II OSK 2057/22

II OSK 2057/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gl 521/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-03-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 32 ust. 1 pkt pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 39 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
§ 13 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 61 ust. 2, § 62 ust. 1 i 2
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 521/21 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 23 lutego 2021 r. nr IFXIV.7840.1.68.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
UZASADNIENIE`
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 25 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 521/21, oddalił skargę E. C. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 23 lutego 2021 r. nr IFXIV,7840.1.68.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie.
Decyzją z 1 września 2020 r., nr 670/2019, uchylił decyzję Starosta Żywiecki odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P. M. (dalej: Inwestor) pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego na działkach o nr ew. [...], [...], [...] przy ul. [...] w Ż..
Jako powód takiego rozstrzygnięcia wskazano nieprawidłowo wykonaną analizę zacieniania i przesłaniania, ponieważ nie wykluczono zacieniania i przesłaniania pomieszczenia mieszkalnego budynku usytuowanego na dz. o nr ew. [...], dla kierunku padania kąta 60° zwróconego w stronę projektowanej inwestycji.
W odwołaniu inwestor podważył powyższe stanowisko argumentując, że nie ma obowiązku, aby ramiona kąta 60°: "musiały zawsze symetrycznie odchodzić od osi okna". Inwestor może dowolnie ustawić kąt 60°, z zastrzeżeniem by wierzchołek tego kąta znajdował się w osi okna i w licu wewnętrznym ściany z oknem.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia 13 lutego 2021 r. nr 840.1.68.2020 uchylił zaskarżoną decyzję i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji.
Odnosząc się do zarzutu wadliwie przeprowadzonej analizy zacieniania i przesłaniania organ odwoławczy stwierdził, że analiza ta została sporządzona na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) - dalej jako rozporządzenie WT. Przepis ten stanowi, że "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m".
Organ zauważył, że przepis ten nie wymaga aby ten kąt był prostopadły do ściany budynku, w którym znajduje się to okno. To oznacza, że ramiona kąta mogą być przesuwane swobodnie od jednej do drugiej krawędzi okna (tak by nie nachodziły na ścianę znajdującą się przy oknie). Stwierdził, iż wymagania zawarte w § 13 ust. 1 rozporządzenia WT uznaje się za spełnione, jeżeli na jakimkolwiek "ustawieniu" ww. kąta nie nastąpi przesłanianie. Stanowisko to jest zgodne z poglądem NSA, który w wyroku z dnia 11 marca 2020 r. sygn. II OSK 1184/18 stwierdził; że "Dozwolone jest wyznaczanie kąta (60°) także i w taki sposób, aby jego wierzchołek znajdował się na osi okna, ale ramiona samego kąta nie były symetryczne wobec tak poprowadzonej osi. Skoro zaś ww. przepis nie stanowi o obowiązku takiego wyznaczania kąta, aby jego ramiona były symetryczne względem osi okna, to nie ma podstaw do nakładania tego obowiązku na inwestora".
Wobec powyższego za błędne uznano stwierdzenie organu I instancji, że kierunek padania kąta 60o w oknie pomieszczenia mieszkalnego części parterowej budynku usytuowanego na dz. o nr [...] został skierowany w przeciwnym kierunku w stosunku do projektowanej inwestycji". Inwestor może dowolnie ustawić kąt 60°, z zastrzeżeniem by wierzchołek tego kąta znajdował się w osi okna, zaś ramiona tego kąta nie wkraczały na ścianę (powszechnie zwaną węglarkiem) - co też uczynił w przedmiotowej sprawie. Brak wystąpienia przysłaniania na jakimkolwiek "ustawieniu" kąta powoduje, że zachowany zostaje warunek zawarty w § 13 ust. 1 rozporządzenia WT.
Organ odwoławczy oceniając projekt budowlany pod kątem wymogów z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stwierdził jego zgodność z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Żywcu Nr IX/64/2019 z dnia 30 kwietnia 2019 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Żywca w granicach administracyjnych) a także z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ nie wniósł zastrzeżeń odnośnie do kompletności projektu, czy uprawnień osób go sporządzających i zatwierdzających. Dokumentacja zawiera wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dokumentacja zawiera także informację o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia. Inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Działka pod inwestycję posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...].
Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podnosząc, że wydanie decyzji nastąpiło na podstawie nieaktualnego na czas jej wydania pozwolenia konserwatorskiego, planowana inwestycja z uwagi na bliższą lokalizację względem jej działki w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania doprowadzi do ograniczenia skarżącej dostępu do światła dziennego, a także że zebrany materiał dowodowy nie był zebrany w sposób pełny i wyczerpujący.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Okoliczność wygaśnięcia pozwolenia konserwatorskiego w momencie wydawania decyzji wystąpiła ale uchybienie to , zdaniem Wojewody, nie mogło przesądzać o wadliwości zaskarżonej decyzji albowiem 23 kwietnia 2021 r. Wojewoda otrzymał nowe pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 21 kwietnia 2021 r. nr BB/308/2021 znak B-NR.5142.253.2021 KD, w którym organ ten udzielił zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Zatem inwestor posiada aktualne pozwolenie na wykonanie przedmiotowej inwestycji.
Organ nie podzielił opinii skarżącej w kwestii przesłaniania, ponieważ z załączonej do projektu analizy wynikało, że wskazana przez nią wysokość 2,63 m do dolnej krawędzi najniżej położonego okna, w rzeczywistości stanowi wysokość do dolnej krawędzi drzwi balkonowych, a nie krawędzi okna. W związku z tym zarzut ten jest nieuzasadniony.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżącej.
Na wstępie Sąd wyjaśnił specyfikę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę wskazując na związany charakter takiej decyzji.
Odnosząc się do kwestii spełnienia przez planowaną inwestycję wymogu z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia WT Sąd I instancji podzielił, stanowisko organu II instancji, że wymóg ten został spełniony. Przywołany przepis nie nakazuje, aby kąt 60° był prostopadły do ściany budynku, w którym znajduje się okno, a tym samym ramiona kąta mogą być przesuwane swobodnie od jednej do drugiej krawędzi okna z zastrzeżeniem by wierzchołek tego kąta znajdował się w osi okna, zaś ramiona tego kąta nie wkraczały na ścianę. Sąd zaaprobował ten pogląd jako własny wskazując, że został on wyrażony m.in. w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., II OSK 1184/18 NSA cytowanym w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.
Sąd zwrócił uwagę, że wbrew zarzutom skargi, spełniony został w tym przypadku wymóg zachowania odległości zachodniej ściany projektowanego budynku od budynku skarżącej, równej wysokości przesłaniania 7,90 m. Poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego błędnie przez skarżącą został przyjęty jako 2,63 cm, podczas gdy jest to wysokość liczona do dolnej krawędzi drzwi balkonowych, a nie do krawędzi okna. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 25 października 2016 r., II OSK 114/15, że: "1. Z woli ustawodawcy przepisy § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.) znajdują zastosowanie do okien istniejących w przesłanianym budynku, a nie mają zastosowania do drzwi wejściowych do tego budynku. Przepisy te nie mają zastosowania do drzwi wejściowych do budynku nawet wówczas, gdy drzwi te są przeszklone. 2. Przez okno nie można rozumieć każdej powierzchni (otworu) przeszklonego. Drzwi wejściowych do budynku nie można też utożsamiać z przeszklonymi otworami służącymi doświetleniu danego pomieszczenia. Gdyby ustawodawca ochronie przewidzianej w § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.) chciał poddać także drzwi wejściowe do budynku, to przepis ten miałby inne brzmienie."
Sąd stwierdził, że drzwi balkonowe, nawet jeśli są przeszklone, mają inną funkcję aniżeli okna, stąd zastosowanie § 13 ust. 2 rozporządzenia WT, gdzie mowa jest o "poziomie dolnej krawędzi najniżej położonych okien" nie może przebiegać z uwzględnieniem dolnej krawędzi drzwi balkonowych.
Sąd za nieuzasadniony uznał zarzut skarżącej dotyczący nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ze względu na brak, w dacie jej podejmowania, pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na realizację inwestycji. Zauważył, że nie ma większego znaczenia to, że pozwolenie takie było na etapie wydawania decyzji przez organ I instancji, jak i to, że kolejne zostało uzyskane już po decyzji organu odwoławczego. Pierwsze pozwolenie, jak wynika z akt sprawy, było opatrzone terminem ważności, co w świetle przepisów składających się na podstawę prawną nie znajdowało umocowania. Termin, podobnie jak warunek czy zlecenie, mogą zostać dołączone do decyzji (jako element dodatkowy) tylko w sytuacji, w której jest ku temu wyraźne umocowanie prawne. Jeśli takiego nie ma, tak jak w tym przypadku, to termin ma charakter jedynie formalny i jego naruszenie nie rodzi skutków prawnych. Wobec tego w czasie wydawania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji pierwotne pozwolenie Konserwatora zachowywało swoją ważność, a tym samym pozwolenie na budowę nie jest obarczone wadą nieważności wiązaną z jego brakiem.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości.
Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie:
I. art. 32 ust. 1 pkt pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 a w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (tj. z dnia 26 listopada 2020r. Dz. U. z 2021 r. poz. 81) w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz.U. z 2020r. poz. 282, z późn. zm.) poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo braku uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia konserwatorskiego właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, jako że poprzednie pozwolenie utraciło ważność w momencie wydania decyzji przez organ II instancji;
II. § 13 ust. 1 i 2 w zw. z § 61 ust. 2 i § 62 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. Poz. 1422 z późn. zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż drzwi wyjściowe na balkon są drzwiami wejściowymi do budynku, do których nie stosuje się przepisów ww. rozporządzenia;
III. art. 35 ust. 1 pkt 2 Ustawy prawo budowlane w związku z § 13 ust. 1 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że projektowany budynek sytuowany w granicy działki o wysokości przewidzianej w projekcie znajduje się w prawem przewidzianej minimalnej odległości od budynku skarżącej, a w konsekwencji nie doprowadzi do ograniczenia dostępu światła dziennego, podczas gdy projektowany budynek znajduje się w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania.
Natomiast naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia skarżąca upatruje w naruszeniu art. 6, art. 7, art. 76 w zw. z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepełne i wybiórcze skompletowanie materiału dowodowego oraz art. 141 § 4 P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na wyżej wymienioną skargę kasacyjną Inwestor wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna E. C. nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez E. C. nie zwiera usprawiedliwionych podstaw.
Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie uznał, że okoliczność, iż w dniu wydania przez Wojewodę Śląskiego decyzji z 23 lutego 2021 r. uchylającej decyzję organu I instancji (decyzji Starosty Żywieckiego z 1 września 2020 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji) i zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę, inwestor nie dysponował aktualnym pozwoleniem konserwatorskim na roboty budowlane przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków, nie stanowi podstawy dla stwierdzenia nieważności wydanego pozwolenia na budowę jako rażącego naruszenia prawa – art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Obowiązek udzielenia przez organ architektoniczno-budowlany pozwolenia na budowę, które dotyczy obiektu zabytkowego wymaga przedstawienia przez inwestora aktualnego pozwolenia konserwatorskiego czyli takiego, które pozostaje w obrocie prawnym na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W okolicznościach niniejszej sprawy pierwotne pozwolenie konserwatorskie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Katowicach nr BB/393/2019 z 22 maja 2019 r. na podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru zabytków- ul. [...] dz. nr [...], [...], [...] w Ż. – zlokalizowanego na terenie staromiejskiego układu urbanistycznego Żywca, wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] w zakresie budowy budynku usługowo-mieszkalnego obowiązywało do 31 grudnia 2020 r. Było więc obowiązujące zarówno w dniu wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę (data wpływu 22 maja 2019 r.) jak i w dniu wydania decyzji odmownej przez Starostę Żywieckiego – decyzja z 1 września 2020 r. W trakcie postępowania odwoławczego pozwolenie konserwatorskie wygasło 31 grudnia 2020 r. a Wojewoda Śląski wydał pozwolenie decyzję z 23 lutego 2021 r. w chwili kiedy pozwolenie konserwatorskie już nie obowiązywało. Doszło zatem do uchybienia przepisom jednak uchybienie to nie miało znaczenia dla rozpoznania sprawy albowiem po niespełna dwóch miesiącach od jego wydania inwestor 21 kwietnia 2021 r. uzyskał ponownie pozwolenie konserwatorskie Nr BB/308/2021 na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków tożsamym z inwestycją i wygasłym pozwoleniem. Sam organ konserwatorski w uzasadnieniu udzielonego ponownie pozwolenia odwołuje się do swoich poprzednich ustaleń, które również na dzień wydania tego pozwolenia są aktualne i zadecydowały o takim samym rozstrzygnięciu tego organu. Skoro zatem podstawa faktyczna udzielenia pozwolenia konserwatorskiego nie uległa zmianie, to chwilowy jego brak nie może stanowić o wadliwości udzielonego pozwolenia na budowę. Okoliczności przemawiające za udzieleniem pozwolenia konserwatorskiego nie uległy żadnej zmianie nawet w chwili braku tego pozwolenia i istniały cały czas gdy organy architektoniczno-budowlane rozpatrywały sprawę udzielenia pozwolenia na budowę.
Można zatem stwierdzić, że uzasadnione było udzielenie pozwolenia na budowę już 23 lutego 2021 r. gdyż nie zmieniły się podstawy zgody konserwatorskiej na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku. Brak wydania formalnego pozwolenia konserwatorskiego w tym zakresie nie świadczy o braku podstaw do jego wydania na etapie wydawania pozwolenia na budowę 23 lutego 2021 r. Dwukrotnie organ konserwatorski wyraził zgodę na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku bazując na tym samym projekcie budowlanym i wskazał te same wymogi ich prowadzenia.
W ocenie NSA, w związku z powyższym doszło do uchybienia przepisom prawa lecz nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Uchybienie to nie prowadziło do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. bowiem rozstrzygnięcie organu pomimo uchybienia pozostałoby takie same.
Nie doszło też do rażącego naruszenia prawa albowiem przez cały czas postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę istniały przesłanki przemawiające za wydaniem zgody konserwatora zabytków na przeprowadzenie inwestycji w przewidziany w projekcie budowlanym sposób nie naruszający substancji zabytku. Czyli skutki społeczno-gospodarcze wydania pozwolenia na budowę z uchybieniem (brak aktualnego pozwolenia konserwatorskiego w chwili wydawania pozwolenia na budowę) dadzą się pogodzić z zasadami praworządnego państwa.
Wobec tego NSA uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 32 ust. 1 pkt pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 a w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (tj. z dnia 26 listopada 2020r. Dz. U. z 2021 r. poz. 81) w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 282, z późn. zm.).
Zdaniem NSA, niezasadny jest także zarzut wadliwej wykładni § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., brzmienie z dnia wydania zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego) w zw. z § 61 ust. 2 i § 62 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. Jak wynika z § 13 ust. 2 wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1 (§ 13), mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Skoro mowa w tym przepisie o "dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego", to niezależnie jaką funkcję przypiszemy drzwiom balkonowym, które tak jak okna umożliwią przez płaszczyznę szkła dostęp światła do pomieszczenia, czy też wentylację tego pomieszczenia, to ustawodawca jednoznacznie uznał, że parametr wysokości przesłaniania liczony jest od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego a nie od dolnej krawędzi najniżej położonych drzwi (balkonowych) budynku przesłanianego. Zatem nie można liczyć tego parametru biorąc za podstawę, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie, dolną krawędź drzwi balkonowych, które traktuje jak okna bowiem umożliwiają dostęp światła do jej mieszkania. Brzmienie § 13 ust. 2 rozporządzenia WT nie pozostawia w tym zakresie wątpliwości bowiem odnosi się wyłącznie do okien. Oczywiście w dobie dzisiejszych trendów architektonicznych, gdzie przeszklenia mogą stanowić elewację czy też znaczącą powierzchnię ścian budynku przy analizie wysokości przesłaniania będzie trzeba analizować czy dany element konstrukcyjny stanowi jeszcze okno czy już elewację aby prawidłowo wyznaczyć analizowany parametr. Jednak w niniejszej sprawie odróżnienie drzwi balkonowych od okna nie nasuwało NSA wątpliwości i wysokość przesłaniania wyliczona na 7,90 m jest wysokością wyliczoną prawidłowo.
Pogląd Sądu I instancji odnoszący się do argumentacji wskazującej na konieczność odróżnienia przy wyznaczaniu wysokości przesłaniania dolnej krawędzi okna od dolnej krawędzi drzwi wejściowych do budynku nie miał na celu przyjęcia w rozpatrywanej sprawie, że chodzi o drzwi wejściowe zamiast drzwi balkonowych. Sąd przytoczył pogląd NSA (wyrok z 25 października 2016 r. sygn. akt II OSK 114/15) aby wykazać, że nie można zamiast dolnej krawędzi okien przyjąć dolnej krawędzi drzwi w cytowanym przypadku drzwi wejściowych do budynku. Przykładowe wskazanie miało na celu wykazanie, że ustawodawca odróżnia okno od drzwi, oraz okno od każdej innej powierzchni przeszklonej.
Nie naruszono przepisów o wymaganej odległości budynku przesłaniającego od okien pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi. Z projektu zagospodarowania terenu i zamieszczonej tam analizy przesłaniania wynika, że pomieszczenie skarżącej zlokalizowane na działce 1335 znajduje się w odległości większej niż przewidziana przepisami wysokość przesłaniania, która dla zabudowy środódmiejskiej (zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia WT) może być zmniejszona nie więcej niż o połowę. Zatem skoro wysokość przesłaniania wynosi 7,90 m to odległość od budynku inwestora mogła wynosić 3,95 m. Taka minimalna odległość została zachowana bowiem planowany budynek jest w odległości 7,90 m od okien skarżącej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.