II SA/Ke 230/24

II SA/Ke 230/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2024-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza
Renata Detka
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 60 ust. 1, 3, 5, art. 61 ust. 1 , art. 54 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7,  art. 77 § 1,  art. 80, art. 107 § 3 , art. 11 , art. 9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. K., B. K. i E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15 lutego 2024 r. znak: SKO.PZ-71.7088/822/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 15 lutego 2024 r. znak: SKO.PZ-71/7088/822/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania B. K. i R. K. od decyzji nr 47/2023 Burmistrza Miasta i Gminy Łopuszno z 11 sierpnia 2023 r. znak: IB-6730.44.2022 w sprawie ustalenia – na wniosek C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Spółką"), warunków zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej PV II o mocy do 1,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej nr ewid. [...] w obrębie [...] , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie SKO wskazało, że w toku ponownego rozpatrzenia niniejszej sprawy organ I instancji wykonał zalecenia wskazane w poprzedniej – kasacyjnej – decyzji z 25 maja 2023 r. W wyniku oceny złożonego wniosku stwierdzono, że spełniono w wystarczającym zakresie wymogi z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. 2023 r., poz. 977), zwanej dalej "u.p.z.p."), jako że z treści charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji wynika, że zakres przedsięwzięcia obejmuje m.in.: panele fotowoltaiczne w ilości do 6 000 szt. o łącznej mocy do 1,5 MW, a w załączeniu przedstawiono decyzję Wójta Gminy Łopuszno z 6 kwietnia 2022 r. o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa 2 farm fotowoltaicznych w miejscowości [...] o mocy do 3,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą" położonego na ww. działce.
Organ odwoławczy, wskazując że sporna inwestycja (farma fotowoltaiczna, zasilana energią słoneczną) została trafnie zakwalifikowana jako instalacja odnawialnego źródła energii rozumieniu art. 2 pkt 13 w zw. z art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1378 ze zm.), zwanej dalej "o.ź.e.", podkreślił iż zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie mają zastosowania do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii . Tym samym, wyłączony jest obowiązek badania przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, czy zamierzona inwestycja spełnia warunki dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. – wobec czego za niezasadne uznano zarzuty odwołania podniesione w tym zakresie. W niniejszej sprawie nie było zatem konieczne przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Przeprowadzenie takiej analizy przewiduje art. 61 ust. 5a tej ustawy, jednak w odniesieniu do inwestycji, o których mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w tym do instalacji odnawialnego źródła energii, obowiązek ten nie ma zastosowania.
Jednocześnie SKO stwierdziło, że wymogi określone w art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. zostały spełnione, a warunek przewidziany wart. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., z uwagi na charakter inwestycji, nie ma zastosowania w sprawie. Zaznaczono zarazem, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.), a decyzja o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Ponadto, stosownie do wymogów art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., organ I instancji uzyskał wymagane przepisami odrębnymi uzgodnienia oraz decyzję z 6 kwietnia 2022 r., określającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia i stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.
Reasumując SKO stwierdziło, że zakwestionowana decyzja zawiera wszystkie wymagane przez art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. elementy, przy czym wymóg określony w art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p., dotyczący określenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, nie ma w tym przypadku zastosowania z uwagi treść ww. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Decyzja zawiera także załącznik graficzny w postaci mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.
Organ II instancji, odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazał, że nie są one zasadne, gdyż w sprawie zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Natomiast fakt, że sprawa nie została rozpatrzona w sposób, w jaki wnosili odwołujący, nie powoduje, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest wadliwa. Dodatkowo SKO wskazało, że przedstawiona przez odwołujących wykładnia przepisów prawa i orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla farm fotowoltaicznych uległa zmianie z uwagi na nowelizację przepisów prawa w tym zakresie. Obecnie bowiem nie bada się czy budowa farmy fotowoltaicznej spełnia przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – dlatego też nie jest konieczne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, aby w najbliższym sąsiedztwie występowały farmy fotowoltaiczne. Z kolei zarzut dotyczący uciążliwości planowanej inwestycji na etapie ustalania warunków zabudowy uznano za przedwczesny – jako że może być podnoszony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję SKO B. K., R. K., E. P. i W. P. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania, formułując zarzuty naruszenia przepisów:
1) art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nieuwzględnienie w sposób rażący słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym, co istotnie zagraża prawu własności i może skutkować nieodwracalnymi skutkami dla nieruchomości sąsiednich, której właścicielami są skarżący;
2) art. 7 w zw. z art. 12 k.p.a. przez załatwienie sprawy w sposób rażąco nieuwzględniający słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym, co było wynikiem niedołożenia należytej staranności i wnikliwości w rozpoznaniu sprawy wskutek zaniechania wyjaśnienia jej meritum;
3) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., polegające na nieprawidłowym rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie i niepodjęciu wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz art. 11 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji;
4) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i ustalenie, że jest możliwe określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji terenów i zabudowań istniejących na analizowanym przez organ obszarze, w sytuacji gdy na działce sąsiedniej nie ma innego systemu fotowoltaicznego;
5) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnej interpretacji pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie instalacji fotowoltaicznej powinno spełniać wymóg "dobrego sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w sytuacji gdy planowana inwestycja polegająca na budowie naziemnego instalacji fotowoltaicznej nie zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej;
6) § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie na analizowanym obszarze cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.;
7) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezrealizowanie w uzasadnieniu badanej decyzji zasady przekonywania strony co do słuszności wydanej decyzji, w szczególności poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia, na czym polega różnica pomiędzy zabudową przemysłową a zabudową produkcyjną;
8) art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nieuwzględnienie w sposób rażący słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym, co znalazło swoje odzwierciedlenie w zupełnym zignorowaniu oświadczeń i wielokrotnie zgłaszanych zastrzeżeń stron w pismach składanych w toku postępowania oraz na spotkaniach z mieszkańcami organizowanymi przed wydaniem decyzji;
9) art. 7 w zw. z art. 12 k.p.a. przez załatwienie sprawy w sposób rażąco nieuwzględniający słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym, co było wynikiem niedołożenia należytej staranności i wnikliwości w rozpoznaniu sprawy wskutek zaniechania wyjaśnienia jej meritum, a tym samym zupełnie ignorowanie podnoszonych przez stronę argumentów, brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się do nich i ich całkowite pominięcie w toku postępowania administracyjnego;
10) art. 9 k.p.a. przez zaniechanie wypełnienia obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, tj. w przedmiotowym stanie faktycznym przez niepoinformowanie strony o możliwych skutkach prowadzonej inwestycji na działkach sąsiednich;
11) ogólnikowe i pobieżne odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, brak uzasadnienia nieuwzględnienia podniesionych zarzutów i uzasadnienie decyzji w oparciu o ustalenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Łopuszno.
W obszernym uzasadnieniu skargi (15 stron), którego nie sposób przytoczyć w całości, wskazano m.in., że w § 3 pkt 52 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. Odnosi się on bowiem do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Skoro zatem instalacja fotowoltaiczna nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., to w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w zakresie zasady "dobrego sąsiedztwa".
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i wskazując że ochrona interesów osób trzecich w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy jest ograniczona.
Prawomocnym postanowieniem z 13 czerwca 2024 r. tut. Sąd odrzucił skargę W. P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja, którą SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, ustalającą – na wniosek C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Spółką") – warunki zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej PV [...] II o mocy do 1,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej nr ewid. [...] w obrębie [...] .
Podjęte rozstrzygnięcia budzą sprzeciw skarżących, którzy w 8 (z 11) pozycjach petitum skargi sformułowali szereg – przytoczonych powyżej – zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Wbrew jednak zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się przesłanek do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – jako że w niniejszej sprawie przeprowadzono kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, a organy obu instancji zabezpieczyły realizację przepisów K.p.a., ustanawiających dlań obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny (art. 7 K.p.a.) oraz wymóg zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Zabezpieczono przy tym realizację zasady prawdy materialnej (art. 80 K.p.a.), a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a., przy czym, wbrew zarzutowi skarżących, SKO w należyty sposób ustosunkowało się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w sposób przekonywujący motywując swoje stanowisko w tym zakresie – zgodnie zarazem z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania. Nie mogła zarazem odnieść skutku argumentacja skargi co do naruszenia art. 7 k.p.a., mającego skutkować zagrożeniem dla prawa własności skarżących. Za niewystarczającą w tym zakresie należy uznać argumentację skargi o tym, że planowana farma fotowoltaiczna koliduje z sąsiednią "zabudową rodzinną", obniżając wartość i atrakcyjność nieruchomości skarżących. To samo dotyczy stanowiska skarżących o nadmiernym odziaływaniu na wody gruntowe i ich osuszenia oraz obaw, czy istniejąca linia energetyczna będzie stanie odebrać i przesłać wyprodukowaną energię elektryczną bez zakłócenia dostaw prądu do ich gospodarstw domowych.
Z kolei w odniesieniu do zarzutu – również nietrafnego – naruszenia art. 9 k.p.a. (pozycja 10 petitum skargi) należy zwrócić uwagę na jego ogólny charakter, bez konkretnego wskazania w uzasadniony sposób, o jakich to okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżących będących przedmiotem postępowania administracyjnego organy nie poinformowały skarżących – w sytuacji, gdy nieruchomość, której sytuację prawnomaterialna kształtuje decyzja organu I instancji należy do spółki prawa handlowego, wnoszącej o ustalenie warunków zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej.
Przechodząc – wobec prawidłowego ustalenia przez organy stanu faktycznego w niniejszej sprawie – do oceny pozostałych zarzutów skargi, wyartykułowanych w pozycjach 4, 5, 6 petitum, dotyczących błędnej wykładni oraz niezastosowania przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sposób podzielić stanowiska skarżących co do:
- braku możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji terenów i zabudowań istniejących na analizowanym przez organ obszarze, w sytuacji gdy (co jest niesporne) na działce sąsiedniej nie ma innego systemu fotowoltaicznego;
- błędnej interpretacji pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, co przesądziło o spełnieniu przez naziemną instalację fotowoltaiczną wymogu "dobrego sąsiedztwa",
- nieprawidłowego braku przeprowadzenia na analizowanym obszarze cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.
Jak wynika bowiem z podstawy prawnej powołanej przez organy obu instancji zastosowanie w sprawie znalazły – wobec braku planu miejscowego – odpowiednie przepisy u.p.z.p. W tym zakresie skarżący bezpodstawnie powołują się na art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – który jednak nie znajduje zastosowania w odniesieniu do spornej inwestycji. W przepisie tym sformułowano warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Tymczasem, jak wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., powyższe wymogi nie mają zastosowania do kategorii zabudowy, opisanej w tym przepisie. Zgodnie z jego treścią, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 u.p.z.p. nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 1378 ze zm.), zwanej dalej "o.ź.e.". Z art. 2 pkt 13 o.ź.e., do której SKO trafnie zakwalifikowało sporną inwestycję, wynika, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,
b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego
- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.
Z kolei art. 2 pkt 22 o.ź.e. – również trafnie powołany przez SKO – definiuje odnawialne źródło energii, jako niekopalne źródła energii obejmujące m.in. energię promieniowania słonecznego.
W konsekwencji, brak było także podstaw do uwzględnienia argumentacji skargi co do tego, że planowane przedsięwzięcie ma charakter "zabudowy przemysłowej", co miałoby, zdaniem skarżących, implikować konieczność spełnienia wymogu kontynuacji funkcji i parametrów.
W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że w obowiązującym od 29 sierpnia 2019 r. przepisie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zmienionym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524) ustawodawca w art. 4 pkt 3 ustawy zmieniającej zmienił brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który to przepis otrzymał brzmienie: "Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do (...), instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Treść obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie może zatem budzić wątpliwości – skoro odnośnie odnawialnych źródeł energii przepis ten odsyła wprost do definicji zawartej w ustawie o odnawialnych źródłach energii, a jej art. 2 pkt 13 ustawy nie różnicuje instalacji od ich mocy. Dlatego też nie uzależniono stosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p tylko do instalacji odnawialnego źródła energii o określonej mocy.
Należy mieć przy tym na uwadze, że nowelizacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p. służy realizacji celów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z jej celów – wyrażonych również w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC – jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych w zakresie realizacji inwestycji dotyczących odnawialnych źródeł energii. Każde zwiększenie dostępności energii słonecznej ma bowiem znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii, jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści w zakresie ochrony klimatu (m.in. zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do atmosfery, ograniczenie odpadów), jak i ekonomiczne. Chroni jednocześnie przed zmiennością cen paliw kopalnych i prowadzi do ograniczenia ich wydobycia.
Z podanych przyczyn, jak jednolicie przyjmuje judykatura, lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p., bez względu na jej moc – zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy – nie wymaga spełnienia przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa, a więc analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przesłanki dostępu do drogi publicznej (zob. wyroki NSA z: 25 maja 2023r., II OSK 805/23; 9 maja 2023 r., II OSK 911/22; 1 marca 2023 r., II OSK 159/23; 13 czerwca 2023 r., II OSK 1407/22; 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21; 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22 – dostępne na stronie internetowej CBOSA).
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie należy wskazać, że w przypadku omawianej inwestycji analiza powinna ograniczyć się do zbadania, czy w przypadku wnioskowanej inwestycji istnieją warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., to jest:
- czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3);
- czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (art. 61 ust. 1 pkt 4);
- czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5);
- czy zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu (art. 61 ust. 1 pkt 6).
W tym zakresie SKO prawidłowo stwierdziło, że wymogi określone w art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. zostały spełnione, a warunek przewidziany wart. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., z uwagi na charakter inwestycji, nie ma zastosowania w sprawie.
Przechodząc do omówienia kolejnych przepisów u.p.z.p. należy wskazać, że zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy określa:
rodzaj inwestycji;
warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Chodzi w tym przypadku o mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci:
elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo
papierowej.
Zestawiając treść cyt. przepisu z podjętym rozstrzygnięciem organu I instancji nie budzi wątpliwości, że decyzja ta zawiera wszystkie wymagane przez art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. elementy – przy czym (jak już to wyżej wykazano) wymóg określony w art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p., dotyczący określenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, nie ma w tym przypadku zastosowania z uwagi treść ww. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Decyzja zawiera załącznik graficzny w postaci mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.
Należy również podzielić przedstawione przez SKO w odniesieniu do przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stanowisko co do tego, że teren inwestycji nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Mianowicie, jak wynika z dołączonej do wniosku mapy, na działkach nr [...] w miejscowości [...] znajdują się użytki rolne klasy V i VI.
W prowadzonym postępowaniu prawidłowo – zgodnie z wymogami art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p – uzyskano wymagane przepisami odrębnymi uzgodnienia lub decyzje. Mianowicie, w tym zakresie organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej do Starosty Powiatowego w Kielcach jako organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach (dalej RDOŚ) oraz do PGW Wody Polskie Zarząd Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim jako organu właściwego w sprawach melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z akt administracyjnych PGW Wody Polskie Zarząd Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim oraz RDOŚ nie zajęły stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – co w świetle art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowiło podstawę do uznania uzgodnienia za dokonane. Z kolei Starosta Kielecki postanowieniem z 13 lipca 2023 r. pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy.
Należy również podzielić stanowisko organów obu instancji co do zaliczenia planowanego przedsięwzięcie do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. We wniosku o wydanie warunków zabudowy wskazano bowiem na zabudowę systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Z tych względów wnioskująca Spółka uzyskała decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Łopuszno z 6 kwietnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, określającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia i stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia – co przesądza o spełnieniu wymogu art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.).
Końcowo, wskazania wymaga, że postępowanie dotyczące decyzji o warunkach zabudowy jest postępowaniem wnioskowym. Wniosek inwestora wiąże organy orzekające w sprawie. W konsekwencji, skoro – jak prawidłowo ustalono – wniosek Spółki spełniał łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to rzeczą organu było wydanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. W odniesieniu do podnoszonych przez skarżących zastrzeżeń podkreślić trzeba, że rozstrzygnięcie takie nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich i nie ogranicza cudzych prawa do nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji, stanowiąc jedynie podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga wyłącznie o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie. Dlatego też brak aprobaty właścicieli nieruchomości sąsiednich dla realizacji planowanej inwestycji nie może odnieść skutku na tym etapie postępowania, bowiem decyzja o warunkach zabudowy uprawnia wyłącznie do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.