II OSK 2031/13

II SA/Łd 734/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-04-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1839
§ 2 ust. 1 pkt 46 i 47
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2024 poz 935
art. 50 § 1, 2, art. 58 § 1 pkt 6, art. 90 § 2, art. 91 § 2, art. 151, art. 189, art. 222, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 10, art. 11, art. 29, art. 33 ust. 1, art. 34, art. 37, art. 38, art. 44 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 4, art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 1, art. 66, art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 74 ust. 3 , 3a, 4, art. 77 ust
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 15, art. 28, art. 49, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Beata Czyżewska, , Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 roku sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] z siedzibą w O., A. G., M. L., M. M., M. M.1, Regionalnego Związku [...] w S., Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B., Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Z., M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 31 lipca 2024 roku znak: SKO.4161.11.24 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. odrzuca skargi A. G. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Z.; 2. oddala pozostałe skargi; 3. nakazuje zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej A. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 12 września 2024 roku pod pozycją [...]; 4. nakazuje zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 12 września 2024 roku pod pozycją [...]. ał
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia 31 lipca 2024 r., znak: SKO.4161.11.24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w Sieradzu (dalej także: organ odwoławczy, organ II instancji, Kolegium, SKO) po rozpatrzeniu odwołania Elektrociepłowni Z. Sp. z o.o. (dalej także: Spółka, inwestor, uczestnik) od decyzji Prezydenta Miasta Z. (dalej także: organ I instancji, organ gminy) z dnia 20 marca 2024 roku, znak: ZEOŚ.6220.1.7.2021.AKo.78, orzekającej o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych w Z. na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w miejscowości Z. obręb [...]" (dalej: ITPOK, Instalacja), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) (dalej: k.p.a.), w zw. z art. 80, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1112), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i określiło środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.
Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 1 grudnia 2021 r. Spółka wystąpiła do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyżej wskazanego przedsięwzięcia.
Decyzją z dnia 20 marca 2024 r., organ I instancji odmówił uzgodnienia warunków realizacji dla planowanego przedsięwzięcia, wskazując w uzasadnieniu decyzji na jego niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ gminy zwrócił uwagę, że przeznaczone do zajęcia przez przedsięwzięcie działki o nr [...],[...],[...] objęte są uchwałą Nr XXX/322/08 Rady Miasta Z. z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego fragmentu miasta Z. Przeznaczenie terenu dla działek o nr ewid.: [...],[...] oznaczonych odpowiednio na rysunku planu symbolami 4P i 5P stanowi: a) funkcję podstawową: produkcyjną, b) funkcję dopuszczającą: składowo-magazynową i usługową, c) przeznaczenie służące działaniom polegającym na realizacji nowych budynków o funkcji zgodnej z podstawową lub dopuszczającą, z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami administracyjnymi i budynkami z pomieszczeniami technicznymi, gospodarczymi, garażami, obiektami infrastruktury technicznej oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi oraz realizacji nowych stacji transformatorowych SN/nn. Przeznaczenie terenu dla działki o nr ewid. [...] oznaczonej symbolem 6KDD stanowi: a) funkcję podstawową: prawidłowe funkcjonowanie układu komunikacyjnego i bezpośrednią obsługę przyległej zabudowy, b) funkcję dopuszczalną: realizację miejsc postojowych, ścieżek rowerowych za wyjątkiem drogi dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem 3KDD, prowadzenie sieci uzbrojenia miejskiego, w tym sieci elektroenergetycznych, c) przeznaczenie służące działaniom polegającym na utrzymaniu i modernizacji istniejących dróg: zbiorczej - 1KDZ, lokalnej - 2KDL, dojazdowych - 3KDD i 4KDD oraz na realizacji projektowanych dróg o pasach drogowych określonych liniami rozgraniczającymi: projektowanego odcinka drogi zbiorczej - 1KDZ i projektowanej drogi dojazdowej - 5KDD, w celu zapewnienia dostępności komunikacyjnej działek budowlanych do systemu dróg publicznych. W związku z powyższym dla obszaru oznaczonego w planie miejscowym symbolem "P" i "KDD" nie przewidziano w żadnym aspekcie możliwości przeznaczenia terenu dla obiektów związanych z gospodarowaniem odpadami, które to zgodnie § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404) na rysunku planu powinny być oznaczone symbolem "IO", tj. teren gospodarowania odpadami.
Nadto organ gminy stwierdził, że w obawie o dobro mieszkańców, mając na uwadze poruszone przez nich aspekty i fakty, postanowił odmówić uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W szczególności w tym aspekcie organ I instancji stwierdził, że:
Budowa, a następnie eksploatacja, planowanej ITOPK może wiązać się ze zwiększeniem ruchu samochodowego w obrębie dróg dojazdowych do instalacji. O ile ruch samochodowy w okresie budowy instalacji będzie czasowy, ograniczony okresem budowy, o tyle podczas eksploatacji ruch samochodów ciężarowych, dowożących odpady do Instalacji, może być powtarzalny. Każdego dnia, systematycznie będą dowożone odpady, stanowiące paliwo do wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej. Dojazd będzie się odbywał drogą wojewódzką nr [...],
a następnie ulicą [...] do ITPOK. Droga wojewódzka jest drogą o wysokim natężeniu ruchu samochodowego w ciągu całego dnia. Ruch ten wzmaga się jeszcze bardziej w godzinach szczytu. Ponadto droga ta przebiega przez teren, który stanowi obszar przemysłowy, co w rezultacie zwiększa ruch samochodowy poprzez koncentrację obiektów przemysłowych na rozpatrywanym obszarze. Ponadto istnieje ogólnie tendencja wzrostowa ruchu samochodowego ze względu na rozwój gospodarczy, społeczny, rozwój logistyki, e-handlu i związany z tym transport towarów, rozwój turystyki, migracje i wzrost potrzeb przewozowych ludności. Eksploatacja ITPOK doprowadzi do zwiększenia ciężkiego ruchu samochodowego w rejonie rozpatrywanej inwestycji. Wzmożony ruch samochodowy w obszarze ulicy [...], w związku z planowaną inwestycją budowy ITPOK może mieć wpływ na mieszkańców danej okolicy. Pomimo, że przedsięwzięcie jest planowane na obszarze przemysłowym, w okolicy oraz bliskim sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne. Obecny ruch samochodowy stanowi uciążliwość dla lokalnych mieszkańców, przede wszystkim ze względu na hałas. Zwiększenie ruchu samochodowego może przyczynić się do zwiększenia hałasu i dyskomfortu z tego tytułu. Hałas stanowi coraz większe zagrożenie dla współczesnego człowieka, wpływa na uszkodzenie słuchu i wywołuje skutki pozasłuchowe w postaci nerwowości, braku koncentracji, obniżenia jakości życia, wydajności pracy. Pośrednio może również wpływać na rozwój chorób u człowieka. Nasilenie hałasu, narażenie na długotrwały hałas oraz inne niedostępne percepcji ludzkiego ucha doznania, tj. infradźwięki i wibracje, drgania akustyczne powodowane przez transport samochodowy, po długim okresie oddziaływania powodują groźne dla odbiorcy skutki, często nieodwracalne. Hałas należy do poważniejszych problemów wpływających na obniżenie jakości życia oraz zdrowia mieszkańców.
Aspektem budzącym obawę mieszkańców przed budową instalacji jest wzmożone natężenie ruchu samochodowego i jego wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo ruchu drogowego stanowi istotny element w mobilności społeczeństwa. Transport drogowy obecnie postrzegany jest nie tylko przez pryzmat rozwoju oraz dobrobytu ludzkości, ale kojarzy się przede wszystkim z zagrożeniami. W badanym obszarze budownictwo mieszkaniowe znajduje się wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...], pojedyncze nieruchomości znajdują się na ulicy [...]. Dojazd samochodów do ITPOK będzie odbywał się przede wszystkim tymi drogami. Bliska odległość zabudowań od drogi, brak chodników po obu stronach ulic prowadzi do sytuacji, że mieszkańcy przemieszczając się pieszo poruszają się poboczem. Ponadto brak odpowiednio oświetlonych przejść dla pieszych stanowi wyzwanie przy przechodzeniu przez drogę wojewódzką nr [...]. Zwiększenie ruchu samochodowego w związku z uruchomieniem Instalacji może wpłynąć negatywnie na bezpieczeństwo użytkowników wspomnianych dróg. Istnieje prawdopodobieństwo, że ruch samochodowy związany z budową, a następnie z eksploatacją Instalacji, spowoduje wzrost zanieczyszczenia powietrza. Szkodliwe związki, takie jak tlenki węgla, azotu oraz pyły zawieszone PM 10 i PM2,5 emitowane są przez różne źródła: punktowe i liniowe, a jednym z nich jest nadmierny ruch samochodowy. Pomimo tego, iż pojazdy spalinowe emitują głównie tlenki, to ich wzrastająca liczba powoduje, iż udział w zanieczyszczeniu powietrza pyłami jest istotny. Na smog składają się pyły zawieszone, związki chemiczne oraz tlenki, które mogą być emitowane przez ruch samochodowy na dwa sposoby. Pierwsza możliwość związana jest ze spalaniem paliwa i jest to emisja spalinowa, gdzie związki uwalniane są wraz ze spalinami przez rurę wydechową, odpowiedzialne w głównej mierze za uwalnianie tlenków azotu i węgla. Natomiast druga to emisja poza spalinowa, w której szkodliwe związki są wytwarzane i uwalniane w wyniku ścierania się klocków hamulcowych oraz opon. Skutki tych procesów są również szkodliwe, gdyż klocki hamulcowe, a także opony podczas ścierania powodują powstawanie niebezpiecznych pyłów. Składają się one na obecność w powietrzu pyłów zawieszonych PM2,5 oraz PM10, a także związków organicznych. Same pojazdy samochodowe nie są głównym źródłem powstawania zjawiska smogu, ale są jednym z wielu czynników wpływających na skalę tego zjawiska.
Planowane przedsięwzięcie będzie instalacją przekształcającą odpady w procesie spalania. Podczas procesu nastąpi konwersja zawartej w odpadach energii chemicznej w energię cieplną zasilając sieć ciepłowniczą miasta oraz podczas wysoko-sprawnej kogeneracji odzyskiwana energia z odpadów będzie zamieniana w prąd elektryczny. Wykorzystanie odpadów komunalnych w celach produkcji równocześnie energii elektrycznej oraz ciepła sieciowego z całą pewnością może zostać uznane za pożądany i korzystny pod wieloma względami element polityki energetycznej. Niemniej jednak wątpliwość i obawę nadal budzą koszty ciepła z jakimi mieszkańcy miasta będą musieli się zmierzyć po uruchomianiu instalacji. Uruchomienie ITPOK nie gwarantuje odbiorcom ciepła sieciowego, że koszty energii cieplnej będą niższe, bądź porównywalne do obecnych. W przypadku wykorzystania ciepła odpadowego z termicznego przekształcania odpadów dla potrzeb ciepłowniczych, z ekonomicznego punktu widzenia, długoterminowe korzyści nie przeważają nad kosztami inwestycyjnymi. Instalacje są zdecydowanie droższe w budowie i eksploatacji niż inne elementy energetyki, jak np. parowe jednostki wytwórcze oparte na spalaniu węgla. Wynika to głównie z faktu, że spalanie odpadów jest procesem dużo mniej stabilnym aniżeli spalanie paliw konwencjonalnych, oraz że każda spalarnia odpadów musi być wyposażona w rozbudowane, a przez to drogie instalacje neutralizacji emisji gazowych i pozostałości stałych po procesie spalania i oczyszczania spalin. Planowane przedsięwzięcie w kogeneracji wiąże się z wieloma niepewnościami, m.in.: ceną sprzedawanej energii elektrycznej i ciepła, niepewnymi mechanizmami wsparcia oraz niestabilnymi trendami w generowaniu i zagospodarowaniu odpadów komunalnych. Ze względu na sezonowe zmiany składu odpadów komunalnych, spalarnie odpadów nie mogą pracować jako stałe źródło energii. Wahania właściwości paliwowych odpadów komunalnych skutkują fluktuacjami ilości produkowanej energii w tego typu instalacjach. Ponadto należy pamiętać, że odzysk energetyczny odpadów nie jest priorytetowym sposobem na wykorzystanie odpadów komunalnych, bowiem zgodnie z hierarchią sposobów postępowania z odpadami wyróżnia się następujące procesy: zapobieganie powstawaniu odpadów, przygotowywanie do ponownego użycia, recykling, inne procesy odzysku (w tym termiczne przekształcanie odpadów z odzyskiem energii), unieszkodliwianie (np. składowanie lub termiczne przekształcanie odpadów bez odzysku energii). Odzysk energii z odpadów należy uwzględnić dopiero po metodach polegających na ich ponownym wykorzystaniu bądź odzysku materiałowym. Zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju dużo większy priorytet w ramach nowoczesnej i kompleksowej gospodarki odpadami komunalnymi należy się odzyskowi materiałowemu aniżeli energetycznemu. Obecne działania legislacyjne koncentrują się coraz bardziej na gospodarce, o tzw. obiegu zamkniętym, której bardzo ambitnym celem jest np. osiągnięcie poziomu recyklingu materiałowego i ponownego wykorzystania odpadów komunalnych na poziomie 70% do roku 2030.
Instalacje Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych nie mogą być podstawowymi jednostkami wytwarzania ciepła, głównie ze względu na relatywnie niewielką moc oraz wysoką niestabilność w produkcji energii związaną z wahaniami składu przekształcanych odpadów. Niejednorodny i niestabilny charakter odpadów w roli paliwa powoduje, że instalacje mogą być jedynie elementem wspierającym stabilny i sprawny system zaopatrzenia w ciepło sieciowe. Planowane przedsięwzięcie będzie nowym i podstawowym źródłem ciepła w Z.. Założenie to jest zatem odwrotne do zalecanego. Obecnie działająca Elektrociepłownia Sp. z o.o. zasilana paliwem węglowym będzie jedynie instalacją wspomagającą w okresach postojów ITPOK, w czasie awarii ITPOK oraz w pracy szczytowej jako wspomaganie Instalacji. Łączne działanie obydwu instalacji w pewnych okresach czasu może spowodować kumulację negatywnych oddziaływań na jakość powietrza w postaci zwiększonych emisji.
Innym istotnym aspektem ekonomicznym jest unijny system handlu uprawnieniami do emisji EU-ETS, który jest kluczowym elementem polityki UE na rzecz walki ze zmianą klimatu oraz jej podstawowym narzędziem służącym do zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w sposób opłacalny. Unijny system handlu uprawnieniami do emisji funkcjonuje w Europie od 2005 r. Od tego czasu jest on stale modyfikowany tak, aby jak najbardziej efektywnie przyczyniać się do redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach Europejskiego Zielonego Ładu. Unijny system handlu uprawnieniami dąży do zmniejszania ilości emitowanych do atmosfery gazów cieplarnianych, a w szczególności CO2, poprzez obciążenie kosztami zanieczyszczających, którzy są zobligowani do zakupu uprawnień, które umożliwiają bezpłatną emisję ekwiwalentu CO2. Konieczność ponoszenia kosztów za produkcję zanieczyszczeń ma skłaniać do inwestycji w technologie przyjazne dla klimatu. Parlament Europejski w 2026 r. ma podjąć decyzję dotyczącą objęcia ITPOK systemem EU-ETS, które do tej pory nie były objęte tym systemem. Dodanie do systemu ETS kolejnej grupy emitorów, czyli ITPOK, jest pomysłem, który może znacznie przyczynić się do zwiększenia kosztów jakie będą musieli ponosić odbiorcy ciepła sieciowego w Z. w związku z koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów dotyczących zakupu uprawnień przez Inwestora spalarni odpadów.
Podstawowym paliwem do zasilania ITPOK, którego udział będzie największy, będzie frakcja nadsitowa, powstała po mechanicznym przetworzeniu zmieszanych odpadów komunalnych, posiadająca odpowiednią do przekształcania termicznego wartość opałową oraz palna frakcja podsitowa (kod odpadu 19 12 12). Do Instalacji będą także trafiać inne rodzaje odpadów, tj.: wysokokaloryczna frakcja energetyczna odpadów komunalnych zbieranych w sposób selektywny, która ze względu na złą jakość nie jest nadającą się do recyclingu i odzysku materiałowego, stanowiącą pozostałość po ich mechanicznym przetworzeniu (sortowaniu), tzw. paliwo alternatywne (kod 19 12 10). Działalność spalarni nie przewiduje przekształcania termicznego niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych (kod 20 03 01). W obecnej sytuacji oraz podczas eksploatacji planowanej Instalacji niesegregowane (zmieszane) odpady komunale po odbiorze z terenu Miasta będą transportowane do instalacji komunalnej w celu ich przetworzenia. Dopiero po mechaniczno-biologicznym przetworzeniu odpadów pozostałości z instalacji komunalnej będą ponownie transportowane do ITPOK. Można przypuszczać, że wskazany przepływ odpadów nie wpłynie na obniżenie kosztów zagospodarowania odpadów ponoszonych przez mieszkańców.
Na terenie województwa łódzkiego znajduje się 9 instalacji komunalnych, które będą stanowić głównych kontrahentów inwestora w dostarczaniu paliwa w postaci odpadów do ITPOK. Inwestor nie przedstawił żadnych listów intencyjnych, wstępnych umów bądź deklaracji mających na celu zapewnienie dla inwestora stałych dostaw strumienia odpadów w ilości niezbędnej do ciągłego i prawidłowego funkcjonowania ITPOK, która będzie odpowiedzialna za dostarczenie ciepła systemowego dla mieszkańców i kluczowych podmiotów gospodarczych.
System zarządzania gospodarką odpadami to wielopłaszczyznowa struktura, która powinna zapewniać zrównoważony rozwój na polu społecznym, ekonomicznym i gospodarczym. W ramach tej struktury, w oparciu o przepisy unijne i krajowe, określona została pięciostopniowa hierarchia postępowania z odpadami, która zakłada zapobieganie powstawaniu odpadów, przygotowanie do ponownego użycia, recykling, odzysk energii i unieszkodliwianie. Oznacza to, że należy przede wszystkim zapobiegać powstawaniu odpadów, następnie stworzyć warunki do przygotowania ich do ponownego użycia, kolejno recykling, w dalszej kolejności odzysk energii. I ostatecznie unieszkodliwić odpady. Zapobieganie powstawaniu odpadów i recykling należy traktować priorytetowo. Wykorzystanie odpadów na cele energetyczne również powinno się odbywać zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami, a odzysk energii z odpadów nie stanowi priorytetowego sposobu wykorzystania odpadów, stanowi drugorzędny i uzupełniający sposób ich zagospodarowania.
Bardzo dużo środków finansowych kraju zostało zainwestowanych w instalacje do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Technologia ta w obecnym systemie prawnym jest bezużyteczna, gdyż została zaprojektowana w celu przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i nie generuje recyklingu. Podobnie ITPOK wspierają i napędzają system zmieszanych odpadów komunalnych. Dlatego najistotniejszym aspektem gospodarki odpadami jest ich właściwa i staranna segregacja u źródła. Należy stworzyć stabilny fundament w postaci gromadzenia czystych surowców wtórnych. Ponadto należy kłaść nacisk na zmniejszenie ilości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, aby w uproszczeniu zminimalizować ilość odpadów resztkowych i osiągnąć wymagane poziomy recyklingu. Obecna nadpodaż paliwa w postaci odpadów powstałych po mechaniczno-biologicznym przetwarzaniu jest wynikiem niskiego poziomu selektywnej zbiórki. Należy to czym prędzej zmienić, przede wszystkim po to aby zrealizować cele stawiane na szczeblu europejskim oraz dla dobra gospodarki poprzez racjonale wykorzystanie zasobów, zmniejszenie zużycia energii oraz redukcję zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska. Obecnie należy inwestować w recykling.
Istotnym aspektem gospodarki odpadami jest wprowadzenie modelu gospodarki o obiegu zamkniętym, której ideą jest wprowadzenie gospodarki cyrkularnej czyli takiej, w której surowce są wykorzystywane w kolejnych procesach wytwórczych, co ma wpływ na zmniejszenie zużycia surowców oraz zapotrzebowanie na energię. Zatem zasoby, które pozyskujemy staramy się użytkować jak najdłużej, zaś po ich zużyciu poddajemy je recyklingowi. Gospodarka o obiegu zamkniętym przyjmuje odejście od termicznego przekształcania odpadów stawiając za priorytet ograniczenie wytwarzania i recykling.
Wprawdzie termiczne przekształcanie odpadów prowadzi do redukcji ilości pozostałości po przetwarzaniu niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz odzysk energii, jednak generuje odpady wtórne w postaci żużla, popiołów oraz pyłów i pozostałości poreakcyjnych z instalacji oczyszczania spalin. Wtórne odpady również wymagają dalszego zagospodarowania, a ze względu na zawartość metali ciężkich muszą być traktowane jak odpady niebezpieczne. Ponadto w wyniku niepełnego spalenia odpadów w popiele i żużlu mogą wystąpić niedopały tworzyw sztucznych, które niosą za sobą ryzyko spowodowania pożaru. Ponadto niedopały aluminium wchodząc w reakcje z wodorem mogą tworzyć mieszankę wybuchową podczas sezonowania popiołu.
Pomimo zastosowania nowoczesnych technologii i specjalistycznych filtrów, istnieje prawdopodobieństwo, że nie wyeliminuje się w 100 % szkodliwych związków chemicznych emitowanych w procesie spalania. W przypadku budowy i uruchomienia nowej spalarni należy brać pod uwagę wiele czynników, które muszą zostać dostosowane do specyfiki procesu spalania odpadów komunalnych. Nie można jednoznacznie określić jaki proces spalania pozwoli na takie jego zoptymalizowanie, by zbliżyć go do ideału termodynamicznego - spalania całkowitego i zupełnego (tj. takiego spalania, w którym cała substancja palna zawarta w paliwie ulegnie utlenieniu, a gazy odlotowe z procesu spalania nie będą zawierać substancji palnych). Za istotne aspekty eksploatacyjne należy uznać: rozruch i wyłączenie instalacji, kontrolę warunków pracy i emisji, problem korozji, remonty i ewentualne awarie.
Proces spalania tak niejednorodnego materiału jakim są odpady komunalne, jest źródłem emisji do atmosfery wielu substancji chemicznych, wśród których niejednokrotnie występują substancje toksyczne, rakotwórcze itp. Ponadto, obecność w spalanych odpadach substancji niepalnych, w tym również elementów zawierających metale powoduje ich emisję do atmosfery. Metale te zawarte są głownie w pyle emitowanym z procesów spalania. Niektóre z metali, takie jak rtęć, arsen czy selen mają zdolność do samodzielnej emisji w postaci par.
Podnoszona przez mieszkańców kwestia spadku cen nieruchomości - w obszarze 100 m od planowanego przedsięwzięcia zasługuje na rozważenie i uwzględnienie. Sprzeciw społeczeństwa i ich obawa o własny majątek nie może być aspektem drugorzędnym.
ITPOK to inwestycja, która budzi duży opór społeczny wynikający miedzy innymi z obawy przed zamieszkiwaniem w bliskiej odległości od instalacji. Mieszkańcy, którzy w ramach udziału społeczeństwa podnosili powyższą kwestię, w terminie składania wniosków i uwag informowali organ gminy, że stracili potencjalnego kupca swojej działki ze względu na plan budowy spalarni. Można domniemywać, że w konsekwencji budowy i eksploatacji ITPOK możliwość sprzedaży nieruchomości może być utrudniona lub niemożliwa, co stoi w sprzeczności z interesem społecznym.
Pomimo że regulacje nie zabraniają realizacji inwestycji ITPOK blisko budynków mieszkalnych to obecna sytuacja budzi obawy z uwagi, iż najbliżej położony budynek mieszkalny znajduje się w odległości ok. 10 m od granicy terenu przedsięwzięcia. Odległość kolejnych budynków to około 50 m. Istnieje więc realna szansa, że mieszkańcy będą mieć tuż przy nieruchomości instalację, która będzie uciążliwa z uwagi na emisję zanieczyszczeń, możliwość występowania uciążliwości zapachowych.
Sąsiedztwo spalarni odpadów może przekreślić plany kupna i sprzedaży działek, nie tylko w obrębie Instalacji, ale również na terenie Miasta, ogólnie ujmując ze względu na negatywny wpływ na komfort życia mieszkańców.
Pomimo że nowoczesne ITPOK nie powinny generować nieprzyjemnych zapachów, hałasu, to powstają jednak takie spalarnie, które nie przestrzegają wszystkich restrykcyjnych przepisów, dlatego obawa mieszkańców zasługuje na uwzględnienie.
Kupno nieruchomości w pobliżu spalarni odpadów, może być nietrafioną inwestycją, podobnie jak kupno nieruchomości w pobliżu np. lotniska, czy stacji kolejowej. Pomimo różnej specyfiki przytoczonych przykładów i wpływu inwestycji na komfort życia w danym miejscu to jednak sąsiedztwo spalarni odpadów budzi największy opór społeczny.
Przed Miastem stoi szereg wyzwań mających na celu spowolnienie postępującego procesu wyludnienia, zahamowanie migracji wewnętrznej i poprawę jakości życia. Działania w obszarze zarządzania niezmiennie skupiają się na minimalizowaniu słabych stron, identyfikowaniu wszelkich zagrożeń oraz wzmacnianiu mocnych stron i wykorzystywaniu wszystkich szans. Zmiany przestrzeni polegające na systematycznej przebudowie i modernizacji sukcesywnie mają podnosić jakość przestrzeni publicznych w mieście oraz rozwijać tereny zielone. Głównym celem jest dążenie do tego, aby miasto było odbierane jako atrakcyjne, innowacyjne, bezpieczne, uporządkowane, spójne, ładne i estetyczne. Przestrzeń miejska ma służyć aktywnemu spędzaniu wolnego czasu, integracji i dawać możliwość odpoczynku oraz poczucie tożsamości dla mieszkańców. Obowiązek ochrony jakości powietrza i dążenia do jej poprawy przez władze publiczne wynika z artykułów 5 i 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r.
Istnieje obawa, że budowa ITPOK nie wpisuje się w tą wizję. Bezpieczeństwo zamieszkujących w pobliżu osób, prawidłowe funkcjonowanie, negatywne oddziaływanie na zdrowie ludzi i środowisko, możliwe awarie są podnoszone w dużej mierze przez mieszkańców. Lokalizacja nieruchomości często jest dla potencjalnych kupców ważniejszym kryterium wyboru niż jego cena. Od tego, w jakim miejscu znajduje się upatrzona nieruchomość, będzie zależeć w dużej mierze komfort przyszłego życia. Człowiek ma prawo do domu w znaczeniu nie tylko prawa do przestrzeni fizycznej, ale również do spokojnego korzystania z niej. Naruszenie prawa do poszanowania domu to nie tylko bezprawne wtargnięcie do niego. Obejmuje ono także narażenie na hałas, emisje, wyziewy lub inne formy ingerencji.
Obiekty takie jak instalacje termicznego przekształcania odpadów komunalnych powinny powstawać na terenach oddalonych od skupisk ludzkich, tak by minimalizować oddziaływanie na zdrowie i warunki życia ludzi, w odległości co najmniej kilku kilometrów od zabudowań mieszkalnych.
W zakresie zdrowia należy mieć na uwadze, że w procesie spalania odpadów komunalnych mogą powstawać szkodliwe dioksyny, furany i bifenyle. Postęp technologiczny oraz zaostrzenia przepisów dotyczących dopuszczalnych emisji tych związków przyczynił się skutecznie do zmniejszenia ich emisji do środowiska. Niemniej jednak trudno mówić o całkowitym wykluczeniu tych związków przedostających się do środowiska naturalnego oraz negatywnie wpływającego na zdrowie ludzi.
W spalarniach monitorowane są tylko najczęściej występujące substancje. Mnogość stosowanych preparatów powoduje emisję wielu substancji w różnych ilościach. Często trudno przewidzieć jakie związki są emitowane, zwłaszcza, że wysoka temperatura sprzyja różnym reakcjom, stapianiu, powstawaniu żużli. Według złożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na etapie eksploatacji przedsięwzięcia wraz ze spalinami z komina, ale i poprzez popioły i żużle pozostałe po spalaniu, wydostawać się będzie całe spektrum związków chemicznych, w tym nie tylko dwutlenek węgla i para wodna ale również wykazujące właściwości toksyczne związki nieorganiczne i organiczne. Pomimo wyposażania spalarni w coraz to bardziej złożone urządzenia do redukcji zanieczyszczeń, nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie toksycznych odpadów i emisji. Pozostałości z procesu spalania gromadzą wszelkie związki chemiczne, które zawierały odpady przed spaleniem oraz nowe, powstałe w trakcie procesu spalania.
Budowa spalarni odpadów wiąże się z poważnymi obawami społecznymi, które mogą mieć szkodliwy wpływ na zdrowie psychiczne, fizyczne a także emocjonalne mieszkańców.
W Polsce nie ma ustawy określającej uciążliwość zapachową powietrza, co sprawia, że formalnie nie można określić, jaki jej poziom jest dopuszczalny i tym samym bezpieczny dla zdrowia ludzi. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że badania dotyczące emisji lotnych związków organicznych pochodzących z zakładów termicznego przekształcania odpadów komunalnych wykazały szerokie spektrum substancji chemicznych. Odpady komunalne podczas transportu mogą stanowić istotne źródło emisji substancji potencjalnie uciążliwych zapachowo.
W zakresie hałasu należy mieć na uwadze, że budowa i eksploatacja spalarni odpadów, w aspekcie jej oddziaływania akustycznego może wykraczać poza zwykłą niedogodność, co w konsekwencji może zwiększyć poziom stresu, a ostatecznie może powodować różne problemy zdrowotne.
Dodatkowo sytuacją stresową dla mieszkańców może być ryzyko wystąpienia awarii ITPOK. Inwestor nie jest w stanie zagwarantować, iż nie nastąpi awaria i wiążące się z nią konsekwencje. W raporcie inwestor podaje, że "w przypadku wystąpienia awarii w postaci pożaru wystąpi zagrożenie o charakterze lokalnym" oraz "wyposażenie ITPOK w systemy automatyczne, przeciwdziałające zakłóceniom, pozwolą na uniknięcie sytuacji awaryjnych bądź pozwolą na szybkie reagowanie w przypadku ich wystąpienia, oraz powodujące zatrzymanie funkcjonowania Instalacji w przypadku awarii lub przekroczeń dopuszczalnych poziomów emisji i tym samym ograniczające skutki awarii". Należy brać również pod uwagę, iż ITPOK "wyposażony będzie w automatyczny system podawania odpadów, pozwalający na zatrzymanie ich podawania w przypadku, gdy ciągłe pomiary pokazują, że jakakolwiek dopuszczalna wielkość emisji została przekroczona z powodu zakłóceń lub awarii urządzeń ochronnych ograniczających emisję do powietrza". Powyższe zapisy wskazują jednoznacznie, iż nie można wyeliminować awarii Instalacji oraz związanego z tym zagrożenia. W przypadku awarii systemu filtrów, niebezpieczne cząsteczki przedostaną się do powietrza.
Obecnie funkcjonujące spalarnie na całym świecie nie są wolne od poważnych awarii, skutkujących negatywnym wpływem na środowisko, faunę i florę oraz ludność.
Jak wskazano, od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu zarzucając jej naruszenie:
1) art. 80 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1112), dalej "u.o.ś.", poprzez bezpodstawny brak wydania przez organ I instancji decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia i nieuprawnioną odmowę wydania tejże na rzecz Spółki, podczas gdy decyzja środowiskowa jest decyzję związaną, co oznacza, że wobec spełnienia wszelkich przesłanek określonych w ustawie środowiskowej, co miało miejsce w niniejszej sprawie;
2) art. 80 ust. 2 u.o.ś. w zw. z uchwałą Nr XXX/322/08 Rady Miasta Z. z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Miasta (dalej "m.p.z.p.") w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez:
a) błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie, że Spółka nie planuje zabudowy dz. nr [...],[...],[...] i teren ten pozostawi w tej samej funkcji co obecnie, tj. transportowej w obrębie działki nr [...] oraz jako pas zielni izolacyjnej w odniesieniu do bocznicy kolejowej i obiektów przemysłowych Elektrociepłowni Z. oraz planowanego ITPOK w obrębie działek nr [...],[...], w konsekwencji czego planowany sposób zagospodarowanie nie może zostać uznany za niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
b) nieprawidłowe przyjęcie, że dla terenu obejmującego dz. nr [...],[...],[...] "nie przewidziano w żadnym aspekcie możliwości przeznaczenia terenu dla obiektów związanych z zagospodarowaniem odpadów", podczas gdy gospodarowanie odpadami dopuszczalne jest co do zasady na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną, co bezpodstawnie neguje organ I instancji;
3) art. 80 ust. 2 u.o.ś. w zw. z art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1130) (dalej: u.p.z.p.), art. 140 Kodeksu cywilnego, a także art. 20, art. 21, art. 22 i 64 Konstytucji RP, poprzez dokonanie błędnej wykładni postanowień planu miejscowego, a przy tym niezastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, co doprowadziło do niezgodnego z prawem, nieuzasadnionego interesem publicznym, ograniczenia przysługującego Spółce prawa do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z jej zamierzeniem;
4) art. 80 ust. 1 i ust. 2 u.o.ś. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak dokonania należytej oceny materiału dowodowego przez organ I instancji i błędne przyjęcie, iż w stanie faktycznym sprawy zaktualizowały się przesłanki wydania decyzji odmownej, podczas gdy obowiązkiem organu była całościowa ocena materiału dowodowego, a w szczególności dowodu o szczególnym charakterze, jakim jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi w niniejszej sprawie do wniosku, że realizacja przedsięwzięcia spełnia normy prawne, gwarantujące ochronę środowiska oraz życia lub zdrowia ludzi, jak również potwierdza, że w stanie faktycznym sprawy nie zaktualizowały się przesłanki umożliwiające wydanie decyzji odmownej, w szczególności podstawy tej nie mogą stanowić niżej wskazane quasi-prawne i pozaprawne, po wielokroć nieprawdziwe okoliczności:
a) zwiększenie ruchu samochodowego w trakcie budowy i eksploatacji ITPOK, jego wpływ na oddziaływanie akustyczne, bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz wzrost zanieczyszczenia powietrza;
b) niepewność co do ostatecznej wysokości kosztów ciepła i energii "z jakimi mieszkańcy Miasta Z. będą musieli się zmierzyć po uruchomieniu ITPOK" i przywoływana na powyższe dalece niepewna okoliczność jakoby Parlament Europejski w 2026 r. miał podjąć decyzję dotyczącą objęcia spalarni odpadów systemem EU-ETS, co oznaczać może, że zwiększą się koszty jakie będą musieli ponosić odbiorcy ciepła sieciowego w Z.;
c) przypuszczenia, że "planowany przepływ odpadów (przetwarzanie ich w ITPOK - wyjaśnienie własne) nie wpłynie na obniżenie kosztów zagospodarowania odpadów ponoszonych przez mieszkańców";
d) ogólnikowe i nieprawdziwe wskazania, że spalarnie odpadów nie mogą być podstawowymi jednostkami wytwarzania ciepła, ze względu na niewielką moc oraz wysoką niestabilność w produkcji energii związaną z wahaniem przekształcanych odpadów;
e) brak "przedstawienia listów intencyjnych, wstępnych umów bądź deklaracji mających na celu zapewnienie dla Inwestora stałych dostaw strumienia odpadów w ilości niezbędnej do ciągłego i prawidłowego funkcjonowania ITPOK";
f) twierdzenia na temat sposobu prowadzenia gospodarki odpadami w skali globalnej, mianowicie, że odzysk odpadów nie stanowi priorytetowego sposobu wykorzystania odpadów i należy "stworzyć stabilny fundament w postaci gromadzenia czystych surowców wtórych", "kłaść nacisk na zmniejszenie ilości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych", połączony z rekomendacjami by "obecnie należało inwestować w recykling" i odejść "od termicznego przekształcania odpadów stawiając za priorytet ograniczenie wytwarzania i recykling";
g) możliwość generowania przez ITPOK odpadów wtórnych m.in. "w postaci żużla, popiołów oraz pyłów i pozostałości poreakcyjnych z instalacji oczyszczania spalin";
h) prawdopodobieństwa, że nie wyeliminuje się w 100% szkodliwych związków chemicznych emitowanych w procesie spalania i "trudno przewidzieć jakie związki są emitowane" albowiem "w spalarniach monitorowane są tylko najczęściej występujące substancje";
i) kwestia spadku cen nieruchomości w obszarze 100 m od planowanego przedsięwzięcia i przypuszczenie jakoby budowa i eksploatacja ITPOK miała utrudniać możliwość sprzedaży nieruchomości;
j) położenie w bliskości budynków mieszkalnych, z powołaniem okoliczności, że najbliżej położony budynek mieszkalny znajduje się w odległości ok. 10 m od granicy przedsięwzięcia oraz wyrażeniem przekonania, że instalacje do termicznego przekształcania odpadów komunalnych "powinny powstawać na terenach oddalonych od skupisk ludzkich";
k) możliwość generowania uciążliwości zapachowych i hałasu bowiem pomimo "iż nowoczesne ITPOK nie powinny generować nieprzyjemnych zapachów, hałasu, to powstają jednak takie spalarnie, które nie przestrzegają wszystkich restrykcyjnych przepisów, dlatego obawa mieszkańców zasługuje na uwzględnienie";
I) obawa, że budowa ITPOK nie wpisuje się w wizje atrakcyjnego, innowacyjnego, bezpiecznego, uporządkowanego, spójnego, ładnego i estetycznego miasta, co jest celem władz samorządowych;
m) okoliczność, że "budowa spalarni wiąże się z poważnymi obawami społecznymi, które mogą mieć szkodliwy wpływ na zdrowie psychiczne, fizyczne, a także emocjonalne mieszkańców", a dodatkowo sytuacją stresową może być ryzyko wystąpienia awarii ITPOK, bowiem "Inwestor nie jest w stanie zagwarantować, iż nie nastąpi awaria i wiążące się z nią konsekwencje";
n) przekonanie, że "wybór lokalizacji i technologii powinien uzyskać akceptację społeczną", a "zastosowanie technologii spalania odpadów musi być uzasadnione ekonomicznie, ekologicznie i społeczne";
o) przekonanie, że "Inwestor, pomimo próby przedstawienia i wyjaśnienia wszelkich aspektów środowiskowych związanych z przedsięwzięciem, nie wyjaśnił dostatecznie wnikliwie wszelkich zagadnień i wątpliwości, co budzi obawę organu czy planowane przedsięwzięcie nie będzie miało znacząco negatywnego wpływu na środowisko i jego ochronę oraz zdrowie i bezpieczeństwo ludzi";
5) art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interes stron postępowania przez celową, pozbawioną podstaw prawnych i rażąco sprzeczną z tymi przepisami odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowiska organów współdziałających, obligowały organ I instancji do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia;
6) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez brak należytego umotywowania przez organ I instancji wydanego rozstrzygnięcia, a w rezultacie sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający odkodowanie przyczyn, ze względu na które organ I instancji nie uznał za wiarygodne dowodów w postaci raportu o oddziaływaniu Przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowiących dokumenty urzędowe stanowisk organów współdziałających, w tym wiążących organ I instancji uzgodnień, podczas gdy obowiązkiem organu I instancji było uzasadnienie zaskarżonej decyzji w taki sposób, by możliwe było zweryfikowanie wszelkich podstaw leżących u jej wydania,
7) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ I instancji wyrażonej w tym przepisie zasady legalności polegające na wydaniu decyzji w sposób rażąco naruszający przepisy prawa materialnego i procesowego.
Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.
Decyzją wskazaną na wstępie organ odwoławczy ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji przypomniał, że wnioskiem z dnia 29 listopada 2021 r. (data wpływu 1 grudnia 2021 r.) Spółka wystąpiła do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia. W przekonaniu organ II instancji tak opisane przedsięwzięcie należy zaliczyć, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 46 i 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r., poz. 1839 z późn. zm.), dalej "rozporządzenie", które wymieniają (pkt 46) instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r., poz. 2389, z późn.) oraz (pkt 47) instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r., poz. 2389, z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.ś., dla których raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjnie wymagany. Organ odwoławczy zauważył, że na podstawie mapy z zasięgiem oddziaływania organ I instancji ustalił liczbę stron postępowania - właścicieli działek przyległych do miejsca planowanej realizacji przedsięwzięcia - która przekroczyła 10 a imienny wykaz właścicieli działek z zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia został ustalony na podstawie posiadanych danych z ewidencji gruntów.
O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia planowanego przez Spółkę organ zawiadomił strony postępowania poprzez obwieszczenie w trybie art. 49 k.p.a. Obwieszczenie z dnia 3 stycznia 2022 r. zostało zamieszone w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta.
W dniu 11 stycznia 2022 r. organ I instancji na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 u.o.ś. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P., Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Marszałka Województwa Łódzkiego o wydanie opinii oraz uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia, o czym strony niniejszego postępowania zostały zawiadomione w stosownym obwieszczeniu z tej samej daty.
Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia 17 stycznia 2022 r., przekazał wystąpienie organu I instancji wg. właściwości do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z.
Pismem z dnia 28 lutego 2022 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 25 lutego 2022 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 23 marca 2022 r.
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia i określił warunki wymagane przy jego realizacji oraz przedstawił stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2022 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem higienicznym i zdrowotnym.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie oraz określił warunki wymagane przy jego realizacji, a także przedstawił stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.
Pismem z dnia 23 czerwca 2022 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 20 czerwca 2022 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 27 lipca 2022 r.
Pismem z dnia 22 sierpnia 2022 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2022 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 29 sierpnia 2022 r.
Pismem z dnia 27 września 2022 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 23 września 2022 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 14 października 2022 r.
Pismem z dnia 28 października 2022 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 26 października 2022 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 21 listopada 2022 r.
Pismem z dnia 9 listopada 2022 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 7 listopada 2022 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 16 marca
2023 r.
Pismem z dnia 23 maja 2023 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 22 maja 2023 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 28 czerwca 2023 r. wraz z ujednoliconą wersją raportu oddziaływania na środowisko (w dniu 17 lipca 2023 r. złożono erratę do raportu obejmująca sprostowania oczywistych omyłek pisarskich).
Pismem z dnia 28 lipca 2023 r., organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - w związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 25 lipca 2023 r. Uzupełnienie raportu zostało przekazane przez Spółkę do organu I instancji w dniu 28 sierpnia 2023 r.
Postanowieniem z dnia 8 września 2023 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki wymagane przy jego realizacji, wskazując jednocześnie, że traci moc uzgodnienie zawarte w postanowieniu z dnia z 9 czerwca 2022 r.
Marszałek Województwa Łódzkiego w opinii z dnia 12 września 2023 r., zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia.
W toku uzgodnień i opiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia uzupełnienia raportu przedkładane przez Spółkę były następnie przekazywane biorącym udział w postępowaniu organom współdecydującym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. konsekwentnie podtrzymywał stanowisko przedstawione w opinii z dnia 14 czerwca 2022 r., ostatecznie w opinii z dnia 28 września 2023 r., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. postanowieniem z dnia 23 listopada 2022 r., uzgodnił realizację przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie oraz przedstawiał stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, a następnie podtrzymał wyrażone w wymienionym postanowieniu uzgodnienie - ostatecznie w piśmie z dnia 11 września 2023 r.).
Organ odwoławczy zauważył, również że obwieszczeniem z dnia 16 października 2023 r. organ I instancji podał do publicznej wiadomości informację o możliwości składania uwag i wniosków w postępowaniu w ramach udziału społeczeństwa w terminie od dnia 18 października 2023 r. do dnia 16 listopada 2023 r. oraz wyznaczył na dzień 9 listopada 2023 r. rozprawę otwartą dla społeczeństwa.
Dalej, powołując się na przepisy art. 59 ust. 1 u.o.ś. (w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji z dnia 13 lipca 2023 r. - w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2023 r., poz. 1890) oraz art. 80 ust. 1, art. 82, art. 85 ust. 2 u.o.ś. i § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia, organ zauważył, że inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i na żądanie organu I instancji dokonał jego uzupełnień a analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zarzuty podniesione w odwołaniu są w najistotniejszym zakresie zasadne, a organ I instancji nie miał podstaw do odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia.
Organ zauważył, że we wnioskach odwołania Spółka wnosiła również o wydanie decyzji kasatoryjnej, jednakże uznał, że podstawowym obowiązkiem organu drugiej instancji, wynikającym z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest dążenie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji. W ocenie organu odwoławczego są natomiast ku temu wszelkie podstawy - zarówno w aspekcie faktycznym, jak i prawnym, gdyż materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na dokonanie kompleksowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś samo postępowanie środowiskowe zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymagań u.o.ś., w tym z uwzględnieniem konieczności zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu.
Organ odwoławczy zgodził się z argumentacją Spółki, że wskazane przez organ I instancji przyczyny wydania decyzji odmownej nie mogą uzasadniać takiego rozstrzygnięcia na gruncie przepisów u.o.ś. Sprzeciw społeczny nie stanowi bowiem przesłanki uzasadniającej odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ przywołał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, iż sprzeciw lokalnej społeczności nie stanowi normatywnej podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ wydający decyzję środowiskową ma oczywiście obowiązek zapewnić udział społeczności lokalnej w postępowaniu, może ona składać uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji środowiskowej organ powinien wskazać w jaki sposób zostały one wzięte pod uwagę. Stanowisko organu, że obawy okolicznych mieszkańców wobec realizacji inwestycji, która w ich ocenie będzie negatywnie wpływać na poziom życia, mogą prowadzić do wydania decyzji odmownej, nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Protesty społeczne kierowane przeciwko inwestycji należy ocenić, by poznać ich powód, jednak wystąpienie protestów nie powoduje automatycznie, że organ powinien uzyskać społeczną akceptację przedsięwzięcia. W sytuacji stawiania zamierzeniu inwestycyjnemu konkretnych zarzutów popieranych dowodami i podnoszenia istotnych dla oceny oddziaływania na środowisko okoliczności należy je wyjaśnić. Innymi słowy, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być rozumiane jako swoiste referendum, czy głosowanie nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji. Także skala protestów nie może być warunkiem przesądzającym o ustaleniu bądź nieustaleniu środowiskowych uwarunkowań (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2031/13, publ. LEX nr 1667370; wyrok NSA z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 339/15, publ. LEX nr 2102273; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Go 864/19, publ. LEX nr 2837706; wyrok WSA w P. z dnia 24 września 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 249/21, publ. LEX nr 3310264; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 90/18, publ. LEX nr 2507689).
Dysponując raportem oddziaływania na środowisko, którego treści organ I instancji nie kwestionował, a także niezbędnymi uzgodnieniami i opiniami, organ I instancji miał obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Decyzja ta nie jest bowiem decyzją uznaniową, lecz typową decyzją związaną, co oznacza, że organ właściwy w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach nie ma swobody wyboru konsekwencji prawnych w określonym stanie faktycznym i prawnym z jednoczesnym wyważeniem słusznego interesu strony i interesu publicznego. Organ odwoławczy w pełni podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 285/13, LEX nr 1333585; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1699/21, LEX nr 3342380; wyrok WSA w P. z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 1/21, LEX nr 3231961), że przesłanki odmowy wydania uwarunkowań polegać mogą wyłącznie na; niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.o.ś), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.o.ś.), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.o.ś, wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 u.o.p. (art. 81 ust. 2 u.o.ś.), wykazaniu, że przedsięwzięcie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 u.o.ś.). Organ odwoławczy podniósł, iż jeśli żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że nie można zgodzić się z przedstawionym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, w myśl którego planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami m.p.z.p. Zwrócił uwagę, że projektowany ITPOK ma być położony na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w miejscowości Z. obręb [...]. Spośród wymienionych działek m.p.z.p. objęte są działki o nr [...],[...],[...], pozostałe działki znajdują się na obszarach nieobjętych planem. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu planu wynika, że:
1) działki o nr ewid.: [...], [...] są oznaczone na rysunku planu odpowiednio symbolami 4P i 5P (tereny zabudowy produkcyjnej) dla których plan przewiduje następujące ustalenia:
a) funkcję podstawową: produkcyjną,
b) funkcję dopuszczającą: składowo-magazynową i usługową,
c) przeznaczenie służące działaniom polegającym na realizacji nowych budynków o funkcji zgodnej z podstawową lub dopuszczającą, z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami administracyjnymi i budynkami z pomieszczeniami technicznymi, gospodarczymi, garażami, obiektami infrastruktury technicznej oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi oraz realizacji nowych stacji transformatorowych SN/nn,
2) działka o nr [...] jest oznaczona symbolem 6KDDw (tereny dróg wewnętrznych), dla których plan określa:
a) funkcję podstawową: prawidłowe funkcjonowanie układu komunikacyjnego i bezpośrednią obsługę przyległej zabudowy,
b) funkcja dopuszczalną: prowadzenie sieci uzbrojenia miejskiego, w tym sieci elektroenergetycznych,
c) przeznaczenie służące działaniom polegającym na realizacji projektowanych dróg wewnętrznych: 6KDDw i 7KDDw o pasach drogowych określonych liniami rozgraniczającymi, w celu zapewnienia dostępności komunikacyjnej działek budowlanych do systemu dróg publicznych oraz utrzymaniu i modernizacji istniejących torów kolejowych, w celu zapewnienia dostępności do systemu transportu kolejowego.
W zaskarżonej decyzji przytoczono w sposób nieprawidłowy przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 6KDDw (działka nr [...]), bowiem zacytowano przeznaczenie terenu określone dla terenu o symbolach 1KDZ, 2KDL, 3KDD, 4KDD i 5KDD (tereny dróg publicznych), a jak wynika z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 6KDDw.
Planowane przedsięwzięcie ma polegać na budowie ITPOK, przy czym na teren realizacji przedsięwzięcia wskazano działki o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w miejscowości Z. obręb [...]. Realizacja planowanego przedsięwzięcia będzie polegała na budowie różnych obiektów budowlanych, jednakże w ramach budowy ITPOK nie planuje się zabudowy terenu działek objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lecz pozostawienie ich w tej samej funkcji co obecnie, tj. transportowej w obrębie działki nr [...] oraz jako pas zielni izolacyjnej w odniesieniu do bocznicy kolejowej i obiektów przemysłowych EC oraz ITPOK w obrębie działek nr [...], [...]. Działki nr [...], [...] są obecnie niezabudowane obsadzone zielenią izolacyjna wysoką, a przez działkę [...] poprowadzona jest bocznica kolejowa na teren Elektrociepłowni Z. (dalej "EC ZW". Plan Zagospodarowania Terenu dla ITPOK przewiduje, że przedmiotowe działki stanowić będą przemysłowy obszar buforowy dla ITPOK.
Nie można zatem w sposób zasadny twierdzić o kolizji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z planowaną inwestycją z tego powodu, że przedsięwzięcie w ujęciu całościowym jest związane z gospodarowaniem odpadami, co - w ocenie organu - jest sprzeczne z produkcyjną (4P, 5P), czy komunikacyjną (6KDDw) funkcją terenu. Dokonywanie takiej oceny byłoby zasadne wyłącznie wówczas, gdyby obiekty budowlane tworzące ITPOK były przewidziane do realizacji na wskazanych działkach, co jednak w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca, gdyż jak wyżej wspomniano w ramach realizacji przedsięwzięcia działki nr [...],[...],[...] nie będą w żaden sposób zabudowane.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że niezależnie od nietrafności motywów, którymi organ I instancji uzasadniał wydanie decyzji odmawiającej "uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia", brak jest podstaw w przepisach u.o.ś. do wydania rozstrzygnięcia o takiej treści. Na gruncie art. 80 u.o.ś. organ właściwy do wydania decyzji powinien wydać decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań bądź wydać decyzję odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań, względnie odmówić wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania uwarunkowań (jeżeli zachodzą okoliczności to uzasadniające). Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji odmawiającej "uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia". Organ II instancji podkreślił, że organ gminy - właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.ś. - nie uzgadnia warunków realizacji przedsięwzięcia tylko ustala bądź odmawia ustalenia uwarunkowań środowiskowych. Uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia dokonują w toku procedury poprzedzającej wydanie decyzji środowiskowej organy wymienione w art. 77 ust. 1 u.o.ś.
Dalej organ odwoławczy wskazywał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, którego najistotniejszym elementem jest raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z jego uzupełnieniami, daje uzasadnione podstawy do przyjęcia, że jest możliwa ocena przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska. Zebraną w sprawie dokumentację należy uznać za kompletną i wystarczającą do ustalenia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Dotrzymanie warunków określonych niniejszą decyzją przy realizacji i eksploatacja przedsięwzięcia w wariancie realizacyjnym zagwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska.
Na podstawie analizy przedmiotowej dokumentacji, tj. przede wszystkim raportu o oddziaływaniu na środowisko wraz z wyjaśnieniami i uzupełnieniami, organ odwoławczy stwierdził, że:
Planowane przedsięwzięcie polega na budowie ITPOK, na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. Przedsięwzięcie przewidziane jest do realizacji na terenie przemysłowym położonym w centralnej części terenu EC ZW.
Teren wymienionych powyżej działek w części (działki nr [...],[...],[...]) objęty jest postanowieniami m.p.z.p. Działki nr [...], [...] położone są na terenie oznaczonym odpowiednio symbolami 4P i 5P (tereny zabudowy produkcyjnej), zaś działka nr [...] jest położona na terenie oznaczonym symbolem 6KDDw (tereny dróg wewnętrznych).
Teren planowanego przedsięwzięcia wykorzystywany jest jako plac składowy węgla elektrociepłowni miejskiej od początku lat 1980 - tych. W związku z powyższym realizacja przedsięwzięcia będzie wymagała rozbiórki m.in.:
- sieci elektroenergetycznej przebiegającej przez działkę nr [...], sieci wodociągowej przebiegającej zarówno przez działkę nr [...], wzdłuż działki [...], jak i fragmenty przebiegające w poprzek tych działek,
- sieci kanalizacyjnej na działce nr [...] oraz fragmentu w północnej części działki [...],
- sieci ciepłowniczej wzdłuż krawędzi działki ewidencyjnej nr [...],
- torów kolejowych na działce ewidencyjnej nr [...], należy przeprowadzić również demontaż torów kolejowych na odcinku wzdłuż działki nr [...].
- suwnicy na działce nr [...], należy zdemontować konstrukcję suwnicy bramowej wraz likwidacją jej podpór i torów jezdnych.
Konieczna będzie również likwidacja znacznej części utwardzonego placu węglowego, polegająca na usunięciu składów węgla, warstwy utwardzenia betonowego oraz wierzchniej warstwy gruntu zawierającego ślady pyłu węglowego.
W bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia od strony północnej znajdują się tereny przemysłowe, dalej tereny zielone i linia kolejowa, od strony południowej znajduje się ul. [...], dalej zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, od strony wschodniej znajduje się kompleks przemysłowo gospodarczy, a od strony zachodniej znajdują się tereny funkcjonującej EC ZW, dalej tereny zielone.
Planowana ITPOK będzie instalacją przekształcającą odpady (odzysk R1), które zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach (Dz. U. poz. 1277) nie mogą być składowane na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (odpady o cieple spalania wyższym od 6 MJ/kg). W ramach funkcjonowania ITPOK będzie zachodzić również proces odzysku R12 (waloryzacja żużla) części odpadów poprocesowych powstałych w wyniku procesu R1. Budowa ITPOK przyczyni się do rozwoju potencjału komunalnego i energetycznego Z. domykając gospodarkę o zamkniętym obiegu, przekształcając odpady, których zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami, nie da się odzyskać w inny sposób - zgodnie z załącznikami do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 poz. 1587 z późn. zm.). Ponadto ITPOK pozytywnie wpłynie na poprawę jakości powietrza poprzez redukcję źródeł ciepła wykorzystujących paliwa stałe (węgiel) w elektrociepłowni i wprowadzenie w to miejsce instalacji odzysku energii.
Podstawowym paliwem, tj. paliwem, którego udział będzie największy, będzie nieprzetwarzalna frakcja nadsitowa, powstała po mechanicznym przetworzeniu zmieszanych odpadów komunalnych, posiadająca odpowiednią do przekształcania termicznego wartość opałową, jak też palna frakcja podsitowa (kod odpadu 19 12 12). Ten rodzaj odpadów będzie stanowić paliwo referencyjne dla ITPOK.
Do ITPOK będą także trafiać inne rodzaje odpadów, tj. wysokokaloryczna frakcja energetyczna odpadów komunalnych zbieranych w sposób selektywny, która ze względu na złą jakość nie nadaje się do recyclingu i odzysku materiałowego, stanowiąca pozostałość po ich mechanicznym przetworzeniu (sortowaniu) - tzw. paliwo alternatywne (kod 19 12 10). Do ITPOK nie będą trafiać odpady niebezpieczne, np. medyczne.
Odpady będą dowożone do ITPOK transportem kołowym. W hali rozładunku będą rozładowywane z ciężarówek do bunkra odpadów, z którego za pomocą suwnicy trafią poprzez lej zasypowy na ruszt - do paleniska kotła, gdzie nastąpi ich termiczne przekształcenie (spalenie), dzięki czemu nastąpi konwersja zawartej w nich energii chemicznej w energię cieplną. ITPOK podczas wysokosprawnej kogeneracji będzie odzyskiwać z odpadów energię zamienianą w prąd elektryczny sprzedawany do sieci elektroenergetycznej i ciepło rezerwujące produkcję ciepła produkowanego z paliw kopalnych. Spaliny po kotle zostaną oczyszczone w instalacji oczyszczania spalin, a następnie zostaną odprowadzone do atmosfery poprzez komin. Z odpadów, które trafiły do bunkra powstanie żużel oraz popiół, pył i stałe odpady z instalacji oczyszczania spalin. Odpady te będą odbierane przez uprawnione podmioty, posiadające właściwe zezwolenia na ich odbiór, a następnie trafią do zagospodarowania lub do odpowiednich miejsc składowania. Objętość odpadów trafiających do bunkra po ich termicznym przekształceniu wielokrotnie się zmniejszy. Kawałki metalu zawarte w odpadach zostaną poddane odzyskowi.
Organ podniósł, że termiczne przekształcanie odpadów ma na celu przede wszystkim:
- maksymalne zmniejszenie objętości i masy odpadów,
- przekształcenie pozostałych niepalnych składników odpadów w postać nadającą się do składowania i / lub wykorzystania,
- odzysk ciepła wydzielanego podczas spalania odpadów i następnie jego przekształcenie w energię użyteczną w postaci prądu elektrycznego i ciepła,
- zmniejszenie emisji ze źródeł wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej (elektrownie i elektrociepłownie) opalane węglem - tzw. substytucję paliw,
- likwidację zawartych w odpadach organizmów chorobotwórczych,
- odzysk zawartych w odpadach surowców wtórnych - metali żelaznych i nieżelaznych,
- zagospodarowanie frakcji odpadów nienadających się do recyklingu i zapobieżenie oddaniu ich na składowiska odpadów, a co za tym idzie zmniejszenie efektu cieplarnianego powodowanego przez uwalniany ze składowanych odpadów metan.
Zakres planowanych do zabudowy w ramach ITPOK obiektów wraz z ich szacunkową powierzchnią organ przedstawił w formie tabeli. Wyszczególniono budynek ITPOK (pow. 4 550 m2) i inne budynki, które razem będą obejmować powierzchnię 8 650 m2, a ponadto drogi i place oraz chodniki. Łącznie wskazano, że utwardzona powierzchnia znajdzie się na obszarze [...] m2 a powierzchnia terenów zielonych obejmie [...] m2.
Wyjaśniono, że planowana ITPOK charakteryzuje się przepustowością na poziomie 120 000 Mg/rok. Instalacja jest przewidziana do przyjmowania i przetwarzania w procesie R1 (poprzedzonego procesem R13) odpadów o kodach 19 12 12 oraz 19 12 10, każdy z nich w ilości od 0 do 120 000 Mg/rok. Każdy z tych strumieni będzie zamawiany przez operatora instalacji w takiej ilości, aby zapewnić referencyjną (średnią w okresie roku) wartość kaloryczną odpadów równą ok. 10 MJ/kg. 120 000 Mg/rok odnosi się sumarycznie do wszystkich wyszczególnionych rodzajów odpadów.
Dyspozycyjność ITPOK wynosić będzie (minimum) 8 000 h/rok (wartość projektowa). Zatem nominalna przepustowość godzinowa wyniesie 15 Mg/h. Przyjęty czas pracy dotyczy czasu ciągłej pracy z przepustowością znamionową, to jest przy spalaniu 15 Mg/h odpadów. Przy możliwej pracy ze zmniejszoną przepustowością dopuszcza się wydłużenie czasu pracy instalacji (maksymalnie do 8 300 godzin w skali roku), ale przy zachowaniu dopuszczalnej rocznej ilości przekształconych termicznie odpadów na poziomie 120 000 Mg/rok, co nie wpływa na uciążliwość Instalacji. Nominalna wartość opałowa odpadów wynosić będzie 10 MJ/kg. Przewiduje się, że rzeczywista wartość opałowa odpadów trafiających do kotła będzie się mieścić w zakresie 8-14 MJ/kg.
Parametry podstawowe ITOPK przedstawione w formie tabelarycznej.
Wskazując na węzeł przyjmowania odpadów organ II instancji wskazał:
Odpady do ITPOK będą przyjmowane po przejechaniu bramy wjazdowej (będącej też bramą wyjazdową), która będzie obsługiwać dwa pasy ruchu wjazdu (lewy pas ruchu - samochody ważone; prawy pas ruchu - samochody nieważone), tj. samochody wiozące odpady, samochody przyjeżdżające po odbiór popiołu lotnego z kotła i pyłu z instalacji oczyszczania spalin, żużla oraz odzyskanych metali, pojazdy przywożące reagenty, paliwo płynne, a także nieważone pojazdy przywożące materiały eksploatacyjne lub części zamienne, wozy straży pożarnej i pogotowia.
Brama będzie otwarta w godzinach dowozu odpadów do ITPOK. W razie problemu otwarcia bramy w czasie konieczności podjęcia akcji przez straż pożarną, wozy strażackie wjadą na teren ITPOK przez bramę istniejącej elektrociepłowni. Samochody, które muszą być ważone, zatrzymają się przy portierni na wadze wjazdowej, za którą znajdować się będzie szlaban oraz światła sygnalizacyjne czerwone / zielone, a także kamera obejmująca swym widokiem samochód znajdujący się na wadze. Pomiędzy bramą wjazdową a wagą wjazdową zostało przewidziane miejsce na kilka samochodów (w zależności od ich długości) oczekujących na wjazd na wagę, gdy na wadze znajdował się będzie ważony samochód. Przy wadze wjazdowej, na wysokości kabiny kierowcy zainstalowany zostanie czytnik kart zbliżeniowych. Przed wagą wjazdową zainstalowany będzie monitor promieniotwórczości - bramka dozymetryczna. Jeżeli bramka dozymetryczna wykryje promieniowanie, wówczas pojazd nie będzie ważony, zostanie skierowany na wyznaczone miejsce i poinformowane zostanie Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego oraz Centrum ds. Zdarzeń Radiacyjnych Państwowej Agencji Atomistyki. Dalsze postępowanie zostanie uzgodnione z powyższymi instytucjami, a kierowca otrzyma w portierni raport dotyczący zdarzenia. Samochód ciężarowy przywożący odpady, w którym nie wykryto promieniowania, będzie ważony, a następnie, po otwarciu szlabanu i zmianie świateł z czerwonego na zielone, pojedzie do hali rozładunkowej odpadów.
Procedura dla samochodów ważonych na wyjeździe jest analogiczna jak przy wjeździe tych samochodów na teren ITPOK. Tak jak w przypadku wagi wjazdowej, za wagą wyjazdową znajdować się będzie szlaban i światła sygnalizacyjne czerwone/zielone oraz kamera, obejmująca swym widokiem samochód stojący na wadze. Przy wadze będzie zainstalowany czytnik kart zbliżeniowych. Samochód po zeskanowaniu karty zbliżeniowej zostanie zważony, a kierowca otrzyma od portiera raport, na którym będą znajdować się dane właściciela samochodu, waga brutto, tara, obliczona waga netto oraz data i godzina ważenia. Następnie, po otwarciu szlabanu wagi wyjazdowej i zmianie światła z czerwonego na zielone oraz otwarciu się bramy wyjazdowej (szlabanu) samochód opuści ITPOK.
W stosunku do hali rozładunkowej organ II instancji wskazał:
Po ustawieniu się samochodu przed wjazdową bramą hali rozładunkowej system komunikacji/układ sterowania przed bramą otworzą ją. Samochód po wjeździe do hali ustawi się tyłem do bramy przy bunkrze, a po jej otwarciu rozładuje odpady do bunkra. Po rozładowaniu samochód wyjedzie z hali rozładunkowej i skieruje się na wagę wyjazdową. Hala rozładunkowa będzie miejscem rozładunku odpadów do bunkra, w której panować będzie podciśnienie zabezpieczające przed wydostawaniem się odorów na zewnątrz hali rozładunkowej. Rozładunek odpadów będzie dokonywany przez otwory zamykane specjalnymi bramami o wymaganej odporności ogniowej. Bramy będą podnoszone na potrzebę rozładunku odpadów do bunkra, następnie będą zamykane na czas oczekiwania na następny samochód dowożący odpady. Celem zapobieżenia zsunięcia się samochodu do bunkra, na każdym stanowisku rozładowania odpadów zostanie wykonany żelbetowy próg oporowy dla kół samochodu. Otwieranie i zamykanie bram będzie następować automatycznie, lecz będzie możliwe także sterowanie nimi ze stanowiska rozładunkowego, jak również z pomieszczenia dyspozytorni (sterowni) przez operatora suwnicy. Przy każdej z bram z prawej strony będą zainstalowane światła sygnalizacyjne czerwone/zielone zamknięcia/otwarcia bramy.
Odnosząc się do bunkra odpadów organ II instancji wskazał:
Głównym obszarem hali bunkra odpadów jest jeden bunkier odpadów (betonowy, szczelny zbiornik) wspólny dla wszystkich przyjmowanych odpadów (o kodach 19 12 12 i 19 12 10). Będzie to obiekt o konstrukcji zamkniętej, zabezpieczony poprzez panujące w nim podciśnienie przed przedostawaniem się odorów do otoczenia. Wielkość bunkra zapewni buforowe, w sposób bezpieczny, gromadzenie i przechowywanie odpadów (proces R13) na min. 5 dni funkcjonowania instalacji z wydajnością nominalną (zgodnie z BAT nr 12).
Bunkier będzie miał zapewnioną minimalną pojemność użytkową pozwalającą na zmagazynowanie odpadów przez minimum 5 dni. Wstępna objętość samego bunkra wynosi ok. 5 740 m3. Zakładając godzinową przepustowość instalacji (15,0 Mg/h) - w bunkrze przez 5 dni może przebywać ok. 1 800 Mg odpadów. Dla gęstości odpadów 0,35 Mg/m3, minimalna objętość bunkra pozwalająca na magazynowanie 1 800 Mg odpadów wynosi ok. 5 150 m3.
W ścianie od strony hali rozładunkowej znajdują się zsypy (zsuwnie) odpadów. W bunkrze występować będzie zarówno magazynowanie jak i mieszanie (celem homogenizacji) odpadów. Mieszanie odbywać się będzie za pomocą czerpaka zamocowanego na suwnicy. Operator przy pomocy czerpaka będzie pobierać odpady z bunkra odpadów i przenosić je do leja zasypowego kotła rusztowego.
Na poziomie dostępowym, w stropie oddzielenia pożarowego pomiędzy halą bunkra, a halą kotła i instalacji oczyszczania spalin, zabudowany jest lej zasypowy kotła. W górnej części hali bunkra, w ścianie dzielącej halę bunkra od hali kotła i instalacji oczyszczania spalin, zlokalizowana jest czerpnia powietrza, poprzez którą powietrze jest zasysane przez wentylator powietrza podmuchowego do kotła. Układ poboru powietrza do kotła z hali bunkra powoduje utworzenie podciśnienia w hali bunkra (zgodnie z BAT nr 21), co ma za zadanie uniemożliwić przedostawanie się odoru z odpadów do otoczenia podczas pracy instalacji termicznego przekształcania odpadów.
W przypadku gdy kocioł nie pracuje, powietrze z bunkra jest odprowadzane do otoczenia poprzez układ neutralizacji odoru (dezodoryzacji powietrza), przez dwie dedykowane centrale wentylacyjne, w skład których wchodzą: wentylator wyciągowy, filtry cząstek stałych i filtr węglowy (założono, że zastosowany zostanie filtr klasy G4 (filtry klasy G4 - powinien wychwycić co najmniej 90% cząsteczek o średnicy 80 pm); filtr klasy F7 (filtr klasy F7 powinien wychwycić średnio 80- 90% cząsteczek o średnicy 0,4 pm); filtr węglowy (absorbuje substancje złowonne). Powietrze po oczyszczeniu emitowane do atmosfery poprzez dedykowany wyciąg poziomy. Zadaniem centrali wentylacyjnej jest utrzymanie w hali bunkra podciśnienia, które ogranicza do minimum wydostawanie się zanieczyszczeń na zewnątrz. Całe powietrze będzie przesyłane przez centrale wentylacyjne, które wychwytują cząstki stałe, a także oczyszczają powietrze z zapachu poprzez absorpcję wewnątrz filtra węglowego. Emitory te, w postaci dwóch central wentylacyjnych, w chwilach postoju ITPOK będą źródłem śladowej emisji wprowadzanej do powietrza.
W hali bunkra będą zainstalowane dwie suwnice z chwytakami. Jednocześnie może pracować jedna suwnica. Zadaniem suwnic jest odbieranie odpadów spod otworów zasypowych, mieszanie odpadów w celu ich homogenizacji i uśrednienia wartości opałowej oraz podawanie odpadów do leja zasypowego kotła (zgodnie z BAT nr 14). Suwnice sterowane są przez operatora (mogą być sterowane częściowo automatycznie), pojedynczo, z kabiny operatora suwnicy, znajdującej się w dyspozytorni - sterowni w bocznej ścianie bunkra. Okna kabiny operatora suwnicy są zabezpieczone na wypadek uderzenia chwytaka oraz pożaru w bunkrze. W kabinie suwnicowego umieszczone są dwa fotele sterownicze. Obie suwnice umieszczone są na wspólnym torowisku.
W poziomie dostępowym w hali bunkra (poziom leja zasypowego), na potrzeby m.in. serwisowania chwytaków poza halą bunkra lub ich wymiany, znajdują się otwory pozwalające na opuszczenie chwytaka na poziom 0 poza halą bunkra, na zewnątrz budynku głównego.
Na poziomie dostępowym w hali bunkra odpadów, znajdują się wodne lub pianowe działka ppoż., które uruchamiają się automatycznie, gdy system monitorujący odpady wykryje pożar w bunkrze.
Suwnice wyposażone będą m.in. w:
- zespół pomiaru masy odpadów ładowanych do leja załadowczego. Masa odpadów rejestrowana będzie w systemie komputerowym centralnej dyspozytorni skonfigurowanym w taki sposób, że rejestrowana będzie jedynie masa odpadów podanych do leja zasypowego,
- kosz ratunkowy zawieszony na dodatkowym wciągniku,
- wyłącznik bezpieczeństwa na stanowisku sterowniczym,
- 2 stanowiska sterownicze przemiennego sterowania suwnicami, każde wyposażone w fotel z pulpitami zaopatrzonymi w wyświetlacz pokazujący wagę materiału.
Suwnice mogą być sterowane ze stanowiska sterowniczego ręcznie lub półautomatycznie.
Opisując węzeł termicznego przekształcania odpadów i odzysku energii organ II instancji wskazał:
Spalanie odpadów komunalnych odbywać się będzie w jednej linii technologicznej spalania odpadów. Do termicznego przekształcania odpadów przewidziano instalacją z rusztem mechanicznym z automatyczną kontrolą procesu spalania - parametry procesu spalania będą zoptymalizowane poprzez wykorzystanie automatycznego systemu komputerowego do kontroli sprawności spalania oraz wsparcia w zapobieganiu emisjom lub ich redukcji (zgodnie z BAT nr 15, 29 i 30). System napędu rusztowin pozwoli na kontrolowanie prędkości transportu paliwa na ruszcie (zgodnie z BAT nr 29 i 30), a także na jego maksymalne wypalenie - proces spalania odpadów zapewni osiągnięcie zawartości węgla organicznego w żużlach poniżej 3 % (zgodnie z BAT nr 7).
Rozwiązania technologiczne i techniczne Instalacji pozwolą na przetworzenie w sumie do 120 000 Mg odpadów rocznie.
Podstawowe parametry węzła spalania odpadów to: strumień odpadów: 15 Mg/h, nominalna wartość opałowa odpadów: 10 MJ/kg, moc cieplna kotła: 42 MW.
Powołując się na lej i szyb zasypowy oraz podajnik odpadów organ II instancji wskazał:
Odpady są podawane z bunkra na ruszt kotła za pośrednictwem leja zasypowego, szybu załadowczego i podajnika odpadów. Lej zamontowany jest w stropie oddzielenia pożarowego pomiędzy halą bunkra, a halą kotła i instalacji oczyszczania spalin. Wymiary leja są odpowiednio duże, tak aby odpady z otwartego chwytaka w całości wpadały do leja. Obrzeże leja znajduje się powyżej poziomu dostępowego, celem zabezpieczenia przed przypadkowym wpadnięciem do leja osób znajdujących się na poziomie dostępowym.
Aby umożliwić obserwację poziomu odpadów w leju zasypowym i szybie z kabiny operatora suwnicy i dyspozytorni (sterowni), ponad lejem jest zamontowana kamera. Dla zapewnienia możliwości obserwacji rozkładu temperatury w leju zasypowym, nad lejem zamontowana jest także druga kamera, będąca kamerą termowizyjną. Lej zasypowy jest połączony z szybem za pośrednictwem pyłoszczelnego kompensatora i wyposażony jest w system gaszenia, na wypadek pożaru w szybie. U spodu leja znajduje się klapa odcinająca z napędem hydraulicznym. Klapa ta jest zamknięta podczas rozruchu kotła (przed podaniem odpadów) oraz podczas jego zatrzymania, aby zapobiec niekontrolowanemu dostawaniu się powietrza do komory spalania. Takie rozwiązanie pozwala na płynne przejście do etapu spalania odpadów w trakcie fazy rozruchowej instalacji termicznego przekształcania odpadów. Podczas zatrzymania kotła, klapa odcinająca zostaje automatycznie zamknięta, gdy odpady w szybie osiągną poziom minimalny. Szyb odpadów zamontowany jest pod lejem zasypowym i zapewnia grawitacyjny transport odpadów z leja na stół podawczy podajnika odpadów. Podczas pracy szyb jest przez cały czas napełniony, aby uniemożliwić dostęp powietrza do komory spalania od strony zasypu odpadów. Szyb jest wyposażony w płaszcz wodny połączony z układem chłodzenia. Ponadto, jeżeli temperatura ściany szybu wzrośnie powyżej ustawionego poziomu granicznego, to uruchomiony zostaje dopływ wody gaśniczej do szybu. Pomiędzy lejem i szybem wykonana jest dylatacja, aby skompensować różnice wynikające z rozszerzalności cieplnej materiału szybu. Szyb jest wyposażony w czujniki poziomu odpadów.
Podajnik odpadów usytuowany jest na dole szybu i składa się ze stołu podawczego odpadów oraz popychacza odpadów, napędzanego siłownikami hydraulicznymi, zapewniając równomierne podawanie odpadów na całej szerokości rusztu. Ruch popychacza składa się z wolnego/stopniowego ruchu do przodu, podającego odpady na ruszt, po którym następuje szybkie cofnięcie popychacza do pozycji wyjściowej. Kierunek ruchu i położenie popychacza są widoczne na stacji operatorskiej w dyspozytorni. Podajnik odpadów umożliwia całkowite usunięcie odpadów ze stołu podawczego podczas postoju rusztu.
Odnosząc się do elementu rusztu organ II instancji wskazał:
Odpady trafiając na ruszt schodkowy są suszone, odgazowywane, spalane i dopalane. Następnie wypalony żużel spada do szybu żużla, a następnie do odżużlacza, skąd jest usuwany i trafia na przenośnik taśmowy. Od spodu rusztu dostarczane jest powietrze pierwotne, które jednocześnie chłodzi rusztowiny, a nad komorą paleniskową, w dolnej części pierwszego ciągu spalinowego kotła podawane jest powietrze wtórne.
Odnosząc się do elementu odżużlacza organ II instancji wskazał:
Na końcu rusztu/paleniska wypalone odpady w postaci żużla spadają pionowym szybem do odżużlacza, w którym znajduje się wygarniacz żużla. Odżużlacz jest w trakcie pracy kotła zalany wodą do poziomu powyżej dolnej krawędzi szybu, tworząc tzw. zamknięcie wodne, zapobiegające niekontrolowanemu dostawaniu się powietrza do paleniska. Żużel zza odżużlacza odbierany jest przez przesiewacz. Przesiewacz rusztowy umożliwia przejęcie dużych odpadów z odżużlacza, które nie uległy spaleniu - dużych elementów metalowych, mineralnych lub niedopałów, które po przesiewaczu trafiają do ustawionego pod jego wylotem kontenera. Żużel spada na taśmę przenośnika żużla i zostaje przetransportowany poza halę kotła - do hali sezonowania żużla.
Odnosząc się do elementu odpopielacza organ II instancji wskazał:
Przesypujący się przez szczeliny w rusztowinach oraz pomiędzy rusztowinami popiół denny spada lejami do odpopielacza, skąd za pośrednictwem przenośnika zgrzebłowego zostaje odprowadzony do szybu żużla / odżużlacza.
Odnośnie stacji hydraulicznej wskazano:
Na potrzeby napędu klapy w szybie zasypowym, podajnika odpadów i rusztu stosuje się wspólną stację hydrauliczną (agregat hydrauliczny). Stacja hydrauliczna składa się ze zbiornika oleju, dwóch pomp olejowych (w tym jednej rezerwowej), chłodnicy oleju, filtrów oleju, armatury oraz elastycznych przewodów i stalowych rurociągów olejowych.
W zakresie komory paleniskowej (paleniska) i kotła parowego wskazano:
Ruszt znajduje się na spodzie paleniska. Energia cieplna spalin znad rusztu będzie wykorzystana w zintegrowanym z rusztem kotle do produkcji pary wodnej przegrzanej (zgodnie z BAT nr 19).
Ściany i stropy paleniska oraz większa część pierwszego ciągu spalinowego kotła są wyłożone wymurówką (obmurzem), za którą znajdują się ściany membranowe kotła. Ściany membranowe kotła przejmują ciepło spalin pochodzące głównie od promieniowania. Ściany te ciągną się od poziomu rusztu (nieco powyżej komór w ścianach bocznych) w górę. Kocioł parowy zintegrowany jest z rusztem. Dylatacja pomiędzy rusztem a kotłem jest przykryta kompensatorem wydłużeń kotła.
Geometria komory paleniskowej oraz pierwszego ciągu kotła pozwalają na dotrzymanie wymagań prawnych dotyczących m.in. minimalnego czasu przebywania spalin powyżej 2 s w temperaturze powyżej 850°C.
Kocioł będzie wyposażony w układ pomiaru temperatury w komorze spalania (zgodnie z BAT nr 3). Pierwszy ciąg kotła wyposażony jest w dwa palniki olejowe, które włączają się automatycznie, jeżeli temperatura spalin po ostatnim doprowadzeniu powietrza spadnie poniżej 850°C w referencyjnym punkcie kotła (odpowiadającym czasowi przebywania spalin >2s). Palniki używane są także w czasie rozruchu i wygaszania kotła w celu zapewnienia utrzymania powyższej temperatury tak długo, jak niespalone odpady będą znajdować się na ruszcie. Palniki zasilane są ze zbiornika lekkiego oleju opałowego.
Powyżej paleniska znajdują się ciągi przekazywania ciepła ze spalin do wody i pary wodnej. Pierwsze występują puste ciągi opromieniowane, gdzie wymiana ciepła pomiędzy czynnikami następuje poprzez promieniowanie spalin. Ciągi opromieniowane są zawsze pionowe. Ściany ciągów opromieniowanych stanowią ekrany - ściany szczelne/membranowe (rura-płetwa-rura), przy czym ściany pierwszego ciągu wyłożone są do pewnej wysokości wymurówką (obmurzem). Ściany membranowe stanowią ekrany zbudowane z rur wznoszących, połączonych płaskownikami (płetwami), u góry i u dołu zakończone kolektorami. Kolektory górne połączone są rurociągami z walczakiem kotła. Z walczaka wyprowadzone są rurociągi opadowe wody kotłowej, znajdujące się na zewnątrz ścian membranowych, doprowadzone do ich kolektorów dolnych. Ściany membranowe wraz z przynależnymi rurociągami oraz walczakiem tworzą kontur parownika kotła, w którym następuje naturalna cyrkulacja wody i mieszaniny wodno-parowej. Woda kotłowa pobierana jest z dolnej części walczaka do rur opadowych (nie ogrzewanych), a następnie poprzez kolektory dolne trafia do rur wznoszących (ogrzewanych), gdzie zaczyna wrzeć i płynąć w górę, do górnych kolektorów ekranów. Następnie pobierana z kolektorów górnych mieszanina wodno- parowa - poprzez rurociągi łączące - trafia do walczaka, w którym pod wpływem grawitacji oraz dzięki zastosowaniu odkraplacza następuje oddzielenie wody od pary.
Do walczaka dostaje się mieszanina wodno-parowa i pod wpływem grawitacji następuje oddzielenie pary od wody. Dzięki temu para opuszczająca walczak, kierowana do przegrzewacza pary, jest parą nasyconą suchą.
Po ciągach opromieniowanych znajduje się jeden lub więcej ciągów konwekcyjnych, w których wymiana ciepła pomiędzy czynnikami następuje poprzez konwekcję. W pierwszym ciągu konwekcyjnym najpierw umieszczony jest parownik konwekcyjny (ochronny), a następnie przegrzewacz pary oraz podgrzewacz wody. Do przegrzewacza pary trafia para z walczaka. Para przegrzana trafia do turbiny parowej, gdzie jej energia przekształcana jest w moc mechaniczną na wale turbiny. Jako ostatni umieszczony jest podgrzewacz wody. Woda ze zbiornika wody zasilającej tłoczona jest do kotła (podgrzewacza wody) pompą wody zasilającej. W podgrzewaczu wody następuje podgrzanie wody zasilającej do wymaganej temperatury. Woda po podgrzewaczu wody trafia do walczaka.
Powietrze pierwotne (doprowadzane pod rusztem) będzie podgrzewane za pomocą podgrzewacza parowego.
Odnośnie układu powietrza spalania organ odwoławczy opisał:
Układ powietrza do spalania składa się z instalacji podawania powietrza pierwotnego oraz z instalacji podawania powietrza wtórnego (nadpaleniskowego).
Układ powietrza pierwotnego umożliwia pobór powietrza z hali bunkra odpadów oraz hali kotła i instalacji oczyszczania spalin, a następnie jego podgrzanie i tłoczenie do sekcji pod rusztowych. Wentylator powietrza pierwotnego zasysa powietrze do spalania z hali bunkra odpadów, a w przypadku pożaru w bunkrze z hali kotła i instalacji oczyszczania spalin - w obrębie czerpni powietrza pierwotnego znajduje się klapa umożliwiająca pobór powietrza z hali bunkra odpadów lub z hali kotła i instalacji oczyszczania spalin.
Powietrze wtórne pobierane z górnej przestrzeni hali kotła oraz hali oczyszczania spalin, kierowane jest do pierwszego ciągu kotła, przy wykorzystaniu wentylatora powietrza wtórnego.
Wskazując na układ usuwania popiołu lotnego z kotła organ podniósł:
W drugim i trzecim ciągu opromieniowanym i w ciągach konwekcyjnych kotła ze spalin wytrąca się popiół lotny, który spada na dno tych ciągów do lejów, skąd zostaje odprowadzony zespołem przenośników zgrzebłowych, pneumatycznych i rurociągów do silosu popiołu lotnego.
Odnosząc się do węzła przetwarzania i wyprowadzenia energii organ wskazał:
Para po wyjściu z kotła (para świeża) kierowana będzie do turbiny parowej, napędzającej generator prądu elektrycznego. Po turbinie rozprężona para kierowana będzie do skraplacza powietrznego. Kondensat po skropleniu pary, tłoczony będzie poprzez układ regeneracji ciepła do odgazowywacza zintegrowanego ze zbiornikiem wody zasilającej. Woda ze zbiornika wody zasilającej tłoczona będzie do kotła, a ściślej do podgrzewacza wody w kotle. Para upustowa z turbiny zasilać będzie odbiorniki ciepła.
Energia odzyskana ze spalania odpadów będzie przetwarzana na energię elektryczną i cieplną w procesie skojarzonym. Główną zaletą wytwarzania w skojarzeniu jest to, że sprawność całkowita przemiany energii w procesie skojarzonym jest dużo wyższa niż przy rozdzielonym wytwarzaniu energii elektrycznej i cieplnej. Instalacja będzie mogła pracować w trybie produkcji energii elektrycznej z minimalną produkcją ciepła na potrzeby miejskiej sieci ciepłowniczej (4 MW) bez odbioru pary oraz w trybie produkcji ciepła (w postaci pary i gorącej wody) bez produkcji energii elektrycznej (w przypadku awarii turbiny).
Opisując turbozespół organ II instancji podniósł:
Zabudowana zostanie wielostopniowa turbina parowa upustowo-kondensacyjna. Charakter pracy turbozespołu: ciągły. Podstawowe dane turbozespołu: moc elektryczna: - praca kondensacyjna: ok. 10 MWe, pełne skojarzenie (kogeneracja): 6 MWe.
Wskazując na główny układ chłodzenia organ II instancji przywołał następujące fakty:
Para wylotowa z turbiny trafi do skraplacza chłodzonego powietrzem. Kondensat po skraplaczu będzie się gromadził w zbiorniku kondensatu, skąd będzie przepompowywany pompami głównymi kondensatu do zbiornika wody zasilającej zintegrowanego z odgazowywaczem. Przy zmieniającym się obciążeniu turbiny i zmiennej temperaturze powietrza atmosferycznego, wydajność skraplania regulowana będzie w sposób płynny poprzez przetwornice częstotliwości silników wentylatorów skraplacza powietrznego.
Opisując rurociąg obejściowy turbiny organ podniósł:
W trakcie rozruchu i zatrzymania instalacji oraz w sytuacjach awaryjnych, para świeża będzie kierowana nie do turbiny, a do skraplacza, po obniżeniu jej ciśnienia i temperatury, do wartości poniżej dopuszczalnych dla skraplacza. W tym celu zabudowany zostanie rurociąg obejściowy (bypassowy) turbiny, wyposażony w stację redukcyjno-schładzającą. Obniżenie (redukcję) ciśnienia pary uzyskuje się poprzez dławienie przepływu pary w zaworze regulacyjnym, natomiast obniżenie temperatury pary uzyskuje się dzięki wtryskowi wody do strumienia pary. Przepustowość rurociągu obejściowego turbiny będzie umożliwiać przyjęcie całej ilości pary wytwarzanej w kotle. Stacja redukcyjno-schładzająca rurociągu obejściowego turbiny będzie uruchamiana podczas rozruchu oraz zatrzymania kotła/turbiny, a także w sytuacjach awaryjnych - awarii turbiny lub wybicia generatora z sieci elektroenergetycznej. W celu umożliwienia pracy układu ciepłowniczego, gdy turbina nie będzie pracować, przewidziano zastosowanie osobnej stacji redukcyjno-schładzającej, pobierającej parę świeżą i dostarczającej ją do wymienników ciepłowniczych. Analogicznie, poprzez kolejną stację redukcyjno-schładzającą zabezpieczone będą dostawy pary do odbiorców przemysłowych.
Odnosząc się do układu kondensatu głównego i czystego oraz układu wody zasilającej kocioł organ wskazał:
Kondensat opuszczający skraplacz powietrzny będzie się gromadził w zbiorniku kondensatu głównego. Zbiornik ten będzie również podłączony do instalacji demineralizacji wody, co m.in. umożliwi napełnienie układu wodno-parowego. Oprócz kondensatu ze skraplacza powietrznego, do zbiornika głównego kondensatu będą doprowadzane także: odwodnienia rurociągu pary świeżej, skroplona para z uszczelnień turbiny, członu ciepłowniczego. Pompy tłoczące kondensat ze zbiornika kondensatu głównego zainstalowane zostaną równolegle w konfiguracji 2 x 100% przepływu maksymalnego każda lub 3 x 50% przepływu maksymalnego każda. Pompy te będą tłoczyć kondensat, poprzez podgrzewacz regeneracyjny (jeden lub więcej) do odgazowywacza zintegrowanego ze zbiornikiem wody zasilającej. Z niego woda zasilająca będzie tłoczona pompami wody zasilającej do kotła. Pompy wody zasilającej zainstalowane zostaną równolegle w konfiguracji 2 x 100% przepływu maksymalnego każda lub 3 x 50% przepływu maksymalnego każda. Zainstalowany zostanie także pomocniczy zbiornik kondensatu czystego. Do pomocniczego zbiornika kondensatu kierowany będzie kondensat z: rozprężaczy kondensatu, parowych podgrzewaczy powietrza do spalania i innych skroplin pracujących w układzie zamkniętym (bez kontaktu z atmosferą). Z pomocniczego zbiornika kondensatu kondensat jest kierowany do głównego zbiornika kondensatu.
Wskazując na układ odsalania, spusty z wydmuchów organ odwoławczy podniósł:
Odsoliny i odmuliny z kotła, a także odwodnienia, odpowietrzenia i spusty z wydmuchów rurociągów będą odprowadzane do rozprężacza kotłowego, gdzie nastąpi ich rozprężenie do ciśnienia atmosferycznego i schłodzenie, celem odprowadzenia do odżużlacza.
Opisując uzupełnianie układów wodnych wodą demineralizowaną wskazano:
Woda zdemineralizowana będzie dostarczana z istniejącej stacji uzdatniania wody i będzie używana do uzupełniania obiegu parowego oraz do uzupełniania układu wody ruchowej.
Odnoście energii cieplnej organ podniósł:
Termiczna utylizacja odpadów umożliwi wytworzenie 25 MW energii cieplnej w pełnym skojarzeniu.
Wskazując na układ podgrzewu wody miejskiej sieci ciepłowniczej organ II instancji stwierdził:
Odzysk ciepła z termicznego przekształcania odpadów obejmuje jego wykorzystanie do podgrzewu wody w miejskiej sieci ciepłowniczej.
Mając na względzie układ wyprowadzenia pary do odbiorców przemysłowych organ II instancji wskazał:
Odzysk ciepła może być też realizowany poprzez odbiór pary z upustu turbiny i skierowanie jej do odbiorców zainteresowanych poborem pary.
Opisując węzeł oczyszczania i odprowadzania spalin organ podniósł:
Instalacja oczyszczania spalin zostanie zabudowana w hali kotła i instalacji oczyszczania spalin. Na instalację oczyszczania i wyprowadzania spalin do otoczenia będą się składać: układ odazotowania spalin metodą SNCR (w kotle) (zgodnie z BAT nr 29), reaktor (zgodnie z BAT nr 27, 30, 31), filtr workowy (zgodnie z BAT nr 25), wentylator wyciągu spalin z tłumikiem oraz komin, na którym będzie znajdować się zestaw przyrządów pomiarowych. Stacja aparatury pomiarowej zlokalizowana będzie w hali kotła i instalacji oczyszczania spalin. Instalacja oczyszczania spalin będzie instalacją bezściekową (zgodnie z BAT nr 33).
Wskazując na układ odazotowania spalin organ odwoławczy zaznaczył:
W celu ograniczenia emisji NOx zostanie zastosowany system ich redukcji w oparciu o metodę selektywnej redukcji niekatalitycznej (SNCR) z wykorzystaniem mocznika lub wody amoniakalnej jako reagenta. Mocznik będzie dostarczany do ITPOK w stanie suchym lub w formie ciekłej, autocysterną i rozładowywany do zbiornika magazynowego. Mocznik będzie do kotła wtryskiwany jako wodny roztwór. Wtrysk mocznika do kotła będzie następował przez dysze umieszczone na ścianach pierwszego ciągu kotła.
Opisując reaktor organ wskazał:
Surowe spaliny z kotła będą wpływać do kanału spalin, a następnie do reaktora. Zadaniem reaktora będzie redukcja związków kwaśnych poprzez absorpcję tych związków na wodorotlenku wapnia oraz redukcja dioksyn, furanów i metali ciężkich poprzez adsorpcję na węglu aktywowanym. Geometria reaktora będzie dobrana w taki sposób, aby zapewnić sorbentom odpowiednio długi czas kontaktu ze spalinami. Sorbenty te będą podawane do kanału spalin przed reaktorem lub do reaktora. Dla sterowania i optymalizacji ilości wtryskiwanego wodorotlenku wapnia, zastosowany zostanie pomiar ciągły HCI i SO2 przed reaktorem i za filtrem workowym.
Odnosząc się do elementu filtra workowego wskazano:
Spaliny opuszczające reaktor będą wpływać do filtra workowego. Filtr workowy służy do wyłapywania i usuwania resztkowego, pozostałego w spalinach po kotle popiołu lotnego oraz stałego, pylistego produktu procesu oczyszczania spalin. Wychwytywanie tych cząstek będzie się odbywało na powierzchni tkaniny filtracyjnej, która następnie będzie cyklicznie oczyszczana poprzez strzepywanie sprężonym powietrzem.
Odpad wychwycony w filtrze workowym nie jest do końca przereagowany, tj. zawiera jeszcze wodorotlenek wapnia. Dlatego będzie on spod filtra w części zawracany do reaktora (recyrkulacja) celem ponownego kontaktu ze spalinami i nawilżany w celu podniesienia wydajności zachodzącego w reaktorze procesu redukcji związków kwaśnych i zmniejszenia zużycia sorbentu wapniowego, a reszta odpadu zostanie skierowana do silosów magazynowania stałego produktu instalacji oczyszczania spalin.
Wskazując na wentylator ciągu, układ wyprowadzenia spalin i komin podano:
Podciśnienie w kotle oraz w całej linii oczyszczania spalin będzie wytwarzane za pomocą wentylatora ciągu. Zostanie zastosowany wentylator promieniowy o wysokiej wydajności. Wentylator zostanie umieszczony na wibroizolatorach i izolowany termicznie i akustycznie. Wentylator ciągu napędzany będzie silnikiem elektrycznym z regulacją prędkości obrotowej za pomocą przetwornicy częstotliwości. Za wentylatorem umieszczony zostanie tłumik hałasu. Celem zabezpieczenia instalacji wyciągu spalin w przypadku awarii silnika napędowego wentylatora, na wale wentylatora zostanie zainstalowany silnik pomocniczy celem zapewnienia podciśnienia w kotle i kanałach spalin na potrzeby bezpiecznego zatrzymania kotła. Spaliny po tłumiku hałasu kierowane będą do komina i dalej do atmosfery.
Odnosząc się do układu monitorowania emisji organ wskazał:
W kominie zainstalowane będą instrumenty pomiarowe podłączone do analizatora spalin i układu ciągłego monitoringu emisji (ang. Continuous Emission Monitoring System, CEMS), oraz króćce do pomiarów okresowych i kontrolnych (np. celem okresowej kalibracji układu pomiarowego). Pomiar ciągły obejmuje prędkość przepływu spalin, wilgotność spalin, zawartość tlenu w spalinach, temperaturę spalin i ich ciśnienie (zgodnie z BAT nr 3). Zgodnie z BAT nr 4, instalacja będzie posiadała monitoring emisji spalin który będzie kontrolował: w sposób ciągły: pyły, SO2, NOx (w przeliczeniu na NO2), NH3, CO, HCI, TOC, HF, Hg oraz stężenie tlenu w spalinach; w sposób okresowy: metale (Pb, Cr, Cu, Mn, Ni, As, Cd, Tl, Sb, V, Co) oraz dioksyny i furany.
Dostęp do aparatury pomiarowej będzie zapewniony poprzez podest. Na poziomie pomiarowym zostanie zainstalowany wciągnik dla transportu urządzeń kontrolnych aparatury pomiarowej. Układ ciągłego monitoringu emisji współpracuje z tzw. komputerem emisyjnym, w którym jest prowadzona ciągła rejestracja wyników pomiarów oraz ich przeliczanie na warunki umowne. CEMS musi obejmować wszystkie wymagane prawem zanieczyszczenia, pierwiastki i związki chemiczne, w tym pomiar emisji pyłu i rtęci. Dane dotyczące emisji do powietrza muszą być przekazywane Online do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (WIOŚ). W przypadku ITPOK będzie to WIOŚ w Łodzi. Aktualne emisje do powietrza będą także widoczne na wyświetlaczu przed główną bramą wjazdową na teren ITPOK oraz mogą być udostępnione online na stronie internetowej ITPOK.
Wskazując na magazynowanie reagentów organ podał:
Instalacja oczyszczania spalin będzie posiadała zoptymalizowany i zautomatyzowany system dozowania odczynników (sorbentów). Część sorbentów będzie recyrkulowana w celu zmniejszenia ilości nieprzereagowanych odczynników w pozostałościach. Powyższe techniki pozwolą obniżyć szczytowy poziom zorganizowanych emisji HCI, HF i SO2 do powietrza ze spalania odpadów przy jednoczesnym ograniczeniu zużycia odczynników oraz ilości pozostałości wytworzonych z wtrysku suchego sorbentu (zgodnie z BAT nr 28).
Reagenty dla potrzeb instalacji oczyszczania spalin będą przechowywane w silosach, zlokalizowanych w hali instalacji oczyszczania spalin. Elementy zainstalowane przedstawiono w formie tabeli.
Mając na uwadze węzeł zagospodarowania odpadów poprocesowych organ przytoczył:
Zgodnie z BAT nr 35, strumień żużla i popiołów paleniskowych jest oddzielony od strumienia popiołu lotnego i stałych odpadów z oczyszczania spalin.
Wskazując na gospodarkę popiołem lotnym z kotła i stałą pozostałością z instalacji oczyszczania spalin organ podniósł:
Popiół lotny z kotła oraz pył z instalacji oczyszczania spalin będą odprowadzane mechanicznie, a następnie pneumatycznie do silosów (2 silosy), zlokalizowanych na zewnątrz hali kotła i instalacji oczyszczania spalin. Odpowietrzenia z silosów wyprowadzone będą poprzez filtry cząstek stałych. Emisja pyłu z odpowietrzeń silosów nie będzie przekraczać 5 mg/Nm3. Odpady z silosów będą rozładowywane do cystern. Będą one mogły być odbierane wyłącznie przez uprawnione podmioty, posiadające właściwe zezwolenia.
Odnosząc się do popiołu organ odwoławczy podniósł:
Ilości szacunkowa: 225 kg/h z kotła + 1 050 kg/h z filtra tkaninowego (10 200 Mg/rok), gęstość: ok. 900 kg/m3.
Przy opisie gospodarki żużlem organ wskazał:
Żużel po odżużlaczu będzie kierowany na przesiewacz wibracyjny, na którym wyseparowana zostanie niespalona frakcja nadgabarytowa, trafi ona do dedykowanego kontenera. Pozostały żużel transportowany będzie poza halę kotła i instalacji oczyszczania spalin przenośnikami taśmowymi. Pomiędzy halą kotła i instalacji oczyszczania spalin a halą waloryzacji i sezonowania żużla, żużel będzie transportowany przenośnikiem znajdującym się na estakadzie, której prześwit będzie wynosił ok. 6 m. Cały proces waloryzacji będzie miał miejsce w zamkniętym budynku w warunkach podciśnienia (zgodnie z BAT nr 23, 24 i 26). W ramach procesu waloryzacji (proces odzysku R12) odbywać się będą takie procesy jak: przesiewanie na przesiewaczu wibracyjnym, kruszenie przy użyciu kruszarki, odzysk metali żelaznych i nieżelaznych za pomocą separatora metali żelaznych i separatora metali nieżelaznych oraz sezonowanie. W hali waloryzacji i sezonowania żużla, żużel przesypie się na przenośniki, na których umieszczone zostaną kruszarka lub kruszarki oraz przesiewacz lub przesiewacze wibracyjne, oraz na przenośnik, nad którym będą zainstalowane separator metali żelaznych oraz separator metali nieżelaznych (zgodnie z BAT nr 36). Złom będzie kierowany do kontenerów, odzyskane metale mogą być następnie sprzedawane. Dalej żużel będzie z przenośnika spadał na pryzmę, z której będzie regularnie odbierany ładowarką kołową i przenoszony do kwater sezonowania żużla, gdzie będzie przebiegał proces jego dojrzewania i magazynowania do momentu jego odbioru z ITPOK. Układ zostanie zaprojektowany w taki sposób, aby różnica wysokości przenośników na przesypach była jak najmniejsza, co pozwoli zminimalizować ryzyko pylenia (zgodnie z BAT nr 24). W okresie sezonowania będzie on mógł być zraszany wodą i przesypywany. Na podstawie doświadczeń z eksploatacji zakładów termicznego przekształcania odpadów ocenia się, że żużel powinien dojrzewać przez okres od 4 do 7 tygodni. W tym czasie znacząco zmniejszy się wymywalność metali ciężkich. Żużel nie powinien przebywać w kwaterach sezonowania dłużej niż 7 tygodni, ponieważ w miarę upływu czasu twardnieje i staje się trudny do przesypywania i załadunku. Dojrzały żużel powinien zostać odebrany przez posiadający właściwe zezwolenia podmiot i wywożony transportem samochodowym. Odzysk żużli prowadzony będzie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796).
W części z kwaterami żużla hali waloryzacji i sezonowania żużla, będzie pracowała ładowarka kołowa, której zadaniem będzie okresowe przesypywanie żużla oraz ładowanie dojrzałego żużla na ciężarówki.
Odnosząc się do wydajności instalacji waloryzacji żużli organ odwoławczy przytoczył:
Średnia (nominalna) godzinowa zdolność przetwarzania instalacji waloryzacji żużla wynosi ok. 17 Mg/h, a maksymalna godzinowa - 22 Mg/h. Średnia dobowa wydajność instalacji wyniesie ok. 119 Mg/d (7 h pracy na dobę z wydajnością 17 Mg/h), a maksymalna dobowa - 154 Mg/d. Maksymalny roczny strumień żużla generowany w procesie R1 kierowany do procesu R12 nie przekroczy 37 000 Mg.
Mając na względzie urządzenia planowane do zainstalowania wskazano:
W budynku hali waloryzacji i sezonowania żużla zainstalowane zostaną m.in. takie urządzenia jak: przesiewacz wibracyjny, kruszarka, separator metali żelaznych i separator metali nieżelaznych. W części z kwaterami żużla hali waloryzacji i sezonowania żużla, będzie pracowała również ładowarka kołowa, której zadaniem będzie okresowe przesypywanie żużla oraz ładowanie dojrzałego żużla na ciężarówki. Konkretne zainstalowane urządzenia, ich ilość oraz parametry, zostaną określone na późniejszym etapie.
W ramach procesu waloryzacji żużla powstanie:
- maksymalnie 2 400 Mg/rok odpadów o kodzie 19 12 02 (metale żelazne),
- maksymalnie 1 200 Mg/rok odpadów o kodzie 19 12 03 (metale nieżelazne),
- maksymalnie 37 000 Mg/rok odpadów o kodach 19 01 12 i ex 19 01 12 (żużle i popioły paleniskowe),
- oraz inne odpady eksploatacyjne, m.in. w związku z zastosowaniem filtrów workowych odpylający powietrze - odpad o kodzie 15 02 03.
Powołując się na prowadzone procesy odzysku organ wskazał:
W węźle zagospodarowania odpadów, w instalacji waloryzacji żużli prowadzony będzie następujący proces odzysku: R12 - wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11, obejmując procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie, takie jak np.: kruszenie, rozdrabnianie, sortowanie.
Odnosząc się do alternatywnego wariantu pracy instalacji waloryzacji żużli organ opisał:
Jako alternatywny wariant pracy, przyjęto pracę waloryzacji bez następującego po nim procesu sezonowania żużla. Odpad o kodzie 19 01 12, po procesie waloryzacji w tym wariancie, będzie magazynowany w boksach wykorzystywanych do procesu sezonowania żużla tylko na czas oczekiwania na odbiór przez podmiot zewnętrzny. Odpady, które nie będą podlegały procesowi sezonowania będą przekazywane uprawnionym odbiorcom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami, do ich dalszego zagospodarowania - w procesach odzysku. Łączna masa tego strumienia oraz żużla poddanego procesowi waloryzacji, nie przekroczy limitu rocznego wyznaczonego dla tego strumienia, który wyniesie maksymalnie 37 000 Mg/rok.
Wskazując na układy zasilania awaryjnego organ przytoczył:
W celu zasilania rezerwowego ITPOK przewiduje się zastosowanie awaryjnego agregatu diesla z możliwością szybkiego rozruchu i mocy pozwalającej na bezpieczne odstawienie instalacji. Ze względu na wielkość agregatu oraz konieczność jego testowania pod obciążeniem, zakłada się wyposażenie go w synchronizator i możliwość pracy równoległej na sieć zasilającą. Agregat prądotwórczy w obudowie kontenerowej będzie zlokalizowany przed budynkiem elektrycznym. Ze względu na moc agregatu przewiduje się jego połączenie do szynoprzewodu zasilającego estakadą. Agregat będzie pełnił także rolę awaryjnego zasilania dla urządzeń ppoż. Awaryjny agregat prądotwórczy powinien być wyposażony w tłumik hałasu i katalizator spalin.
ITPOK zostanie wyposażona w zasilacz UPS pracujący w układzie redundantnym. Wielkość UPSu zostanie określona na etapie projektowania wykonawczego na podstawie bilansu mocy urządzeń zasilanych przez układ UPS. Podtrzymanie zasilania przez układ UPS wszystkich układów automatyki ujętych w bilansie mocy będzie przewidziane na 1 h. Dla urządzeń i baterii UPS będzie przewidziane wydzielone pomieszczenie.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że planowane zatrudnienie przy obsłudze ITPOK wynosi ok. 65 osób, w tym 50 osób przy eksploatacji i utrzymaniu ruchu. W ITPOK linia do termicznego przetwarzania odpadów będzie funkcjonowała 24 h/dobę, czyli na 3 zmiany, 7 dni w tygodniu, z przerwą serwisową minimum raz w roku. Linia waloryzacji żużli wytwarzanych w procesie termicznego przekształcenia oraz administracja pracować będą w trybie 1 zmianowym, 5 dni w tygodniu.
Zapotrzebowanie na energię w fazie eksploatacji wyniesie ok. 12 200 MWh/rok. Łączne zapotrzebowanie na wodę w fazie eksploatacji wyniesie ok. 100 000 m3/rok. Szacowane zużycie reagentów wyniesie: mocznik ok. 576 Mg/rok, wodorotlenek wapnia ok. 1600 Mg/rok, węgiel aktywowany ok. 144 Mg/rok.
Etap realizacji inwestycji polegać będzie na kompleksowej budowie ITPOK oraz obiektów zaplecza transportowego wraz z infrastrukturą transportową oraz techniczną w miejscowości jej planowanego powstania. Prowadzone będą prace budowlane, które będą się wiązać z robotami ziemnymi oraz z wykorzystaniem do tego celu specjalistycznego zaplecza maszyn i urządzeń budowlanych. Ze względu na charakter typowych prac budowlanych, a także konstrukcyjno-montażowych, wykorzystywane będą środki transportu do dostawy materiałów budowlanych, elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń technologicznych na wyposażenie planowanej inwestycji. Spowoduje to okresowe zwiększenie ruchu pojazdów na drodze dojazdowej na teren działki.
W trakcie trwania prac montażowo-budowlanych będą występować przede wszystkim krótkotrwałe i zmienne w czasie uciążliwości w postaci hałasu oraz emisji do powietrza. Emisja będzie miała charakter lokalny, ograniczony do miejsca prowadzenia prac i jego najbliższego otoczenia. Źródłem tych emisji będą przede wszystkim pracujące maszyny oraz sprzęt budowlany. W celu zmniejszenia tych uciążliwości prace prowadzone winny być w porze dnia w godzinach między 6 a 22, przy użyciu sprawnego sprzętu posiadającego aktualne przeglądy techniczne i certyfikaty dopuszczające do użytku.
Przewiduje się, że na etapie budowy będą wytwarzane odpady: z materiałów budowlanych wykorzystywanych do prac konstrukcyjnych i budowlanych, opakowaniowe po materiałach budowlanych, związane z obsługą techniczną placu budowy (np. zużyte oleje pochodzące z maszyn budowlanych), gleby i ziemi z wykopów pod fundamenty, ulegające biodegradacji (z ewentualnej wycinki roślinności niskiej), komunalne o składzie i charakterze podobnym do odpadów powstających w gospodarstwach domowych, powstających w związku z bytowaniem (w tym konsumpcją) pracowników na placu budowy, tj. głównie odpady z grupy 15, 17 i 20.
Odpady wytworzone w trakcie budowy będą gromadzone selektywnie, w uporządkowany sposób, w zależności od rodzaju odpadów, w warunkach odpowiednio zabezpieczonych przed przedostaniem się do środowiska substancji szkodliwych, przed dostępem osób postronnych i zwierząt. Odpady należy przekazywać podmiotom posiadającym stosowne zezwolenie na zbieranie, odzysk czy unieszkodliwienie odpadów.
W trakcie prowadzenia prac ziemnych i budowlanych wykonawca jest zobowiązany uwzględnić kwestię ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. W celu zminimalizowania prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia wód podziemnych - wyciek olejów, smarów, produktów ropopochodnych, należy wybrać wykonawcę posiadającego nowoczesne, sprawne, dobrej jakości i prawidłowo utrzymane zaplecze techniczne. Tankowanie maszyn budowlanych oraz jakiekolwiek naprawy sprzętu nie powinny być prowadzone na terenie wykopów.
Wodę na potrzeby budowy ITPOK planuje się pobierać z istniejącego na terenie elektrociepłowni ujęcia wód podziemnych, zapewniającego również wymagane przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę. Pracownicy na etapie realizacji korzystać będą z sanitariatów przenośnych. Wody opadowe i roztopowe będą w sposób naturalny infiltrować do gruntu.
Eksploatacja przedsięwzięcia będzie związana z emisją następujących substancji i energii: wytwarzaniem ścieków socjalno-bytowych, ścieków przemysłowych, wód opadowych i roztopowych, wytwarzaniem odpadów, emisją pyłów i gazów do powietrza, emisją hałasu do środowiska.
Głównym źródłem emisji zanieczyszczeń gazowych będzie prowadzony proces technologiczny termicznego przekształcania odpadów, polegający na kompleksowej przeróbce stałych odpadów komunalnych z odzyskiem energii elektrycznej i ciepła.
W czasie eksploatacji ITPOK wystąpią potencjalne następujące miejsca i źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza:
- Emitor E-1 - linia termicznego przekształcania odpadów komunalnych, o wys. 50 m i wewnętrznej średnicy wylotowej 1,9 m, wylot pionowy otwarty;
- Emitor E-2 - wentylacja hali odżużlania i waloryzacji żużla, o wys. 12 m i średnicy wylotowej 0,5 m, wylot pionowy otwarty;
- Emitor E-3.1 - odpowietrzenie silosu popiołów, o wys. 13,2 m i średnicy wylotowej 0,2 m, wylot pionowy zadaszony;
- Emitor E-3.2 - odpowietrzenie silosu pyłów podprocesowych, o wys. 13,2 m i średnicy wylotowej 0,2 m, wylot pionowy zadaszony;
- Emitor E-4 - odpowietrzenie silosu mocznika, o wys. 17 m i średnicy wylotowej 0,2 m, wylot poziomy;
- Emitor E-5 - odpowietrzenie silosu wodorotlenku wapnia, o wys. 17 m i średnicy wylotowej 0,2 m, wylot poziomy;
- Emitor E-6 - odpowietrzenie silosu węgla aktywnego, o wys. 17 m i średnicy wylotowej 0,2 m, wylot poziomy;
- Emitor E-7 - rezerwowy agregat prądotwórczy, o wys. 3,2 m i średnicy wylotowej 2 x 0,25 m, wylot pionowy otwarty;
- Emitor E-8 - odpowietrzenie zbiornika oleju opałowego, o wys. 4 m i średnicy wylotowej 0,05 m, wylot zadaszony;
- Emitor E-9 - ruch wszystkich pojazdów ciężarowych;
- Emitor E-10 - ruch pojazdów osobowych,
- Emitor E11.1 i E.11.2 - centrale wentylacyjne na dachu hali bunkra (działające wyłącznie podczas postoju kotła), o wys. 36 m i średnicy wylotowej 1,386 m, wylot poziomy.
W wyniku spalania odpadów w kotle i złożonych procesów chemicznych zachodzących w wysokich temperaturach powstają, poza głównymi składnikami spalin, takimi jak dwutlenek węgla i para wodna, również wykazujące właściwości toksyczne związki nieorganiczne i organiczne. Są to między innymi: tlenki azotu (NOx), dwutlenek siarki (SO2), tlenek węgla (CO), chlorowodór (HCI), fluorowodór (HF), metale ciężkie (kadm, tal, antymon, arsen, ołów, chrom, kobalt, miedź, mangan, nikiel, wanad), a także całkowity węgiel organiczny (TOC) oraz dioksyny i furany. Przed emisją zanieczyszczeń do atmosfery trafiają one do systemu oczyszczania spalin. System oczyszczania spalin zapewnia, że wszystkie emitowane substancje zanieczyszczające nie mogą przekroczyć wymaganych standardów emisyjnych.
Głównym zagrożeniem uciążliwości zapachowych (odorów) na terenie zakładu będzie rozładunek i tymczasowe magazynowanie odpadów w bunkrze przed ich termicznym przekształceniem. Wielkość bunkra zapewni buforowe gromadzenie i przechowywanie odpadów na nie mniej niż 5 dni funkcjonowania instalacji z wydajnością nominalną.
Transport będzie się odbywał wyłącznie po utwardzonej powierzchni, a pojazdy będą wjeżdżać i opuszczać strefę, przez zamykane bramy, które dzięki odpowiednim rozwiązaniom konstrukcyjnym, zapewnią dobrą izolację przed wydostawaniem się złowonnych substancji na zewnątrz oraz przed przedostawaniem się zanieczyszczeń lub deszczu do wnętrza hali. Pomieszczenie przyjęcia odpadów znajdować będzie się wewnątrz budynku i będzie pracować w systemie hermetycznym.
Układ poboru powietrza do kotła z hali bunkra powoduje utworzenie podciśnienia w hali bunkra, co ma za zadanie zminimalizować przedostawanie się odoru odpadów do otoczenia podczas pracy instalacji termicznego przekształcania odpadów.
W przypadku gdy kocioł nie pracuje, powietrze z bunkra jest odprowadzane do otoczenia poprzez układ neutralizacji odoru (dezodoryzacji powietrza), przez dwie dedykowane centrale wentylacyjne, w skład których wchodzą: wentylator wyciągowy, filtry cząstek stałych i filtr węglowy (założono, że zastosowany zostanie filtr klasy G4 (filtry klasy G4 powinien wychwycić co najmniej 90% cząsteczek o średnicy 80 pm); filtr klasy F7 (filtr klasy F7 powinien wychwycić średnio 80-90% cząsteczek o średnicy 0,4 pm); filtr węglowy (absorbuje substancje złowonne). Powietrze po oczyszczeniu emitowane do atmosfery poprzez dedykowany wyciąg poziomy. Zadaniem centrali wentylacyjnej jest utrzymanie w hali bunkra podciśnienia, które ogranicza do minimum wydostawanie się zanieczyszczeń na zewnątrz. Całe powietrze będzie przesyłane przez centrale wentylacyjne, które wychwytują cząstki stałe, a także oczyszczają powietrze z zapachu poprzez absorpcję wewnątrz filtra węglowego. Emitory te, w postaci dwóch central wentylacyjnych, w chwilach postoju ITPOK będą źródłem śladowej emisji wprowadzanej do powietrza.
W czasie eksploatacji ITPOK występować będą następujące rodzaje źródeł hałasu:
1. Kubaturowe źródła hałasu: hala kotła, hala oczyszczania spalin, maszynownia, hala waloryzacji i sezonowania żużla (wyłącznie w porze dnia), hala rozładunkowa (wyłącznie w porze dnia), hala bunkra
2. Stacjonarne punktowe źródła hałasu: skraplacz o poziomie mocy akustycznej 92 dB, wentylator główny na hali waloryzacji żużla o poziomie mocy akustycznej 80 dB, wentylator silosu pyłów o poziomie mocy akustycznej 80 dB, wentylator silosu popiołów o poziomie mocy akustycznej 80 dB, komin (wylot oczyszczonych spalin z komina) o poziomie mocy akustycznej 80 dB, agregat prądotwórczy o poziomie mocy akustycznej 98 dB, 3 transformatory o poziomie mocy akustycznej 80 dB każdy,
3. Powierzchniowe źródła hałasu zlokalizowane w:
- hali rozładunkowej - 1 czerpnia ścienna żaluzjowa (4x2,5m) o poziomie mocy akustycznej 76 dB,
- hali kotła - 2 czerpnie ścienne (1,25x1,25m) - o poziomie mocy akustycznej 67,9 dB każda, 2 czerpnie ścienne żaluzjowe (4x2,5m) - o poziomie mocy akustycznej 76 dB każda oraz 2 wywietrzaki dachowe (1,5x2,7m) - o poziomie mocy akustycznej 72,1 dB każdy,
- hali oczyszczania spalin - 2 czerpnie ścienne (1,25x1,25m) - o poziomie mocy akustycznej 67,9 dB każda, 2 czerpnie ścienne żaluzjowe (4x2,5m) - o poziomie mocy akustycznej 76 dB każda oraz 2 wywietrzaki dachowe (1,5x2,7m) - o poziomie mocy akustycznej 72,1 dB każdy,
- hali waloryzacji żużla - 3 czerpnie ścienne (1,25x1,25m) - o poziomie mocy akustycznej 67,9 dB każda oraz 3 wyrzutnie ścienne (0,4x0,25m) - o poziomie mocy akustycznej 56 dB każda,
- maszynowni - 2 czerpnie ścienne (1,4x1m) - o poziomie mocy akustycznej 67,5 dB każda, 8 czerpni ściennych żaluzjowych (4x2,5m) - o poziomie mocy akustycznej 76 dB każda, 1 wyrzutnia ścienna (0,4x0,25m) - o poziomie mocy akustycznej 56 dB oraz 1 wywietrzak dachowy (1,5x2,7m) - o poziomie mocy akustycznej 72,1 dB.
Ruchome źródła hałasu: pojazdy ciężarowe i osobowe dojeżdżające do obiektów.
Na obecnym etapie nie ma dokładnych danych dotyczących źródeł hałasu zlokalizowanych wewnątrz budynków. Założeniem projektowym jest, że hałas wewnątrz budynku nie będzie przekraczał 85 dB przy ścianach budynków. W modelu przyjęto, że przegrody budynków hali kotła, maszynowni, hali rozładunkowej i hali bunkra wykonane zostaną z płyt warstwowych z wypełnieniem z wełny mineralnej, o minimalnej izolacyjności akustycznej przegród na poziomie RA2=27 dB. W modelu przyjęto również, że budynek hali oczyszczania spalin, hali waloryzacji i sezonowania żużla oraz budynek elektryczny I wykonany będzie w konstrukcji murowanej (dokładna technologia na obecnym etapie nie jest znana). Współczynnik izolacyjności akustycznej przegrody murowanej przyjęto na poziomie RA2=48 dB.
Czerpnie i wyrzutnie wentylacyjne powietrza będą wyposażone w odpowiednio dobrane tłumiki hałasu. Na potrzeby opracowania przyjęto skuteczność tłumików na każdej z czerpni i wyrzutni na poziomie 15 dB, na podstawie danych katalogowych przykładowych rozwiązań. Dobór tłumików i ich skuteczności zostanie przeprowadzony na etapie projektu wykonawczego.
Najbliższym terenem chronionym akustycznie jest teren z zabudową mieszkaniową jednorodzinną zlokalizowany po przeciwnej stronie ul. Lipowej względem terenu przeznaczonego pod planowane przedsięwzięcie, tj. działki o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...].
Biorąc pod uwagę przeprowadzoną analizę akustyczną, na obecnym etapie nie stwierdza się konieczności dodatkowego zabezpieczenia tych terenów chronionych akustycznie. Uwzględniając jednak fakt, że na obecnym etapie oceny oddziaływania planowanej inwestycji, nie zostały wybrane jeszcze szczegółowe rozwiązania dotyczące technologii i urządzeń wykorzystywanych w ramach funkcjonowania instalacji (zwłaszcza wewnątrz hal), część urządzeń zostanie wyposażona w tłumiki lub obudowy akustyczne (decyzje będą podejmowane na etapie projektu wykonawczego, gdy będą znane technologie i konkretne urządzenia), przyjęte rozwiązania w zakresie ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej mogą stać się nieaktualne.
Uwzględniając również fakt, że otrzymane w analizie akustycznej wartości poziomu hałasu po zastosowaniu środków ochrony są bliskie dopuszczalnym wartościom hałasu dla terenów chronionych akustycznie zasadnym jest wykonanie analizy porealizacyjnej, która wykaże, czy przyjęte środki zabezpieczające są wystarczające.
Dalej organ podał, że główną grupę odpadów, które powstaną w wyniku spalania odpadów w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia stanowi żużel paleniskowy. W mniejszej ilości powstawać będą: popiół lotny z kotła, stały produkt uboczny instalacji oczyszczania spalin oraz złom żelazny wydzielony z żużla. Odpady te będą kierowane do wyspecjalizowanych podmiotów.
Rodzaje i ilości odpadów poprocesowych powstających w ITPOK przedstawione w formie tabeli.
Organ wskazał, że ze względu na eksploatację ITPOK powstawać będą również odpady produkcyjne powstające jako efekt eksploatacji urządzeń i instalacji oraz zaplecza technicznego. Będą to odpady głównie z grupy 08, 10, 12, 13, 15, 16, 17, 19 i 20, które będą gromadzone i unieszkodliwianie zgodnie z obowiązującymi przepisami. W związku z montażem technologii opartej o kocioł rusztowy nastąpi generacja ścieków technologicznych w ITPOK w ilości do 7 500 m3/rok. Planuje się skierować powstałe ścieki technologiczne za pomocą wpustów podłogowych do wewnętrznej kanalizacji, dalej do studzienki, a następnie zbiornika, z którego będą zawracane do procesu technologicznego (do mokrego odżużlacza, w którym nastąpi ich odparowanie), lub w przypadku przepełnienia odżużlacza, pozostałe ścieki będą odprowadzane do buforowego zbiornika ścieków technologicznych. Z tego zbiornika ścieki zostaną wykorzystane do uzupełniania późniejszych ubytków wody w odżużlaczu - całkowity strumień ścieków zostanie wykorzystany w procesie pracy ITPOK.
Zestawienie powstających w ITPOK ścieków technologicznych przedstawiono w tabeli.
Kontynuując organ odwoławczy wskazał, że orientacyjna wielkość buforowego zbiornika na ścieki technologiczne wyniesie 15 m3. Finalna jego wielkość oraz bilans napełniania/opróżniania zbiornika zostaną ustalone na dalszym etapie realizacji inwestycji, po wyborze dostawcy technologii, na etapie projektowania podstawowego, a wynikać będzie z zastosowanej technologii.
Ścieki bytowe z budynku administracji i pomieszczeń socjalnych odprowadzane będą do istniejącej na terenie elektrociepłowni kanalizacji sanitarnej. Łączna ilość ścieków bytowych wynosić będzie ok. 2 000 m3/rok. Ścieki z kanalizacji sanitarnej przepompowywane będą w istniejącej przepompowni ścieków sanitarnych do kanalizacji miejskiej.
System kanalizacji deszczowej ujmować będzie: wody opadowe z dachów obiektów, wody opadowe z dróg i placów (z wyłączeniem placów żużla), wody opadowe z terenów zielonych.
Wskazano, że powierzchnie, z których odprowadzane będą wody deszczowe są następujące: dachy - ok. 8 650 m2, drogi i place - 11 550 m2, tereny zielone - 12 500 m2.
Wody opadowe z nowoprojektowanych dachów będą wykorzystywane do utrzymywania terenów zielonych. Wody te będą magazynowane w szczelnym betonowym zbiorniku o minimalnej pojemności ok. 180 m3. W przypadku przepełnienia zbiornika wody te zostaną skierowane do kanalizacji deszczowej.
W ramach przedsięwzięcia planowane jest również zainstalowanie separatora substancji ropopochodnych o przepustowości nominalnej ok. 100 l/s.
Na terenie realizacji inwestycji (w związku z jego przemysłowym charakterem) skład gatunkowy roślin jest ubogi. W wyniku realizacji inwestycji dojdzie do wycinki maksymalnie 10 drzew na terenie przedsięwzięcia (7 drzew wchodzi w bezpośrednią kolizję z planowaną inwestycją, 3 drzewa potencjalnie mogą wejść w taką kolizję).
W ramach nasadzeń kompensacyjnych za usuwane drzewa przewidziano nasadzenie 23 drzew w wariancie maksymalnej wycinki (14 w przypadku ograniczenia skali wycinki do drzew wchodzących w bezpośrednią kolizję).
Na terenie przedmiotowej inwestycji nie stwierdzono miejsc lęgowych zwierząt. Mając na uwadze, iż teren inwestycji będzie ogrodzony, przedsięwzięcie nie powinno mieć wpływu również na faunę ze względu na ograniczoną dostępność tego terenu.
Z uwagi na położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce, nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko.
W przypadku planowanego przedsięwzięcia nie występuje ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.
Planowane przedsięwzięcie nie będzie realizowane na obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne.
Przedsięwzięcie będzie realizowane poza miejscem występowania obszarów wodno-błotnych i innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych, poza obszarami wybrzeży oraz poza obszarami górskimi lub leśnymi.
W promieniu 5 km od granic przedsięwzięcia nie występują obszarowe formy ochrony, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliżej położony obszar należący do europejskiej sieci Natura 2000 to specjalny obszar ochrony siedlisk [...] [...] - w odległości ok. [...] km.
Przedmiotowa inwestycja leży poza wyznaczoną siecią korytarzy ekologicznych. Jej realizacja nie będzie miała zatem wpływu na ich ciągłość i drożność.
Z uwagi na rodzaj i skalę planowanej inwestycji, jak również przedmiot ochrony poszczególnych obszarów chronionych, przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność oraz spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000.
Organ uznał, że raport spełnia wymagania określone w art. 66 u.o.ś., w sposób kompleksowy analizuje wszystkie komponenty środowiska, na które przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Na bazie analiz przedstawionych w raporcie nie stwierdzono dla wariantu realizacyjnego przekroczeń dopuszczalnych norm emisji w odniesieniu do wszystkich opisanych w nim oddziaływań na środowisko, a w szczególności na jakość powietrza, oddziaływanie akustyczne (z zastrzeżeniem konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w tym zakresie) oraz środowisko wodnogruntowe. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań odbyło się z uwzględnieniem w całości uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Ponadto należało uwzględnić stanowisko Marszałka Województwa, w myśl którego zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko we wszystkich analizowanych obszarach oddziaływań, w tym w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza, gospodarki odpadami, oddziaływania akustycznego oraz gospodarki wodno-ściekowej. Na powyższe wpływa zarówno skala planowanego przedsięwzięcia jak i fakt, że stosownie do informacji przestawionych w raporcie szczegółowe rozwiązania zostaną przyjęte po wyborze wykonawcy inwestycji. Niezbędne jest zatem przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, gdy już będą znane szczegółowe rozwiązania przyjęte po wyborze przez Spółkę wykonawcy inwestycji. W opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wskazano na konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu, które to stanowisko co do zasady pokrywa się z warunkami realizacji przedsięwzięcia określonymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ odwoławczy podkreślił, że stanowisko to zostało uwzględnione w ustaleniach niniejszej decyzji.
W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy powołując się na przepis art. 79 ust. 1 u.o.ś., wskazał, na tok postępowania organu I instancji, który obwieszczeniem z dnia 16 października 2023 r. podał do publicznej wiadomości informację o możliwości składania uwag i wniosków w postępowaniu w ramach udziału społeczeństwa w terminie od dnia 18 października 2023 r. do dnia 16 listopada 2023 r., a także przeprowadził w dniu 9 listopada 2023 r. rozprawę otwartą dla społeczeństwa.
We wskazanym terminie do 92 osoby złożyły swoje uwagi i wnioski. Po terminie wpłynęło jedno pismo zawierające uwagi, ale ze względu na treść art. 35 u.o.ś. - pozostawione bez rozpatrzenia.
W przedmiotowych uwagach i wnioskach, poza ogólnym sprzeciwem wobec realizacji przedsięwzięcia i żądaniem wydania decyzji odmownej, a także żądaniem uznania za stronę postępowania, wskazywano na następujące kwestie (poniższe wyliczenie uwzględnia fakt wielokrotnego powtarzania w uwagach i wnioskach niektórych zagadnień):
- planowana inwestycja znajduje się w bliskiej odległości od zabudowań mieszkaniowych i powinna zostać realizowana w innym miejscu z dala od zabudowy mieszkaniowej;
- przedsięwzięcie będzie generować duży ruch samochodów ciężarowy, emitować hałas, odory jak również toksyny; realizacja inwestycji spowoduje spadek nieruchomości oraz wpłynie na pogorszenie jakości powietrza;
- skala przedsięwzięcia jest ustalona niewłaściwie, gdyż przeznaczone do spalenia odpady pochodzące z terenu Z. będą stanowić tylko 10% potrzebnych do funkcjonowania instalacji;
- tego rodzaju inwestycja nie powinna powstać w oparciu o warunki zabudowy a wyłącznie na podstawie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- dokumenty przedstawione przez inwestora są nierzetelne;
- miasto w którym ma powstać inwestycja jest w czołówce miast posiadających najbardziej zanieczyszczone powietrze, a realizacja inwestycji tylko ten stan pogorszy;
- realizacja inwestycji przyczyni się do pogorszenia stanu zdrowia mieszkańców; budowa ITPOK nie wpłynie na obniżenie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami jak również cen ciepła;
- oddziaływanie przedsięwzięcia nie skończy się na działkach określonych w projekcie; modernizacja sieci ciepłowniczych powinna przyczyniać się do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń czego planowania inwestycja nie zapewnia;
- realizacja inwestycji spowoduje wzrost populacji szkodników (szczurów);
- w ITPOK przewiduje się nie tylko spalanie odpadów o kodach 19 12 10 i 19 12 12 lecz również odpadów o kodzie 20;
- wytworzenie paliwa alternatywnego wymaga odrębnej instalacji Mechaniczno-Biologicznego Przetwarzania odpadów o czym nie było mowy na rozprawie otwartej dla społeczeństwa;
- spalanie odpadów jest sprzeczne z założeniami Gospodarki Obiegu Zamkniętego;
- spalarnie odpadów powinny powstawać w pobliżu dużych miast lub na obszarze niezaludnionym;
- konieczność uwzględnienia w projekcie wymagań konkluzji BAT w zakresie odpadów;
- spalarnie odpadów mimo stosowanych filtrów emitują ogromne ilości dioksyn; realizacja inwestycji niekorzystnie wpłynie na pszczoły;
- dla tego rodzaju inwestycji należy zapewnić odpowiednie strefy buforowe - min. 1 500 m od miejsc gospodarowania odpadami;
- inwestycja wykracza swoim oddziaływaniem poza teren jakim dysponuje inwestor, a zatem należy wystąpić do Sejmiku Województwa Łódzkiego o utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania, co da możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych;
- należy rozpocząć prace nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym nie będzie przewidziana możliwość realizacji tego rodzaju inwestycji;
- należy zlecić opracowanie procentowego wyliczenia utraty wartości nieruchomości znajdujących się w bliskim sąsiedztwie ITPOK na terenie EC Z.;
- spalarnie odpadów nie są już dotowane przez Unię Europejską;
- realizacja inwestycji nie wypłynie korzystnie na segregację odpadów w mieście;
- należy wyjaśnić: jakie technologie zostaną zastosowane w spalarni, aby minimalizować emisję szkodliwych substancji, czy przeprowadzono badania wpływu spalarni na jakość powietrza w okolicy, jakie są planowane metody monitorowania i kontrolowania emisji zanieczyszczeń, czy spalarnia będzie przetwarzać odpady niebezpieczne, a jeśli tak, to jakie środki bezpieczeństwa zostaną zastosowane, jakie będą skutki działania spalarni dla zdrowia mieszkańców w pobliżu, jakie środki zostaną podjęte, aby zapobiec uciążliwym zapachom pochodzącym ze spalarni, czy spalarnia wpłynie na lokalną florę i faunę oraz jakie badania zostały przeprowadzone w tej kwestii, jakie korzyści ekonomiczne i środowiskowe przyniesie budowa spalarni dla lokalnej społeczności, jakie będą długoterminowe plany zarządzania odpadami i ich utylizacji, czy istnieją alternatywne metody gospodarowania odpadami, które zostały rozważone przed zdecydowaniem się na budowę spalarni, jakie środki bezpieczeństwa zostaną zastosowane podczas transportu odpadów do spalarni, jakie procedury awaryjne są przewidziane na wypadek wypadku podczas transportu odpadów, czy pracownicy spalarni otrzymają specjalistyczne szkolenia dotyczące bezpieczeństwa i postępowania w sytuacjach awaryjnych, jakie są plany dotyczące ewakuacji i ochrony zdrowia pracowników w przypadku awarii w spalarni, są plany dotyczące ewakuacji i ochrony zdrowia pracowników w przypadku awarii w spalarni, jakie będą standardy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy, czy przeprowadzono konsultacje z lokalnymi służbami ratowniczymi dotyczące planów awaryjnych, jakie środki zostaną podjęte, aby zapobiec skażeniu wód gruntowych i powierzchniowych, jakie będą procedury monitorowania i utrzymania czystości wokół spalarni, czy planowana jest współpraca ze społecznością lokalną w kwestii edukacji i informacji na temat działalności spalarni, jakie są plany dotyczące ciągłego doskonalenia procesów i technologii w spalarni, aby zapewnić maksymalną ochronę środowiska i zdrowia ludzi, czy rozważano wykorzystanie małych reaktorów atomowych jako alternatywy dla spalarni śmieci oraz jakie są za i przeciw takiego rozwiązania, jakie są możliwości wykorzystania wodoru jako źródła energii w naszym mieście oraz czy jest to realna alternatywa dla spalarni, czy przeprowadzono badania dotyczące wydajności i wpływu na środowisko małych reaktorów atomowych w kontekście ogrzewania miasta, jakie są koszty inwestycyjne i eksploatacyjne alternatywnych metod ogrzewania, takich jak małe reaktory atomowe lub spalarnie wodoru, jakie są plany w zakresie redukcji emisji CO2 dla miasta i czy alternatywne metody ogrzewania mogą przyczynić się do realizacji tych planów, czy istnieją udane przykłady zastosowania małych reaktorów atomowych lub spalarni wodoru w innych miastach lub krajach, jakie są potencjalne ryzyka związane z wdrożeniem alternatywnych metod ogrzewania, takich jak małe reaktory atomowe czy spalarnie wodoru, czy rozważano wykorzystanie energii geotermalnej jako alternatywy dla spalarni śmieci, jakie są możliwości zastosowania energii odnawialnej, takiej jak energia słoneczna czy wiatrowa, do ogrzewania miasta, czy przeprowadzono analizę kosztów i korzyści porównującą spalarnię śmieci z alternatywnymi metodami ogrzewania miasta, jakie są obecne strategie miasta dotyczące poprawy segregacji odpadów przez mieszkańców i czy planowane są jakieś nowe inicjatywy w tej kwestii, biorąc pod uwagę, że obecnie segregacja odpadów w naszym mieście nie jest na optymalnym poziomie, jakie kroki podejmuje Urząd Miasta, aby to zmienić, - czym będzie palić spalarnia w przypadku poprawy segregacji i zmniejszenia ilości odpadów zmieszanych dostępnych do spalenia, jakie są plany miasta dotyczące kontroli i zachęcania mieszkańców do lepszej segregacji odpadów, czy przewidziane są jakieś kampanie edukacyjne lub systemy motywacyjne, jakie są plany współpracy z lokalnymi spółdzielniami mieszkaniowymi, takimi jak Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokator, w celu ulepszenia systemu segregacji odpadów, czy Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokator ma własne plany lub inicjatywy dotyczące zarządzania odpadami i wspierania ich segregacji, działania są przewidziane w celu ułatwienia segregacji odpadów w miejscach publicznych, takich jak otwarte pergole z koszami na śmieci, jak Urząd Miasta planuje współpracować z różnymi podmiotami, w tym ze spółdzielniami mieszkaniowymi, szkołami i organizacjami lokalnymi, aby zwiększyć świadomość i efektywność segregacji odpadów;
- EC Z. jest własnością firmy R., co oznacza, że zarówno dostawca jak i odbiorca odpadów nie będą zainteresowani wyrywkowymi kontrolami wewnętrznymi jakości odpadów;
- poddanie analizie przedsięwzięcia z uwzględnieniem opracowania pt. "Bezpieczne odległości od zabudowań dla przedsięwzięć, których funkcjonowanie wiąże się ryzykiem powstawania uciążliwości zapachowej";
- w analizie akustycznej inwestor nie pokazał budowy poszczególnych obiektów utrudniając odniesienie się projekcji oddziaływania hałasu tych obiektów;
- zabezpieczenia mające przeciwdziałać emisjom zanieczyszczeń mogą ulec awarii, a wówczas zanieczyszczenia będą wpływać negatywnie na jakość powietrza, co będzie miało wpływ na zdrowie i komfort życia mieszkańców;
- struktura właścicielska Spółki (kto jest właścicielem udziałów w kapitale zakładowym Spółki, jaka jest jego obecnie wysokość, jaki jest stosunek wysokości kapitału do kosztów realizacji inwestycji, czy kapitał zakładowy będzie podniesiony, jaka jest wysokość kapitału zapasowego Spółki na 31.12 ostatniego roku obrotowego);
- status prawny gruntów, na których zlokalizowana jest EC (czy grunty stanowią własność Spółki czy posiada ona prawo użytkowania wieczystego);
- konieczność przedstawienia przez inwestora wyliczeń, z których wynika, że budowa instalacji spowoduje obniżenie cen ciepła w porównaniu do źródła opartego na węglu oraz na odpadach;
- należy wyjaśnić, czy inwestor bądź Miasto kontaktowało się w sprawie ITPOK z Urzędem Regulacji Energetyki;
- należy wyjaśnić z jakiego kraju będą pochodziły urządzenia zainstalowane w ITPOK,
- należy wyjaśnić jaka jest ilość urzędników zatrudnionych w Urzędzie Miasta oraz jaka jest średnia płaca w Urzędzie Miasta,
- należy wyjaśnić, czy jest prawdą, że termiczne przekształcanie odpadów jest też źródłem emisji wtórnych zanieczyszczeń do środowiska (emisji zanieczyszczeń gazowych, zrzutu zanieczyszczonych ścieków, powstania toksycznych odpadów wtórnych);
- należy wyjaśnić, czy jest prawdą, że w temp. 1000 °C nie wszystkie substancje organiczne ulegają spaleniu, a wiele związków chemicznych, nawet tych palnych nie ulega destrukcji w czasie spalania - jakie są to związki chemiczne i jakie zagrożenia niosą dla ludzi i środowiska;
- należy wyjaśnić jakie badania wykazały obecność 350 różnego rodzaju związków chemicznych w spalinach ze spalarni odpadów, jakie są to związki i jak one wpływają na zdrowie i życie ludzi oraz środowisko naturalne;
- występują rozbieżności pomiędzy wyznaczonymi wskaźnikami ciśnienia akustycznego przez marszałka województwa, a wartościami podanymi przez inwestora,
- brak badań wiążących się ze składowaniem żużla, popiołów i generowanych substancji niebezpiecznych w zakresie wiązania z parą wodną i wypłukiwania się ich przez wodę na etapie produkcji jaki wykorzystania technicznego np. pod budowę dróg - odsyłanie do tzw. uprawnionych odbiorców substancji niebezpiecznych ma charakter "słowa wytrychu";
- nastąpi zwiększenie ruchu ciężkich samochodów przez miasto co przyczyni się do zniszczenia dróg, będzie powodować hałas, zanieczyszczenie spalinami i będzie miało wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;
- dokumentacja nie uwzględnia konieczności wywożenia żużlu i popiołów powstających w wyniku pracy ITPOK;
- brak gwarancji odbioru i wykorzystania w sposób przyjazny dla środowiska żużlu i popiołów powstałych w wyniku pracy ITPOK - istnieje ryzyko, że miasto stanie się składowiskiem żużlu i popiołów;
- nieprawdziwe założenia dotyczące dostępności frakcji palnej z odpadów komunalnych powstających na terenie województwa - przewidywane do realizacji spalarnie odpadów w innych miastach mają wydajność równą ilości odpadów powstających na terenie województwa, co oznacza, że nie ma miejsca na więcej spalarni;
- spalanie odpadów generuje CO2 oraz inne gazy cieplarniane przez co przyczynia się do zmian klimatycznych oraz degradacji środowiska;
- powstanie ITPOK może negatywnie wpłynąć na postrzeganie miasta jako miejsca atrakcyjnego do życia oraz przyczynić się do wyludnienia miasta;
- spalanie odpadów jest tak samo nieekologiczne jak spalanie węgla;
- inwestycja nie jest w stanie zapewnić mieszkańcom miasta wystarczającej ilości ciepła w okresie zimowy, zamiast jej realizacji należy rozważyć nowe technologie spalania węgla i szukać alternatywnych źródeł pozyskania energii;
- do instalacji będą zwożone odpady z obszaru całego województwa, jak również istnieje duże prawdopodobieństwo, że z całego kraju oraz z zagranicy;
- w mieście zwiększy się zachorowalność na nowotwory;
- o możliwości realizacji inwestycji powinien decydować głos mieszkańców;
- inwestycja znajduje się niewielkiej odległości od przedszkoli;
- brak jest gwarancji, że w czasie awarii bądź konserwacji bunkra na odpady odór nie będzie się wydostawał poza teren instalacji, płot z siatki nie zatrzyma odoru, gryzoni oraz wszelkich substancji szkodliwych;
- zwiększenie natężenia ruchu związane z realizacją inwestycji przyczyni się do powstania szkód w budynkach zabudowy jednorodzinnej ze względu na technologię ich wykonania - często są pozbawione fundamentów, zaprawa służąca do wiązania murów, to głownie piasek i wapno;
- po ewentualnym wybudowaniu instalacji należy zlecić biegłemu wyliczenie utraty wartości nieruchomości znajdujących się w bliskim sąsiedztwie oraz powołać nadzór budowlany do oceny stanu budynków i ewentualnego przesiedlenia mieszkańców w bezpieczne miejsce lub wyceny kosztów naprawy i przyznania odszkodowania z tego tytułu,
- nie wskazano w sposób rzetelny źródeł finansowania inwestycji, obecnie odstępuje się od budowy spalarni odpadów, należy nakazać inwestorowi szukania ekologicznej alternatywy dla spalarni;
- realizacja przedsięwzięcia nie przyczyni się do decyzji młodzieży o powrocie do miasta rodzinnego;
- realizacja przedsięwzięcia nie przyczyni się do podniesienia atrakcyjności terenów przemysłowych dla nowych inwestorów;
- spalarnia odpadów nie jest bez emisyjna;
- należy uwzględnić w raporcie oddziaływania na środowisko budowę automatycznej stacji monitorowania zanieczyszczeń powietrza podłączonej do centralnego systemu monitorowania Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska;
- oprócz projektowanych w raporcie należy zainstalować dodatkowe 3 tablice informacyjne w widocznych i ogólnodostępnych lokalizacjach (Urząd Miasta, MDK [...], MDK Filia w K.), a także udostępniać w sposób ciągły wyniki prezentowane na tablicach na stronie internetowej EC oraz przez kanał RSS;
- należy przedstawić raport ze wszystkich podjętych przez inwestora działań informacyjno-edukacyjnych zrealizowanych przez inwestora na rzecz mieszkańców;
- należy podać adres strony internetowej wskazanej w raporcie na str. 507 zawierającej informacje na temat realizacji przedsięwzięcia;
- inwestycja będzie przygotowana do spalania również odpadów komunalnych, a być może również odpadów niebezpiecznych po rozszerzeniu pozwolenia;
- nie wyjaśniono kwestii zanieczyszczenia powietrza produktami procesów spalania odpadów;
- przedstawiona symulacja finansowa nie uwzględnia wzrostu kosztów składowania odpadów;
- nie uwzględniono prawdopodobnego wzrostu opłat emisyjnych, co znacząco podniesie koszty wytwarzania ciepła oraz energii elektrycznej, EC jako monopolista na lokalnym rynku będzie mógł po uzasadnieniu ekonomicznym podnosić ceny ciepła;
- przy szybko wzrastającej ilości spalarni odpadów może okazać się, że zagraniczni odbiorcy odpadów pospalarniowych odmówią ich składowania i będzie konieczność ich składowania w rejonie miasta;
- istnieje problem zagospodarowania ciepła w okresie letnim;
- nie jest prawdą, że okoliczne zakłady przemysłowe będą odbiorcą ciepła (pary technologicznej), gdyż albo posiadają własne wytwornice pary albo nie działają w dawnej skali;
- latem nie będzie można produkować zwiększonej ilości energii elektrycznej, gdyż latem jest jej nadmiar w związku z dużą ilością istniejących i wciąż powstających farm fotowoltaicznych;
- inwestycja realizuje wyłącznie interes prywatnego inwestora i nie kieruje się dobrem mieszkańców, a koszty realizowanej inwestycji zostaną na nich przeniesione;
- mieszkańcy ul. [...] nie zostali poinformowani na piśmie przez miasto o budowie ITPOK;
- inwestor nie wie skąd będzie pozyskiwał odpady przewidziane w raporcie w procesie spalania jednak deklaruje zamiar spalania odpadów komunalnych odbieranych bezpośrednio od mieszkańców, co oznacza, że raport został przygotowany w oparciu o inne założenia niż prawdziwe plany inwestora, a zawarte w nim dane są nieaktualne, a co za tym idzie realny wpływ na środowisko przedsięwzięcia jest nieznany organowi wydającemu decyzję, jak i inwestorowi oraz organom opiniującym;
- analiza finansowa stanowiąca podstawę podjęcia decyzji biznesowej o budowie spalarni odpadów jest obarczona błędami liczbowymi oraz logicznymi;
- ze względu na wysoką marżowość oraz wysoki popyt na usługi związane z utylizacją odpadów będzie występowała ogromna motywacja ekonomiczna do utylizacji na terenie planowanej spalarni odpadów, które zgodnie z prawem nie powinny tam nigdy trafić;
- prezentacja estymacji planowanych emisji budzi wątpliwości, brakuje w nich bowiem informacji o estymowanym przedziale czy choćby poziomu prawdopodobieństwa, należy podać w wątpliwość uzyskanie dokładnych i miarodajnych wyliczeń z racji braku wiedzy na obecnym etapie do dokładnych proporcjach oraz składzie spalanego paliwa;
- w wyniku spalania odpadów prognozuje się emisję rtęci w ilości 17,38 kg rocznie, co biorąc pod uwagę śmiertelną dawkę tej substancji jest ilością wystarczającą do uśmiercenia wszystkich mieszkańców oraz połowy mieszkańców gminy;
- Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. wydał negatywną opinię dotyczącą planów podobnej instalacji w N.;
- dokumentacja jest nieczytelna szczególnie w kwestii opisu tabel i sposób przedstawiania danych;
- w dokumentacji nie ma jasnego przedstawienia emisji szeregu związków metodą porównawczą w przełożeniu na GJ energii wytworzonego ciepła dla paliw jakimi są węgiel i odpady;
- nie ma gwarancji jakie śmieci będą spalane na ruchomym ruszcie, który nie ma dużych wymagań co do jakości stosowanych odpadów;
- pobór wody wykorzystywanej podczas procesu gaszenia żużli w znacznej ilości pogorszy i tak już spadający poziom wód gruntowych;
- każde wygaszenie oraz rozpalenie instalacji nosi ze sobą ryzyko wyższych stężeń zanieczyszczeń;
- konieczne jest prowadzenie pomiarów stałych najbardziej toksycznych emisji, a nie okresowych, które mogą być wykonywane w sprzyjających inwestorowi warunkach, a tym samym nieobiektywne;
- inwestycja powinna być otoczona barierą ochronną typu ekranu akustyczne czy lasy, a to drugie nie jest możliwe ze względu na lokalizację;
- ciepło oparte na spalaniu odpadów na długo uzależni miasto od dostaw odpadów;
- negatywny wpływ na zdrowie będzie miało emitowanie przez instalację dioksyn, furanów i metali ciężkich oraz pyłu zawieszonego PM2.5, którego nie zatrzyma filtr workowy i dla którego nie ma dopuszczalnych norm emisji;
- w dokumentacji (tabela nr 95 raportu) widoczne są 2,5 krotne przekroczenia norm dla tlenków azotu (496 mikrogramów na m3 przy dopuszczalnym poziomie 200);
- należy sporządzić map izolinii stężeń zanieczyszczeń powietrza w mniejszej skali niż 1.12000 aby pokazać cały zakres zanieczyszczeń;
- należy sporządzić mapy izolinii stężeń maksymalnych pyłu zawieszonego PM2.4, której brak w raporcie oraz przedstawienie jej w mniejszej skali aby ustalić gdzie będzie docierał najdalej;
- inwestor dopasowuje obliczenia wartości, np. poziomów hałasu do zmieniającej się kwalifikacji akustycznej wydanej przez Prezydenta Miasta, np. przed zmianą kwalifikacji dla terenów dla dopuszczalnego poziomu hałasu 45dBA wykazano poziom hałasu na 43 dBA, po zmianie dla dopuszczalnego poziomu hałasu 40dBA wykazano 39,2 dBA zmieniając proponowany materiał budowlany na jednej ścianie budynku aby poprawić izolacyjność akustyczną budynku i osiągnąć lepszy wynik, są to szacunki robione z określoną niepewnością i nie można wykluczyć, że na etapie eksploatacji nie będzie przekroczeń poza terenem inwestora;
- hałas związany z transportem odpadów nie został uwzględniony w raporcie jako hałas drogowy;
należy zobligować inwestora do wskazania planowanych do wykorzystania tras dojazdowych po drogach lokalnych dla pojazdów ciężarowych i uwzględnienie tego w propagacji hałasu;
- należy dopuścić jako dowód w sprawie opinii specjalisty będącego jednym z 40 profesorów [...] uczelni podpisanych pod pismem do władz samorządowych, który wyrazili sprzeciw wobec budowy spalarni odpadów;
- skoro ITPOK będzie spalać odpady nie nadające się do recyklingu, to z pewnością nie pozostanie to bez wpływu na rodzaj i ilość zanieczyszczeń mogących przedostawać się do powietrza w związku z działaniem instalacji,
- emisja CO2 z instalacji będzie porównywalna a nawet większa niż w przy wytwarzaniu tej samej ilości energii z węgla, odpady z tworzyw sztucznych, które nie mogą trafić do recyklingu lepiej jest składować niż spalać, nie emitują wówczas gazów cieplarnianych;
- w raporcie na str. 45 wskazano, że w chwilach postoju ITPOK będzie źródłem śladowych emisji wprowadzanych do powietrza, nie wskazano jednak o jakich śladowych ilościach i emisji których substancji dokładnie jest mowa;
- na podstawie informacji przedstawionych w raporcie należy uznać, że brak jest jakiegokolwiek miejsca w instalacji, które nie stanowiłoby źródła emisji zanieczyszczeń,
- na str. 66 raportu stwierdzono, że większość zmian i uciążliwości będzie mieścić się w prawnie wymaganych granicach, co oznacza, że są pewne uciążliwości i zmiany, które nie mieszczą się w prawnie wymaganych granicach, co powinno zostać wyjaśnione przez organ odpowiedzialny za wydanie decyzji,
- w raporcie nie odniesiono się do ilości i rodzaju zanieczyszczeń, które inwestor zamierza wprowadzić do środowiska, wynikających ze standardów jakości środowiska przyjętego w Programie Ochrony Środowiska dla Miasta na lata 2020- 2023 z perspektywą na lata 2024-2027 w celu oceny, czy dla planowanej inwestycji Rada Miasta powinna ustanowić obszar ograniczonego użytkowania;
- pod względem uciążliwości związane z hałasem wątpliwości budzi wskazana w raporcie na str. 213 ilość pojazdów ciężarowych;
- przed wydaniem decyzji organ właściwy powinien dokonać wnikliwej analizy raportu posługując się wiedzą specjalistyczną podmiotu zewnętrznego, który podda złożony raport fachowej ocenie pod względem zarówno formalnym jak i merytorycznym.
Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy w pierwszej kolejności podjął, że wszelkie uwagi i wnioski dotyczące: sposobu wariantowania inwestycji, wyboru lokalizacji inwestycji i jej elementów oraz skali, finansowania inwestycji i jej rentowności, aspektów ekonomiczno-gospodarczych, sensowności przedsięwzięcia, wpływu na atrakcyjność siedlisk ludzkich i pogorszenie warunków korzystania z dóbr materialnych, wpływu na wartość nieruchomości, wpływu na rozwój gminy, struktury właścicielskiej oraz kapitałowej Spółki, realizacji przez Spółkę prywatnych interesów, sposobu pozyskania finansowania realizacji przedsięwzięcia przez Spółkę, kampanii społecznej i formy konsultacji przeprowadzanych przez Spółkę przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, sposobu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta, podjęcia inicjatywy w zakresie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotowania budowy spalarni odpadów przez Unię Europejską, zatrudnienia oraz wynagrodzeń w Urzędzie Miasta - przekraczają kompetencje organów określone przepisami ustawy u.o.ś. w zakresie ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nie są przedmiotem rozpoznania w prowadzonym przez ten organ postępowaniu.
Organ II instancji wyjaśnił, że organy administracji są związane treścią wniosku i nie decydują o zakresie przedsięwzięcia, a ich rola polega na określeniu uwarunkowań środowiskowych w celu dotrzymania standardów jakości środowiska. Organy te działają wyłącznie na podstawie w granicach prawa powszechnie obowiązującego i w zakresie kompetencji określonych dla nich w przepisach prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że zasadność inwestycji, potrzeba jej realizacji i wola inwestora w tym zakresie - nie mieści się w zakresie oceny organów administracji w niniejszym postępowaniu i pozostaje bez wpływu na możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przypomniano, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany i rolą organów administracji w tym postępowaniu jest określenie warunków korzystania ze środowiska przez podmiot zainteresowany realizacją przedsięwzięcia (o ile nie zachodzą opisane wyżej przesłanki wydania decyzji odmownej).
Rozumiejąc obawy związane z realizacją przedsięwzięcia zgłaszane przez społeczeństwo i wynikające z nich zastrzeżenia formułowane w ramach procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu, które to zastrzeżenia wiążą się z charakterem inwestycji i jej odbiorem społecznym, organ II instancji wyjaśnił, że organy administracji na etapie postępowania środowiskowego nie mogą "zakazać" realizacji przedsięwzięcia.
W ocenie organu odwoławczego, w świetle postanowień art. 80 ust. 2 u.o.ś. organy gminy mogą wpływać na możliwość realizacji tego rodzaju przedsięwzięcia w zasadzie wyłącznie w ramach procedury planistycznej przewidzianej przepisami u.p.z.p., przy wykorzystaniu przysługującego im władztwa planistycznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie przez gminę przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak jednak wyżej wyjaśniono dla terenu wskazanego we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nie obowiązują przepisy prawa miejscowego (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), które wyłączałby możliwość realizacji, na wskazanym przez Spółkę terenie, tego rodzaju inwestycji.
Za takie przepisy nie mogą być również uznane wskazane w odwołaniu postanowienia uchwały Nr LXXXI/1139/24 Rady Miasta Z. z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie uchwalenia zasady lokalizacji składowisk odpadów oraz spalarni odpadów na terenie tej gminy miejskiej. Wprawdzie zgodnie § 1 przedmiotowej uchwały zakazuje się lokalizacji instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych odpadów komunalnych, składowisk odpadów oraz spalarni odpadów w odległości mniejszej niż trzy kilometry od zabudowań mieszkalnych na terenie gminy, jednakże z treści tej uchwały nie wynika, aby przedmiotowy zakaz został ustanowiony w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto, aby stanowiła ona akt prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1461) stanowione przez organ gminy akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba, że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Organ odwoławczy podkreślił, że do dnia podejmowania decyzji uchwała Nr LXXXI/1139/24 Rady Miasta Z. z dnia 21 marca 2024 r. nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, co oznacza, że nie posiada ona wiążącego charakteru na gruncie postanowień art. 80 ust. 2 u.o.ś.
Ponadto odnosząc się do zgłoszonych uwag i wniosków organ II instancji wyjaśnił, że:
Nie istnieją powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które określałyby minimalne odległości przedsięwzięć polegających na termicznym przekształcaniu odpadów od określonych rodzajów zabudowy (w tym zabudowy mieszkaniowej). O dopuszczalności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie decyduje zatem odległość instalacji od zabudowań mieszkalnych, lecz wyniki analiz przeprowadzonych w ramach oceny oddziaływania na środowisko, które wykazały, że nie zostaną przekroczone określone przez prawo standardy emisji do środowiska, a przez to nie przewiduje się negatywnego wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi. Oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi będzie pomijalnie małe i zamknie się w granicach terenu przedsięwzięcia. Dotrzymanie warunków określonych decyzją przy realizacji i eksploatacja przedsięwzięcia w wariancie realizacyjnym, zagwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska.
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz jego uzupełnieniami został sporządzony zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 66 u.o.ś. i zawiera wszystkie wymagane prawem informacje niezbędne do dokonania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W toku prowadzonego postępowania zostały uzyskane wymagane uzgodnienia oraz opinie organów specjalistycznych, tj. z zakresu ocen oddziaływania na środowisko - uzyskano uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska; z zakresu zdrowia publicznego - uzyskano pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego; z zakresu ocen wodnoprawnych - uzyskano uzgodnienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P.; z zakresu pozwoleń zintegrowanych dla instalacji - uzyskano opinię Marszałka Województwa. W sentencji niniejszej decyzji określone zostały niezbędne do uwzględnienia na wszystkich etapach inwestycji warunki z zakresu gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadowej, ochrony przed hałasem, ochrony powietrza oraz przyrody, a także kwestie organizacji pracy w poszczególnych fazach, które mają na celu minimalizację oddziaływań, a także wskazano konieczność wykonania analizy porealizacyjnej oraz konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego - już po wybraniu szczegółowych rozwiązań projektowych.
Z przepisów u.p.z.p. nie wynika, aby inwestycja polegająca na budowie instalacji do termicznego przekształcania odpadów komunalnych mogła być realizowana wyłącznie na podstawie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Całe postępowanie środowiskowe, a w tym również opinie/uzgodnienia opierają się na danych zawartych w raporcie środowiskowym, który zgodnie z przepisami u.o.ś. jest sporządzany na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, jednakże sam raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko posiada szczególną moc dowodową; jego szczególny charakter wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych oraz logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą; do podważenia danych wynikających z raportu nie jest wystarczające zwykłe zaprzeczenie jego treści, lecz przedstawienie stosownego dokumentu sporządzonego przez osobę posiadającą wiedzę fachową z zakresu ochrony środowiska (por wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2540/17, LEX nr 2739762), w toku postępowania raport był weryfikowany a Spółka wzywana do składania wyjaśnień i uzupełnień, żadna ze stron bądź innych uczestników postępowania nie przedłożyła natomiast kontrraportu, który podważałby dane wynikającego z raportu - jak wskazano nie jest wystarczającym zwykłe zaprzeczenie treści raportu; raport wraz z jego uzupełnieniami został sporządzony zgodnie z wymogami art. 66 u.o.ś. i zawiera wszystkie wymagane informacje niezbędne do dokonania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto w toku prowadzonego postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia i opinie pochodzące od organów specjalistycznych, które nie stwierdziły podstaw do odmowy uzgodnienia decyzji, względnie wyrażenia opinii negatywnej o możliwości jej realizacji.
Według rozwiązań przyjętych przez Spółkę wszystkie odpady znajdujące się na terenie ITPOK będą magazynowane w specjalnie do tego przeznaczonych miejscach, w szczelnych pojemnikach, silosach, bunkrze. Odpady nie będą składowane luzem, na zewnętrz budynku, a zatem nie można stwierdzić aby realizacja przedsięwzięcia mogła przyczyniać się do wzrostu populacji gryzoni na terenie Miasta.
W instalacji przewiduje się wyłącznie spalanie odpadów o kodach 19 12 12 (jako paliwo podstawowe) oraz 19 12 10 (jako paliwo alternatywne. Na podstawie niniejszej decyzji nie jest dopuszczalne wykorzystywanie odpadów o innych kodach, w tym odpadów niebezpiecznych. Ewentualne dopuszczenie innych paliw do spalania w instalacji będzie wymagało uzyskania nowych decyzji. W ramach realizacji planowanego przedsięwzięcie nie jest przewidziana budowa instalacji MBP.
Instalacje do termicznego przekształcania odpadów komunalnych są przewidziane w dokumencie "Strategia Rozwoju Województwa Łódzkiego 2030", stanowiącym załącznik do Uchwały Nr XXXI/414/21 Sejmiku Województwa z dnia 6 maja 2021 r., w którym jako cel operacyjny - Racjonalizacja gospodarki odpadami, przewiduje się usprawnienie systemu instalacji komunalnych do przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych lub pozostałości z przetwarzania tych odpadów, instalacji do przetwarzania bioodpadów oraz instalacji do termicznego przekształcania odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych z odzyskiem energii, poprzez ich budowę, rozbudowę i modernizację. W ramach tego dokumentu wskazuje się, że racjonalizacja gospodarki odpadami realizuje założenia Gospodarki Obiegu Zamkniętego, co pozwala przyjmować, że budowa ITPOK nie jest sprzeczna z GOZ. Nadto budowa ITPOK na terenie EC jest przewidziana w Programie Ochrony Środowiska dla Miasta na lata 2020-2023 z perspektywą na 2024-2027 przyjętym uchwałą Rady Miasta z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie Programu Ochrony Środowiska dla Miasta na lata 2020-2023 z perspektywą na 2024-2027 wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (Dz. Urz. Woj. Łódz. z 2021 r., poz. 1128), jako działanie w obszarze "Ochrona klimatu i jakości powietrza".
Brak jest przepisów nakazujących lokalizowanie instalacji do termicznego przekształcania odpadów komunalnych w pobliżu dużych miast lub na obszarze niezaludnionym.
W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zostały uwzględnione wymagania BAT w celu eliminowania emisji, lub jeżeli nie jest to praktycznie możliwe, ograniczanie emisji i wpływu na środowisko jako całość.
Brak jest danych dowodzących negatywnego wpływu funkcjonowania spalarni odpadów na pszczoły. W 2017 roku, w ramach projektu Pasieka K., obok Ekospalarni w K. zostały ustawione ule, które można obserwować na żywo online z obrazu przekazywanego przez zainstalowaną kamerę - adres www.https://khk. [...].pl/pl/ekospalarnia/ztpo-ule/.
Brak jest przepisów nakładających obowiązek stosowania stref buforowych wokół instalacji do termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Wskazywany w składanych uwagach i wnioskach dokument (nie mający co należy podkreślić charakteru normatywnego), określający odległość 1500 m strefy buforowej, pn. "Bezpieczne odległości od zabudowań dla przedsięwzięć, których funkcjonowanie wiąże się ryzykiem powstawania uciążliwości zapachowej", przygotowany na zlecenie Ministerstwa Klimatu i Środowiska, nie dotyczy ITPOK. Rekomendowane w tym dokumencie odległości od zabudowań dotyczy przedsięwzięć gospodarki odpadami takich jak: składowiska odpadów, instalacje mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, kompostownie, jak również oczyszczalni ścieków. W ramach ITPOK nie jest planowane przeprowadzanie sortowania i składowania, mechaniczno-biologicznego przetwarzania, jak również biologicznego przetwarzania odpadów oraz z spalania odpadów gazowych lub płynnych, które wydzielają odory lub mogą uwalniać substancje lotne. W wyniku eksploatacji przedsięwzięcia nie przewiduje się zatem występowania uciążliwości odorowych.
Dla planowanej inwestycji nie ma podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania. Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 54) jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej, obiektów sieci gazowej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Nadto zgodnie z art. 135 ust. 6 Prawa ochrony środowiska obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji wymagających pozwolenia zintegrowanego, innych niż wymienione w ust. 1, dla których pozwolenie na budowę zostało wydane przed dniem 1 października 2001 r., a których użytkowanie rozpoczęło się nie później niż do dnia 30 czerwca 2003 r., jeżeli, pomimo zastosowania najlepszych dostępnych technik, nie mogą być dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu. Planowany do realizacji ITPOK nie należy przedsięwzięć, dla których przewiduje się utworzenie obszaru ograniczonego oddziaływania, nie jest bowiem wymienione w katalogu przedsięwzięć określonym w art. 135 ust. 1 cyt. ustawy, jak również, co oczywiste nie może być zaliczony do przedsięwzięć wymienionych w art. 135 ust. 6.
Brak jest podstaw do ustalania w postępowaniu środowiskowym wpływu realizacji planowanego przedsięwzięcia na wartość nieruchomości położonych w sąsiedztwie przedsięwzięcia, a tym samym brak jest podstaw do zlecania dokonywania stosownych wycen przez biegłych rzeczoznawców w tym postępowaniu.
Dla przedsięwzięcia nałożony został obowiązek ciągłego monitoringu spalin w oparciu o metody referencyjne połączony z automatyką instalacji oraz umożliwiający wgląd online do zarchiwizowanych danych procesu przez uprawnione instytucje. Ponadto Spółka przewiduje publikowanie aktualne emisji do powietrza na wyświetlaczu przed główną bramą wjazdową na teren ITPOK oraz online na stronie internetowej ITPOK.
Opis rozwiązań technologicznych, które zostaną zastosowane w ITPOK, został przedstawiony w tekście ujednoliconym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na str. 50. Ponadto na str. 367 przedstawiono działania mające na celu unikanie, zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w tym rozwiązania chroniące powietrze atmosferyczne. W tekście ujednoliconym raportu na str. 193 oraz str. 257, jak również w załącznikach 2-2.9 przedstawiono analizę oddziaływania na stan jakości powietrza atmosferycznego - zarówno oddziaływanie samej ITPOK, jak i oddziaływanie skumulowane, które uwzględnia wpływ na powietrze atmosferyczne, również Elektrociepłownię.
Oddziaływanie na ludzi zostało ocenione i opisane w tekście ujednoliconym na str. 310. W wyniku przeprowadzonych w raporcie analiz prognozuje się, że eksploatacja ITPOK, ze względu na ograniczenie do wymaganej standardami emisji zanieczyszczeń gazowo - pyłowych do powietrza oraz wielkości stężeń w powietrzu zanieczyszczeń, nie będzie przyczyniał się do pogorszenia stanu zdrowia mieszkańców zamieszkujących obszar potencjalnego oddziaływania ITPOK. Oddziaływanie ITPOK na zdrowie i życie ludzi będzie pomijalnie małe i zamknie się w granicach działki. Eksploatacja ITPOK w powiązaniu z ograniczeniem wykorzystania węgla w EC, spowoduje zmniejszenie emisji w systemie zaopatrzenia w ciepło miasta, w szczególności w zakresie emisji pyłów i SO2.
Dla przedsięwzięcia przewidziano szereg działań mających na celu zapobieganie uciążliwościom zapachowym, które zostały szczegółowo opisane w tekście ujednoliconym na str. 44, str. 314, str. 374 oraz str. 402 i 411. W szczególności chodzi tutaj o utworzenie podciśnienia w pomieszczeniu przyjęcia hali bunkra (zgodnie z BAT nr 21), co ma za zadanie uniemożliwić przedostawanie się odoru z odpadów do otoczenia podczas pracy instalacji termicznego przekształcania odpadów.
Wpływ na lokalną faunę i florę został oceniony w tekście ujednoliconym raportu w rozdziale 9.1 Oddziaływanie na objęte ochroną gatunki zwierząt, roślin, grzyby i siedliska przyrodnicze (str. 285) oraz w rozdziale 3.3 (str. 136). W wyniku przeprowadzonych analiz stwierdzono, że na etapie eksploatacji ITPOK nie przewiduje się wystąpienia istotnych oddziaływań na szatę roślinną i zwierzęta, jak również nie przyczyni się do zwiększenie emisji zanieczyszczeń do powietrza na terenie miasta.
W raporcie przyjęto, że do korzyści ekonomicznych oraz środowiskowych związanych z funkcjonowaniem instalacji produkującej energię z odpadów należy zaliczyć:
- źródło tańszej energii dla odbiorców ciepła sieciowego, w tym mieszkańców i przedsiębiorstw,
- możliwość sprzedaży tańszej energii elektrycznej na potrzeby miasta,
- ograniczenie zanieczyszczenia powietrza poprzez redukcję spalanego węgla o blisko 90% i wykorzystanie źródła niskoemisyjnego,
- rozwiązanie problemu zagospodarowania odpadów nienadających się do recyklingu.
W raporcie poddano ocenie poddano następujące warianty:
- Warianty dotyczące technologii termicznego przekształcania odpadów:
Wariant 1 proponowany przez Spółkę - instalacja termicznego przekształcania odpadów w kotle rusztowym rezerwująca produkcję ciepła z istniejącej EC,
Wariant 2 - instalacja termicznego przekształcania odpadów w kotle fluidalnym (CFB) rezerwująca produkcję ciepła z istniejącej EC,
- Warianty dotyczące produkcji energii w wykorzystaniem innych paliw niż odpady komunalne:
Wariant 3 - Modernizacja istniejącej EC i dobudowanie systemu oczyszczania spalin,
Wariant 4 - Budowa elektrociepłowni biomasowej,
Wariant 5 - Budowa elektrociepłowni gazowej.
W raporcie nie analizowano możliwości wykorzystania małych reaktorów atomowych jako alternatywy dla spalarni odpadów jak również możliwości wykorzystania w tym celu wodoru, energii geotermalnej oraz innych odnawialnych źródeł energii.
Zgodnie z wymogami BAT omówionymi w tekście ujednoliconym raportu na str. 402 zostanie wdrożony system zarządzania środowiskowego, w ramach którego przewiduje się procedury i szkolenia dotyczące m.in. procedur postępowania w warunkach innych niż normalne warunki eksploatacji, w tym również w sytuacjach awaryjnych. Szkolenia pracowników będą trwały przed uruchomieniem instalacji, w końcowej fazie realizacji (budowy), przez ok. 3 miesiące. Proces wdrażania systemu zarządzania środowiskowego będzie zakończony po uruchomieniu instalacji, ale wszelkie procedury zostaną opracowane przed uruchomieniem instalacji, a zaczną być opracowywane w trakcie pozyskiwania pozwolenia zintegrowanego. W ramach systemu zarządzania środowiskowego przewiduje się również procedury i standardy dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy.
Na str. 376 raportu przedstawiono działania mające na celu unikanie, zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w tym rozwiązania chroniące wody powierzchniowe i podziemne. Procedury monitorowania i utrzymania czystości wokół ITPOK zostaną opracowane w ramach Systemu Zarządzania Środowiskowego.
Spółka planuje współpracę ze społecznością lokalną w zakresie informowania i edukacji na temat ITPOK. Zakres planowanej współpracy obejmuje: uruchomienie strony internetowej oraz dedykowanego adresu poczty elektronicznej do bieżącego kontaktu z mieszkańcami; powołanie Rady Społecznej ITPOK złożonej z przedstawicieli interesariuszy projektu, która będzie sprawowała funkcje kontrolne, opiniujące i doradcze na etapie budowy i eksploatacji instalacji w mieście.
W ramach systemu zarządzania środowiskowego funkcjonować będzie m.in.: polityka ochrony środowiska, programy konserwacji, program monitorowania i pomiarów, plan zarządzania warunkami innymi niż normalne warunki, plan zarządzania w przypadku awarii, plan zarządzania odorami i hałasem, etc. Będzie stosowana sektorowa analiza porównawcza oraz monitorowanie i uwzględniania rozwoju czystszych technologii w celu ciągłego doskonalenia procesów i technologii ITPOK, aby zapewnić maksymalną ochronę środowiska i zdrowia ludzi.
Przeprowadzona została analiza kosztów i korzyści, w której brano pod uwagę warianty przedsięwzięcia opisane w raporcie.
W raporcie nie przewidziano do spalania innych odpadów niż o kodzie 19 12 12 oraz 19 12 10. Dla inwestycji przewidziano tylko maksymalną dopuszczalną ilość odpadów do przetworzenia w instalacji, wartość minimalna nie jest określona.
Analiza akustyczna uwzględnia wszystkie obiekty ITPOK będące emiterami hałasu, zarówno ruchome jak i stacjonarne (punktowe oraz powierzchniowe).
Grunty na, których realizowana będzie ITPOK stanowią własność Skarbu Państwa (działki o nr [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...] oraz [...]) oraz Miasta (działki o nr [...] i [...]). Wszystkie te działki są w użytkowaniu wieczystym Spółki.
Kwestia obniżenia cen ciepła w związku z realizacją ITPOK budzi zainteresowanie i wątpliwości społeczeństwa, jednakże nie jest to kwestia, która ma wpływ na możliwość wydania decyzji środowiskowej. Brak jest podstawy prawnej do nałożenia na Spółkę obowiązku przedstawienia w niniejszym postępowaniu szczegółowych wyliczeń w tym zakresie.
W raporcie przyjęto, że odpady, które będą trafiały do ITPOK z instalacji znajdujących się w odległości do 135 km od miasta, gdzie zidentyfikowano 28 takich instalacji, z których 9 - zlokalizowanych najbliżej ITPOK - pokrywa roczne zapotrzebowanie na paliwo.
Brak jest informacji, czy w ramach postępowania środowiskowego Spółka bądź Miasto kontaktowało się z Urzędem Regulacji Energetyki (nie ma takiego wymogu w ramach postępowania środowiskowego).
Termiczne przekształcanie odpadów jest źródłem różnych emisji, które zostały szczegółowo opisane w raporcie. W wyniku spalania odpadów w kotle i złożonych procesów chemicznych zachodzących w wysokich temperaturach powstają, poza głównymi składnikami spalin takimi jak, CO2 i para wodna, również wykazujące właściwości toksyczne związki nieorganiczne i organiczne. Są to między innymi: tlenki azotu (NOx), dwutlenek siarki (SO2), tlenek węgla (CO), chlorowodór (HCI), fluorowodór (HF), metale ciężkie (kadm, tal, antymon, arsen, ołów, chrom, kobalt, miedź, mangan, nikiel, wanad), a także całkowity węgiel organiczny (TOC) oraz dioksyny i furany. Przed emisją zanieczyszczeń do atmosfery trafiają one do systemu oczyszczania spalin. System oczyszczania spalin zapewnia, że wszystkie emitowane substancje zanieczyszczające nie mogą przekroczyć wymaganych standardów emisyjnych (str. 64-65). ITPOK nie będzie źródłem powstawania ścieków technologicznych kierowanych do kanalizacji ani do zbiorników wód powierzchniowych. Zastosowana zostanie bezściekowa technologia oczyszczania spalin, a ilość powstających ścieków technologicznych będzie znacząco zminimalizowana. Technologia została dobrana w celu powtórnego wykorzystania ścieków technologicznych powstających w Instalacji do procesu technologicznego, jednocześnie przyczyniając się do braku jej oddziaływania na wody powierzchniowe i podziemne (str. 77). W Raporcie przedstawiono potencjalnie największe strumienie powstających odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych - przewiduje się, że ich strumień wyniesie maksymalnie ok. 8,5% przetwarzanych odpadów.
W ITPOK zaprojektowano rozwiązania mające na celu instalację oczyszczania i wyprowadzania spalin do otoczenia, na którą będą się składać: układ odazotowania spalin metodą SNCR (w kotle) (zgodnie z BAT nr 29), reaktor (zgodnie z BAT nr 27, 30, 31), filtr workowy (zgodnie z BAT nr 25), wentylator wyciągu spalin z tłumikiem oraz komin, na którym będzie znajdować się zestaw przyrządów pomiarowych. ITPOK zostanie wyposażony w system rozwiązań i zabezpieczeń zapewniających dotrzymanie obowiązujących norm emisji zanieczyszczeń, a tym samym norm jakości środowiska. W cały okresie eksploatacji ITPOK nie będą przekraczane dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń ustalone ze względu na ochronę zdrowia.
Organiczne związki, które potencjalnie mogą w pełni nie być rozkładane w procesie spalania odpadów to całkowity węgiel organiczny oraz w śladowych ilościach dioksyny i furany. Według analiz przeprowadzonych w raporcie (np. tab. 107, str. 231) roczna emisja tych związków z ITPOK będzie śladowa - mniej niż 0,003 mg/rok.
Nie ma rozbieżności pomiędzy poziomami ciśnienia akustycznego przyjętymi w opinii Marszałka Województwa a wartościami podanymi przez Spółkę. Należy zwrócić uwagę, że w swojej opinii Marszałek przyjął poziomy mocy akustycznej źródeł hałasu podane w raporcie.
Sezonowanie żużla i wymywalność substancji niebezpiecznych został poruszony w raporcie (str. 54 i str. 394), gdzie podano, że ITPOK będzie eksploatowany zgodnie z wymaganiami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz sposobów postępowania z odpadami powstałymi w wyniku tego procesu. Odpady powstałe w wyniku procesu poddawane będą odzyskowi, a w przypadku braku takiej możliwości - będą unieszkodliwiane ze szczególnym uwzględnieniem frakcji metali ciężkich. W szczególności dopuszczone będzie wykorzystanie odpadów, o których mowa powyżej, do sporządzania mieszanek betonowych na potrzeby budownictwa, z wyłączeniem budynków przeznaczonych do stałego przebywania ludzi lub zwierząt oraz do produkcji lub magazynowania żywności, z zastrzeżeniem poniższych wymagań, m.in.: badanie wymywalności metali ciężkich.
Kwestia ruchu samochodowego ciężarowego została opisana w raporcie na str. 238 oraz str. 315. ITPOK docelowo obsługiwany będzie specjalistycznymi pojazdami transportowymi o ładowności ok. 20 Mg i więcej, a więc w ilości ok. 30 pojazdów na dobę. Wariant obliczeniowy, pokazujący jednak najbardziej niekorzystne warunki, zakłada użycie taboru składającego się wyłącznie z mniejszych jednostek transportowych o ładowności ok. 10 Mg - czyli dwukrotnie większy ruch pojazdów (ok. 60 pojazdów na dobę). Zatem faktyczny oczekiwany wpływ, zarówno na hałas, jak i emisję zanieczyszczeń, może być znacznie mniejszy niż ten obliczeniowy. Na podstawie zestawienia wyników pomiarów na odcinkach dróg krajowych w powiecie, zebranych w Prognozie oddziaływania na środowisko Programu Ochrony Środowiska dla Powiatu, na ul. [...] (DW[...]) średni dobowy ruch pojazdów wynosi kilka tysięcy pojazdów/dobę. Można zatem przyjąć, że w wyniku budowy ITPOK wzrost ruchu na wskazanej ulicy w rejonie ITPOK będzie zbliżony do 1%. W kategorii pojazdów ciężkich (kilkaset pojazdów na dobę) szacunkowy wzrost będzie zbliżony do 5%. Zatem faktyczny zwiększenie ruchu pojazdów będzie zatem niewielkie.
Zagospodarowania odpadów powstających w wyniku termicznego przekształcania odpadów pozostaje w gestii podmiotu prowadzącego instalację. Musi odbyć się ono zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a samo założenie braku rynku zbytu odpadów nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych. Brak jest podstaw prawnych aby na etapie postępowania środowiskowego zobowiązywać inwestora do przedłożenia umów gwarantujących odbieranie odpadów powstających w wyniku termicznego przekształcenia odpadów. W raporcie na str. 70 podano propozycję dalszego zagospodarowania odpadów poprocesowych. Zarówno żużle i popioły mają być odbierane przez firmy posiadające odpowiednie pozwolenia. Popioły będą poddane unieszkodliwianiu poza ITPOK, a powstały żużel zostanie przetworzony w procesie waloryzacji i sezonowania na terenie ITPOK - czyli wydzielenia z nich metali, a następnie obróbki mechanicznej w kierunku dalszego odzysku/wykorzystania jako materiału budowlanego.
ITPOK jest źródłem emisji CO2 jednakże znacząco mniejszym niż funkcjonująca EC. Eksploatacja ITPOK w powiązaniu z ograniczeniem wykorzystania węgla w EC, spowoduje zmniejszenie emisji, w szczególności w zakresie emisji pyłów i SO2 i CO2. Jak wynika z analiz przeprowadzone w ramach raporcie (str. 338 i str. 264), uniknięta emisja CO2 ze spalania paliw kopalnianych wyniesie ponad 87 tys. Mg, a uniknięta emisja gazu składowiskowego (metanu) wyniesie ponad 1,38 min m3 gazu. Eksploatacja ITPOK w powiązaniu z ograniczeniem wykorzystania węgla w EC, spowoduje zmniejszenie emisji w zakresie emisji pyłów i SO2 nawet o połowę obecnej emisji.
EC jest przede wszystkim producentem ciepła na potrzeby miasta, lokalnego przemysłu jak i energii elektrycznej wytworzonej w procesie kogeneracji. Budowa ITPOK jest działaniem o charakterze dekarbonizacyjnym, tj. związana z odejściem od paliw kopalnych. Wielkość Instalacji wynika z potrzeb rynku ciepła. Źródło będzie przez ok. 9 miesięcy w roku podstawowym źródłem ciepła, które będzie wspomagane jedynie podczas bardzo niskich temperatur, tj. w miesiącach grudzień-luty.
Nie zostały ujawnione badania pokazujące bezpośredni związek funkcjonowania na danym terenie spalarni odpadów z wzrostem zachorowalności na nowotwory.
Nie rozstrzygając kwestii poddania pod głosowanie społeczności lokalnej dopuszczalności lokalizowania przedsięwzięć budzących protesty społeczne - gdyż wykracza to poza ramy niniejszego postępowania, należy wyjaśnić, że zasady i tryb przeprowadzania referendum lokalnego określa ustawa z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1317 z późn. zm.)
Budowa i montaż automatycznej stacji monitoringu emisji zanieczyszczeń do powietrza został uwzględniony w raporcie. Prowadzący instalację do termicznego przekształcania odpadów zobowiązany jest na podstawie rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1710) do prowadzenia ciągłych i okresowych pomiarów emisji do powietrza. Rozporządzenie to w załączniku nr 3 określa zakres oraz metodyki referencyjne wykonywania pomiarów ciągłych i okresowych emisji do powietrza z instalacji spalania odpadów. W celu spełnienia wymogów w kominie zainstalowane będą instrumenty pomiarowe podłączone do analizatora spalin i układu ciągłego monitoringu emisji (ang. Continuous Emission Monitoring System, CEMS), oraz króćce do pomiarów okresowych i kontrolnych (np. celem okresowej kalibracji układu pomiarowego). Układ ciągłego monitoringu emisji współpracuje z tzw. komputerem emisyjnym, w którym jest prowadzona ciągła rejestracja wyników pomiarów oraz ich przeliczanie na warunki umowne. CEMS musi obejmować wszystkie wymagane prawem zanieczyszczenia, pierwiastki i związki chemiczne, w tym pomiar emisji pyłu i rtęci. Dane dotyczące emisji do powietrza muszą być przekazywane online do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (WIOŚ). W przypadku ITPOK będzie to WIOŚ w Łodzi. Aktualne emisje do powietrza będą także widoczne na wyświetlaczu przed główną bramą wjazdową na teren ITPOK oraz mogą być udostępnione online na stronie internetowej ITPOK. Ponadto Spółka deklaruje otwartość do zamontowania na terenie miasta dodatkowych tablic informacyjnych prezentujących poziom emisji, przy czym ustalenia w tej sprawie zostaną poczynione na etapie budowy Instalacji. Inwestor przewiduje także udostępnianie danych dotyczących emisji w trybie online za pośrednictwem strony internetowej.
W czerwcu 2022 r. Spółka zorganizowała konferencję prasową z udziałem lokalnych mediów, na której poinformowała o planach inwestycyjnych, celach i założeniach projektu, zapowiedział także działania informacyjno-konsultacyjne w tej sprawie. Spółka przekazywała wyprzedzająco mediom lokalnym za pomocą poczty elektronicznej komunikaty/zaproszenia związane z działaniami informacyjno-konsultacyjnymi takimi jak wyjazdy studyjne czy punkty informacyjno-konsultacyjne dla mieszkańców. Spółka na bieżąco odpowiadała na zapytania i prośby mediów związane z inwestycją. Stosowała także płatne formy ogłoszeń w lokalnych mediach, w celu upowszechnienia informacji o projekcie oraz działaniach informacyjno-konsultacyjnych realizowanych z myślą o mieszkańcach. Zorganizowano cykl spotkań informacyjno-konsultacyjnych z określonymi grupami interesariuszy. W spotkaniach udział wzięło ok. 60 osób. Zorganizowano otwarte dla mieszkańców formy umożliwiające pozyskanie informacji na temat projektu, zadanie pytań przedstawicielom inwestora, otrzymanie materiałów informacyjnych. W punktach informacyjno-konsultacyjnych organizowanych na terenie miasta w październiku 2022 r. oraz październiku 2023 r. udział wzięło ok. 15 osób. W bezpłatnych wyjazdach studyjnych do instalacji termicznego przekształcania organizowanych w lipcu 2022 r. oraz listopadzie 2023 r. udział wzięło ok. 90 osób.
Wskazana w raporcie strona internetowa zawierające informacje na temat realizacji przedsięwzięcia nie została opracowana. Spółka podtrzymuję wolę jej przygotowania. Dostęp do witryny będzie możliwy ze strony internetowej Spółki.
Z danych publikowanych przez Urzędu Regulacji Energetyki wynika, że cena ciepła produkowanego w Polsce z odpadów komunalnych w latach 2020-2022 była niższa niż jest niższa od źródeł węglowych, gazowych czy biomasy. Aktualnie tego typu instalacje nie są objęte systemem ETS.
W przypadku gdy w postępowaniu środowiskowym jest więcej niż 10 stron postępowania doręczanie pism stronom postępowania następuje na zasadzie określonej w art. 49 k.p.a., a zatem poprzez ogłoszenie. W niniejszej sprawie zachodzi stron postępowania jest więcej niż 10, wobec tego strony postępowania (w tym mieszkańcy ul. [...] będący stronami) nie były zawiadamiane o czynnościach w postępowaniu na piśmie, lecz w formie ogłoszenia. Podobne zasady obowiązują w procedurze udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym, w którym informacje kierowane do społeczeństwa zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.ś. podaje się do publicznej wiadomości a nie doręcza na piśmie. Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.o.ś. przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o:
1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
2) wszczęciu postępowania;
3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;
4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień;
5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu;
6) możliwości składania uwag i wniosków;
7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 30-dniowy termin ich składania;
8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków;
9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona;
10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone.
Zgodnie z art. 33 ust. 2 u.o.ś. do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 5, należą:
1) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami;
2) wymagane przez przepisy: postanowienia organu właściwego do wydania decyzji; stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków.
Stosowne ogłoszenia dokonywane w toku postępowania przez organ I instancji były zamieszczane na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz na stronie podmiotowej Urzędu w Biuletynie Informacji Publicznej, a zatem zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.ś.
W postępowaniu środowiskowym prowadzi się ocenę oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem parametrów planowanego przedsięwzięcia opisanych we wniosku inwestora. Przedstawiony przez Spółkę raport dotyczy konkretnego przedsięwzięcia o konkretnych parametrach wskazanych we wniosku i w sposób kompleksowy analizuje jego wpływ na środowisko. Ustalenia zawarte w niniejszej decyzji wiążą Spółkę, a ewentualne zmiany dotyczące np. rodzaju paliwa wykorzystywanego w Instalacji będą wymagały ponownej procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże podmiot, na rzecz którego została wydana, a wykorzystywanie w ITPOK innego paliwa niż określone decyzji, będzie stanowiło naruszenie warunków korzystania ze środowiska, co w myśl art. 136a u.o.ś. jest zagrożone karą pieniężną w wysokości do 5.000 do 1.000.000 zł. Nadto posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji.
Analizy przedstawione w raporcie pokazują największe możliwe niekorzystne oddziaływanie w zakresie emisji zanieczyszczeń, zakładając, że emisje zanieczyszczeń z ITPOK będą odpowiadały dopuszczalnym poziomom określonym w ww. BAT i rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 1860), a nie faktyczne emisje, które docelowo mają być mniejsze niż wartości obliczeniowe. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykazał, że określone przepisami prawa standardy emisji substancji, w tym rtęci, nie zostaną przekroczone.
Opinia WIOŚ w K. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Brak kompleksowego porównania w raporcie emisji - w przełożeniu na GJ wytworzonego ciepła - dla paliwa węglowego oraz odpadów nie dyskwalifikuje raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dokonane analizy wariantów wykazały, że realizacja ITPOK pozwoli na zmniejszenie emisje SO2 i pyłów o około 50% w stosunku do paliwa węglowego, które jest stosowane w EC. Niewielkie obniżenie emisji dotyczyło będzie również związków azotu.
Z raportu wynika, że pobór wody na cele technologiczne oraz socjalno-bytowe ITPOK nie przekroczy maksymalnego strumienia poboru wody, dla którego zostało wydane pozwolenie zintegrowane dla EC. W wyniku uruchomienia ITPOK, pobór wody na cele technologiczne, określony w pozwoleniu zintegrowanym, odpowiednio się zmniejszy (str. 84 raportu).
Emisje zanieczyszczeń podczas wygaszania i rozruchu Instalacji zostały wzięte pod uwagę w przeprowadzonych analizach oddziaływania w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza (w czasie rozruchu i wygaszania Instalacji odpady nie będą spalane). Spaliny, przed emisją zanieczyszczeń do atmosfery trafiają do systemu oczyszczania spalin, który zapewnia, że wszystkie emitowane substancje zanieczyszczające nie mogą przekroczyć wymaganych standardów emisyjnych.
Brak jest przepisów nakładających obowiązek budowy barier ochronnych wokół spalarni odpadów. Dopuszczalność realizacji tego rodzaju przedsięwzięci uzależnione jest od spełnienia standardów emisyjnych, które jak wykazano w raporcie nie zostaną przekroczone.
Zgodnie z wyliczeniami zawartymi w raporcie emisje pyłów, w tym pyłu zawieszonego PM2,5, nie będą przekraczały standardów emisyjnych określonych dla instalacji termicznego przekształcania odpadów. Zakres sporządzonych w raporcie analiz, w tym sporządzenie izolinii zanieczyszczeń na mapach w skali z 1:12000 został uznany za wystarczający przez organy specjalistyczne biorące udział w niniejszym postępowaniu zatem brak jest podstaw do zobowiązywania Spółki o dalsze poszerzanie dokumentacji w tym zakresie.
Suma stężeń maksymalnych z poszczególnych emitorów służy do określenia zakresu obliczeń. Gdyby ta sumaryczna wartość była mniejsza od 10 % dopuszczalnego stężenia, to nie wykonuje się dalszych obliczeń. Gdy ta wartość przekracza 10% D1 (dopuszczalnego stężenia) to wykonuje się obliczenia w pełnym zakresie. Przedstawione w raporcie tabele 96-99 oraz 109-112 zawierające wyniki obliczeń pokazują, że przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji nie występują.
Na etapie opracowywania raportu oraz jego uzupełnień Spółka podawała minimalne parametry i rozwiązania, w jakich dane budynki będą musiały być wykonane, aby dochować wartości dopuszczalnych hałasu na obszarach podległych ochronie akustycznej, a w konsekwencji założono w jakiej technologii zostaną wykonane konstrukcje budynków, które mogą być źródłem hałasu. Zmiana założeń konstrukcyjnych jest konsekwencją konieczności dotrzymania norm akustycznych a zapisanie określonych parametrów w decyzji wiąże inwestora przy opracowaniu projektu budowlanego. Nadto nałożono na Spółkę obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego a ponadto ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.
W raporcie uwzględniono źródła liniowe (samochody ciężarowe) jako źródło hałasu. Analiza oddziaływania akustycznego uwzględniająca emisję hałasu z tych źródeł dotyczy terenu przedsięwzięcia i nie może obejmować innego obszaru. Kwestia hałasu związanego z transportem do projektowanej Instalacji, który będzie odbywał się po drogach publicznych wykracza poza zakres niniejszej sprawy.
Nie zachodzą podstawy do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (biegłych), gdyż przedstawiony przez Spółkę raport jest kompletny i wyczerpujący. Ponadto wniosek w tym zakresie nie zawiera jakiejkolwiek tezy dowodowej. Prócz tego przedstawienie w projekcie budowlanym konkretnych rozwiązań projektowych będzie zweryfikowane w ponownym postępowaniu ocenowym.
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony z uwzględnieniem określonych rodzajów odpadów przeznaczonych do spalania w instalacji i przedstawione w nim analizy ten fakt uwzględniają, wykazując, że przy zastosowaniu odpowiednich technologii oczyszczania spalin nie zostaną przekroczone normy emisyjne.
Emisje odbywające się w chwilach postoju ITPOK zostały opisane na str. 217 raportu. Z punktu widzenia oceny oddziaływania na środowisko nie ma znaczenia ilość emitorów zanieczyszczeń. Przeprowadzone analizy wykazały, że określone przepisami normy emisyjne nie zostaną przekroczone.
Użyte na str. 66 raportu zdanie "(...) po zastosowaniu standardowych rozwiązań technicznych i technologicznych większość zmian i uciążliwości będzie mieścić się w prawnie wymaganych granicach" może budzić wątpliwości, jednakże przeprowadzone w dalszej części raportu szczegółowe analizy i wyliczenia pokazują, że nie będą miały miejsca przekroczenia standardów emisyjnych, tak w zakresie hałasu jak i innych oddziaływań związanych z funkcjonowaniem ITPOK.
W Instalacji będą przekształcane odpady, które zgodnie z obowiązującymi przepisami nie są przeznaczone do składowania, tj. o cieple spalania powyżej 6 MJ/kg. Odpady te ze względu na złą jakość, nie mogą być również poddane dalszemu recyklingowi, w związku z czym jedyną sprawdzoną i zaimplementowaną w polskim systemie gospodarkami odpadami metodą ich zagospodarowania jest termiczne przekształcenie wraz z odzyskiem energetycznym.
Przepisy u.o.ś. nie przewidują konieczności powoływania biegłego do oceny raportu o oddziaływaniu na środowisko. W postępowaniu tym obligatoryjnie biorą udział wyspecjalizowane organy współdziałające, które w ramach swojej właściwości dokonują również weryfikacji raportu pod kątem poprawności formalnej i merytorycznej. Brak jest podstaw do powoływania w tym celu biegłego. Strony oraz inni uczestnicy postępowania mogą kwestionować wnioski wynikające z raportu, lecz nie jest wystarczające zwykłe zaprzeczenie jego treści czy wyrażanie wątpliwości co do kompletności i poprawności raportu, lecz konieczne jest przedstawienie stosownego dokumentu sporządzonego przez osobę posiadającą wiedzę fachową z zakresu ochrony środowiska. Żadna ze stron bądź innych uczestników postępowania takiego kontrraportu nie przedłożyła.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania wnioski składała również dopuszczona do udziału w postępowaniu na prawach strony organizacja społeczna "[...]":
Z dnia 30 stycznia 2024 r. - dotyczący emisji wodoru (w związku z reakcją aluminium zawartym w popiele z Ca(OH)2 i wodą) i konieczności uzupełnienia raportu w tym zakresie, a także wyposażenia instalacji w węzeł do produkcji wodoru.
Z dnia 27 lutego 2024 r. - w którym podniesiono zastrzeżenia dotyczące procedury udziału społeczeństwa w postępowania a także powielono uwagi i wnioski składane przez społeczeństwo w toku postępowania na podstawie art. 79 ust. 1 u.o.ś., polemizując ze stanowiskiem Spółki zajętym w przedmiocie zgłoszonych uwag i wniosków na żądanie organu I instancji oraz zakwestionowano kompletność raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Z dnia 3 marca 2024 r. - w którym zażądano uzupełnienia przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko poprzez przedstawienie informacji na temat postępowania z tzw. niedopałami, w szczególności niedopałami tworzyw sztucznych i glinu, jak również informacje dotyczącej przeciwdziałaniu zagrożeniom związanym z występowaniem niedopałów.
Odnosząc się do wniosków organizacji społecznej organ odwoławczy wyjaśnił:
Zakres emisji analizowanych w raporcie, a w konsekwencji związane z nimi obliczenia, wynikał z wymogów zawartych w obowiązujących przepisach prawa - z przepisów tych nie wynika konieczność analizy działalności przedsięwzięcia w zakresie emisji wodoru (tak to zostało również ocenione przez organy współdziałające). Ponadto według wyjaśnień przedstawionych przez Spółkę (pismo z dnia 12 lutego 2024 r.), odpady przeznaczone do spalenia będą zasadniczo pozbawione metali żelaznych i nieżelaznych, które zostaną odseparowane podczas wcześniejszego procesu technologicznego w innych instalacjach komunalnych. Nie zachodzi też zagrożenie reakcji aluminium zawartego w popiele paleniskowym z Ca(OH)2 (wapno gaszone) i wodą, gdyż do żużla nie będzie dodawane Ca(OH)2, a żużel będzie poddawany sezonowaniu. Oznacza to, że działania podejmowane w ITPOK polegające na redukcji ilości aluminium w żużlach, niestosowanie Ca(OH)2 oraz stosowaniu procesu sezonowania, nie będą prowadzić do emisji wodoru z Instalacji.
Nie stwierdzono aby organ I instancji naruszył przepisy u.o.ś. w zakresie udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym. W ramach tego postępowania została przeprowadzona rozprawa, w której wzięły udział zainteresowane osoby, a ponadto umożliwiono społeczeństwu składanie uwag i wniosków, co zostało również w sposób szeroki wykorzystane, skoro złożone zostały 92 pisma zawierające szereg uwag i wniosków. Zagadnienia poruszone w uwagach i wnioskach zgłoszonych w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu zostały wyjaśnione i organ odwoławczy nie widział konieczności ich powielania, tak w zakresie przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i kompletności przedstawionego przez Spółkę raportu. Na marginesie wskazano, że postępowanie środowiskowe nie ma na celu "skutecznego" przekonania przez inwestora czy organy administracji osób, które kwestionują zasadność inwestycji, w szczególności jeżeli te wątpliwości nie wiążą się z postępowaniem środowiskowym i oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko lecz dotyczą innych kwestii, jak np. celowości inwestycji, bezpieczeństwa energetycznego, możliwości wykorzystania małych reaktorów atomowych itp. W ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym przewidziana jest możliwość składania w wyznaczonym terminie uwag i wniosków, do których organ prowadzący postępowanie winien się ustosunkować w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania - co organ II instancji uczynił w niniejszej decyzji, gdyż organ I instancji wydał decyzję odmowną. Nie jest natomiast w tym zakresie przewidziana możliwość polemiki.
Ponownie podkreślono, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony w sposób wyczerpujący i nie stwierdzono na podstawie przeprowadzonych w nim analiz przekroczeń dopuszczalnych norm emisji. Raport był weryfikowany przez organy specjalistyczne i żaden z nich w finalnej wersji raportu (po sporządzonych uzupełnieniach) nie dopatrzył się błędów czy innych wadliwości, które stanowiłyby podstawę do odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia bądź też jej pozytywnego zaopiniowania. Wyliczenia dotyczące emisji do powietrza zawarte w raporcie zostały wykonane zgodnie z referencyjnymi metodykami modelowania z wykorzystaniem licencjonowanego pakietu Operat-FB posiadający atest Instytutu Ochrony Środowiska i uznane za wystarczające przez organy opiniujące.
Raport przedstawia wystarczające informacje dotyczące postępowania z odpadami paleniskowymi powstałymi w wyniku funkcjonowania ITPOK zgodnie z wymaganiami BAT.
Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i rozstrzygnięcie co do meritum sprawy poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji dla przedsięwzięcia planowanego przez Spółkę, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był kompletny i pozwalał na podjęcie takiego rozstrzygnięcia.
Załącznik do decyzji stanowił osobny dokument "Charakterystyka przedsięwzięcia".
Skargi na decyzję Kolegium złożyli:
I. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w O. (dalej także: [...]), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) z dnia 8 września 2023 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia, zarzucając decyzji naruszenie:
1. art. 10 ust. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) (zwaną dalej: KPA) przez SKO w Sieradzu w związku z brakiem zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy.
2. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 KPA, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny stanu faktycznego prowadzonego postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej oraz braku należytego informowania uczestników tego postępowania.
3. art. 75 ust. 1 KPA poprzez brak dopuszczenia wszystkich dowodów w sprawie mogących przyczynić się do jej wyjaśnienia.
4. art. 33 ust. 1 pkt 7 oraz art. 29 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112) (zwaną dalej OOŚ) w związku z art. 49 KPA, poprzez niewyznaczenie pełnego 30 dniowego terminu na składanie uwag i wniosków przez społeczeństwo przed wydaniem decyzji środowiskowej.
5. art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112) poprzez niedoręczenie niezwłoczne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organom opiniującym oraz uzgadniającym.
6. art. 37 ustawy OOŚ poprzez nieuwzględnienie żadnych, nawet bardzo merytorycznych, uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz całkowite pominięcie w decyzji określenia sposobu wzięcia pod uwagę i zakresu uwzględnienia niektórych z nich.
7. przekroczenie uprawnień przez SKO poprzez stwierdzenie o braku ważności uchwały Nr LXXXI/1139/24 Rady Miasta Z. z dnia 21 marca 2024 r.
8. art. 37 i art. 80 ust. 1 pkt. 3 ustawy OOŚ poprzez wydanie decyzji bez wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Wszelkie uwagi społeczeństwa, w tym stron postępowania zostały całkowicie zbagatelizowane, a odniesienie się do wielu z nich nie zostało również ujęte w decyzji organu II instancji. Za przykład służy tu brak uwzględnienia uwagi nr 64 pkt. 4 w związku z nieprawidłowościami w Analizie Kosztów i Korzyści.
9. Pominięcie istotnej treści postanowień Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
Natomiast postanowieniu RDOŚ zarzucono pominięcie istotnych zapisów z aneksu nr 1 z dnia 28 sierpnia 2023 r. do tekstu jednolitego raportu OOŚ.
Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Łd 734/24.
II. A.G. (dalej także: skarżąca A.G.), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając decyzji naruszenie art. 28 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2003 r. poz. 1094 ze zm.) poprzez nieuznanie jej za stronę postępowania przez organ I II instancji oraz finalnie wnosząc o nadanie jej przymiotu strony w postępowaniu.
W uzasadnieniu skarżąca A.G. wskazała, że powołała się na art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 ustawy, ponieważ jej nieruchomość nie znajduje się w odległości 100 m od planowanej inwestycji, niemniej dane przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, które jest przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym na środowisko, nie są wystarczająco szczegółowe, aby jednoznacznie określić jego obszar znacznego oddziaływania i możliwość wystąpienia przekroczeń standardów jakości środowiska. W ocenie skarżącej w ramach tego postępowania nie zbadano również oddziaływania wybranego wariantu realizacyjnego na dobra materialne, o czym mowa w art. 66 ust. 1 pkt. 6a ppkt. c ustawy. Nie wyjaśniono kwestii możliwego oddziaływania na wartość nieruchomości mieszkaniowych w okolicy spalarni odpadów, w tym jej nieruchomości. W ocenie skarżącej na tym etapie brak szczegółowości przedsięwzięcia powoduje, że nie można jednoznacznie wykluczyć znacznego jego oddziaływania zanieczyszczeniami na życie i zdrowie jej i jej rodziny oraz na ich dobra materialne. W ocenie skarżącej A.G. w decyzji środowiskowej nie opisano sposobu uwzględnienia jej wniosku o uznanie za stronę postępowania złożonego w ramach udziału społeczeństwa w ochronie środowiska.
Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Łd 735/24.
III. M.L. (dalej także: skarżąca M.L.), zaskarżając w całości decyzję organu II instancji zarzuciła rażące naruszenie:
1. art. 8 § 1 KPA poprzez przedłożenie niepełnego protokołu z rozprawy administracyjnej z udziałem społeczeństwa;
1. art. 77 § 1 KPA poprzez niewypełnienie przez organy administracji obowiązku dokładnego zbadania stanu faktycznego i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy.
Skarżąca M.L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz oddalenie wniosku w całości.
W uzasadnieniu wyjaśniła, że przedłożony przez organ administracji protokół z rozprawy administracyjnej z udziałem społeczeństwa jawi się jako niepełny i nierzetelny. W sposób wybiórczy pominięto istotne elementy przebiegu rozprawy, tj. prezentację inwestora, podczas której przedstawiono mieszkańcom informacje odbiegające od tych zawartych w dokumentacji złożonej w sprawie. W prezentacji inwestora mieszkańcy zostali poinformowani o zamiarze spalania odpadów komunalnych (kod 20), podczas gdy w dokumentacji projektowej deklarowano spalanie odpadów o innym kodzie (19). Ta rozbieżność wprowadziła mieszkańców w błąd co do rzeczywistego charakteru planowanej inwestycji i jej potencjalnego wpływu na środowisko. Pominięcie tych informacji stanowi rażące naruszenie zasady współdziałania, bowiem społeczeństwo, jako strona postępowania, miało prawo być poinformowane o wszystkich istotnych faktach dotyczących sprawy, aby móc w sposób świadomy uczestniczyć w dyskusji i wyrazić swoje stanowisko. Niniejsze działania mogły doprowadzić do błędnego postrzegania zagrożeń i korzyści wynikających z realizacji tej inwestycji przez biorące udział w postępowaniu strony jak i ogół społeczeństwa. Przez pominięcie istotnych informacji z prezentacji inwestora, organ nie spełnił obowiązku dokładnego zbadania stanu faktycznego i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, co miało bezpośredni wpływ na wynik postępowania. W efekcie popełnionych błędów, liczba uwag i niejasności w sprawie uległa zwiększeniu zamiast zmniejszeniu. Pozbawieni pełnej informacji mieszkańcy nie mieli możliwości wniesienia rzeczowych uwag i wątpliwości dotyczących planowanej inwestycji.
Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 740/24.
IV. M. M. i M. M.1 (dalej: skarżący M. i M. M.), zaskarżając w całości decyzję organu II instancji, zarzucili rażące naruszenie art. 77 KPA oraz art. 10 i art. 11 ustawy o udostępnianiu środowiska i jego ochronie poprzez niewypełnienie przez organy obowiązku dokładnego zbadania stanu faktycznego i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a także rażące błędy logiczne i sprzeczności merytoryczne w wydanej decyzji.
Skarżący M. i M. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz oddalenie wniosku w całości.
Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 741/24.
V. Regionalny Związek Pszczelarzy w S. Koło Pszczelarzy w Z. (dalej także: Związek Pszczelarzy), zaskarżając w całości decyzję organu II instancji, zarzucił rażące naruszenie:
1. art. 8 § 1 KPA poprzez przedłożenie niepełnego protokołu z rozprawy administracyjnej z udziałem społeczeństwa;
1. art. 77 § 1 KPA poprzez niewypełnienie przez organy administracji obowiązku dokładnego zbadania stanu faktycznego i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy;
1. art. 75 ust. 1 KPA poprzez brak dopuszczenia wszystkich dowodów w sprawie mogących przyczynić się do jej wyjaśnienia.
Związek Pszczelarzy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu Związek Pszczelarzy wyjaśnił, że przedłożony przez organ administracji protokół z rozprawy administracyjnej z udziałem społeczeństwa jawi się jako niepełny i nierzetelny. W sposób wybiórczy pominięto istotne elementy przebiegu rozprawy, tj. prezentację inwestora, podczas której przedstawiono mieszkańcom informacje odbiegające od tych zawartych w dokumentacji złożonej w sprawie. W prezentacji inwestora, mieszkańcy zostali poinformowani o zamiarze spalania odpadów komunalnych (kod 20), podczas gdy w dokumentacji projektowej deklarowano spalanie odpadów o innym kodzie (19). Ta rozbieżność informacji wprowadziła mieszkańców w błąd co do rzeczywistego charakteru planowanej inwestycji i jej potencjalnego wpływu na środowisko. Pominięcie tych informacji w protokole stanowi rażące naruszenie zasady współdziałania. Społeczeństwo, jako strona postępowania, miało prawo być poinformowane o wszystkich istotnych faktach dotyczących sprawy, aby móc w sposób świadomy uczestniczyć w dyskusji i wyrazić swoje stanowisko. Niniejsze działanie mogło doprowadzić do błędnego postrzegania zagrożeń i korzyści wynikających z realizacji tej inwestycji przez biorące udział w postępowaniu strony jak i ogół społeczeństwa. Związek Pszczelarzy wniósł w tym zakresie o zabezpieczenie nagrania z rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa będącego w dyspozycji Urzędu Miasta oraz zapoznanie się z nim na dowód braku bezstronności organu, wprowadzanie dezinformacji oraz nierzetelność protokołu, co zasadniczo podważa zaufanie do organu administracji publicznej.
Związek Pszczelarzy zarzucił również nierówne traktowanie podnoszonych w toku konsultacji społecznych argumentów, czego dowodem jest odniesienie się przez Kolegium w pkt 10 na str. 80 decyzji do braku badań dotyczących negatywnego wpływu spalarni na pszczoły, przy jednoczesnym braku przytoczenia jakiegokolwiek dowodu naukowego na brak negatywnego wpływu, a jednocześnie użyto argumentu empirycznego o powstaniu pasieki przy spalarni w K.. Fakt, że w jakimś miejscu stworzono pasiekę nie może być w żaden sposób uznany za dowód na brak negatywnego wpływu tego obiektu na pszczoły. Mając na względzie bardzo istotny dla członków organizacji element finansowy, a co za tym idzie gospodarczy, prowadzenia pszczelich pasiek, Związek Pszczelarzy stanowczo zaprotestował przeciw stawianiu potrzeb ekonomicznych inwestora ponad potrzebami ekonomicznymi członków. Jest to bezpośrednie naruszenie zasady równości wobec prawa. Jednocześnie Związek Pszczelarzy stwierdził, że organ nie ustosunkował się do wątpliwości złożonych w toku konsultacji społecznych do Prezydenta Miasta dotyczących skumulowanych wartości substancji negatywnych odkładających się w lokalnym środowisku. Nie odniesiono się również do podnoszonych argumentów dotyczących zużycia tlenu w procesie spalania.
Związek Pszczelarzy stwierdził również, że przez pominięcie istotnych informacji z prezentacji inwestora, organ nie spełnił obowiązku dokładnego zbadania stanu faktycznego i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, co miało bezpośredni wpływ na wynik postępowania. W efekcie popełnionych błędów liczba uwag i niejasności w sprawie uległa zwiększeniu zamiast zmniejszeniu. Pozbawieni pełnej informacji mieszkańcy nie mieli możliwości wniesienia rzeczowych uwag i wątpliwości dotyczących planowanej inwestycji.
Jednocześnie Związek Pszczelarzy wskazał na naruszenie art. 75 ust. 1 KPA poprzez brak dopuszczenia wszystkich dowodów w sprawie mogących przyczynić się do jej wyjaśnienia, tj. wystąpienie i prezentacja przedstawicieli inwestora na rozprawie administracyjnej z 9 listopada 2023 r. całkowicie pominiętych w protokole z niej sporządzonym, weryfikacja nagrania z rozprawy administracyjnej, ekspertyzy z października 2020 r. wykonanej na zlecenie Ministerstwa Klimatu i Środowiska, pn. "Bezpieczne odległości od zabudowań dla przedsięwzięć, których funkcjonowanie wiąże się z ryzykiem powstawania uciążliwości zapachowej", która jest dostępna na rządowej stronie internetowej, a którą załączono do pisma nr 82 w ramach udziału społeczeństwa, na którą powoływano się również w uwagach nr 28, przezornie zalecającej zachowanie minimalnych odległości dla instalacji związanych z ryzykiem powstawania odorów, opinii specjalisty będącego jednym z 40 profesorów [...] uczelni podpisanych pod pismem do władz samorządowych, w którym wyrazili sprzeciw wobec budowy spalarni odpadów pod W. (uwagi nr 82 pkt 5), opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego w celu wyjaśnienia często powtarzających się uwag i wątpliwości społeczeństwa o spadek wartości ich nieruchomości (m.in. uwagi stron postępowania nr 70, 71, 78 pkt 5, 88 oraz społeczeństwa, w tym nr 28, 79, 82 pkt 8), zasadność których potwierdził A. S. w trakcie rozprawy, co pominięto przy sporządzaniu protokołu (około 2 godzina i 31 minut trwania rozprawy). Skala błędów i braków w sporządzonym przez organ I instancji protokole, oraz fakt, że nie uwzględniono żadnych uwag zgłaszanych do niniejszego protokołu przez osoby biorące udział w rozprawie prowadzą wprost do podważenia zaufania społecznego wobec niniejszego postępowania administracyjnego. W efekcie głos społeczeństwa został potraktowany w sposób powierzchowny i nieprowadzący do wyjaśnienia zgłaszanych wątpliwości, a co więcej przytoczone powyżej naruszenia wprost pokazują iluzoryczny charakter ogólnie pojętych konsultacji społecznych w toku przygotowywania oraz wydawania decyzji środowiskowej.
Skargę została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Łd 742/24.
VI. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w Z. (dalej także: Stowarzyszenie) zaskarżając decyzję SKO, zarzuciło jej naruszenie:
1. art. 28 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niesłuszne odrzucenie wniosków o uznanie za strony postępowania mieszkańców miasta i gminy spoza obszaru 100 m od terenu inwestycji,
2. art. 10 ust. 1 k.p.a., w związku z brakiem zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy,
3. art. 7, art. 8 i art. 77 oraz art. 75 ust. 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niedopuszczenie wielu dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
4. art. 138 ust. 1 pkt. 2 k.p.a. zamiast na podstawie art. 138 ust.2 k.p.a., w związku z zamiarem uchylenia decyzji organu I instancji i wydania decyzji rozstrzygającej merytorycznie w tym postępowaniu bez przeprowadzenia procedury wyjaśniającej pomimo, że akta sprawy nie były kompletne i niektóre kwestie wymagały wyjaśnienia,
5. art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy u.i.ś. oraz art. 80 ust. 1 pkt. 3 tejże ustawy, gdyż organ odwoławczy zobowiązany był do: rozpatrzenia uwag i wniosków, czego nie uczynił w stosunku do wniosków o uznanie za strony postępowania osób spoza odległości 100 m od terenu planowanej inwestycji złożonych w ramach udziału społeczeństwa; do podania w decyzji środowiskowej w jaki sposób uwzględniło uwagi i wnioski społeczeństwa w ramach trwającego udziału społeczeństwa w procesie wydawania decyzji środowiskowej i tu również zabrakło odniesienia się tych wniosków złożonych do dnia 16 listopada 2023 roku o uznanie za stronę tego postępowania. W ramach udziału społeczeństwa nie uwzględniono również petycji stowarzyszenia [...] złożonej w dniu 16 listopada 2023 roku i nie odniesiono się do niej w decyzji środowiskowej. Jednocześnie zwrócono uwagę na fakt, że organ I instancji wyznaczył zbyt krótki termin na składanie uwag przez społeczeństwo i strony postępowania, tj. bez uwzględnienia 14 dni jako czasu na doręczenie zawiadomienia,
6. art. 33 ust.1 pkt. 7 ustawy u.i.ś. poprzez nie naprawienie braku formalnego zaniedbanego przez organ I instancji, wobec tego nie zapewniono w sposób wystarczający udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji środowiskowej. Organ administracji publicznej wydając decyzję określającą warunki realizacji przedsięwzięcia oddziałującego na środowisko jest zobowiązany wziąć pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa na podstawie art. 80 ust. 1 pkt.3 ustawy u.i.ś, czego w tym przypadku nie uczynił wyczerpująco.
Wobec powyższego Stowarzyszenie wniosło o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości decyzji organu II Instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Skargę została zarejestrowana pod sygnatura akt II SA/Łd 744/24.
VII. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Z. (Stowarzyszenie zwykłe [...] z siedzibą w Z.) (dalej także: Stowarzyszenie [...]), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając decyzję organu odwoławczego, zarzuciło jej naruszenie art. 44 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094) - poprzez niedopuszczenie Stowarzyszenia [...] w charakterze strony, do postępowania odwoławczego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją.
Stowarzyszenie [...] wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Jednocześnie Stowarzyszenie [...] oświadczyło, że przyłącza się do zarzutów wywiedzionych przez inne strony w stosunku do decyzji i wniosło o ich uwzględnienie.
Skargę została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Łd 745/24.
VIII. M.Ś. (dalej także: skarżąca M.Ś.), zaskarżając decyzję organu odwoławczego, zarzuciła jej naruszenie:
1. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
1) przyjęcie, iż pozytywne uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Marszałka Województwa mają charakter wiążący dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy może on (organ), mając na uwadze całokształt zebranego materiału, uznać, że istnieją przeszkody do ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia;
2) nie rozparzanie istoty sprawy i dokonanie oceny wszystkich kwestii określonych przez art. 62 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.), tj. jaki jest (bezpośredni i pośredni) wpływ planowanego przedsięwzięcia m.in. na: środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne - w szczególności na sąsiadujące nieruchomości (art. 62 ust. 1 pkt. 1a i 1b ustawy),
b. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.) poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym pominięcia w ocenie materiału dowodowego sprzeciwu społeczności lokalnej w liczbie kilku tysięcy oraz stron postępowania i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Mając na uwadze powyższe skarżąca M.Ś. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
Skargę została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Łd 746/24.
W odpowiedziach na te skargi organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o ich oddalenie.
Uczestnik postępowania – Elektrociepłownia Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skarg.
Na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. Sąd postanowił o połączeniu do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia spraw: II SA/Łd 734/24, II SA/Łd 735/24, II SA/Łd 740/24, II SA/Łd 741/24, II SA/Łd 742/24, II SA/Łd 744/24, II SA/Łd 745/24, II SA/Łd 746/24 oraz dalszego prowadzenia pod sygnaturą II SA/Łd 734/24.
Na rozprawie w zakresie zarzutów:
- [...], podniosło naruszenie przez organ odwoławczy: art. 136 k.p.a. i zasady dwuinstancyjności; podniosło, że strony nie mogły zakwestionować uzgodnień w toku postępowania, co jest sprzeczne z Konstytucją. W ocenie [...] decyzja jest nielegalna, bo organ odwoławczy w stosunku do działek powołuje się na art. 35 prawa budowlanego, oraz że to nie produkcja a wytwarzanie. Strona podniosła, że nie może być tak, że sprzeciw społeczny nie ma w ogóle wpływu na decyzję;
- skarżąca A.G. wskazała, że: istnieją braki w dokumentacji sprawy. Jako pełnomocnik Stowarzyszenia wskazała, że: organ nie odniósł się do wszystkich wniosków społeczeństwa o udział na prawach strony; możliwość składania uwag i wniosków była skierowania tylko do stron; przy upublicznieniu nie było zachowanych ustawowych 14 dni; transkrypcja rozprawy jest niepełna. Ponadto w przypadku awarii nie sposób mówić o bezpieczeństwie inwestycji i ostatecznym obszarze odziaływania. Stwierdziła ponadto, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. i naruszenia w zakresie zmiany terminu wydania rozstrzygnięcia.
- pełnomocnik Związku Pszczelarzy wskazał, że rozprawa administracyjna posiadała nieprawidłowości;
- Stowarzyszenie [...] wskazało na to, że nie zostało dopuszczone do postępowania i zostało pozbawione praw.
- pełnomocnik Stowarzyszenia [...] P. B. wskazał, że stowarzyszenie jest na tyle silne, że nie zostało dopuszczone do udziału w charakterze strony z obawy organu II instancji przed tą siłą, a w postępowaniu administracyjnym sporne były "brakujące 3 miesiące";
Dodatkowo [...] wyjaśniło na rozprawie, że nie występowało z wnioskiem dowodowym dotyczącym uwzględnienia opinii prof. P.
Natomiast pełnomocnik uczestnika na rozprawie, wnosił o pominięcie dowodów zgłoszonych w sprawie jako dowody spóźnione. Wskazał, że: z uwagi na politykę UE Spółka została zmuszona do przekształcenia swojej działalności; na tym etapie sprawy nie dojdzie do przekroczenia wskazanych zakresów oddziaływania inwestycji, więc skarżąca A.G. zasadnie nie została dopuszczona jako strona postępowania w postępowaniu administracyjnym. Odnośnie protokołu i zaprotokołowania uwag (na rozprawie administracyjnej) tej skarżącej pełnomocnik wskazał, że miała ona możliwość wniesienia uwag do swoich wypowiedzi, ale nie do wypowiedzi innych osób. Stowarzyszenie [...] również w ocenie pełnomocnika uczestnika zasadnie nie zostało dopuszczone do postępowania administracyjnego. Pełnomocnik uczestnika zaprzeczył jakoby akta były niekompletne, wskazał, że rozstrzygnięcie jest prawidłowe.
Nadto zapytany o to członek zarządu uczestnika wskazał, że Spółka uczestnika już nie należy do miasta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Przedmiotem skarg w kontrolowanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 31 lipca 2024 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 20 marca 2024 r. w całości i określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych w Z. na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w Z. obręb [...]".
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji, z uwagi na datę wniosku inwestora (1 grudnia 2021 r.), stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 2 października 2022 r. (dalej: ustawa). W tym miejscu należy zaznaczyć, iż mimo, że organy powołały w swych rozstrzygnięciach przepisy późniejsze nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w kontrolowanej sprawie.
W pierwszej kolejności, przed właściwą kontrolą zaskarżonej decyzji, należało zbadać kwestię legitymacji skarżących do wniesienia skarg.
W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W świetle przywołanej regulacji prawnej o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w pełni aprobuje, przyjmuje się, że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialno-prawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (por. wyrok NSA z 10 marca 2011 r., II OSK 439/10, LEX nr 992577, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Biorąc pod uwagę, że przedmiotem postępowania jest decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań krąg stron postępowania wyznacza się zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1 ustawy. Przez obszar ten rozumie się:
1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub
3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
Powołany art. 74 ust. 3a ustawy, służy zawężeniu poprzez doprecyzowanie definicją legalną kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porównaniu z wcześniej obowiązującą regulacją ogólną - art. 28 k.p.a., w myśl której stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak wskazuje się w orzecznictwie stronami w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę nie tylko dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora. Uwzględniając zatem specyfikę inwestycji, krąg stron postępowania w sprawie winien być wyznaczony w oparciu o jej środowiskowy i technologiczny charakter, a nadto inne czynniki, które wpływać mogą na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. Nie chodzi przy tym o wykazanie istnienia szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości osoby trzeciej, lecz o możliwość spowodowania takiego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji (por. wyrok NSA z 18 maja 2020 r., II OSK 910/20, LEX nr 3047249, CBOSA).
Przenosząc te ogólne rozważania na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że krąg stron postępowania został, co do zasady, ustalony przez organ I instancji z uwzględnieniem właścicieli działek, znajdujących się w odległości 100 m od granic terenu, na którym inwestor planuje realizację przedsięwzięcia. Nieruchomość skarżącej A.G. nie mieści się już w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, gdyż znajduje się w obszarze znajdującym się w odległości ponad 100 m od granicy terenu inwestycji – czego sama skarżąca A.G. nie kwestionowała. Skarżąca A.G. wskazała, iż w jej ocenie
nie sposób wykluczyć, iż inwestycja nie będzie oddziaływała na jej nieruchomość i nie dojdzie na jej nieruchomości do przekroczenia standardów jakości środowiska. Twierdzenia te skarżąca wywiodła z opinii Marszałka Województwa z dnia 12 września 2023 r., który, wydając pozytywną opinię, jednocześnie wskazał na konieczność ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko po wyborze wykonawcy. Skarżąca A.G. sama jednak nie podała żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, w jaki sposób inwestycja będzie oddziaływać na jej nieruchomość - podała jedynie spekulacje nie posiadające pokrycia w raporcie złożonym przez inwestora i opiniami organów. Wbrew stanowisku skarżącej A.G. hipotetyczne i przyszłe ewentualne zmiany w ustaleniach w przedmiocie oddziaływania przedsięwzięcia, nie uzasadniają przyznania jej obecnie przymiotu strony postępowania. Tym samym należało stwierdzić, że skarżąca A.G. nie wykazała, aby na należącej do niej działce, w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, mogły zostać przekroczone standardy jakości środowiska, ani również nie wykazała, że jej nieruchomość znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Można więc uznać, że skarżąca ma co najwyżej interes faktyczny w niniejszej sprawie, ale nie stanowi to podstawy do wywiedzenia skargi do Sądu.
Z nadesłanych Sądowi akt sprawy wynika, że skarżąca A.G. występowała o uznanie jej za stronę postępowania, jednak organ I instancji odmówił jej statusu strony, co nie było w sprawie kwestionowane. Skarżąca działała w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik Stowarzyszenia, a także brała udział w rozprawie administracyjnej. Niewątpliwie skarżąca nie tylko nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony we własnym imieniu, ale też nie wykazała, że należąca do niej nieruchomość mieści się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Wobec tego bezspornie skarżąca A.G. pozbawiona jest legitymacji skargowej do wniesienia skargi na kontrolowaną w sprawie decyzję.
Podobnie kreuje się sytuacja skarżącego Stowarzyszenia zwykłego "[...]" z siedzibą w Z.
Stosownie do art. 44 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 – 4 ustawy, organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony, jeżeli prowadzą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. Organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. Organizacji ekologicznej służy skarga do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej służy zażalenie.
Jak wynika z akt sprawy Stowarzyszenie [...] na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału na prawach strony na podstawie ww. art. 44 ust. 1 ustawy w postępowaniu w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji spornego przedsięwzięcia. Organ I instancji, postanowieniem z dnia 27 listopada 2023 r., odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia organ II instancji postanowieniem z dnia 15 stycznia 2024 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Skarga Stowarzyszenia [...] na powyższe postanowienie została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 155/24, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt III OZ 272/24, oddalił zażalenie na postanowienie odrzucające skargę - a więc postanowienie z dnia 26 marca 2024 r. stało się prawomocne.
Stowarzyszenie [...] w postępowaniu odwoławczym ponownie wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2024 r., wobec rozstrzygnięcia sądu, organ II instancji umorzył postępowanie w przedmiocie dopuszczenia podmiotu do udziału w postępowaniu odwoławczym. Stowarzyszenie [...] nie skorzystało z prawa do wniesienia skargi, skutkiem czego postanowienie weszło do obrotu.
Powyższe oznacza, że sprawa odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia [...] do udziału w postępowaniu administracyjnym została już ostatecznie i prawomocnie zakończona i rozstrzygnięta, co powoduje, że skarżącemu Stowarzyszeniu [...] nie przysługuje już prawo do wniesienia skargi na kontrolowaną decyzję na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy w zw. z art. 50 § 2 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora z dnia 1 grudnia 2021 r. natomiast Stowarzyszenie [...] zostało wpisane do ewidencji stowarzyszeń zwykłych działających na terenie powiatu [...] jako stowarzyszenie zwykłe w dniu [...] lutego 2021 r. Tym samym nie sposób stwierdzić, wbrew twierdzeniom samego Stowarzyszenia [...], że spełnia ono podstawowy warunek dający organizacji ekologicznej możliwość udziału, na prawach strony, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy, tj. bezwzględny wymóg prowadzenia działalności statutowej w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. Wymóg tej liczony jest od daty wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie.
Sąd, podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2022 r., w którym wskazano, że brak jest jakichkolwiek podstaw do różnicowania sytuacji procesowej organizacji ekologicznej w zależności od tego, w którym momencie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, a co za tym idzie wymagania wynikające z art. 44 ust. 1 u.i.o.ś. dotyczą także organizacji ekologicznej, która zamierza uczestniczyć w sprawie dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Oznacza to więc, że warunek dopuszczenia do udziału w postępowaniu w razie prowadzenia działalności statutowej w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania wymagającego udziału społeczeństwa, znajduje również zastosowanie przy ocenie dopuszczalności złożenia odwołania od decyzji wydanej w takim postępowaniu (wyrok NSA z 8 marca 2022 r., III OSK 1005/21, LEX nr 3320968, CBOSA).
W tym stanie rzeczy należało odrzucić zarówno skargę skarżącej A.G. jak i Stowarzyszenia zwykłego [...] z siedzibą w Z., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalne, o czym Sąd orzekł
w punkcie 1 sentencji wyroku. Wobec powyższego powołane przez te strony w skargach zarzuty nie zostały rozpoznane, gdyż ich skargi zostały przez Sąd odrzucone.
W tym miejscu należy wskazać, że w świetle takich reguł uczestnictwa w badanym postępowaniu administracyjnym oraz analizie działań organów przez Sąd w tym zakresie, za bezzasadny należało uznać, podnoszony przez Stowarzyszenie zarzut naruszenia art. 28 k.p.a.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Postępowanie toczące się w przedmiocie jej wydania dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09, LEX nr 618302, CBOSA; por. także wyrok NSA z 30 czerwca 2010 r.,
II OSK 988/09, LEX nr 706965, CBOSA).
Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). W kontrolowanej sprawie nie budziło wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 46 i 47 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) (dalej: rozporządzenie), co do którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjny (art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy).
Przez ocenę oddziaływania na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 62 ust. 1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi (pkt 1 lit. a), dobra materialne (pkt 1 lit. b), zabytki (pkt 1 lit. c), krajobraz, w tym krajobraz kulturowy (pkt 1 lit. ca), wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca (pkt 1 lit. d), dostępność do złóż kopalin (pkt 1 lit. e), ryzyko wystąpienia poważnych awarii (pkt 1a) oraz katastrof naturalnych i budowlanych, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2), wymagany zakres monitoringu (pkt 3). Ponadto, jak stanowi art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia i zasięga opinii wskazanych w tym przepisie organów. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Klamrą spinająca przywołane obowiązki organu jest przepis art. 80 ust. 1 ustawy, który jednoznacznie stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy).
Analiza przywołanych przepisów ustawy jednoznacznie dowodzi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone jej przepisami. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia.
Należy zaakcentować, że z ustawy wynika precyzyjnie określony katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania zgody na realizację przedsięwzięcia. Mianowicie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia można odmówić jedynie w razie wystąpienia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy); odmowy uzgodnienia warunków realizacji przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 ustawy), co wynika z wiążącego charakteru uzgodnienia; braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy), gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy), jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy).
Odnosząc powyższe regulacje do prawidłowo ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżących, nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
W przedmiotowej sprawie zostało złożonych 8 skarg, z czego 2 skargi zostały przez Sąd odrzucone. Spośród złożonych skarg 2 miały niemal identyczną treść, a wiele zarzutów powtarza się we wszystkich skargach, stąd w tym zakresie należało odnieść się do nich łącznie.
W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, poza argumentami przemawiającymi za prawidłowym tokiem postępowania organu odwoławczego, że słusznie organ II instancji podjął decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty w tym zakresie, jeżeli stwierdzi, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest nieprawidłowe, tzn. jest niezgodne z przepisami prawa lub niecelowe. Decyzja taka określana jest w doktrynie mianem decyzji merytoryczno-reformacyjnej i składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji, oznaczając zakres tego uchylenia (w całości lub w części), zaś w drugiej organ odwoławczy w tym zakresie rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Co więcej, organ odwoławczy ma obowiązek wydać decyzję reformacyjną, jeżeli nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA w Warszawie z 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 88). Organ nie powinien nawet unikać merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy stan faktyczny jest możliwy do ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, a sporna jest tylko kwestia jego oceny. Natomiast jeżeli organ odwoławczy ustali, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mieszczącego się w granicach art. 136 k.p.a., wówczas powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie uzupełniające, a następnie – zależnie od wyników tego postępowania – wydać właściwą decyzję, w tym właśnie decyzję reformacyjną. Istotne, aby organ odwoławczy, rozstrzygając sprawę w sposób odmienny od organu pierwszej instancji, orzekał w granicach sprawy administracyjnej. Wyjście poza granice sprawy przez organ odwoławczy jest niedopuszczalne (por. A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 138, LEX). W warunkach prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który okazał się być kompletny i wystarczający do wydania decyzji merytorycznej w sprawie, organ II instancji, wbrew zarzutom skarg, słusznie nie uchylił się od merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, orzekając co do istoty. Wobec tego za bezzasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. i 136 k.p.a.
Następnie należało wskazać, w zakresie prawidłowości wydanej decyzji, że bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego jest odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Nie sposób dopatrzyć się jednak jakoby organ II instancji nie odniósł się, do któregokolwiek z, podnoszonych przez inwestora w odwołaniu, zarzutów. Organ bowiem obszernie, w swej decyzji, odniósł się do wszystkich z nich, czego wyrazem było uwzględnienie odwołania i wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy. Sąd nie dopatrzył się na tym tle żadnych uchybień organu II instancji.
Organ II instancji przede wszystkim wskazał, że decyzja środowiskowa jest decyzją związaną, co oznacza, że wobec spełnienia wszelkich przesłanek określonych w ustawie środowiskowej, organ I instancji zobowiązany był do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy uznał, że w istocie, wobec nieplanowania zabudowy terenu objętego działkami dz. nr [...],[...],[...] nie sposób mówić o naruszeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXX/322/08 Rady Miasta Z. z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego fragmentu miasta Z., przez sporne przedsięwzięcie. W zakresie możliwości przeznaczenia tego terenu na cel związany z budową ITPOK, organ powstrzymał się jednak od oceny z uwagi na fakt, iż Plan Zagospodarowania Terenu dla ITPOK przewiduje, że przedmiotowe działki stanowić będą przemysłowy obszar buforowy dla ITPOK i nie będzie na nich realizowane (lokalizowane w rozumieniu art. 80 ust. 2 ustawy) przedsięwzięcie w postaci obiektów budowlanych inwestycji.
Następnie organ II instancji wskazał, że po analizie przedmiotowej dokumentacji, tj. przede wszystkim raportu o oddziaływaniu na środowisko wraz z wyjaśnieniami i uzupełnieniami, należało stwierdzić, że organ I instancji miał obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a na uwzględnienie nie zasługiwały wskazania organu I instancji choćby o tym, że nie wyeliminuje się w 100% szkodliwych związków chemicznych emitowanych w procesie spalania czy, że trudno przewidzieć jakie związki są emitowane, w sytuacji gdy Spółka zamierza prowadzić działalność w ramach obowiązującego systemu prawnego, który wyznacza standardy prowadzenia działalności w zakresie gospodarki odpadami, obligując prowadzących instalację do monitorowania określonych rodzajów substancji istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia ludzi. To bowiem gwarantuje, że ochrona środowiska i zdrowia ludzi zostaje zapewniona, a raport potwierdził zaś, że gwarancje wynikające z przepisów zostaną spełnione. Organ odwoławczy wskazał również, iż w jego ocenie, organ I instancji próbował obciążyć Spółkę konsekwencjami obecnego stanu gospodarki odpadami, odnosząc się tym samym do celu przytaczania przez ten organ rozbudowanej argumentacji dotyczącej wizji co do kierunków rozwoju w tym zakresie. Organ odwoławczy wytłumaczył przy tym, że inwestor nie odpowiada za obecny kształt gospodarki odpadami i ilość produkowanych odpadów, jego działania mogą jednak dopełnić ten system i korzystnie na niego wpłynąć. Organ podkreślił, że wszelkie uwagi i wnioski dotyczące: sposobu wariantowania inwestycji, wyboru lokalizacji inwestycji i jej elementów oraz skali, finansowania inwestycji i jej rentowności, aspektów ekonomiczno-gospodarczych, sensowności przedsięwzięcia, wpływu na atrakcyjność siedlisk ludzkich i pogorszenie warunków korzystania z dóbr materialnych, wpływu na wartość nieruchomości, wpływu na rozwój gminy, struktury właścicielskiej oraz kapitałowej Spółki, realizacji przez Spółkę prywatnych interesów, sposobu pozyskania finansowania realizacji przedsięwzięcia przez Spółkę, kampanii społecznej i formy konsultacji przeprowadzanych przez Spółkę przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, sposobu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta, podjęcia inicjatywy w zakresie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotowania budowy spalarni odpadów przez Unię Europejską, zatrudnienia oraz wynagrodzeń w Urzędzie Miasta - przekraczają kompetencje organów określone przepisami ustawy w zakresie ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nie są przedmiotem rozpoznania w prowadzonym przez ten organ postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia nie występuje ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a przepisy ustawy nie umożliwiają wydania decyzji odmownej ze względu na tzw. sprzeciw społeczeństwa, będący z reguły konsekwencją niezadowolenia z idei zrealizowania określonego rodzaju inwestycji, nie poparty żadną merytoryczną argumentacją, co ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z raportu jednoznacznie wynika, że realizacja przedsięwzięcia spełnia normy prawne, gwarantujące ochronę środowiska oraz życia lub zdrowia ludzi. Natomiast odmawiając wydania decyzji środowiskowej zgodnie z wnioskiem inwestora, podczas gdy w świetle obowiązujących przepisów uzasadnionym było ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, organ I instancji, dopuścił się naruszenia wyrażonych w art. 6, art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. zasad: praworządności, ochrony zaufania obywateli do władzy publicznej oraz informowania i dbałości o interes stron postępowania, a także naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Do pozostałych zaś zarzutów Spółki odwołującej się organ odniósł się przy okazji odpowiedzi na wnioski i uwagi społeczne zgłoszone przy okazji rozpatrywania sprawy w postępowaniu administracyjnym.
Należy podkreślić raz jeszcze, że jakkolwiek brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednak to, zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca.
Odnosząc się zaś do samego przebiegu postępowania administracyjnego przed organem administracji nie sposób doszukać się w tym zakresie uchybień. Organ prawidłowo bowiem poprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy i rozporządzenia, zachowując wszelkie jego niezbędne elementy – w tym szeroko odnosząc się do podnoszonych przez stronę społeczną uwag i wniosków.
Podkreślenia wymaga, że podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu (por. art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy).
Organy (zwłaszcza organ II instancji), procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy, uwzględniły w decyzjach wyniki uzgodnień oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg szczegółowo uzasadniono ostatecznie w decyzji organu odwoławczego (zgodnie z dyspozycją art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy) oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w jego uzupełnieniach.
Należy podkreślić, że wszystkie organy współdziałające uzgodniły lub pozytywnie zaopiniowały przedsięwzięcie.
W trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy, organ prowadzący postępowanie, już w I instancji, w stosunku do wersji nieujednoliconej jak i wersji jednolitej ze zmianami raportu, uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ), który po zapoznaniu się z przedłożonymi materiałami, w tym z raportem (i jego uzupełnieniem) o oddziaływaniu na środowisko postanowieniami z dnia 9 czerwca 2022 r. i z dnia 8 września 2023 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i zgłosił swoje warunki, które zostały uwzględnione w decyzji ostatecznej.
Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ w stosunku do wersji nieujednoliconej jak i wersji jednolitej ze zmianami raportu, pozyskał również odpowiednio - trzy pozytywne opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 czerwca 2022 r., z dnia 22 sierpnia 2022 r. i z dnia 3 października 2022 r. oraz jedną pozytywną opinię z dnia 28 września 2023 r., w których organ uzgadniający wskazał, że planowana inwestycja po wykonaniu zgodnie z warunkami realizacji określonymi w raporcie oraz jego uzupełnieniach - nie będzie stwarzać zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Powyższe organ odwoławczy zawarł w treści spornej decyzji ostatecznej.
Mocą art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy organ pozyskał również pozytywną opinię Marszałka Województwa z dnia 12 września 2023 r., w której organ uzgadniający wskazał, że przy zachowaniu założeń i parametrów ujętych w raporcie, projektowana instalacja będzie spełniała wymagania określone w art. 143 ustawy Poś w zakresie stosowanej technologii, a także, że instalacja eksploatowana będzie zgodnie z najlepszymi dostępnymi technikami wynikającymi z art. 207 ustawy Poś oraz określnymi w konkluzjach BAT tj. Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r., ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów (Dz. Urz. UE L 312/55 z dnia 3 grudnia 2019 r.) [notyfikowanej jako dokument nr C (2019) 7987]. Wykazane w dokumentach rozwiązania dotyczące sposobu wyposażenia i utrzymania obiektów i instalacji oraz rozwiązania technologiczne, środki zapobiegające i zmniejszające oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w fazie eksploatacji wraz z monitoringiem, dotyczące przedsięwzięcia planowanego do realizacji, zapewniają w dostateczny sposób realizację celów związanych z ochroną środowiska. Wskazał, że zakład będzie zobligowany do monitoringu wprowadzanych substancji i energii do środowiska na podstawie przepisów odrębnych, co dodatkowo powinno przyczynić się do dotrzymania standardów jakości środowiska. Jednocześnie, z uwagi na powoływanie się przez autorów raportu, we wszystkich obszarach analizowanych oddziaływań, na to, że szczegółowe rozwiązania zostaną przyjęte po wyborze wykonawcy inwestycji oraz mając na uwadze skalę przedsięwzięcia, niezbędnym jest wskazanie, na podstawie art. 82 ust.1 pkt. 4 ustawy, że konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 4 ustawy organ, w stosunku do wersji nieujednoliconej jak i jednolitej ze zmianami raportu, uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich, który postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i zgłosił własne warunki, które również uwzględniono w decyzji ostatecznej. Jednocześnie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich nie stwierdził konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji. Stanowisko swoje Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich podtrzymał pismem z dnia 2 i 26 września 2022 r. oraz postanowieniem z dnia 23 listopada 2022 r., podtrzymanym dalej pismami z dnia: 24 kwietnia, 31 sierpnia i 11 września 2023 r. Powyższe zawarto w treści spornej decyzji ostatecznej.
Już organ I instancji, stosownie do powyższych przepisów ustawy, stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i, wraz z organami opiniującymi i uzgadniającymi, określił zakres tego raportu, co potwierdza zgromadzony materiał akt administracyjnych.
Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, stanowiący podstawę przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Sąd ocenił jako zgodny z zakresem wyznaczonym przez organ oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy, nie było to zresztą kwestionowane w sprawie. Należy tu zaznaczyć, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Stąd ocena raportu dotyczy w szczególności kwestii, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny, czyli czy spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości (treści) w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy, a więc nie może to być ocena merytoryczna. Zdaniem Sądu, przedłożony raport spełnia wymogi ustawowe, a organ administracji dokonał prawidłowej jego weryfikacji na potrzeby sprawy. Raport kompleksowo określa oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, krajobraz, klimat akustyczny, wody powierzchniowe i podziemne, a także oddziaływanie w zakresie emisji odpadów, na zdrowie ludzi - na każdym etapie realizacji inwestycji. W szczególności z raportu i jego uzupełnienia wynika, co jest istotne z punktu widzenia możliwości wydania zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja przy zachowaniu zaleceń wynikających z treści raportu nie wpłynie negatywnie na środowisko.
Sąd stwierdził również, że został spełniony kolejny warunek do wydania decyzji środowiskowej w tej sprawie, mianowicie inwestor zaakceptował najkorzystniejszy wariant inwestycji. Należy w tym miejscu podkreślić, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zostały wskazane warianty alternatywne. W raporcie uzasadniono i wyjaśniono powody wyboru wariantu ostatecznie przyjętego i dlaczego warianty alternatywne nie zostały wybrane.
Przechodząc do kolejnego elementu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało przeanalizować przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa. Sąd uznał, że organy wypełniły dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 oraz art. 38 ustawy, organy podawały do publicznej wiadomości informacje o wszystkich etapach postępowania, w tym: o wszczęciu postępowania zainicjowanego wnioskiem, o wystąpieniu do organów opiniujących i uzgadniających oraz o pochodzących od nich informacjach dotyczących przedłużenia załatwienia sprawy lub wydanych opinii i uzgodnień, o kolejnych przedłużeniach terminu do wydania decyzji i powodach takiego stanu rzeczy, o wydanych postanowieniach w toku postępowania, o możliwości wglądu w akta sprawy i składania pisemnych wniosków, uwag i zastrzeżeń w sprawie, o zmianie kwalifikacji przedsięwzięcia, o złożeniu wyjaśnień i uzupełnień przez inwestora oraz o wnioskach o przedłużenie terminu do wykonania tych czynności przez inwestora, o możliwości wnoszenia uwag i wniosków w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu, o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań, wreszcie o wydanych decyzjach i o możliwości zapoznania się z ich treścią. Zgodnie z dyspozycją art. 74 ust. 3 ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. o powyższych czynnościach organ administracji informował strony postępowania poprzez obwieszczenia wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Miasta (BIP) a także pisemnie poinformowano strony postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 10 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, należy stwierdzić, że zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, koniecznym jest bowiem wykazanie, że jej naruszenie uniemożliwiło stronie skarżącej przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., II OSK 329/22, LEX nr 3818205, CBOSA). W zarzutach skarg skarżący nie wskazali jednak określonych wyżej elementów. W związku z tym w ocenie Sądu naruszenie powyższe nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 74 ust. 4 ustawy dotyczący niedoręczenia przez organ II instancji niezwłoczne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organom opiniującym oraz uzgadniającym, należy stwierdzić, że jak stanowi art. 74 ust. 4 ustawy organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach doręcza ją niezwłocznie organom, których opinia lub uzgodnienie były wymagane przed jej wydaniem. Nie sposób uznać za niezwłoczne doręczenie decyzji z 31 lipca 2024 r. pismem z 19 września 2024 r. Tym samym należy stwierdzić, że Kolegium naruszyło w ten sposób powołany wyżej przepis art. 74 ust. 4 ustawy. W ocenie Sądu naruszenie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie.
Wbrew zarzutom skargi, organ I instancji rzeczowo odniósł się do uwag zgłaszanych w toku postępowania na podstawie przepisu art. 34 ustawy. Przyczyny nieuwzględnienia uwag zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Wywody organu w tym zakresie są, w ocenie Sądu, wyczerpujące, jasne i prawidłowe oraz opierają się zarówno na ustaleniach raportu jak i na analizie pozostałej dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Podkreślenia wymaga, że sam tylko sprzeciw co do realizacji inwestycji stron lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może być podstawą do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 lutego 2020 r., II SA/Go 864/19, LEX nr 2837706, CBOSA).
Należy zwrócić uwagę na to, że organ dodatkowo zapewnił w postępowaniu udział społeczeństwa poprzez wyznaczenie rozprawy administracyjnej służącej do wyjaśnienia społeczeństwu podjętych przez inwestora (oraz organ) kroków mających na celu zminimalizowanie niekorzystnego oddziaływania inwestycji na środowisko, a w szczególności na sąsiednie nieruchomości. Rozprawa ta co prawda nie doprowadziła do uzgodnienia spornych kwestii, tym niemniej stanowiła ona dodatkowe działanie organu mające na celu "ugodowe" rozstrzygnięcie sporu pomiędzy inwestorem a właścicielami pobliskich nieruchomości.
Wobec powyższego nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty skarg dotyczące naruszenia art. 8, 9 k.p.a., a także art. 10, 11, 29, 33 i 37 ustawy.
Wreszcie trzeba również wskazać, że lokalizacja planowanej inwestycji nie może być niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skoro jej realizacja nie jest planowana na terenie, na którym obowiązuje jakikolwiek plan zagospodarowania przestrzennego, o czym była już mowa wyżej. Podnoszone przez skarżących kwestie związane z działkami, na których inwestycja nie będzie zlokalizowana, a na których to obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym rzekome powoływane się przez organ na przepisy prawa budowlanego, nie mogą mieć znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, skoro dla zbadania zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego ustawodawca polecił badać jedynie jej lokalizację. Tak więc i wymóg zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niezbędny do wydania spornej decyzji, został w tej sprawie spełniony.
W uzupełnieniu Sąd podkreśla, że na powyższą ocenę bez wpływu pozostała uchwała Nr LXXXI/1139/24 Rady Miasta Z. z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie uchwalenia zasady lokalizacji składowisk odpadów oraz spalarni odpadów na terenie gminy miejskiej Z. Uchwała ta nie stanowi bowiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta nie stanowi nawet aktu prawa miejscowego, jest natomiast uchwałą zwykłą (zaliczaną do aktów kierownictwa wewnętrznego), która co najwyżej może być potraktowana jako zobowiązanie dla organu wykonawczego przy podejmowanych pracach planistycznych.
Analizując zarzuty skarg Sąd uznał, że zgodzić należy się z organem, iż począwszy od etapu budowy, poprzez eksploatację ITPOK nie będzie wywierała ona znacznego negatywnego wpływu na warunki życia i zdrowie ludzi. Wyniki analiz przeprowadzonych w ramach oceny oddziaływania na środowisko, wykazały, że nie zostaną przekroczone określone przez prawo standardy emisji do środowiska, a przez to nie przewiduje się negatywnego wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi, natomiast oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi będzie pomijalnie małe i zamknie się w granicach terenu przedsięwzięcia. Dotrzymanie warunków określonych decyzją przy realizacji i eksploatacja przedsięwzięcia w wariancie realizacyjnym zagwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska.
Z postanowienia wydanego przez RDOŚ wynika, że ITPOK pozytywnie wpłynie na poprawę jakości powietrza poprzez redukcję źródeł ciepła wykorzystujących paliwa stałe (węgiel) w elektrociepłowni i wprowadzenie w to miejsce instalacji odzysku energii. Odpady wytworzone w trakcie budowy będą gromadzone selektywnie, w uporządkowany sposób, w zależności od rodzaju odpadów, w warunkach odpowiednio zabezpieczonych przed przedostaniem się do środowiska substancji szkodliwych, przed dostępem osób postronnych i zwierząt. W wyniku spalania odpadów w kotle i złożonych procesów chemicznych zachodzących w wysokich temperaturach powstają, poza głównymi składnikami spalin, takimi jak dwutlenek węgla i para wodna, również wykazujące właściwości toksyczne związki nieorganiczne i organiczne. Przed emisją zanieczyszczeń do atmosfery trafiają one do systemu oczyszczania spalin. System oczyszczania spalin zapewnia, że wszystkie emitowane substancje zanieczyszczające nie mogą przekroczyć wymaganych standardów emisyjnych.
Głównym zagrożeniem uciążliwości zapachowych (odorów) na terenie zakładu będzie rozładunek i tymczasowe magazynowanie odpadów w bunkrze przed ich termicznym przekształceniem. Jednak wielkość bunkra zapewni buforowe gromadzenie i przechowywanie odpadów. Transport będzie się odbywał wyłącznie po utwardzonej powierzchni, a pojazdy będą wjeżdżać i opuszczać strefę, przez zamykane bramy, które dzięki odpowiednim rozwiązaniom konstrukcyjnym, zapewnią dobrą izolację przed wydostawaniem się złowonnych substancji na zewnątrz oraz przed przedostawaniem się zanieczyszczeń lub deszczu do wnętrza hali. Pomieszczenie przyjęcia odpadów znajdować będzie się wewnątrz budynku i będzie pracować w systemie hermetycznym. W przypadku gdy kocioł nie pracuje, powietrze z bunkra będzie odprowadzane do otoczenia poprzez układ neutralizacji odoru (dezodoryzacji powietrza), przez dwie dedykowane centrale wentylacyjne.
Należy podkreślić, a co wynika z akt administracyjnych sprawy, biorąc pod uwagę przeprowadzoną analizę akustyczną, na obecnym etapie nie stwierdzono konieczności dodatkowego zabezpieczenia terenów chronionych akustycznie (mieszkaniowych). Mając na uwadze, iż na obecnym etapie oceny oddziaływania planowanej inwestycji, nie zostały wybrane jeszcze szczegółowe rozwiązania dotyczące technologii i urządzeń wykorzystywanych w ramach funkcjonowania instalacji (zwłaszcza wewnątrz hal), część urządzeń zostanie wyposażona w tłumiki lub obudowy akustyczne (decyzje będą podejmowane na etapie projektu wykonawczego, gdy będą znane technologie i konkretne urządzenia) - przyjęte rozwiązania w zakresie ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej mogą stać się nieaktualne. Z uwagi na powyższe wskazano, aby na etapie projektu budowlanego i wykonawczego zweryfikować obliczenia akustyczne w celu określenia konieczności zastosowania dodatkowych zabezpieczeń ograniczających emisje hałasu. Jak już było wskazywane organ uzgadniający uznał, że w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie analizy akustycznej przyjętych rozwiązań, a mając na uwadze, że otrzymane wartości poziomu hałasu po zastosowaniu środków ochrony są bliskie dopuszczalnym wartościom hałasu dla terenów chronionych akustycznie, wskazano również na konieczność wykonania analizy porealizacyjnej, która wykaże, czy przyjęte środki zabezpieczające są wystarczające.
Przedstawione w raporcie i jego uzupełnieniach analizy oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi, następnie przeanalizowane przez organ II instancji, są czytelne i nie budzą wątpliwości Sądu. W sytuacji gdy weryfikacja merytoryczna raportu w tym zakresie wymaga wiedzy specjalnej, a żadna ze stron postępowania zajmująca stanowisko opozycyjne względem inwestora, nie zgłosiła tego dowodu na poparcie swych twierdzeń, których przeprowadzenie służyłoby zakwestionowaniu prawidłowości raportu, rozstrzygnięć organów współdziałających w wydaniu opinii oraz organów rozstrzygających sprawę główną, to brak jest w zasadzie podstaw do kwestionowania przyjętych w raporcie metod badań, analiz i poprawności wnioskowania. Samo sformułowanie zarzutów i wątpliwości względem raportu środowiskowego i inwestycji nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do skutecznego podważenia prawidłowości raportu oraz rozstrzygnięć podjętych przez organy rozstrzygające w sprawie środowiskowych uwarunkowań oraz organy współdziałające. W szczególności, skarżący nie skorzystali z możliwości zgłoszenia tego rodzaju wniosków dowodowych, które zmierzałyby do skutecznego podważenia miarodajności raportu środowiskowego przedstawionego przez inwestora.
Należy podkreślić, że większość zarzutów skarg związanych z naruszeniem przez organ przepisów postępowania stanowi ogólnie sformułowane stanowisko skarżących nie poparte przykładami konkretnych naruszeń prawa przez organ. Słusznie skarżący wskazują, że organ nie może wykluczyć negatywnego wpływu inwestycji na środowisko lub otoczenie, ponieważ każda inwestycja niesie takie zagrożenie, jednak rolą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest sformułowanie takich warunków realizacji przedsięwzięcia, które zminimalizują takie zagrożenie. Nie można natomiast nigdy wykluczyć, że możliwa jest awaria lub inna sytuacja nadzwyczajna, której skutkiem będzie negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko.
Zdaniem Sądu, kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem opisu inwestycji wskazanej we wniosku inwestora oraz w raporcie. W decyzji szczegółowo określono szereg zabezpieczeń służących ochronie środowiska, ochronie przez nadmiernym hałasem i zanieczyszczeniem powietrza, ochronie środowiska gruntowo-wodnego. Uwzględniono również warunki określone w opiniach organów.
W kontrolowanej decyzji nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Gdyż, jak się przewiduje, ze względów oczywistych, faktyczny zakres oddziaływania inwestycji ujawni się dopiero na etapie jej realizacji i eksploatacji, zaś aktualnie można jedynie mówić o prognozowaniu określonego stanu rzeczy. Weryfikacji rzeczywistego oddziaływania zrealizowanego przedsięwzięcia na środowisko służyć ma instytucja analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy. Jak wynika z samej treści art. 83 ustawy, w analizie tej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Z przepisu tego wynika zresztą również i to, że dla wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie jest konieczne, aby rzeczywiste, faktyczne oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko było z góry znane (chodzi raczej o rozpoznanie wszystkich prognozowanych skutków). Nadto w kwestionowanej decyzji nałożono na inwestora obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu, co pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem wyspecjalizowanych organów współdziałających w wydaniu decyzji.
Organ odwoławczy nie stwierdził konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. W powyższym zakresie Sąd również nie dopatrzył się nieprawidłowości.
Organ odwoławczy, prowadząc postępowanie w sposób prawidłowy, oparł swoje rozstrzygnięcie o kompletny materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji i nie uchylając się od rozstrzygnięcia merytorycznego, rozpatrzył i ocenił go w sposób swobodny, ale nie dowolny, mając na względzie art. 7 k.p.a. Następnie organ powody swego rozstrzygnięcia uzasadnił mając na uwadze art. 107 § 3 k.p.a., art. 80 ust. 1 pkt. 3 oraz art. 85 ust. 2 ustawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się po stronie organów naruszenia wymienionych w skargach przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powodów wskazanych wyżej niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów ustawy. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd uznał, że skargi nie są zasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że decyzja organu odwoławczego została wydana z zachowaniem procedury środowiskowej, a jej treść odpowiada przepisom prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., pozostałe skargi, jako bezzasadne, oddalił, o czym orzekł w pkt. 2 sentencji wyroku.
Zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W tej sprawie skargi odrzucono na rozprawie, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku, jednak w ocenie Sądu zawarte w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zastrzeżenie "do dnia rozpoczęcia rozprawy" dotyczy tylko umorzenia postępowania w związku z cofnięciem pisma. Sąd jest natomiast zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego, niezależnie od tego, czy odrzucenie pisma nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie. Jest oczywiste, że zwrot "do dnia rozpoczęcia rozprawy" odnosi się do pisma cofniętego. Poprzestanie na literalnej wykładni art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. budzi jednak wątpliwości, czy ten zwrot dotyczy również pisma odrzuconego, a więc tej części przepisu, która została zawarta przed spójnikiem alternatywnym "lub". Wobec tego, dla dokonania właściwego wyboru możliwości interpretacyjnej opartej na wykładni językowej, należy skorzystać z argumentów zaczerpniętych z metod wykładni pozajęzykowych, tj. systemowej i celowościowej. Dlatego Sąd wziął pod uwagę art. 222 p.p.s.a. zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Z tej regulacji wynika zatem wniosek, że pobranie wpisu powinno każdorazowo obligować Sąd do zwrotu wpisu w przypadku odrzucenia skargi i to nawet gdyby miało to nastąpić orzeczeniem NSA wydanym na podstawie art. 189 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2018 r., I OSK 1236/16, LEX nr 2592321, CBOSA). Interpretacja art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna zatem uwzględniać inny przepis, dotyczący obowiązku ponoszenia opłaty od pisma odrzucanego, aby istotne w tej mierze regulacje były spójne i konsekwentne. Po drugie, trzeba dostrzec, że cofnięcie skargi, to czynność dyspozycyjna strony. Jest rozumiana jako wyraz przyznanego jej prawa do rozporządzalności skargą i w pełni zależy od woli skarżącego, który samodzielnie decyduje kiedy - przed rozprawą, czy w jej trakcie - tego dokona. Z kolei odrzucenie skargi jest rozstrzygnięciem podejmowanym autorytatywnie przez Sąd, który decyduje także, czy uczynić to na posiedzeniu niejawnym (a więc przed rozprawą), czy po przeprowadzeniu rozprawy. Stosownie bowiem do art. 90 § 2 p.p.s.a. sąd może wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozP. na posiedzeniu niejawnym. W tej sytuacji, uzależnianie zwrotu wpisu w razie, całkowicie zależnego od woli strony, cofnięcia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy, o której strona jest zawiadamiana z odpowiednim wyprzedzeniem (art. 91 § 2 p.p.s.a.) jest racjonalne. Natomiast nieprzystające do art. 222 p.p.s.a., jak również niecelowe, byłoby takie uzależnienie w odniesieniu do odrzucenia skargi, które nie zależy od woli strony, lecz wyłącznie od oceny prawnej sądu, bazującej na kryteriach obiektywnych, odnoszonych do momentu jej złożenia (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 16 czerwca 2020 r., I SA/Gl 280/20, LEX nr 3028564, CBOSA).
Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł o zwrocie uiszczonych wpisów od skarg na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt 3 i 4 sentencji wyroku. dc