II OSK 2047/23

II OSK 2047/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący/
Marta Laskowska - Pietrzak
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 371/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-05-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 371/23 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.5.16.2022.EG w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek K. N. i W. N. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 24 maja 2023 r., II SA/Kr 371/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi P.W. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z 26 stycznia 2023 r., znak: Wl-I.7840.5.16.2022.EG, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent Miasta Krakowa (organ I instancji) decyzją z 17 stycznia 2022 r., nr 79/6740.1/2022 działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., uPb) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735; K.p.a.), zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla inwestorów: K.N. i W.N., dla zamierzenia budowlanego: budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z wewnętrznymi instalacjami w budynku: wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazu i energii elektrycznej, oraz budowa wewnętrznych instalacji na działce: kanalizacji sanitarnej do pierwszej studzienki za budynkiem, gazu, linii zasilającej, energii elektrycznej, oraz utwardzenia dojść i dojazdów do budynku na części działki nr [...] obr. [...] [...], przy ul. [...] w K., od której odwołanie wniósł P.W. W wyroku zrekapitulowano zarzuty odwołującego się.
2.2. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że powołaną na wstępie decyzją z Wojewoda Małopolski – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (Dz. U. 2022, poz. 2000) – utrzymał w/w decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że na terenie wnioskowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z powyższym dla zamierzenia inwestycyjnego wydano decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 28 października 2016 r., o ustaleniu warunków zabudowy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 24 maja 2017 r., uchyliło ją częściowo i orzekło w tym zakresie co do istoty, w pozostałym zakresie utrzymało ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w mocy. Ostatecznie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ustalono m. in. następujące parametry: wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy działki nr [...] na poziomie od 14 % do 16 %; udział powierzchni biologicznie czynnej w wysokości minimum 70 %.
2.3. Z dalszych ustaleń sądu a quo wynika, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 7 grudnia 2020 r., przeniósł decyzję o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz K.N. i W.N.
Oceniając – przywołaną powyżej decyzją Wojewody Małopolskiego – za prawidłowe udzielenie pozwolenia na budowę organ II instancji doszedł do przekonania, że w projekcie budowlanym oraz w projekcie zagospodarowania terenu zachowane zostały wymogi określone w decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. W wyroku w ślad za organem szczegółowo przywołano ustalenia odnośnie do: linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy; udziału powierzchni biologicznie czynnej; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej; układu połaci dachowych; max. wysokość projektowanego budynku; kierunku głównej kalenicy dachu; rodzaju i koloru wykończenia elewacji. Ustalono, że zaprojektowano dwa miejsca postojowe o wymiarach 5 m x 2.5 m, w odległości 3.70 m od granicy działki nr [...]. Planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany opatrzony został klauzulami potwierdzającymi, że stanowią one załącznik do zaskarżonej decyzji, zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 5 października 2021 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej o kategorii gminnej ul. K.K. [...] na działkę nr [...]. W ocenie organu II instancji zawartość projektu jest kompletna, opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu, zawiera opinię geotechniczną, załączono informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu, wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Główny projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem. Mapa do celów projektowych została sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Teren inwestycji znajduje się poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków, w strefie nadzoru archeologicznego - w rejonie stanowisk archeologicznych [...]. Prezydent Miasta Krakowa w decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązał inwestorów do zapewnienia nadzoru archeologa - wymagane jest wyprzedzająco, przed prowadzeniem prac ziemnych, uzyskanie pozwolenia w Urzędzie Ochrony Zabytków w Krakowie. Z kolei w projekcie zagospodarowania terenu jest zapis, że w trakcie budowy zapewniony zostanie nadzór archeologiczny. Działka nie znajduje się w terenach górniczych, zlokalizowana jest poza obszarami Natura 2000. W projekcie zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str. 7 pzt). Projektant obszarem oddziaływania obiektu objął następujące działki: omyłkowo [...] zamiast działki inwestycyjnej [...], oraz [...], [...] (działka odwołującego się). Budynek został usytuowany ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1.50 m od granicy działki nr [...] i w odległości 1.78 m od granicy działki nr [...]. Szerokość działki inwestorów jest zmienna i wynosi ok. 12 m. Organ przywołał § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozp. MI 2002). Ściany zewnętrzne (z pustaków ceramicznych wykończonych tynkiem) zostały zaprojektowane o odporności ogniowej REI60. Ściany i dach projektowanego budynku (kryty blachą płaską) zaprojektowano z materiałów nierozprzestrzeniających ognia (NRO). Klasę odporności pożarowej budynku określono jako E. Klasa odporności ogniowej elementów budynku: główna konstrukcja nośna R30, strop REI30. Tym samym projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, między innymi w zakresie: odległości od granic, naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, tzw. przesłaniania (§ 13 rozp. MI 2002) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 rozp. MI 2002) oraz zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej (§ 14 rozp. MI 2002).
2.4. Dalej w wyroku II SA/Kr 371/23 przywołano, że skargę na w/w decyzję Wojewody do WSA w Krakowie wniósł P.W. zarzucając naruszenie:
1/ art. 7 K.p.a. w zw. z tj. § 12 ust. 4 pkt 1 rozp. MI 2002 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb poprzez brak zweryfikowania, czy projektowany budynek jednorodzinny znajduje się w przewidzianej przez przepisy minimalnej odległości od działki nr [...] oraz działki [...] i w konsekwencji pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zasady dobrego sąsiedztwa, nie uwzględniając występujących w obszarze odziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - tj. immisji projektowanego budynku na komfort życia mieszkańców nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego, a także potencjalnego wpływu projektowanego budynku na możliwość przyszłej zabudowy na nieruchomości skarżącego jako nieruchomości sąsiedniej;
2/ art. 7 K.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 uPb - poprzez brak zweryfikowania, czy projekt budowlany spełnia wymagania przewidziane w decyzji z 28 października 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie pkt 11.1.b załącznika do tej decyzji (w brzmieniu ustalonym decyzją SKO.ZP/415/881/2016 z 24 maja 2017 r.) w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie od 14% do 16%;
3/ art. 35 ust. 2 uPb - poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez weryfikacji czy przedłożona przez inwestorów dokumentacja projektowa jest zgodna z przepisami - w szczególności § 12, § 13, § 18, § 19, § 23 oraz 271 rozp. MI 2002;
4/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i 3 K.p.a. - poprzez zaniechanie wszechstronnego i rzetelnego zgromadzenia oraz przeanalizowania materiału dowodowego, w tym dokumentów projektowych - dokumenty te, w szczególności opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu został opracowany w sposób nieczytelny i budzący wątpliwości - zawierają liczne poprawki i skreślenia, nadto wiele wyliczeń odnoszących się do kluczowych kwestii, takich jak wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, czy też odległość projektowanego budynku od działek sąsiednich; nadto powyższe zarzuty odnoszą się również do opisu technicznego do projektu architektoniczno-budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przy czym wskazany dokument posiada ręczne skreślenia w stopkach stron, gdzie wskazano, iż dokument ten był przygotowany dla zupełnie innej inwestycji (Projekt architektoniczno-budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego i szamba na dz. nr [...] w [...]); nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób fragmentaryczny, co utrudnia weryfikację poprawności wydanej decyzji;
5/ art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 136 § 1 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy oraz zgłoszonych w odwołaniu zarzutów i ograniczenie się do zreferowania postępowania administracyjnego przed organem I instancji z przytoczeniem przepisów prawa oraz bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji I instancji.
2.5. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty, w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.
2.6. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.
3.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę uwzględnił.
3.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowej kontroli projektu budowlanego. Projekt budowlany zawiera liczne odręczne dopisane fragmenty, które w ocenie sądu wojewódzkiego miejscami (fragmentami) są mało czytelne. Przede wszystkim jednak projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno-budowlany zawierają liczne skreślenia i naniesione odręcznie poprawki dotyczące, co ważne parametrów planowanej inwestycji. Sąd ten rację przyznał skarżącemu, że przy tak dużej ilości odręcznych poprawek dotyczących newralgicznych dla projektu budowlanego kwestii takich jak wskaźnik powierzchni zabudowy, wskaźnik terenu biologicznie czynnego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyk, wątpliwości należy poddać wyjaśnieniu dla jakiego zamierzenia budowlanego projekt ten sporządzono, a także kto te poprawki nanosił.
3.3. W ocenie sądu pierwszej instancji organ odwoławczy także niedostatecznie skontrolował projekt budowlany pod względem dopuszczalnego przesłaniania działek sąsiednich. Co zaś tyczy się kwestii sprzeczności części graficznej projektu z jego częścią opisową, w ocenie tegoż sądu nie do przyjęcia jest koncepcja organu, że nieścisłości te (faktycznie nie dotyczą dużych wartości) należy traktować jako uzupełnienie.
4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący P.W. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości, który oparł ją na następujących podstawach:
1) art. 174 "§ 2" (przyjdzie uznać, że chodzi o "pkt 2" – uwaga Sądu) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259; Ppsa) - naruszeniu prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 "kpa" (przyjdzie uznać, że skarżącemu kasacyjnie chodzi o K.p.a. – uwaga Sądu) – poprzez ich niezastosowanie i uchylenie jedynie decyzji Wojewody Małopolskiego w sytuacji, kiedy z dokumentacji oraz stanu sprawy wynikało jednoznacznie, że zachodzą przesłanki do uchylenia również decyzji organu I instancji, co wynika z faktu, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; w konsekwencji przyjęcie, że uchybienia dokonane w toku postępowania przed organem I instancji pomimo swojej istotności mogą być usunięte w toku postępowania przed organem II instancji - co pozbawia skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego;
2) art. 174 "§ 1" (przyjdzie uznać, że chodzi o "pkt 1" – uwaga Sądu) Ppsa - naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że nie zweryfikowano prawidłowo występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - tj. immisji projektowanego budynku na komfort życia mieszkańców nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego, a także potencjalnego wpływu projektowanego budynku na możliwość przyszłej zabudowy na nieruchomości skarżącego jako nieruchomości sąsiedniej.
4.2. Skarżący kasacyjnie wnosi o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa; względnie
2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do sądu pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania;
3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
4) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przewidzianych.
4.3. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie można przyjąć, tak jak przyjął organ II instancji, że dokumentacja jest kompletna - że część tekstowa i graficzna uzupełniają się wzajemnie. Twierdzenie takie jest bezpodstawne już tylko z tego powodu, że brak jest pewności jakiej inwestycji dotyczą dokumenty (inwestycji w Krakowie czy inwestycji w [...]). Dodatkowo "ciężko bronić tezy o wzajemnym uzupełnianiu się dokumentów", jeżeli są przygotowane w sposób nieczytelny oraz zawierającymi adnotacje niewiadomego pochodzenia. Nadto wskazuje, że organ II instancji dość swobodnie traktuje różnice oraz rozbieżności w części graficznej oraz tekstowej, czego przykładem są chociażby przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji różnice wysokości budynku: w opisie projektant podaje wysokość 7.90 m, a na rysunkach określa 7.70 m. Biorąc pod uwagę tak swobodną weryfikację parametrów zawartych w dokumentacji projektowej uzasadnione jest twierdzenie, że organ II instancji nie zweryfikował prawidłowości ustalenia wskazywanych w odwołaniu parametrów, od prawidłowości których zależy legalność inwestycji budowlanej. Mowa tutaj o kluczowych kwestiach, takich jak wskaźnik powierzchni terenu biologiczne czynnego (70,16% przy ustalonym minimalnym wskaźniku 70%), wskaźnik zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (15,78% przy dopuszczalnym przedziale 14%-16%) czy też odległość projektowane budynku od działek sąsiednich (w ujęciu § 12 ust. 4 pkt 1 rozp. MI 2002). Jest to o tyle istotne, gdyż błędy rachunkowe w zakresie wskazanych wyliczeń skutkowałby zezwoleniem na wybudowanie budynku niezgodnie z przepisami budowlanymi. Finalnie, decyzja nie uwzględnia również wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość skarżącego.
4.4. W odpowiedzi – reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika – uczestników postępowania, K.N. i W.N., na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestników kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, przeprowadzenie rozprawy na gruncie sprawy.
Zdaniem uczestników postępowania akta postępowania administracyjnego, a także uzasadnienia decyzji obu instancji jednoznacznie potwierdzają, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób należyty i całościowy, a wszelkie istotne aspekty inwestycji planowanej przez inwestorów zostały rozpatrzone, również z punktu widzenia ochrony interesów właścicieli nieruchomości sąsiadujących. Uczestnicy podważają gravamen skarżącego kasacyjnie wskazując, że jego działania nakierowane są na utrudnienie inwestorom zabudowę własnej działki.
4.5. W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącego kasacyjnie popierał wniesiony środek odwoławczy, jego argumentacje i wnioski.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
5.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).
5.3. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9) uPb, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę skarżącego kasacyjnie uczynił to zasadniczo z dwóch przyczyn: uznania złożony projekt budowlany za opatrzony licznymi i nieczytelnymi poprawkami, co uniemożliwiać ma prawidłową jego kontrolę oraz brak dostatecznego wyjaśnienia kwestii ewentualnego tzw. przesłaniania działek sąsiednich. Obie te kwestie były podniesione w zarzutach skargi, tym samym sąd pierwszej instancji uwzględnił te okoliczności, które skarżący podnosił i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Tym samym powodem uwzględnienia skargi był wzgląd na potrzebę wyjaśnienia jednego z aspektów poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, "uzasadnionych interesów osób trzecich". Niesporne przy tym jest, że inwestycja nie powoduje uszczerbku dla skarżącego w zakresie "zapewnienie dostępu do drogi publicznej".
5.4. Co do podnoszenia immisji projektowanego budynku na "komfort życia" mieszkańców nieruchomości sąsiednich, to ów "komfort" może być przedmiotem rozważań przez organy architektoniczno-budowlane wyłącznie w takich granicach, jakie wyznaczają przepisy Prawa budowlanego. Trzeba tu przypomnieć, że ów komfort nie może być utożsamiany z pozbawieniem inwestora prawa do zabudowy, wynikającym z art. 4 uPb, na co trafnie zwrócono uwagę w kwestionowanym skargą kasacyjną wyroku. Właśnie z powodu konieczności zbadania zjawiska ewentualnego przesłaniania obiektów zlokalizowanych na nieruchomościach sąsiadujących z terenem inwestycji, a więc z powodu tak rozumianego konstruktu "komfortu" sąsiadów, uchylono w postępowaniu sądowoadministracyjnym zaskarżoną decyzję, czego wszak domagał się skarżący.
Sąd Naczelny nie uznaje trafności dalszej argumentacji skarżącego kasacyjnie eksponującego potencjalny wpływ projektowanego budynku na możliwość przyszłej zabudowy na jego nieruchomości, jako nieruchomości sąsiedniej, a która to argumentacja miałaby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zwrócić uwagę wypadnie, że działka skarżącego kasacyjnie jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym. Ustalenia odnośnie kwestii przesłaniania będą przeto ważące dla ewentualnych i bliżej niesprecyzowanych zamierzeń skarżącego odnośnie właściwie przebudowy lub rozbudowy własnego budynku.
5.5. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. Uwypuklając brak uchylenia przez sąd pierwszej instancji w ramach konstrukcji z art. 135 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., skarżący jest dalece niekonsekwentny. W skardze do WSA w Krakowie nie podnoszono naruszenia tego ostatniego przepisu, skarżący nie domagał się we wnioskach skargi, aby uchylono także decyzję organu I instancji. Innymi słowy, skarżący kasacyjnie na etapie postępowania przed sądem wojewódzkim nie dowodził, aby organ odwoławczy miał orzekać po myśli art. 138 § 2 K.p.a., nadto nie dostrzegał potrzeby zastosowania takiej "głębokości" orzekania przez sąd administracyjny, aby uchylić decyzję I instancji, podnoszenie zatem aktualnie zarzutu naruszenia art. 135 Ppsa odczytywać należy jako przejaw pewnej taktyki procesowej skarżącego kasacyjnie. Sam skarżący w skardze do WSA w Krakowie naprowadzał, że projekt budowlany dotknięty jest pewną nieczytelnością, nie chodzi przeto, aby po uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji dochodzić miało do uzupełnienia dokumentacji projektowej, ale do jej doprowadzenia do takiej postaci, że projekt stanie się czytelny i pozwalający na prawidłową kontrolę udzielonego pozwolenia na budowę. Sąd wojewódzki nie przesądzał wszakże kierunku rozstrzygnięcia w sprawie po doprowadzeniu dokumentacji projektowej do stanu czytelności oraz po rozważeniu kwestii przesłaniania. Sąd Naczelny nie podziela zatem zarzutu skonstruowanego na podstawie art. 174 § 2 Ppsa.
6.1. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.
6.2. Wniosek uczestników o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach Ppsa, w tym zakresie obowiązuje ogólna reguła z art. 199 Ppsa, to zaś nakazywało oddalenie wniosku uczestników w powyższym zakresie.