II OSK 2033/23

II OSK 2033/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-08-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa /sprawozdawca/
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II SA/Lu 790/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2023-04-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 790/22 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 września 2022 r., nr SKO [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 790/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA w Lublinie") oddalił skargę A. Z. (dalej: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: "Kolegium", "SKO") z 22 września 2022 r., nr SKO.41/3294/LI/2022. Decyzją tą SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Konopnica (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji") z 29 czerwca 2022 r., nr 9/22 ustalającą na wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie przenośnego wolnostojącego masztu antenowego P4 numer "[...]" wraz z infrastrukturą zasilającą na terenie działek nr [...] i [...] obręb K., gmina K.
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. Z., zaskarżając go w całości, zarzucając mu:
1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 184 ust. 1 Konstytucji RP oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 § 3 p.p.s.a. - polegające na zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji dokonania kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium co w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym uznaniem przez Sąd I instancji, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, pomimo iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarówno przepisów k.p.a. jak również przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p.") co zobowiązywało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
2) naruszenie art. 134, art. 133, art. 119 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez nierozpoznanie w całości sprawy w sytuacji, gdy WSA w Lublinie nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną a w konsekwencji:
a) wydanie wyroku bez zapoznania się i zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, b) nieprzeprowadzenie dostatecznej kontroli przez Sąd pierwszej instancji decyzji wydanych przez oba organy — Wójta oraz Kolegium,
- które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem zasadnej skargi;
3) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wójta oraz Kolegium przepisów art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 28 k.p.a. - poprzez: a) naruszenie zasady pogłębiania zaufania, zasady udzielania informacji oraz zasady wysłuchania stron w wyniku błędnego ustalenia kręgu stron postępowania toczącego się przed Wójtem co w istocie skutkowało przeprowadzeniem postępowania przed organem pierwszej instancji w sposób niebudzący zaufania stron do władzy publicznej w wyniku nieprzestrzegania zasady proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania, a także zaniechaniem należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które to naruszenia są tym bardziej rażące z uwagi na fakt, iż organy obowiązane są czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielać mają niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a Wójt obowiązany był do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, b) poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania w wyniku bezpodstawnego nierównego traktowania stron przedmiotowego postępowania naruszając tym samym zasady bezstronności oraz równego traktowania, którymi obowiązane są kierować się organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,
- które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
4) naruszenie art. 151 p.p.s.a, - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wójta oraz Kolegium przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie, a także poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, to jest obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej oraz ustalenia okoliczności mających znaczenie, w tym także uznania zgromadzonych dowodów, w szczególności w wyniku: a) niezbadania zarówno przez organ pierwszej jak również drugiej instancji, czy planowana inwestycja w rzeczywistości stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., dalej: "u.g.n.", b) zaniechania przez organ pierwszej instancji prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., pomimo iż obowiązkiem organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym jest ustalenie pełnego kręgu jego stron i czuwanie nad możliwością udziału każdej ze stron w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, c) zaniechania przez organ pierwszej instancji prawidłowego ustalenia obszaru, na który może oddziaływać planowana inwestycja, co skutkowało nie tylko wskazanym powyżej nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania, ale również całkowitym pominięciem ustalenia przez organ pierwszej instancji wpływu planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej, w tym w szczególności na jej zdrowie oraz osób wspólnie z nią zamieszkujących,
- które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem zasadnej skargi;
5) naruszenie art. 151 p.p.s.a, - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wójta oraz Kolegium przepisów art. 6 i art. 8 k.p.a. tj. zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej, poprzez brak praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji wydanie zaskarżonych decyzji wbrew przepisom prawa w wyniku zaniechania szczegółowego zbadania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz nienależytej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, co świadczy o nieprzeprowadzeniu przez WSA w Lublinie dostatecznej kontroli decyzji wydanych przez oba organy - Wójta oraz Kolegium - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem zasadnej skargi;
6) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wójta oraz Kolegium przepisów art. 107 § 3 w związku z art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej oraz niewskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie ustosunkowanie się do wniosku o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
7) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wójta oraz Kolegium przepisów art. 80 k.p.a. - poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że przedstawione przez skarżącą okoliczności umożliwiają wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo, iż organ pierwszej instancji dopuścił się w przedmiotowej sprawie szeregu uchybień związanych w szczególności z nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania oraz obszaru na który inwestycja może oddziaływać, a także zaniechał ustalenia czy planowana inwestycja w rzeczywistości jest inwestycją celu publicznego - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
8) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wójta oraz Kolegium przepisów art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., tj. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez brak prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
9) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Kolegium przepisów art. 15 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez ograniczenie się przez Kolegium wyłącznie do pobieżnej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, bez ponownego rozpoznania sprawy, w tym bez rozpatrzenia podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów i argumentacji zawartej w odwołaniu, jak również bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co skutkowało bezpodstawnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji SKO - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
10) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Kolegium oraz Wójta przepisów prawa materialnego tj. art. 50 oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n. - poprzez bezpodstawne oraz niezweryfikowane w toku postępowania uznanie, iż inwestycja, której dotyczy przedmiotowe postępowanie w istocie stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n. w sytuacji, gdy we wniosku inwestor nie zamieścił stosownego uzasadnienia wskazującego, że budowa masztu antenowego stanowi inwestycję celu publicznego, a organy bezrefleksyjnie przyjęły jego nieuzasadnione stanowisko, zaniechując przeprowadzenia przedmiotowego postępowania pod kątem ustalenia zasadności wyżej wymienionych twierdzeń - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
11) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Kolegium oraz Wójta przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 53, art. 54, art. 55, art. 56 u.p.z.p. – poprzez wydanie oraz utrzymanie w mocy decyzji Wójta w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy błędy proceduralne popełnione w toku postępowania przed organem pierwszej instancji oraz obecnie zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalają na jednoznacznie określenie, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały wszelkie przesłanki uprawniające do wydania decyzji uwzględniającej wniosek inwestora i następcze wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi;
12) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez Kolegium oraz Wójta przepisów prawa materialnego tj. art. 71 oraz art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: "ustawa ocenowa") - poprzez wydanie decyzji Wójta pomimo niezbadania czy charakter planowanej inwestycji zobowiązuje inwestora do uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie musi poprzedzać wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego;
13) naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że przedmiotowe przedsięwzięcie, jest inwestycją celu publicznego, pomimo tego, iż inwestor w złożonym wniosku nie wykazał, iż planowana inwestycja spełnia przesłanki niezbędne do uznania jej za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n.;
14) naruszenie prawa materialnego tj. art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. - poprzez nierozważenie przez Sąd pierwszej instancji, iż w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ nie dokonał prawidłowo analizy stanu faktycznego nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, zatem sąd błędnie uznał, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami u.p.z.p.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie przez WSA w Lublinie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz ponowne rozpoznanie sprawy na tym samym posiedzeniu i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Wójta; w przypadku nieuwzględnienia powyższego uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie; wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Wójta oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
3. Postanowieniem z dnia 5 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
4.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
4.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
4.4. Bezzasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące kwestii zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (zob. m. in. zarzuty z punktów 4, 7, 10, 13 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjne wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Posiada zatem status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., którego realizacja stanowi działania o znaczeniu co najmniej lokalnym. Stanowi więc inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (zamiast wielu zob. np. wyrok NSA z 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 521/08; wyrok NSA z 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1276/08; wyrok NSA z 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2338/17 oraz wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3828/19, CBOSA).
4.5. Bezzasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące kwestii związanych z ustaleniem kręgu stron oraz zapewnieniem stronom czynnego udziału w postępowaniu (zob. m. in. zarzuty z punktów 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej). Po pierwsze, skarżąca może skutecznie powoływać się tylko na naruszenie art. 28 k.p.a. polegające na naruszeniu jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, a nie na ewentualnym naruszeniu tego prawa wobec innych podmiotów, których skarżąca w danym postępowaniu nie reprezentuje. Zasad ta jest ściśle związana z tym, że prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oparte jest na zasadzie rozporządzalności (zob. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 k.p.a. Stanowisko to jest już utrwalone w orzecznictwie (zamiast wielu zob. np. wyrok NSA z 19 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1729/19; wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2080/19; wyrok NSA z 19 października 2023 r., sygn. akt II OSK 140/21 - CBOSA). Po drugie, skarżąca nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w świetle art. 53 ust. 1 u.p.z.p., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zawiadomienia na piśmie otrzymują tylko inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Po trzecie, organy nie kwestionowały tego, że skarżącej przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. W szczególności, odwołanie skarżącej zostało rozpoznane przez SKO co do istoty. Statusu skarżącej jako strony postępowania administracyjnego nie zakwestionował również WSA w Lublinie w zaskarżonym wyroku.
4.6. Bezzasadne okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zaniechania zbadania przez organy zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym z art. 71 i 72 ustawy ocenowej (zob. m. in. zarzuty z punktów 12 i 14 petitum skargi kasacyjnej). Przede wszystkim, w zaskarżonym wyroku trafnie zwrócono uwagę, że w związku z wejściem w życie w dniu 20 maja 2022 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022, poz. 1071), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Należy dodać, że zgodnie z § 2 przywołanego rozporządzenia z 5 maja 2022 r., do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy ocenowej lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym. Przywołane wyżej wyłączenie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko nastąpiło zatem z uwzględnieniem podstawowej zasady prawa czasowego, ściśle związanej z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.) a mianowicie zasady bezpośredniego działania nowego prawa (tempus regit actum). Okoliczność ta determinuje bezzasadność pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących kwestii prawidłowości ustaleń faktycznych (m. in. zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.) oraz przepisów p.p.s.a. dotyczących zasad kontroli legalności aktów administracyjnych dokonywanej przez sądy administracyjne (zob. m. in. zarzuty z punktów 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej). Dotyczy to w szczególności odległości planowanego przedsięwzięcia od miejsc dostępnych dla ludności, o których to odległościach była mowa w uchylonych przepisach rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dodać należy, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, a nie uznaniowy. Tym samym, ogólne odwołanie się do wartości wskazanych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym takich jak m. in. ład przestrzenny, ochrona środowiska, prawo własności czy też walory ekonomiczne przestrzeni, nie może stanowić samodzielnej podstawy do wydania decyzji odmownej (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 2236/23, CBOSA).
4.7. Końcowo należy podnieść, że kwestie dotyczące zgodności z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony środowiska, w tym przepisami regulującymi zasady ochrony przed polami elektromagnetycznymi, mogą być badane m. in. na etapie wydawania pozwolenia na budowę lub dokonywania oceny zgodności z prawem zgłoszenia zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.). Wówczas znana jest już bowiem dokładna lokalizacja planowanego przedsięwzięcia oraz wszystkie parametry techniczne istotne z punktu widzenia przepisów z zakresu ochrony środowiska. Zwrócić należy tu również uwagę na obowiązki wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku nałożone m. in. na podmioty prowadzące instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne lub radiolokacyjne (zob. m. in. art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54).
4.8. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzeczono, jak w sentencji.