II OSK 1978/22

II OSK 1978/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Leszek Kiermaszek
Zofia Flasińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 673/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-12-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 53 ust. 8
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 151 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. i R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 673/21 w sprawie ze skargi K. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 4 lutego 2021 r., nr SKO/I/IV/42/2021 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 673/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie", "Sąd wojewódzki", "Sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi K. S. i R. S. (dalej: "wnioskodawcy", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie (dalej: "Kolegium", "SKO") z 4 lutego 2021r., nr SKO/I/IV/42/2021 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa – oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 6 września 2019 r. skarżący wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy P. (dalej: "Wójt") z 27 listopada 2018 r. nr 10/2018 ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego (dalej: "decyzja lokalizacyjna") dla rozbudowy: linii napowietrznej SN 15kV, linii napowietrznej nN 0,4 kV; budowy: linii napowietrznej SN 15 kV, linii kablowej SN 15 kV, napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, przyłącza kablowego nN 0,4, kV; rozbiórki linii napowietrznej SN 15 kV oraz napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4 kV na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w m. D.; nr [...], [...], [...], [...], w m. K., gm. P. Wskazując naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", podali, że są właścicielami działki nr [...] leżącej ok. 7,5 m od rozbudowywanej linii energetycznej i transformatora, która narusza ich prawo własności i zagraża zdrowiu.
Postanowieniem z 27 listopada 2019 r. Wójt wznowił postępowanie. SKO decyzją z 29 stycznia 2020 r. nr SKO/I/IV/1960/2019 uchyliło decyzję Wójta z 6 grudnia 2019 r. nr SKU.6733.12.2018.AT, którą odmówiono uchylenia własnej decyzji lokalizacyjnej (decyzja organu I instancji) i umorzyło postępowanie. WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 23 września 2020 r., sygn. IV SA/Wa 863/20 uchylił ww. decyzję Kolegium.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.", oraz art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. – uchyliło decyzję Wójta z 6 grudnia 2019 r. i stwierdziło, że decyzję lokalizacyjną wydano z naruszeniem prawa, z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. W uzasadnieniu odwołano się do art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a" i wyjaśniono specyfikę postępowania wznowieniowego oraz przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Następnie podkreśliło, że u.p.z.p. nie przewiduje szczególnych zasad ustalania kręgu stron postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji. Znajduje zatem zastosowanie art. 28 k.p.a., a o interesie prawnym decyduje zasięg oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości. Wyjaśniono, że skarżący są właścicielami działki nr [...] w M., leżącej ok. 7,5 m od linii energetycznej i transformatora na działce nr [...] obr. K. Uwzględniając rodzaj inwestycji i niewielką odległość od transformatora Kolegium uznało, że inwestycja będzie oddziaływać na działkę skarżących, zatem posiadają oni przymiot strony. Dalej podniesiono, że Wójt powiadamiał poprzez obwieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej (http://bip.pokrzywnica.pl) w dniu 27 listopada 2018 r. oraz w tej samej dacie na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy P. oraz sołectwa K. i D. o wydaniu decyzji. Nie powiadomił natomiast w takiej formie mieszkańców sąsiedniego sołectwa M. pomimo, że zasięg oddziaływania inwestycji obejmuje również działkę wnioskodawców, zamieszkałych we wsi M. W konsekwencji organ stwierdził, że wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dalej podniesiono, że skarżący zachowali termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Następnie Kolegium zaznaczyło, że z akt sprawy wynika, że termin wskazany w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. już upłynął, zatem nie jest możliwe uchylenie decyzji lokalizacyjnej.
WSA w Warszawie nie uwzględnił skargi i podzielił stanowisko organu odwoławczego. Podkreślono, że wyrokiem z 23 września 2020 r., sygn. IV SA/Wa 863/20 WSA w Warszawie zakwestionował uprzednie ustalenia organu drugiej instancji. Kolegium pominęło bowiem, że obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty wywieszono tylko w miejscowościach, w których prowadzona była inwestycja, a nie w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość skarżących i która podlega oddziaływaniu tej inwestycji. Wskazano, że organ nie dokonał stosownych obwieszczeń w sołectwie M., ograniczając się tylko do miejscowości K. i D. Zatem wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd wojewódzki podniósł, że art. 53 ust. 8 u.p.z.p. wprost stanowi, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy), jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Następnie podniesiono, że w toku postępowania wznowieniowego w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku upływu 12 miesięcznego terminu, od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji, organ traci kompetencję do uchylenia decyzji ostatecznej. Upływ tego terminu wyklucza uchylenie decyzji i skutkuje wydaniem orzeczenia w trybie art. 151 § 2 k.p.a. o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że dwunastomiesięczny termin określony w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. rozpoczął swój bieg 12 grudnia 2018 r. tym samym, wbrew zarzutom skargi, omawiana regulacja z woli ustawodawcy ograniczała możliwość uchylenia decyzji lokalizacyjnej, pomimo zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli K. S. i R. S., zaskarżając go w całości.
Działając w oparciu o art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, poprzez:
- błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegającą na przyjęciu, iż mimo wadliwego ogłoszenia przez organ administracji publicznej o wydaniu decyzji lokalizacyjnej, tj. ogłoszenia obejmującego zawężony obszar i tym samym niedostępnego dla wszystkich zainteresowanych podmiotów (posiadających status strony), decyzja ostateczna nie może zostać uchylona z uwagi na upływ terminu 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia podczas, gdy prawidłowe ogłoszenie aktu administracyjnego stanowi warunek sine qua non dla jego wejścia w życie, a zatem Sąd I instancji winien przyjąć, że nieprawidłowe ogłoszenie decyzji powoduje, iż nie wywołuje ona skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin przewidziany przepisami prawa dla jej uchylenia, co ostatecznie winno doprowadzić do uwzględnienia skargi i w konsekwencji do uchylenia z obrotu wadliwego rozstrzygnięcia;
- błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zaistniała przesłanka uniemożliwiająca uchylenie decyzji lokalizacyjnej z uwagi na upływ 12 miesięcy od jej ogłoszenia podczas, gdy Sąd I instancji sam uznał za zasadne, iż ww. decyzja nie została prawidłowo ogłoszona, zaś prawidłowe ogłoszenie aktu administracyjnego stanowi warunek sine qua non dla jego wejścia w życie, a zatem Sąd meriti winien przyjąć, że nieprawidłowe ogłoszenie decyzji powoduje, iż nie wywołuje ona skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin przewidziany przepisami prawa dla jej uchylenia, co ostatecznie winno doprowadzić do uwzględnienia skargi oraz w konsekwencji do uchylenia z obrotu wadliwego rozstrzygnięcia;
Ponadto, na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegających na:
- naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, że organ jest związany decyzją lokalizacyjną pomimo faktu, że ww. decyzja nie została prawidłowo ogłoszona, zaś naruszony przepis stanowi, że prawidłowe ogłoszenie aktu administracyjnego stanowi warunek sine qua non dla jego wejścia w życie, a zatem Sąd I instancji winien przyjąć, że nieprawidłowe ogłoszenie decyzji powoduje, iż nie wywołuje ona skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin przewidziany przepisami prawa dla jej uchylenia, co ostatecznie winno doprowadzić do uwzględniania skargi i w konsekwencji do uchylenia z obrotu wadliwego rozstrzygnięcia;
- naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 110 § 1 w zw. z art. 49 § 2 k.p.a., który to przepis nakazuje organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa podczas, gdy Sąd I instancji (powielając błąd organu) zaakceptował wadliwe stanowisko organu, wykraczające poza granice prawa, że wywołuje skutki prawne decyzja administracyjna, która nie została prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego, tj., że organ jest związany decyzją lokalizacyjną, a zatem z dniem 12 grudnia 2018 r. rozpoczął bieg termin 12 miesięcy na uchylenie decyzji ostatecznej pomimo faktu, że ww. decyzja nie została prawidłowo ogłoszona, zaś prawidłowe ogłoszenie aktu administracyjnego stanowi warunek sine qua non dla jego wejścia w życie, a zatem Sąd I instancji winien przyjąć, że nieprawidłowe ogłoszenie decyzji powoduje, iż nie wywołuje ona skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin przewidziany przepisami prawa dla jej uchylenia, co ostatecznie winno doprowadzić do uwzględniania skargi oraz w konsekwencji do uchylenia z obrotu wadliwego rozstrzygnięcia;
- naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji faktu wadliwego wprowadzenia decyzji lokalizacyjnej do obrotu prawnego (poprzez ogłoszenie decyzji na zawężonym obszarze, co spowodowało, iż nie została ona obwieszczona wszystkim zainteresowanym) i tym samym całkowite pominięcie istoty sprawy, co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, iż nie wiadomo, jakie wywody legły u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia, tj. błędnego przyjęcia przez Sąd meriti, że w niniejszej sprawie upłynął termin na uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie w całości wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona uchylenie w całości wyroku WSA w Warszawie i rozpoznanie skargi; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego (przed NSA i WSA) oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:
Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli przez NSA.
Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.
W zasadzie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostały skonstruowane na kanwie nieprawidłowego przeprowadzenia procedury obwieszczenia o wydaniu decyzji lokalizacyjnej (zaniechanie dokonania ogłoszenia na terenie sołectwa M.) i jako takie zostały rozpoznane łącznie. Strona wywodzi, że skoro decyzja ta nie została prawidłowo ogłoszona poprzez zaniechanie obwieszczenia w sołectwie M., to nie weszła ona do obrotu prawnego. Skutkiem niewejścia do obrotu prawnego jest to, że nie wywołuje ona skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin przewidziany w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.
W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 863/20 WSA w Warszawie uchylił poprzednio wydaną decyzję o odmowie uchylenia decyzji lokalizacyjnej i stwierdził, że: sformułowanie "w danej miejscowości" należy (...) rozumieć jako miejscowość (albo też miejscowości), gdzie zlokalizowana jest dana inwestycja celu publicznego albo też miejscowość (albo też miejscowości), znajdującą się w zasięgu oddziaływania danej inwestycji. Tam bowiem potencjalnie znajdują się nieruchomości, których właścicielami są osoby posiadające interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa, niezbędnym do uzyskania statusu strony w postępowania administracyjnym.". Sąd wskazanym wyrokiem przesądził, że podmioty, których nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji są stronami postępowania, a to oznacza, że obwieszczenie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.) o postępowaniu oraz jego poszczególnych etapach winno być wywieszone na tablicy ogłoszeń także w miejscowości, w której strony zamieszkują (M.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd wojewódzki w przywołanym wyroku ocenił, że procedura obwieszczeniowa przy wydaniu decyzji lokalizacyjnej została naruszona. Nie miało bowiem miejsca obwieszczenie w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. na terenie sołectwa M. Brak tego obwieszczenia powodował, że skarżący nie zostali powiadomieni o spornej decyzji lokalizacyjnej (brak możliwości potencjalnego zapoznania się) i bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu.
Zgodnie z ogólnymi przepisami o doręczaniu decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 39 § 1 k.p.a.). Sposoby doręczania pism reguluje art. 39 k.p.a. (przez operatora pocztowego, przez pracowników oraz inne upoważnione osoby lub organy), jak również art. 39¹ § 1 k.p.a. (za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną). Stan zaniechania polegający na niedoręczeniu decyzji stronie przez operatora pocztowego, przez pracowników oraz inne upoważnione osoby lub organy, czy za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest tożsamy z brakiem dokonania obwieszczenia. Owo niedoręczenie stronie decyzji na zasadach ogólnych, czy tak jak w niniejszej sprawie brak obwieszczenia, z którym strona mogłaby zapoznać się - kreuje stan uzasadniający wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie oznacza to jednak, jak oczekują skarżący kasacyjnie, że z tego powodu decyzja lokalizacyjna nie wchodzi do obrotu prawnego. Przeciwnie, warunkiem sine qua non wszczęcia postępowania wznowieniowego jest ostateczność decyzji administracyjnej, co w każdym wypadku jest poprzedzone jej wydaniem i wejściem do obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jako przepisem szczególnym - o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W myśl art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Utrwalony jest pogląd, że doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego (patrz: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 450). Co do zasady, skuteczne doręczenie przynajmniej jednej ze stron postępowania powoduje, że akt administracyjny wywołuje skutki prawne, wobec jego wejścia do obrotu prawnego (zob. np. wyrok NSA z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 675/16, wyrok NSA z 22 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 1780/22).
W niniejszej sprawie decyzja została doręczona inwestorowi oraz innym stronom przez operatora pocztowego (załączone do decyzji lokalizacyjnej zpo), jak również zostały zawiadomione strony zamieszkujące w sołectwie K. i D. - poprzez obwieszczenia. Decyzja lokalizacyjna zatem weszła do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne. Natomiast wadliwość doręczenia decyzji, czy też równoważnej temu doręczeniu formy (obwieszczenia, powiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty) skutkuje zaistnieniem przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak wyrok NSA z 10 września 2019 r. sygn. akt II OSK 1999/18). Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie, że poprzez zaniechanie obwieszczenia o wydaniu decyzji lokalizacyjnej w sołectwie M., decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego i tym samym nie biegnie termin, o którym mowa w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Bieg terminu przewidzianego w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. nie jest uzależniony od prawidłowego doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania lokalizacyjnego. Przyjęcie przeciwnego stanowiska, zgodnego ze stanowiskiem skarżących kasacyjnie, uniemożliwiałoby wejście takiej decyzji do obrotu prawnego i podważało zasadę trwałości decyzji ostatecznych unormowaną w art.16 k.p.a.
Sąd wojewódzki prawidłowo ustalił, że decyzję z 27 listopada 2018 r. doręczono stronom w dniu 28 listopada 2018 r. (ZPO). Ogłoszenie decyzji w formie obwieszczenie w BIP (http://bip.pokrzywnica.pl) oraz wywieszenie obwieszczeń na tablicach Urzędu Gminy P. oraz sołectwa K. i D. miało miejsce 27 listopada 2018 r. Dwunastomiesięczny termin określony w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od dnia publicznego jej obwieszczenia, a zatem od 12 grudnia 2018 r. W dacie zatem orzekania przez Kolegium, tj. 4 lutego 2021 r. upłynął termin 12 miesięcy od publicznego ogłoszenia. Upływ tego terminu wyklucza uchylenie decyzji lokalizacyjnej i skutkuje wydaniem orzeczenia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. o stwierdzeniu wydania tej decyzji z naruszeniem prawa (podobnie wyrok NSA z 28 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1711/08 i wyrok NSA z 25 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1948/20).
Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd wojewódzki jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 3514/19 oraz wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2315/21). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a., a nadto, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Warszawie oddalając skargę. Ponadto WSA w Warszawie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, rozważając wszystkie istotne kwestie.
Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.