II OSK 2004/21

II OSK 2004/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Ol 426/21 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2021-06-24
Skarżony organ
Rada Miasta~Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust 1, art. 15 ust. 1 pkt. 2, art. 17 pkt. 9, art. 28 ust. 1, art. 67a ust. 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Dobre Miasto od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 426/21 w sprawie ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Dobrym Mieście z dnia 26 listopada 2020 r. nr XXXVI/186/2020 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Dobre Miasto w rejonie ulic Wojska Polskiego, Fabrycznej i granicy administracyjnej miasta 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Dobre Miasto na rzecz Wojewody Warmińsko-Mazurskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 24 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 426/21 uwzględnił skargę Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Dobrym Mieście z 26 listopada 2020 r. nr XXXVI/186/2020 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Dobre Miasto w rejonie ulic Wojska Polskiego, Fabrycznej i granicy administracyjnej miasta (dalej plan miejscowy) i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.
W motywach orzeczenia Sąd I instancji podzielił stanowisko Wojewody, że w rozpatrywanym przypadku doszło do nadużycia przez organy gminy władztwa planistycznego, przejawiającego się niezachowaniem jawności i przejrzystości procedur planistycznych (art. 1 ust. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej upzp)), w tym niewyczerpaniem wymaganej procedury w zakresie zapewnienia udziału społeczeństwa w pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wbrew wymogom art. 1 ust. 2 pkt 11 i art. 17 pkt 9 upzp oraz brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia przyjętych rozwiązań, szczególnie w kontekście składanych wniosków i uwag domagających się utrzymania dotychczasowego przeznaczenia spornego terenu jako usług nieuciążliwych. Zasadnie również organ nadzoru wskazał na brak aktualności prognozy skutków finansowych, z której treści jednoznacznie wynika, że uwzględnia stan na 2018 r., a więc sprzed zmiany koncepcji przeznaczenia terenów oznaczonych jako PU.
Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 67a ust. 5 upzp. Zgodnie z tym przepisem dane przestrzenne tworzone dla aktów, o których mowa w ust. 2, stanowią załącznik do uchwały przyjmującej akt. Jeżeli pełnomocnik twierdzi, że omawiane dane zostały sporządzone, to nie było przeszkód do ich przedłożenia. Faktem jest natomiast, że nie stanowią one integralnej części uchwały, jako jej załącznik, czego wyraźnie wymaga art. 67a ust. 5 upzp.
W sposób istotny narusza prawo także treść § 12 ust. 3 pkt 4 planu miejscowego, w której dopuszczono możliwość lokalizacji nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na terenach funkcjonalnych oznaczonych jako MN, MNU, MW, U, Up, PU, P, Wr zgodnie z przepisami odrębnymi.
2. Gmina Dobre Miasto wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci:
- art. 17 pkt 9 upzp poprzez przyjęcie, że organ nie zorganizował dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, w sytuacji kiedy z akt administracyjnych postępowania wynika, iż dyskusja taka została przeprowadzona, w sposób uwzględniający istniejącą sytuację epidemiczną;
- art. 15 ust. 1 upzp poprzez uznanie, iż organ przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszył wskazany przepis w stopniu uzasadniającym uznanie, iż jest to naruszenie istotne;
- art. 15 ust. 1 pkt 2 upzp poprzez uznanie, iż organ nie sporządził uzasadnienia do projektu uchwały, w sytuacji kiedy do projektu uzasadnienie zostało dołączone,
- art. 67a ust. 5 upzp poprzez uznanie, iż organowi nadzoru nie zostały przedłożone dane przestrzenne, podczas gdy zostały one przekazane organowi nadzoru.
W oparciu o wskazane zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
4.2 Wobec tego, że skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa), skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
4.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji.
4.4. Niezasadnie zarzuca się w skardze kasacyjnej naruszenie art. 17 pkt 9 upzp. Dokumentacja planistyczna jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono dyskusji publicznej dotyczącej wprowadzonych do planu zmian. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 upzp statuuje jako jedną z zasad planowania przestrzennego zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczyć należy, że wprawdzie art. 17 pkt 9 upzp nie określa formy dyskusji publicznej, jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego realizacja tego obowiązku wymaga zorganizowania spotkania umożliwiającego wymianę poglądów pomiędzy przedstawicielami władzy lokalnej (dysponenta władztwa planistycznego) a zainteresowanymi podmiotami. W trakcie takiego spotkania konieczne jest umożliwienie zadawania pytań. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, warunku tego nie spełnia umożliwienie stronom zapoznania się z treścią projektu, żądania jego udostępnienia w formie elektronicznej oraz składania wniosków i uwag w drodze elektronicznej. Na marginesie należy dodać, że tak obecnie istotę dyskusji publicznej definiuje art. 8d upzp.
4.5. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 upzp. Zasadnie Sąd I instancji wskazuje, że brak uzasadnienia uchwały stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącej kasacyjnie, należy zauważyć, że kwestia braku uzasadnienia uchwały była podnoszona przez Wojewodę już na etapie skargi. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy wskazała, że uzasadnienie uchwały zostało sporządzone i znajduje się w Biurze Rady Miejskiej w Dobrym Mieście wraz z projektem uchwały, jednakże mimo to dokument nie został przedłożony ani na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, ani kasacyjnego. Dlatego też nie sposób uznać, że uzasadnienie zostało sporządzone i zawiera wymagane prawem elementy. Ponadto zgodzić się należy ze stwierdzeniem Sądu, że również na podstawie całokształtu materiałów przedstawionych przez organ planistyczny nie było możliwe ustalenie argumentacji, jaką kierował się organ, podejmując uchwałę i uwzględniając interes faktyczny właściciela działki nr [...].
4.6. Powyższe wadliwości jakie popełniono w trakcie procedury planistycznej stanowią - w rozumieniu art. 28 ust. 1 upzp - wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności planu miejscowego w całości.
4.7. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu Wojewódzkiego co do naruszenia art. 67a ust. 5 upzp. Wyjaśnić należy, że przepis art. 67a upzpz reguluje kwestie tworzenia i prowadzenia (w tym aktualizacji i udostępniania) zbiorów danych przestrzennych, nie odnosi się zaś do samego trybu sporządzania planu czy też jego zawartości merytorycznej. Zatem okoliczności, iż plan miejscowy nie zawiera w swojej treści informacji o załączniku, nie można traktować jako istotnego naruszenia prawa skutkującego w świetle art. 28 ust. 1 upzp nieważnością planu.
4.8. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem a wskazane podstawy skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, w związku z czym na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 Ppsa.