II OSK 2079/21

II OSK 2079/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Stankowski
Marzenna Linska - Wawrzon
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
IV SA/Po 1173/20 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2021-05-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust 1 pkt 1 art. 35 ust 3 i ust 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1173/20 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 kwietnia 2020 r. nr IR-IV.7721.17.2020.6 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 maja 2021 r., IV SA/Po 1173/20, oddalił skargę M. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej: Wojewoda) z dnia 28 kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Zaskarżoną decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Starosty Poznańskiego (dalej: Starosta) z dnia 18 lutego 2020 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną w granicy z działkami nr [...],[...], zlokalizowanego w B., gm. Tarnowo Podgórne, na dz. nr [...] i [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę do WSA w Poznaniu na tę decyzję Wojewody złożył M. P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniesioną skargę.
Sąd wskazał, że organ administracyjny przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę winien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Taką ocenę organy orzekające w sprawie przeprowadziły, stwierdzając niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji. Sąd podzielił krytyczną ocenę wyrażoną przez organy obu instancji co do złożonych przez inwestora postanowień Wójta Gminy Tarnowo Podgórne wydanych na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. Sąd odnosząc się do rozstrzygnięć Wójta zawartych w postanowieniach z dnia 3 czerwca 2019 r., 10 lipca 2019 r. i 1 października 2019 r., stwierdził, że wykroczyły one poza "wyjaśnienie wątpliwości". Wprowadziły one bowiem elementy rozstrzygnięcia, które wcześniej nie znajdowały się w decyzji o warunkach zabudowy. I tak zawarte w postanowieniu z 3 czerwca 2019 r. sformułowanie: linia określająca odległość według prawa budowlanego "PB" również stanowi frontową nieprzekraczalna linię zabudowy, stoi w sprzeczności ze stwierdzeniem w decyzji o warunkach zabudowy, że "za front przyjęto część przedmiotowego terenu, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na przedmiotowy teren". Z kolei dokonane w postanowieniu z 10 lipca 2019 r. rozróżnienie na część mieszkalną budynku oraz część konferencyjną z zapleczem noclegowym i odrębne przyporządkowanie każdej z tych części liczby miejsc postojowych jest rozstrzygnięciem merytorycznie odmiennym niż zawarte w tej materii rozstrzygnięcie w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie liczbę miejsc postojowych określono według "powierzchni użytkowej projektowanego budynku". Także rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia 1 października 2019 r. wykracza poza zakres dopuszczalnego wyjaśnienia decyzji, która dotyczy budynku konferencyjnego. W ocenie Sądu, funkcja budynku określona została nie tyle poprzez wskazanie rodzaju zabudowy jako usługowo-mieszkaniowej (choć kolejności wskazania rodzaju też nie należy całkowicie ignorować, może ona wspierać argumentację opartą na innych przesłankach), co poprzez określenie planowanej inwestycji jako "budynku konferencyjnego". Takie określenie budynku z następczym dodatkowym dookreśleniem wskazującym na zaplecze noclegowe oraz część mieszkalną jednoznacznie – w ocenie Sądu – wskazuje na dominującą funkcję usługową projektowanej zabudowy. Wniosek taki wspiera okoliczność niezróżnicowania w decyzji o warunkach zabudowy rodzajów funkcji w aspekcie określenia ilości miejsc parkingowych: wyznaczenie ich w oparciu o "każde rozpoczęte 50,0 m² powierzchni użytkowej projektowanego budynku" wskazuje raczej na przyjęcie założenia o jedynie uzupełniającym charakterze części mieszkalnej. Wszystkie te uwagi prowadzą do wniosku o wykroczeniu przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w postanowieniach z dnia 3 czerwca 2019 r., 10 lipca 2019 r. i 1 października 2019 r. poza materie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji.
Sąd ponadto stwierdził, że organy obu instancji zasadnie dokonały sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, pomijając modyfikacje treści tej decyzji wynikające z postanowień Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 3 czerwca 2019 r., 10 lipca 2019 r. i 1 października 2019 r., zasadnie stwierdzając brak takiej zgodności. Sąd co do zasady zaakceptował ustalenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Nie znalazł podstaw do kwestionowania zasadności postanowienia Starosty z 2 grudnia 2019 r. zobowiązującego do usunięcia nieprawidłowości w zakresie okoliczności, które stały się podstawą wydania decyzji odmownej. Nie jest również w jego ocenie uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy powołanie jako podstawy tejże decyzji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: p.b.) bez wskazania punktu. Sąd podkreślił, że brak powołania podstawy prawnej nie jest tożsamy z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, zaś uzasadnienie decyzji Starosty wskazuje jakiego rodzaju uchybienia uniemożliwiły – w jego ocenie – pozytywne dla inwestora rozstrzygnięcie. Zasadne są – w ocenie Sądu – zastrzeżenia organów w kwestii głównego wejścia do budynku. Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.1588) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Wynika z tego, że główne wejście winno być zaprojektowane w tej właśnie frontowej elewacji. Analiza projektu budowlanego wskazuje na prawidłowe oznaczenie w nim elewacji zachodniej jako frontowej. Przewidziane w tej elewacji wejście (nieprzystosowane, jak słusznie zauważył Wojewoda, do potrzeb osób niepełnosprawnych) trudno jednak uznać za główne wejście do budynku. Prowadzi ono do pozbawionego otworów okiennych i peryferyjnie położonego pomieszczenia komunikacji, a poprzez nie do pomieszczenia porządkowego oraz do korytarza części noclegowej w tej jego części, która jest przeciwległa recepcji. Z kolei wejścia zaprojektowane w elewacji północnej prowadzą do sali konferencyjnej i klatki schodowej (a przez nią do pomieszczenia komunikacji przy szatni i recepcji oraz do kolejnych kondygnacji). Także w elewacji północnej przewidziano dostęp do dźwigu. Odnośnie do funkcji budynku, Sąd podzielił stanowisko organów, że powierzchnia mieszkalna przekraczająca 64% ogólnej powierzchni zabudowy nie pozwala zakwalifikować projektowanego budynku jako konferencyjnego. Wbrew twierdzeniu skargi przyjąć należy, że w decyzji o warunkach zabudowy określona została funkcja wiodąca zabudowy przede wszystkim poprzez wskazanie, że inwestycja obejmuje budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną. Udział powierzchni części mieszkalnej zbliżający się do 2/3 stoi na przeszkodzie przyjęciu, że projekt budowlany dotyczy budynku konferencyjnego. Sąd zauważył także, że treść uzasadnienia postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 1 października 2019 r. o dopuszczalności powstania budynku z częścią usługową w parterze i częścią mieszkalną obejmującą pozostałe kondygnacje nadziemne wskazuje na dążenie do "dostosowania" rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy do treści projektu budowlanego (sporządzonego w październiku 2019 r.). Zasadnie, w ocenie Sądu, organy obu instancji zakwestionowały przewidzianą w projekcie liczbę miejsc postojowych jako nie odpowiadającą ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy. Całkowita powierzchnia użytkowa projektowanego budynku wymaga, zgodnie z tymi ustaleniami, zapewnienia 21 miejsc, podczas gdy projekt budowlany przewiduje ich jedynie 19. Sąd zauważył, że nie może stanowić naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników, wycofanie się przez organ z błędnego poglądu zaprezentowanego w ramach innego postępowania. W ocenie Sądu postanowienie Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 10 lipca 2019 r. stanowi (spośród trzech postanowień wyjaśniających) najbardziej jaskrawy przykład wykroczenia poza materię rozstrzygnięcia z art. 113 § 2 k.p.a. Nie tylko bowiem ewidentnie zmienia treść ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, ale także dotyczy materii, która w tej decyzji została klarownie uregulowana: 1 miejsce postojowe na każde rozpoczęte 50 m² powierzchni użytkowej projektowanego budynku. Takie sformułowanie jest w ocenie Sądu na tyle jednoznaczne, że w zasadzie nie powinno wywoływać jakichkolwiek wątpliwości co do treści decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i uchylenia decyzji organów I i II instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania:
1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności w zakresie zarzutu dotyczącego sposobu sformułowania uzasadnienia decyzji przez organy obu instancji, kwestii naruszenia art. 35 ust. 3 p.b. poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego w powołaniu na naruszenia, co do których organ I instancji nie wezwał inwestora do ich usunięcia,
2. art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji za stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia w całości ustaleń organów I i II instancji dokonanych z naruszeniem (w konsekwencji brak zastosowania [naruszenie] przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.):
a. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie w jakim organ II instancji naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej i zachowania praktyki orzeczniczej odstępując od wykładni w zakresie miejsc parkingowych dokonanej przez ten sam organ - Wojewodę Wielkopolskiego w ramach decyzji z dnia 12 sierpnia 2019 r., gdzie w tym samym stanie prawnym liczba miejsc parkingowych została określona z uwzględnieniem postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne i w konsekwencji uznanie w przedmiotowym postępowaniu, iż inwestor nie zapewnił wymaganej liczby miejsc postojowych,
b. art. 77 § 1 w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie, iż postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne przekroczyły zakres postanowień wyjaśniającego i brak uwzględnienia w ramach rozstrzygnięcia sprawy postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 1 października 2019 r. oraz postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 10 lipca 2019 r., a także postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 3 czerwca 2019 r.,
c. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności w zakresie oceny rozwiązań projektowych dotyczących wejścia głównego do budynku (rzekomego jego umiejscowienia w ścianie północnej), zapewnienia miejsc parkingowych, funkcji budynku czy kwestii naruszenia lądu przestrzennego,
d. art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie w jakim organ II instancji nie ustosunkował się w treści uzasadnienia do wszystkich zarzutów odwołania skarżącego oraz w zakresie braku wskazania podstaw prawnych kwestionowania prawidłowość sporządzonego projektu budowlanego, nadto ogólnikowych zarzutów organów obu instancji co do sposobu zagospodarowania działki z uwzględnieniem zagospodarowania działki nr [...],
e. art. 10 § 1 k.p.a. w zakresie w jakim Sąd I instancji uznał, iż skarżący nie wykazał wpływu przedmiotowego naruszenia na wydane w sprawie rozstrzygnięcie, w sytuacji, w której organ II instancji uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a argumentacja pisma pełnomocnika stron postępowania Z. i P. K. (złożonego w toku postępowania odwoławczego) stanowiła podstawę orzekania w sprawie,
II. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego błędną wykładnię i wskazanie, iż główne wejście powinno być zaprojektowane wyłącznie we frontowej elewacji,
2. art. 35 ust. 3 p.b. (ustawa w brzmieniu aktualnym w dacie orzekania przez organy administracji) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji za prawidłowe wydanie przez organ I instancji postanowienia w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanowiącym następnie podstawę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, w którym to zakresie w rzeczywistości projekt budowlany nie zawierał usterek i był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy,
3. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że projekt budowlany pozostaje niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji za prawidłowe rozstrzygnięcie organów w przedmiocie odmowy udzielania pozwolenia na budowę,
4. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie wadliwości projektu w zakresie usytuowania "wejścia głównego do budynku" jako rzekomej niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy, w sytuacji, w której stanowi to nieuprawnioną ingerencję w merytoryczną treść projektu (swobody projektowej),
5. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku dokonywania błędnej wykładni decyzji o warunkach zabudowy i braku uwzględnienia postanowień Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 1 października 2019 r. oraz 10 lipca 2019 r. oraz 3 czerwca 2019 r.,
6. art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie stwierdzenia jego naruszenia przez Sąd I instancji (twierdzenia organu obu instancji dotyczące braku zachowania ładu przestrzennego) i jednoczesny brak uwzględnienia tej kwestii w wydanym rozstrzygnięciu,
7. art. 35 ust. 3 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak uwzględnienia przez Sąd I instancji dokonanej przez organy odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego w powołaniu na naruszenia, co do których organ I instancji nie wezwał inwestora do ich usunięcia,
8. art. 35 ust. 4 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, iż odmowa przez organy architektoniczno-budowlane zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia przez inwestora wszelkich wymagań przewidzianych prawem, było rozstrzygnięciem prawidłowym,
9. § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych są miejscami dodatkowymi w stosunku do miejsc wynikających z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. K. i P. K. wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Kontrola zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów uzależniona jest od oceny, czy postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 1 października 2019 r., z dnia 10 lipca 2019 r. i Podgórne z dnia 3 czerwca 2019 r. przekroczyły zakres postanowień wyjaśniających.
Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję może wyjaśnić wątpliwości co do treści decyzji, lecz w żadnym razie nie jest dopuszczalne w tym trybie wprowadzenie do treści decyzji nowego rozstrzygnięcia, bądź zmiany już istniejącego. Tego typu działanie prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego na tej podstawie prawnej sformułowania nowej treści decyzji, czy wręcz wydania nowej decyzji (wyrok NSA z 1.06.2021r., II GSK 1127/18, LEX nr 3194999). Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, dokonane w trybie art. 113 § 2 k.p.a., odnosi się wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania i nie wprowadza jakichkolwiek nowych treści. Nie może ono prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, jak też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji (wyroki NSA z 4.12.2019r., I OSK 2240/17, LEX nr 2782264; z 15.05.2018r., II OSK 1582/16, LEX nr 2509446; z 17.12.2010r., II OSK 1953/09, LEX nr 1613313). Wyjaśnienie to nie może stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Merytoryczna zmiana decyzji może być osiągnięta wyłącznie w trybie odwoławczym ewentualnie w jednym z trybów nadzoru (wyrok NSA z 19.09.2018r., II OSK 18/18, LEX nr 2578630). Przedmiotem wyjaśnienia mogą być w szczególności niejednoznaczne lub niejasne sformułowania zawarte w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji, które utrudniają jednoznaczne ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie wątpliwości nie może powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 7.06.2018r., II OSK 3090/17, LEX nr 2525346).
Postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 1 października 2019 r., z dnia 10 lipca 2019 r. i z dnia 3 czerwca 2019 r. nie spełniają powyższych kryteriów, ponieważ nie wyjaśniają, lecz zmieniają treść ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, co zostało należycie wykazane w motywach zaskarżonego wyroku. Słusznie zatem nie zostały uwzględnione w ramach rozstrzygnięcia sprawy, a Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 113 § 2 k.p.a.
W konsekwencji powyższego, skoro treść ww. postanowień nie podlegała uwzględnieniu, pozostałe zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego nie mogły zostać uznane za zasadne. Ich ewentualna zasadność podlegałaby badaniu jedynie w sytuacji, gdyby postanowienia te podlegały uwzględnieniu przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. W sytuacji zaś gdy postanowienia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne przekroczyły zakres postanowień wyjaśniających, to skoro projekt budowlany opierał się również na nich – należało odmówić jego zatwierdzenia, przyjmując, że projektowana inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, co wynika jednoznacznie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.