II OSK 204/23

II OSK 204/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Roman Ciąglewicz
Tomasz Bąkowski /przewodniczący/
Wojciech Mazur /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 790/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-09-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61, ust. 3, art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
art. 7, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 790/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 marca 2022 r. znak SKO.ZP/415/467/2021 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania o ustalenie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 września 2021 r. nr AU-2/6730.6/10/2021 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej M. S. kwotę 1137 (tysiąc sto trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 790/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 marca 2022 r. znak SKO.ZP/415/467/2021 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania o ustalenie warunków zabudowy.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 29 września 2020 r. nr AU- 2/6730.2/536/2020 Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "utwardzenie terenu, budowa drogi wewnętrznej oraz ogólnodostępnych miejsc postojowych na działkach nr [...], [...] obr. [...]jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie".
W piśmie z dnia 27 maja 2021 r. M. S. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją podnosząc, że nie brała w nim udziału.
Decyzją z dnia 29 września 2021 r. nr AU-2/6730.6/10/2021 Prezydent Miasta Krakowa orzekł o umorzeniu wznowionego postępowania. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 marca 2022 r., znak SKO.ZP/415/467/2021.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że nieruchomość wnioskodawczyni, stanowiąca działkę nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], nie znajduje się ani w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, ale oddzielonym od terenu inwestycji wyłącznie poprzez wąski sięgacz drogowy. Jest położona po przeciwnej stronie ul. [...] w stosunku do terenu inwestycji stanowiącego działki nr [...]i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] i jednocześnie w pewnym oddaleniu od terenu inwestycji. Odległość terenu inwestycji od granic działki nr [...] obr. [...] w najbliższym punkcie wynosi ok. 22 m. i ok. 32 m od budynku mieszkalnego skarżącej położonego na tej działce (ul. [...]). Inwestycja nie jest inwestycją kubaturową, tak więc z tego powodu trudno przyjąć, że mogłaby bezpośrednio oddziaływać na nieruchomość skarżącej w sposób wpływający na możliwości czy uniemożliwiający jej zagospodarowania.
Na powyższą decyzję skargę złożyła M. S. zarzucając jej naruszenie:
- art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 140 oraz art. 144 ustawy Kodeks cywilny w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. e i lit. f, pkt 2, pkt 3 oraz § 2, a także załącznikiem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112) - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego - implikującego konieczność dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jako strony postępowania - mimo że legitymuje się takim interesem prawnym, opartym o normy prawa materialnego (cywilnego oraz administracyjnego);
- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że skarżąca nie legitymowała się interesem prawnym, stąd niemożliwe było prowadzenie wznowionego postępowania dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
- art. 105 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że w przedmiotowej sprawie uzasadnione było wydanie decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy, a także naruszenie zasady prawdy materialnej i jej gwarancji;
- art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej;
- art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie;
- art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a także w zw. z art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.) w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie wydania decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji, mimo że skarżąca powinna być stroną postępowania w tym przedmiocie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 września 2022 r., sygn. II SA/Kr 790/22, oddalającego skargę na tę decyzję wskazał m.in., że nie neguje tego, iż źródłem interesu prawnego mogą być nie tylko normy prawa materialnego administracyjnego, ale także cywilnego, w szczególności art. 140 Kodeksu cywilnego. Stwierdził, że pojawienie się nowej inwestycji będącej parkingiem wraz ze zjazdem z ul. [...] będzie generowało dodatkowy ruch samochodowy, jednakże z administracyjnych akt sprawy nie wynika, aby skala zamierzenia inwestycyjnego, a co za tym idzie uciążliwości z nim związane wykraczały poza uciążliwości związane urbanizacją tych terenów. Charakter inwestycji wskazuje jednoznacznie na to, że nie wpłynie ona na wykonywanie prawa własności na działce nr [...], w szczególności pozostanie bez wpływu na istotę prawa własności w jakiś szczególny sposób, który uzasadniałby przyznanie właścicielom tej działki statusu strony. Tym samym podzielił stanowisko zajęte przez organy obu instancji.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. S., skarżąc go w całości oraz podnosząc zarzut naruszenia:
prawa materialnego:
art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. e i lit. f, pkt 2, pkt 3 oraz § 2, a także załącznikiem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego - implikującego konieczność dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jako strony postępowania - mimo że legitymuje się takim interesem prawnym, wywodzonym z norm prawa materialnego (cywilnego oraz administracyjnego);
art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe zastosowanie oraz bezzasadne uznanie, że zasięg oddziaływania planowanej inwestycji nie uzasadnia przyznania skarżącej statusu strony w analizowanym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, mimo że zasięg, a także skala tego oddziaływania (immisje - np. hałas i zanieczyszczenia, naruszenie prawa własności, bliska odległość od nieruchomości skarżącej, charakter planowanej inwestycji oraz jej zasięg, granice obszaru analizowanego) jednoznacznie wskazuje na konieczność uznania jej za stronę postępowania.
przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) i lit. c) p.p.s.a. - przez bezpodstawne oddalenie skargi, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia;
art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że skarżąca nie legitymowała się interesem prawnym, stąd niemożliwe było prowadzenie wznowionego postępowania dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
b) art. 105 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że w przedmiotowej sprawie uzasadnione było wydanie decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania;
art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy, a także naruszenie zasady prawdy materialnej i jej gwarancji, w tym zwłaszcza uznanie, że organy obu instancji dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, aby ocenić legitymację skargową skarżącej;
art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie;
art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a - poprzez wadliwe uzasadnienie skarżonego wyroku zawierające lakoniczne oraz nieuzasadnione ustalenia, co utrudnia ocenę sposoby rozumowania Sądu I instancji oraz kontrolę instancyjną.
Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, za obie instancje.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono m.in., że Sąd I instancji całkowicie powierzchownie odniósł się do zarzutów oraz argumentacji skarżącej (w zasadzie - jedynie powielił treści z uzasadnienia decyzji organów), nie dokonał pełnej oceny konkretyzacji prawa administracyjnego przez organy, pominął istotne argumenty.
Skarżąca podała, że nie może zaakceptować sytuacji w której w jej najbliższym sąsiedztwie planowana jest znacząca i zmieniająca warunki lokalne inwestycja (wielkopowierzchniowy parking wraz z infrastrukturą towarzyszącą), wpływająca na zagospodarowanie jej nieruchomości, życie codzienne i zdrowie - a ona mimo powołania się na swój interes prawny (i skrupulatnie jego uzasadnienie przesłankami normatywnymi) - nie jest nawet uznawana za stronę tegoż postępowania.
Zgodnie ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy:
obszar, na którym planowana jest sporna inwestycja, jest obszarem wyłącznie o dominującej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej; w zasadzie nie występują tu inne funkcje, jak np. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, a także związane z nią rozległe parkingi, jak również nie występują na tym terenie samodzielne obiekty budowlane będące miejscami parkingowymi; w związku z tym, realizacja takich obiektów budowlanych niewątpliwie ingeruje w sposób zagospodarowania sąsiednich nieruchomości i zasady korzystania z nich,
planowanie inwestycji o nazwie "utwardzenie terenu, budowa drogi wewnętrznej oraz ogólnodostępnych miejsc postojowych", położonej zaledwie 22 metry od granic nieruchomości skarżącej - w sytuacji, gdy w otoczeniu występuje jedynie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - powinno zostać uznane przez organy, jako mające jednoznaczny wpływ na sposób korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości, ponieważ przemawia za tym charakter planowanego przedsięwzięcia (budowa drogi, utwardzenie powierzchni, zrealizowanie miejsc parkingowych o ogólnodostępnym charakterze), jak również niewielka odległość inwestycji od nieruchomości skarżącej, a także fakt, że jej nieruchomość nie jest i nie będzie oddzielona od planowanego przedsięwzięcia żadną naturalną, ani techniczną barierą zmniejszającą oddziaływanie,
zaplanowana inwestycja spowoduje zwiększenie ruchu drogowego w bezpośrednim sąsiedztwie, co zmniejszy bezpieczeństwo na osiedlu domów jednorodzinnych; spowoduje zwiększenie hałasu związanego z ruchem pojazdów; będzie implikować zwiększenie zanieczyszczania atmosfery w pobliżu jej nieruchomości spalinami i pyłami, spowoduje trudności z wyjazdem z nieruchomości, a także dojazdem do nich,
inwestor podzielił inwestycję na wiele mniejszych fragmentów - w celu uchylenia się od spełnienia bardziej restrykcyjnych wymogów prawnych (m.in. uniknięcia przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - tzw. zakazany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych "salami slicing", a także zaniechania powiadomienia o trwającym postępowaniu wielu podmiotów, którym przysługiwałby status strony postępowania i mogłyby chronić zarówno swój interes prawny, jak i obiektywny porządek prawny).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w granicach wyznaczonych zarzutami postawionymi w skardze kasacyjnej uznając, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy.
Zasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a także art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powiązany z przepisami art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. art. 140 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego.
Postępowanie w sprawie objętej skargą kasacyjną toczyło się w nadzwyczajnym trybie - wznowienia postępowania. Jako podstawę wznowieniową strona powołała przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - tj. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 września 2020 r. nr AU- 2/6730.2/536/2020 o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "utwardzenie terenu, budowa drogi wewnętrznej oraz ogólnodostępnych miejsc postojowych na działkach nr [...], [...]obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie".
Stwierdzić należy, że przepisy u.p.z.p. nie określają odrębnie sposobu ustalania (jak np. w Prawie budowlanym) kręgu stron w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, zatem odbywa się to na zasadach ogólnych, określonych w art. 28 k.p.a. Stosowanie do tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko że mieć interes prawny to tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. I OSK 2226/12, z 27 stycznia 2022 r., sygn. II OSK 2394/21). Tym samym stwierdzenie istnienia interesu prawnego, to nic innego jak ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Na marginesie należy podkreślić, że interes prawny może wynikać z norm nie tylko zaliczanych do prawa administracyjnego ale także do innych dziedzin prawa, w tym także do prawa cywilnego, a zwłaszcza rzeczowego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014 r., I OSK 1101/13).
W u.p.z.p, o interesie prawnym w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy mowa jest w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.. Stanowi on, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nie ma jednak jednoznacznych kryteriów, że tylko bezpośrednie sąsiedztwo z planowaną inwestycją przyznaje właścicielowi sąsiedniej nieruchomości uprawnienie do wzięciu udziału w takim postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. W pojęciu działki sąsiedniej mieszczą się nie tylko nieruchomości bezpośrednio graniczące z działką objętą wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale także te nieruchomości, które wprawdzie nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności, ale znajdują się w obszarze tworzącym urbanistyczną całość (por. wyroki NSA: z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 539/19; z 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 502/13). O posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie decyduje zatem tylko bezpośrednie sąsiedztwo z nieruchomością przewidzianą pod inwestycję, lecz okoliczności faktyczne występujących w konkretnej sprawie, tj. charakter planowanej inwestycji i zasięg jej oddziaływania, a także to, czy wprowadza bądź uzupełnia zastaną zabudowę o nowe funkcje zabudowy.
Z art. 61 u.p.z.p. wynika, że sposób zagospodarowania nieruchomości będzie zależał od sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Z zasady tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p) wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wobec tego to zabudowa na sąsiednich działkach determinuje jaka zabudowa na terenie objętym wnioskiem inwestora może powstać.
W niniejszej sprawie interes prawny skarżącej można wywieść wprost z przepisów u.p.z.p., jednak wymagało to uważnej analizy akt postępowania zakończonego decyzją Prezydent Miasta Krakowa z 29 września 2020 r. nr AU- 2/6730.2/536/2020 o ustaleniu warunki zabudowy.
Z załącznika nr [...] (wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej) do ww. decyzji z 29 września 2020 r. wynika, że w obszarze analizowanym występuje "nieliczna zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" – budynek mieszkalny (będący własnością skarżącej) o wysokości 2 kondygnacji, przykryty dachem połaciowym, dwuspadowym. Zabudowie towarzyszą drogi wewnętrzne, drogi publiczne, stanowiska postojowe, obiekty infrastruktury technicznej. Z załącznika nr [...] wynika zaś, że jedyną zabudowaną nieruchomością w obszarze analizowanym jest działka skarżącej kasacyjnie [...]. W obszarze tym znalazł się fragment ulicy [...] oraz fragment działki nr [...] oznaczonej jako dr (droga).
Ze względu na rodzaj inwestycji (utwardzenie terenu) jedynym parametrem, który ustalały organy na podstawie nieruchomościach zlokalizowanych w terenie analizowanym był wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki inwestora. Zauważyć jednak należy, że na mocy decyzji, wydanej w postępowaniu, którego skarżąca żąda, w sąsiedztwie urbanistycznym działki skarżącej pojawił się nowy rodzaj zabudowy - ogólnodostępne miejsca postojowe, czyli właściwie parking, który na tym terenie wcześniej nie występował.
Natomiast postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zostało w ten sposób skonstruowane przez ustawodawcę, że organy mają obowiązek sporządzenia charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim dla działki inwestycyjnej, w granicach tzw. obszaru analizowanego, w celu ustalenia czy zachodzi kontynuacja funkcji nowej zabudowy w stosunku do zabudowy istniejącej (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Obszar ten wyznacza się w minimalnej odległości 50 metrów (ar. 61ust. 5a). Skoro zatem odległość terenu inwestycji do granic działki będącej własnością skarżącej w najbliższym punkcie wynosi ok. 22 m. to w przypadku gdyby skarżąca kasacyjnie wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy na jakąkolwiek inwestycję na swojej działce, w obszarze analizowanym zawsze znajdzie się działki nr [...], [...]na której inwestor uzyskał warunki zabudowy dla budowy w istocie parkingu. Skoro zatem w sąsiedztwie urbanistycznym nieruchomości będącej własnością skarżącej kasacyjnie dokonano decyzją o ustaleniu warunków zabudowy zmiany sposobu zagospodarowania terenu dopuszczając inną funkcję niż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (gdyż taką funkcję ma jedyna zabudowana budynkiem działka w obszarze analizowanym) skarżąca kasacyjnie ma niewątpliwie interes prawny w tym postępowaniu.
Dodatkowo również podkreślić, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zasady jest funkcją nieuciążliwą. Natomiast planowany przez inwestora nowy rodzaj zabudowy potencjalnie wiąże się ze zwiększonym zasięgiem oddziaływania tej inwestycji na nieruchomości sąsiednie (immisje) oraz stopniem jej uciążliwości.
Dlatego też ze względu na rodzaj planowanej inwestycji, sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich a także jej sąsiedztwo z nieruchomością skarżącej kasacyjnie należało stwierdzić, że wbrew stanowisku Sądu I instancji oraz organów orzekających w sprawie posiada ona interes prawny w omawianym postępowaniu.
Z tego też względu zasady okazał się również zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. 105 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem w sprawie nie zachodziły podstawy do umorzenia wznowionego postępowania i tym samym do oddalenia skargi na decyzje które orzekały o umorzeniu wznowionego postępowania.
Zasadne tym samym okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania przez organy administracji publicznej, których to nie dostrzegł Sąd I instancji. W postępowaniu nadzwyczajnym z wniosku o wznowienie postępowania są stosowane przepisy o postępowaniu zwykłym, a więc także przepisy o postępowaniu wyjaśniającym. Zgodnie z art. 7 k.p.a., organ administracji publicznej, a więc także organ do którego złożono wniosek o wznowienie o postępowania administracyjnego, z urzędu lub na wniosek stron powinien podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w rezultacie których będzie możliwe ustalenie, czy zachodzi okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia. W drodze postępowania wyjaśniającego odbywa się także sprawdzenie, czy wnioskodawca jest, czy też nie jest, stroną postępowania, którego żąda wznowienia. W postępowaniu wyjaśniającym zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie błędnie oceniono legitymację skarżącej kasacyjnie co do możliwości żądania wznowienia postępowania, w którym bez swojej winy nie brała udziału.
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. Stwierdzając, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku, a jednocześnie uznając, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, oraz art. 135 p.p.s.a. w następstwie uchylenia wyroku Sądu I instancji rozpoznał skargę i z przedstawionych wyżej powodów ją uwzględnił, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
-----------------------
#