II OSK 2021/22

II OSK 2021/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Grzegorz Antas
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 258/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-09-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Zbraniborska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 258/21 w sprawie ze skargi J.Ż. i R.Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2020 r. znak WI-I.7840.7.58.2020.MB w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 6 września 2021 r., II SA/Kr 258/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi J.Ż. i R.Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 21 grudnia 2020 r. znak: WI-I.7840.7.58.2020.MB w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, J.Ż. i R.Ż. (inwestorzy) 19 lutego 2019 r. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę, rozpoznający go Starosta Krakowski decyzją Nr AB.IV.1.807.2019 z 5 lipca 2019 r., znak: AB.IV.6740.1.137.2019.BR, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm., uPb) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J.Ż. i R.Ż. obejmującego budowę budynku gospodarczego ze stanowiskami dla sprzętu rolniczego z wewnętrzną instalacją elektryczną i zewnętrzną instalacją elektryczną oraz utwardzeniem terenu przed budynkiem (dojście, dojazd), na działkach nr [...],[...] w m. [...], gmina [...] (decyzja I instancji).
2.2. Jak dalej w wyroku ustalono, od powyższej decyzji Starosty odwołali się S.P. i T.J., zaś Wojewoda Małopolski decyzją z 9 grudnia 2019 r., znak WI-I.7840.7.81.2019.MB, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i art. 82 ust. 3 uPb, uchylił w/w decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
2.3. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 258/21 kolejno wskazano, że J.Ż. i R.Ż. wnieśli sprzeciw od powyższej decyzji Wojewody Małopolskiego, w wyniku którego WSA w Krakowie wyrokiem z 16 marca 2020 r., II SA/Kr 34/20, uchylił w/w decyzję Wojewody Małopolskiego z 9 grudnia 2019 r. W wyroku tym sąd wojewódzki wskazał na potrzebę poczynienia w ramach postępowania odwoławczego niezbędnych ustaleń i rozstrzygnięcia co do granic podmiotowych sprawy (legitymacji procesowej i tym samym odwoławczej T. J.), tj. ustalenie przez organ odwoławczy, czy realizacja inwestycji wymagać będzie urządzenia drogi. Zdaniem tegoż sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego było co najmniej przedwczesne, bowiem motywowane tylko wątpliwościami organu odwoławczego, który nie przesądził, że T.J. jest stroną, a jedynie ocenił, że dotychczas zebrany materiał dowodowy nie pozwala tego wykluczyć. Zdaniem wówczas orzekającego WSA w Krakowie rzecz sprowadzała się do potrzeby uzupełniającego postępowania dowodowego.
2.4. Dalej w wyroku II SA/Kr 258/21 przywołano, że Wojewoda Małopolski powołaną na wstępie decyzją z 21 grudnia 2020 r. znak Wl-l.7840.7.58.2020.MB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.) i art. 28, art. 33 ust.1, art. 35 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 3 uPb (Dz. U. 2020, poz. 1333), uchylił decyzję I instancji w całości i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji.
2.5. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje uPb w stanie prawnym sprzed wejścia w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 471 ze zm.). Organ odwoławczy związany wyrokiem WSA w Krakowie z 16 marca 2020 r., II SA/Kr 34/20, stwierdził, że droga gruntowa urządzona w obszarze służebności na działce nr [...] wskazana jako dojazd do budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr [...] i [...], przeznaczonego do przechowywania ciężkiego sprzętu rolniczego, nie stanowi prawidłowego dojazdu, ponieważ nie posiada nawierzchni zapewniającej nośność zapobiegającą degradacji gruntu. Pomimo prowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem było uzyskanie od inwestorów dokumentu potwierdzającego spełnienie § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065; rozp. MI 2002), tj. z którego będzie wynikać, czy istniejący dojazd do działki inwestycyjnej posiada odpowiednią nośność nawierzchni i nie wymaga utwardzenia, czy też dojazd ten wymaga utwardzenia do prawidłowego korzystania z tego dojazdu, organ odwoławczy nie uzyskał żądanego dokumentu potwierdzającego spełnienie § 15 rozp. MI 2002. Inwestorzy nie przedłożyli ekspertyzy wykonanej przed odpowiednią osobą, tj. osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności drogowej. Projektowany budynek gospodarczy ze stanowiskami dla sprzętu rolniczego na działkach nr [...], [...], zgodnie z § 14 rozp. MI 2002, wymaga połączenia z drogą publiczną. Działki objęte omawianą inwestycją oddzielone są od drogi publicznej działką nr [...] oraz działką nr [...] przylegającą do drogi publicznej. Inwestor twierdzi, że prawny dostęp do działki nr [...] i [...] zapewnia służebność przejazdu przechodu i przegonu pasem o szerokości 3,5 m biegnącym wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...]. Z akt organu I instancji wynika, że przywołana służebność ustalona na działce nr [...], została ustalona na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...]. Działka nr [...] jest własnością inwestora, zatem inwestor ma prawo korzystania z ustanowionej służebności na działce nr [...]. Niemniej wobec tak ustalonej służebności nie można stwierdzić, aby działki nr [...], [...], objęte planowaną inwestycją miały zapewniony stabilny prawny dostęp do drogi publicznej, ponieważ dostęp ten jest zapewniony wyłącznie pośrednio, przez prawa przysługujące właścicielowi działki nr [...].
Ponadto w aktach sprawy brak jest dowodu na to, że działki, na których jest projektowany omawiany budynek gospodarczy, mają faktyczny dostęp do drogi publicznej (§ 15 rozp. MI 2002), gdyż brak jest opinii osoby uprawnionej o tym, że nawierzchnia dojazdu posiada nośność zapewniającą bezpieczny przejazd (w tym przejazd sprzętu rolniczego). Oznacza to, że planowana inwestycja nie spełniać ma wymagań § 15 rozp. MI 2002 (art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb).
2.6. W wyroku wskazano dalej, że w świetle powyższych ustaleń zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., należało uchylić decyzję Starosty Krakowskiego z 5 lipca 2019 r., ponieważ w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę organ I instancji nie dopełnił obowiązku zbadania kompletności projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb), co ma istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy i na rozstrzygnięcie kończące postępowanie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy ma również obowiązek odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji, ponieważ planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej (§ 15 rozp. MI 2002 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb).
3.1. J.Ż. i R.Ż. wnieśli na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego skargę do WSA w Krakowie.
3.2. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili, że organ II instancji nie wykazał należytej rzetelności i bezstronności w prowadzeniu postępowania. Skarżący wskazali, że zostali wezwani pismem z 6 sierpnia 2020 r. do wykazania masy pojazdów i udowodnienia, iż realizacja inwestycji nie wymaga urządzenia drogi. Dokumenty zostały dostarczone, z drogi korzystają dla dojazdu do istniejącego budynku gospodarczego pomimo ciągłych utrudnień sąsiedzkich. "Urząd" nie uznał tych dokumentów i wezwał skarżących do uzupełnienia, wskazując inne dokumenty do dostarczenia. Skarżący kolejny raz przesłali dokumenty najbardziej wiarygodne technicznie, czyli badania nośności drogi. Urząd nie uznał jednak tych dokumentów i badań i wydał decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie.
3.3. Skarżący zarzucili, że postępowanie pracowników "urzędu" przypomina rodzaj konkursu: może uda się trafić z dostarczaniem dokumentów, a może nie. Zrodziło się w skarżących przekonanie, że cokolwiek dostarczą, to i tak decyzja będzie dla nich niekorzystna, bo nie mają prawa jeździć po tej drodze. Skarżący dysponują wyrokami sądu, jeżdżą sprzętem rolniczym po tej drodze do istniejącego już budynku gospodarczego, mimo uporczywego utrudniania. Budowa nowego budynku gospodarczego niczego w kwestii drogi nie zmienia. Ich zdaniem droga jest używana zgodnie z prawem. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu budowlanego.
3.4. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
3.5. W piśmie procesowym z 16 sierpnia 2021 r. uczestnik T.J. podniósł, że skarżący nie wykazali, że istniejący dojazd do projektowanego budynku gospodarczego posiada nawierzchnię o nośności dostosowanej do masy pojazdów gospodarczych, w tym także do masy sprzętu rolniczego. W jego ocenie skarga jest całkowicie bezzasadna i powinna zostać w całości oddalona.
4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę uwzględnił.
4.2. W motywach wyroku sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że powodem, dla którego odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę budynku gospodarczego było stwierdzenie organu odwoławczego wyrażone w końcowej części uzasadnienia decyzji, że "planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej (§ 15 WT w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.)". Sąd pierwszej instancji stwierdził jednak, że wskazany wyżej powód odmowy nie istnieje. Planowana na działkach nr [...],[...] w m. [...], gm. [...], inwestycja ma dostęp do drogi publicznej - zarówno prawny (poprzez służebność przejazdu przechodu i przegonu pasem 3,5 m szerokim biegnącym wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...]), jak i faktyczny (istniejący i wykorzystywany dotychczas przez inwestorów dojazd; dokumentacja fotograficzna k. 33 akt adm.). Dostęp do drogi publicznej został stwierdzony przez projektanta, biorącego odpowiedzialność za projekt budowlany - k. 5, 6, 7.1 projektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis § 15 rozp. MI 2002 ma zastosowanie przy urządzaniu dojść i dojazdów, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W niniejszej sprawie bowiem inwestycja obejmuje działki nr [...] i [...], do których prowadzi istniejąca już i użytkowana przez inwestorów droga służebna.
5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł T.J. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości.
5.2. Zaskarżonemu wyrokowi WSA w Krakowie zarzuca się na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
1) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 uPb poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że brak było podstaw do przyjęcia przez organ odwoławczy, że projekt nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowalnymi oraz, że projekt budowlany nie jest kompletny z uwagi na fakt, że nie posiada wymaganych opinii i sprawdzeń, mimo iż projekt budowalny był sprzeczny z przepisami techniczno-budowalnymi wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04."2022" r. (powinno być z 2002 r. – uwaga Sądu, dalej jako rozp. MI 2002) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania oraz brak było przedłożenia przez Inwestorów niezbędnej dokumentacji sporządzonej przez specjalistę posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności drogowej świadczącej o tym, że nawierzchnia dojazdu posiada nośność zapewniającą bezpieczny przejazd ciężkim sprzętem rolniczym;
2) "art." (powinno być § - uwaga Sądu) 14 ust. 1 rozp. MI 2002 poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż przedmiotowy przepis nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy wobec posiadania przez inwestycję prawnego i faktycznego dostępu do drogi publicznej mimo, iż służebność przejazdu przechodu i przegonu pasem 3,5 szerokim biegnącym wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...] w stanie istniejącym aktualnie nie stanowi w istocie dostępu do drogi publicznej odpowiedniej dla potrzeb przedmiotowej inwestycji w rozumieniu przedmiotowego przepisu z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej, odpowiedniej do przeznaczenia i sposobu jej użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych;
3) "art." (powinno być "§" – uwaga Sądu j/w) 15 rozp. MI 2002 poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż służebność przejazdu, przechodu i przegonu pasem 3,5 szerokim biegnącym wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...] w stanie istniejącym aktualnie z uwagi na fakt, że jest wykorzystywana przez Inwestora samo przez się stanowi o spełnieniu wymogów dostosowania nośności nawierzchni do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdu, których dojazd jest konieczny do inwestycji ze względu na ich przeznaczenie mimo, iż faktyczne użytkowanie drogi przez ciężki sprzęt rolniczy, niszczący w istocie drogę służebną, nie może stanowić o zgodności z przepisami technicznymi;
5.3. W skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zarzucono także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, a to:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez:
a) niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez WSA (w Krakowie) przed uchyleniem zaskarżonej decyzji,
b) załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu T.J. tj. osoby będącej stroną postępowania;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 75, art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo braku naruszenia przez organy wskazanych przepisów K.p.a., będących podstawą przeprowadzania postępowania dowodowego przez organy polegającym na zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego na okoliczność ustalenia, że inwestycja planowana na działce nr [...] nie posiada prawidłowego dostępu do drogi publicznej odpowiedniego do sposobu użytkowania przedmiotowej drogi oraz, że droga ta wymaga urządzenia jej celem stworzenia inwestycji odpowiedniego dostępu do drogi publicznej oraz brak jest dowodów świadczących o dostosowania nośności nawierzchni do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd jest konieczny do inwestycji ze względu na ich przeznaczenie, mimo kilkukrotnego wzywania inwestorów przez organ do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji w tym zakresie ze wskazaniem osoby i jej specjalności, która winna sporządzić przedmiotową dokumentację i jaka okoliczność ma zostać stwierdzona w przedmiotowej dokumentacji;
3) art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art, 107 § 3 K.p.a. przez brak odniesienia się przez WSA (w Krakowie) do braku przedłożenia przez inwestora dokumentacji sporządzonej przez osobę odpowiedniej specjalności oraz faktu przedłożenie dokumentacji przez osobą z zupełnie innej specjalności (geologicznej) w kontekście pism skarżącego T.J. kierowanych do organu w przedmiocie wskazań, że służebność przejazdu przechodu i przegonu pasem 3,5 szerokim biegnącym wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...] w stanie istniejącym aktualnie nie stanowi drogi utwardzonej, a jedynie łąkę, co uniemożliwia przejazd ciężkim sprzętem rolniczym do terenu inwestycji;
4) art. 153 Ppsa poprzez powołanie się na przedmiotowy przepis, mimo braku uwzględnienia przez WSA (w Krakowie), że organ w istocie dokonał prawidłowego wypełniania wskazania co do dalszego postępowania wyrażonego w "orzeczeniu poprzednim WSA" i ustalił, co sąd zaaprobował w uzasadnieniu, iż skarżący T.J. jest stroną postępowania, co wskazuje, że służebność przejazdu przechodu i przegonu pasem 3,5 szerokim biegnącym wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...] w stanie istniejącym aktualnie wymaga urządzenia jej celem dostosowania do wymogów dostosowania nośności nawierzchni do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdu których dojazd jest konieczny do inwestycji ze względu na ich przeznaczenie.
5.4. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, rozpoznanie "skargi" na rozprawie, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
5.5. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną słusznie zauważył organ, że projekt budowlany nie zawierał informacji na temat istotnej okoliczności, takiej jak urządzenie drogi służebnej - drogi zapewniającej prawidłowy dostęp do działki inwestycyjnej nr [...] do drogi publicznej.
5.6. Na rozprawę wyznaczoną w przedmiotowej sprawie nikt się nie stawił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu Naczelnego nie można nie stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).
6.2. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 153 Ppsa. Nie jest trafne imputowanie sądowi pierwszej instancji naruszenia cyt. przepisu, a to wobec wywodzenia, że organ odwoławczy prawidłowo zastosować się miał do "orzeczenia poprzedniego" WSA. W granicach przedmiotowej sprawy zapadł uprzednio wyrok WSA w Krakowie z 16 marca 2020 r., II SA/Kr 34/20, którym – rozpoznając sprzeciw J.Ż. i R.Ż. – uchylono decyzję Wojewody Małopolskiego z 9 grudnia 2019 r. W przywołanym wyroku sąd wojewódzki – wskazując na specyfikę spraw ze sprzeciwu na decyzję kasacyjną organu odwoławczego, podejmowana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. – wyraźnie zastrzegł, że dokonywana przezeń wówczas kontrola decyzji Wojewody Małopolskiego z 9 grudnia 2019 r. jest daleko ograniczona, a sąd nie dokonuje wypowiedzi w sprawie w zakresie ocen materialnoprawnych. Orzekając wówczas wskazano, że zasadniczą kwestią było dokonanie oceny statusu T.J. jako strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, sąd ponadto jednoznacznie stwierdził, że jego wyrok (uchylający decyzję kasacyjną Wojewody) nie przesądza kierunku rozstrzygnięcia, a rola organu odwoławczego będzie rozważenie, czy brak udziału T.J. sam przez się stwarza konieczność powtórzenia czynności jurysdykcyjnych.
Tej wypowiedzi sądu wojewódzkiego zawartej w wyroku II SA/Kr 34/20, w aktualnie kontrolowanym wyroku nie podważono, przeciwnie – wyraźnie w jego motywach sąd pierwszej instancji wskazał, że orzeka w warunkach związania wynikającego z treści art. 153 Ppsa (s. 13 zaskarżonego wyroku i n.). Za prawidłowe uznano w wyroku potraktowanie T.J. jako strony postępowania, a racji bycia właścicielem działki nr [...], po której inwestorom przysługuje służebność drogowa pasem 3,5 m, łącząca działkę inwestycyjną z drogą publiczną. Z tego względu nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 153 Ppsa.
6.3. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., jak również nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7, 75, 77, 78 i 80 K.p.a. Podnosząc zarzuty naruszenia tych przepisów oczywiście nietrafnie adresuje się wobec sądu pierwszej instancji zarzut braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czy załatwienia jej bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, który naprowadza, że nie ustalono czy działka inwestycyjna posiada prawidłowy dostęp do drogi publicznej. Rzecz w tym, że to nie sąd administracyjny ustala stan faktyczny sprawy administracyjnej, ale właściwe organy administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd pierwszej instancji umożliwia zaś Wojewodzie Małopolskiemu poczynienie w tej kwestii jednoznacznych ustaleń faktycznych, nadto będzie także stanowiło prawidłowe wypełnienie wytycznych zawartych w wyroku II SA/Kr 34/20.
6.4. Trafnie sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję, w której uchylając z kolei decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną w I instancji, Wojewoda Małopolski wadliwie uznał, jakoby planowana inwestycja nie posiadała dostępu do drogi publicznej. Niesporne jest, czego także i skarżący nie podważa, że inwestorom przysługuje służebność dojazdu po jego działce nr [...], pasem o szerokości 3,5 m. Z przedłożonych przy skardze kopii wyroków Sądu Rejonowego [...] z [...] stycznia 20202 r. [...], oraz Sądu Okręgowego w [...] z [...] października 2020 r., [...], wynika, że prawomocnie oddalono apelację T.J. i M.J. w sprawie o ochronę służebności z powództwa R.Ż. i J.Ż., które zostało przez sąd I instancji uwzględnione. Z treści w/w wyroku Sądu Rejonowego wynika m. in., że zakazano pozwanym czynienia powodom w przyszłości jakichkolwiek przeszkód utrudniających lub uniemożliwiających wykonywanie przez powodów prawa służebności. Wyrok ten jest wyrokiem prawomocnym, w zaskarżonej decyzji brak zaś uwzględnienia tego orzeczenia, a Wojewoda oczywiście nietrafnie przyjął, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. Zasadnie także wytknął sąd pierwszej instancji, że w aktach znajduje się materiał fotograficzny (k. 33 akt administracyjnych), na których uwidoczniono drogę i pojazdy nią się poruszające, a dowodów z tych zdjęć organ odwoławczy nie uwzględnił w swej ocenie sprawy.
6.5. Z wyłożonych względów za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 uPb, jak również zarzuty naruszenia § 14 ust. 1 i § 15 rozp. MI 2002. Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał, że projekt budowlany dotyczy budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...] w m. [...], nie zaś budowy drogi dojazdowej. Nadto niesporne jest, że służebność drogowa jest wykonywana pasem szerokości 3,5 m, zatem uwzględnia się w ten sposób wymogi z § 14 ust. 1 rozp. MI 2002. Jeżeli skarżący – zobowiązany uprzednio prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego do nieczynienia inwestorom przeszkód w wykonywaniu służebności – uznaje, że droga służebna nie odpowiada innym wymogom określonym w przepisach rozp. MI 2002, może w odrębnym postępowaniu podnosić te okoliczności i wskazywać na to dowody, skoro z tych własnych twierdzeń chce wywodzić skutki, które wprost stanowią ignorowanie prawomocnego wyroku sądu powszechnego w sprawie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i zaniechanie naruszeń. Stanowisko skarżącego jest przy tym wysoce niekonsekwentne, skoro jednocześnie podnosi zarzuty degradacji drogi, ale nie zgadza się na jej rozbudowę, co wynika z argumentacji skargi kasacyjnej.
7. Skoro skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.