego, jego ustalenia (poza dotyczącymi ochrony zachowawczej) odnoszą się do nowych podziałów geodezyjnych, do inwestycji noworealizowanych, do zmian wprowadzanych drogą rozbudów i przebudów oraz do zmian przeznaczenia terenów i obiektów, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Z zawartych w § 7 uchwały ustaleń szczegółowych nie wynika, aby na terenie objętym inwestycją były one w tym zakresie odmienne od reguły wyrażonej § 6.
Z tych przyczyn zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania w tym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę domu letniskowego Sąd uznał za bezzasadny. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji dlaczego uważa, że pozwolenie na budowę domu letniskowego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ustosunkował się zatem do wniosku dowodowego skarżącego, nie musiał natomiast wydawać w tym zakresie osobnego postanowienia. Sam skarżący w piśmie z dnia 16 października 2013 roku przyznał, iż dom letniskowy został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego zgodnie z poprzednio obowiązującego na tym terenie planem miejscowym. Obecnie natomiast organy obowiązane były badać zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym aktualnie obowiązującym.
W ocenie Sądu w sprawie brak było podstaw aby uznać, że wystąpiła podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Uzasadniając ten zarzut, skarżący wywodził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a., ponieważ organy zaniechały doręczenia mu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków przed wydaniem decyzji w sprawie. Sąd wyjaśnił, że instytucja zgłoszenia ma charakter uproszczony i jej celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego przystąpienia do realizacji inwestycji. Czynność zgłoszenia budowy jest w istocie oświadczeniem woli (deklaracją zamiaru budowy) wymaganym w określonych przypadkach przed rozpoczęciem budowy i jego zasadniczym skutkiem jest milcząca akceptacja właściwego organu, chyba że organ ten wyda decyzję o sprzeciwie. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku zainteresowanej osoby, który wymaga, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, załatwienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, sprawy administracyjnej. Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno - budowlany, po dokonaniu zgłoszenia, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu, wszczynane decyzją o sprzeciwie, wydawaną wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji. Zasadnie zdaniem Sądu organ odwoławczy przywołał również fragmenty artykułu pt. "Zgłoszenie budowy: czym jest, a czym na pewno nie jest" (Rzeczpospolita 2008/6/24), w którym wyjaśniono, że: "Organ jest właściwy (kompetentny) do przyjęcia zgłoszenia budowy jako oświadczenia Inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji inwestycji budowlanej, a także do doprowadzenia do skompletowania zgłoszenia (poprzez wydanie postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia). Organ nie ma natomiast kompetencji do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie tego zgłoszenia. Jego czynności w tym zakresie nie maja niewątpliwie charakteru procesowego w rozumieniu przepisów Kpa (...). Wydanie postanowienia nie powoduje bynajmniej, że mamy do czynienia ze sprawą administracyjna, do której stosuje się przepisy Kpa, bo kwestie zgłoszenia i jego uzupełnienia, do chwili ewentualnego podjęcia decyzji o sprzeciwie, są regulowane wyłącznie przez ustawę Prawo budowlane". Skoro zatem zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie można zarzucać organowi I instancji naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego związanego z prowadzeniem przez organ postępowania w sprawie. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, że w sprawie – w wyniku wydania przez organ I instancji postanowienia z dnia 20 września 2013 r., skarżący (w odpowiedzi na to postanowienie) nadesłał do organu pismo z 16 października 2013 r., w którym zawarł swoje uwagi dotyczące sprawy. Bezzasadnie zatem skarżący zarówno w odwołaniu i skardze twierdzi, że brak zastosowania w sprawie art. 10 k.p.a. spowodował, że do tego postanowienia nie mógł się odnieść. Natomiast zgłoszenie na tym etapie postępowania wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z akt pozwolenia na budowę dotyczącego domku letniskowego, nic w sprawie by nie zmieniło, ponieważ nie była to istotna dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność.
Odnosząc się do niezastosowania przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a., Sąd wyjaśnił, że istotnie organ ten nie zawiadomił skarżącego przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z dowodami i materiałami zgromadzonymi w sprawie w trybie tego przepisu, jednak z uwagi na brak dodatkowych ustaleń w toku postępowania odwoławczego, naruszenie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie istnienia takiego wpływu mogłoby prowadzić do uwzględnienia powyższego zarzutu.
Sąd stwierdził, że decyzje zostały uzasadnione w sposób zgodny z wymogami wskazanymi w art. 107 § 3 k.p.a. Szczególnie organ II instancji wnikliwie i szeroko przedstawił zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną swojego rozstrzygnięcia.
Również zarzut niewłaściwego zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane jest bezzasadny, ponieważ stan faktyczny sprawy przyjęty przez został ustalony w sposób prawidłowy, a jego ocena prawna została dokonana rzetelnie na podstawie obowiązujących przepisów, w tym w szczególności przepisów prawa miejscowego (planu miejscowego).
Sąd zbadał również czy został w sprawie zachowany termin do wniesienia sprzeciwu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, i uznał, że również w tym zakresie decyzje organów zostały wydane zgodnie z prawem, z zachowaniem powyższego terminu, który dotyczy wydania decyzji przez organ I instancji. Sąd przyjął, że w sytuacji, gdy organ w trybie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane nałoży na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia, od upływu końcowego - wyznaczonego postanowieniem - terminu. Początkowym dniem biegu terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, jest zatem dzień następny po dniu, w którym dokonano zgłoszenia, bądź - w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jako dzień doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi należy przyjąć dzień, w którym nastąpiło doręczenie kompletnego zgłoszenia, spełniającego wszystkie wymogi ustawowe, niewymagające uzupełnienia. W sytuacji zatem, kiedy zgłoszenie wymaga uzupełnienia, za dzień jego doręczenia właściwemu organowi należy przyjąć dzień, w którym zgłaszający uzupełnił braki zgłoszenia, lub dzień, w którym upłynął termin wyznaczony przez organ w postanowieniu, wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane.
W sprawie zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 27 sierpnia 2013 r. W dniu 20 września 2013 r., a więc przed upływem 30 dni, organ I instancji wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, ponieważ zasadnie przyjął, że przedmiotowe zgłoszenie zawierało braki w odniesieniu do uregulowań zawartych w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. W postanowieniu organ zakreślił termin wykonania zobowiązania do dnia 30 października 2013 r., natomiast skarżący ustosunkował się do tego postanowienia w dniu 17 października 2013 r. Sprzeciw został wniesiony decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., a więc w terminie z art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
M. M. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenia prawa materialnego:
1. art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi;
2. art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi;
3. art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.;
4. art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit, "a" p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi.
Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
5. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 i § 3 w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 86 K.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał w skardze, iż wystąpiła wada stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
6. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10 § 1, art. 11 art. 77 § 1, art. 75 § 1 i § 2, art. 79 § 1 i § 2, art. 80, art. 81, art. 86, art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 140 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że organy administracji I i II instancji nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie, albowiem:
a) organ I instancji w toku szczególnego postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie zainicjowane zgłoszeniem o zamiarze prowadzenia robót budowlanych, nie wyjaśnił wszystkich kwestii związanych z dopuszczalnością i prawidłowością tego zgłoszenia;
b) organy administracji obydwu instancji nie zgromadziły całości materiałów dowodowych, w szczególności Wojewoda Pomorski nie rozpatrzył w formie postanowienia wniosku zawartego w odwołaniu o przeprowadzenie dowodów z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie decyzji nr [...] z dnia [...].08.1995 r. (pozwolenie na budowę) na okoliczność bezzasadnego wniesienia sprzeciwu;
c) strona nie była zawiadamiana o czynnościach dowodowych i ich zakończeniu, nie były wydawane postanowienia dowodowe, co uniemożliwiło złożenie przez stronę zastrzeżeń dotyczących niezupełności materiałów dowodowych i zgłoszenia własnych wniosków dowodowych; przed wydaniem decyzji przez organy I i II instancji nie wyznaczono skarżącemu terminów do wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych, na skutek czego w toku postępowania administracyjnego zostały pominięte istotne dowody z dokumentów, w szczególności dokumenty znajdujące się w aktach sprawy zakończonej wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie decyzji z dnia 18.08.1995 r.;
d) organy administracji obydwu instancji dokonały błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieprawidłowych ustaleń faktycznych, w szczególności bezzasadnie przyjęły, iż:
- skarżący przed rozpoczęciem prac na działce nr [...]/2, położonej w obrębie ewidencyjnym Juszki w Gminie Kościerzyna, zobowiązany był dokonać zgłoszenia, podczas gdy dysponował uprzednio wydanym pozwoleniem na budowę, które nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ administracji architektoniczno - budowlanej i zgodne było z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym zgłoszenia dokonał w dniu 27 sierpnia 2013r. jedynie z ostrożności w postępowaniu;
- budowa wiaty na działce nr [...]/2, położonej w obrębie ewidencyjnym Juszki w Gminie Kościerzyna naruszałaby ustalenia obecnie obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Juszki na terenie gminy Kościerzyna (uchwała nr 1/106/08 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 5 lutego 2008 r.), mimo że skarżący posiadał pozwolenie na budowę - zgodne z ustaleniami mpzp (przed rozpoczęciem robót nie zachodziła konieczność ponownego badania zgodności planowanych prac z aktualnie obowiązującym mpzp);
e) organy administracji błędnie uzasadniły swoje decyzje, albowiem dokonały nieprawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących konieczności dokonania przez skarżącego zgłoszenia planowanych prac, mimo że skarżący wcześniej uzyskał pozwolenie na budowę, które w jego ocenie obejmowało również planowane roboty, a w uzasadnieniach prawnych błędnie uznały, że wystąpiły przesłanki do wniesienia sprzeciwu;
7. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a, w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r., w którym Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością poprzez bezzasadną akceptację ustaleń organów administracji obydwu instancji, iż:
- skarżący przed rozpoczęciem prac na działce nr [...]/2, położonej w obrębie ewidencyjnym Juszki w Gminie Kościerzyna, zobowiązany był dokonać zgłoszenia, podczas gdy skarżący dysponował uprzednio wydanym pozwoleniem na budowę, które nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego,
- budowa wiaty na działce nr [...]/2, położonej w obrębie ewidencyjnym Juszki w Gminie Kościerzyna zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] sierpnia 1995r. naruszałaby ustalenia obecnie obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Juszki na terenie gminy Kościerzyna (uchwala nr i/106/08 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 5 lutego 2008r. - Dz. Urz. Woj, Pomor. z 2008, nr 32, poz. 993), mimo że skarżący posiadał pozwolenie na budowę - zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przed rozpoczęciem robót nie zachodziła konieczność ponownego badania zgodności planowanych prac z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego),
8. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", "c" p.p.s.a. w związku z art. 30 ust. 5 i 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 28 ust, 1 i art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku z dnia 09.04.2014 r., w którym Sąd I instancji bezzasadnie uznał, że organ administracji architektoniczno - budowlanej z zachowaniem terminu wniósł sprzeciw w sprawie prowadzenia robót budowlanych, podczas gdy w ocenie strony skarżącej termin nie został zachowany, przy czym nie było żadnych podstaw do wniesienia sprzeciwu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty kasacyjne okazały się niezasadne.
Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego co do legalności poddanych kontroli decyzji w przedmiocie sprzeciwu wniesionego przez organ architektoniczno – budowlany po rozpatrzeniu zgłoszenia dotyczącego zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni 24,40 m².
Z uwagi na całokształt zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zaznaczyć należy, że kwestionowane decyzje wydane zostały wskutek postępowania przeprowadzonego w związku ze zgłoszeniem dokonanym przez skarżącego. Zgłoszenie przewidziane w art. 30 Prawa budowlanego jest jednostronną czynnością prawną dokonywaną przez inwestora, polegającą na zawiadomieniu organu administracji architektoniczno – budowlanej o zamiarze realizacji określonych robót budowlanych.
Inwestor określając w zgłoszeniu rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych wyznacza przedmiot podlegający sprawdzeniu przez właściwy organ na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Organ architektoniczno – budowlany ma zatem obowiązek sprawdzenia, czy objęta zgłoszeniem budowa lub roboty budowlane kwalifikują się według art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego do zgłoszenia, czy też wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Po weryfikacji złożonej przez inwestora dokumentacji organ może ewentualnie nałożyć na inwestora w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (art. 30 ust. 2).
W zależności od dalszych wyników czynności sprawdzających organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji bądź nie wydaje żadnego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), co oznacza pozytywne zakończenie sprawy.
W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że planowana budowa wiaty o powierzchni 24,40 m² wymaga zgłoszenia, zgodnie z art. 28 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd Wojewódzki odnosząc się do zarzutów skargi trafnie stwierdził, że z jednoznacznej regulacji wymienionych przepisów wynika, iż budowa takiego obiektu jak wiata o powierzchni do 25 m² wymaga dokonania zgłoszenia. Dla tej kwalifikacji prawnej bez znaczenia były twierdzenia skarżącego, że uzyskane przez niego pozwolenie z [...] sierpnia 1995 r. na budowę domku letniskowego dotyczyło również wiaty. Skoro skarżący z własnej inicjatywy zgłosił zamiar budowy wiaty to obowiązkiem organu architektoniczno – budowlanego było sprawdzenie dopuszczalności realizacji tego obiektu według aktualnego stanu prawnego. Dlatego też konieczne było ustalenie treści aktualnie obowiązującego planu miejscowego. Wobec stwierdzenia niezgodności zamierzonej budowy z ustaleniami planu organ miał obowiązek wnieść sprzeciw, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Wystąpienie tej negatywnej przeszkody do realizacji przedsięwzięcia było wystarczającą podstawą do wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu, a w konsekwencji nie było potrzeby dalszego badania zgłoszenia. Niezasadne są zatem zarzuty co do niewyjaśnienia przez organ administracji wszystkich kwestii związanych z dopuszczalnością i prawidłowością zgłoszenia. W szczególności bezprzedmiotowe było przeprowadzenie dowodu z dokumentów sprawy zakończonej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie z dnia [...] sierpnia 1995 roku, udzielającą pozwolenia na przebudowę domku letniskowego, przy zastosowaniu wcześniej obowiązującego planu miejscowego. Sąd Wojewódzki odnosząc się do tego zagadnienia w sposób wyczerpujący wykazał bezzasadność zarzutu co do naruszenia przez organy obydwu instancji przepisów art. 7, 77 i 80 kpa.
Zaakcentować również należy, że sama procedura zgłoszeniowa zapoczątkowana przez inwestora ma charakter uproszczony i unormowana została w sposób kompleksowy w Prawie budowlanym.
Natomiast negatywna weryfikacja zgłoszenia skutkuje prowadzeniem dalszego postępowania administracyjnego o charakterze jurysdykcyjnym, do którego zastosowanie mają przepisy kpa. Decyzja o sprzeciwie zapada więc w postępowaniu wszczętym z urzędu przez organ architektoniczno – budowlany na podstawie dokonanego zgłoszenia i załączonych do niego bądź uzupełnionych dokumentów, stanowiących materiał dowodowy w sprawie (por. Prawo budowlane Komentarz pod red. A. Glinieckiego Wyd. Lexis – Nexis Warszawa 2014 str. 350 – 365).
Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że w przeprowadzonym postępowaniu zebrany został materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia. Skoro zasadniczą przyczyną decyzji o sprzeciwie była ustalona w sposób ewidentny niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym to nie zachodziła potrzeba podejmowania dalszych czynności wyjaśniających. W takim stanie sprawy uchybienie przez organu administracji wymogom art. 10 kpa pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżący miał możliwość przedstawienia uwag i dokumentacji po otrzymaniu postanowienia z dnia 20 września 2013 roku, a następnie po uzyskaniu decyzji z [...] listopada 2014 roku w przedmiocie sprzeciwu. W konsekwencji chybiony okazał się zarzut dotyczący art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący miał bowiem zapewniony udział w postępowaniu w zakresie gwarantującym ochronę jego interesu prawnego, a zatem brak było podstaw do przyjęcia, że zaistniała przesłanka wznowieniowa przewidziana w wymienionym przepisie.
Jako niezasadny należało uznać również zarzut odnoszący się do art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, ustanawiającego dla organu termin 30 – dniowy, w którym powinien wnieść sprzeciw, o ile nie zaakceptował dokonanego zgłoszenia budowy lub robót budowlanych.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki wyjaśnił wyczerpująco sposób liczenia tego terminu, przyjmując w efekcie, że w sytuacji, gdy organ w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nałoży na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna swój bieg pod dniu, w którym uzupełniono braki zgłoszenia lub po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego przez organ w postanowieniu. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono argumentacji prawnej mogącej podważyć powyższe stanowisko zwłaszcza, że znajduje ono oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, str. 356 – 358).
Za całkowicie nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 ppsa, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom ustawowym. Przedstawione w nim rozważania co do stanu faktycznego i prawnego sprawy wykazują prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 151 ppsa.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 ppsa.