Orzeczenie · 2012-01-04

II OSK 1976/10

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data
2012-01-04
NSAbudowlaneWysokansa
pozwolenie na budowęplan zagospodarowania przestrzennegostacja bazowatelefonii komórkowejinfrastruktura technicznazabudowa mieszkaniowausługi publiczneład przestrzennyNSA

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. od wyroku WSA w Olsztynie, który oddalił skargę spółki na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego odmawiającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Inwestycja obejmowała budowę wieży strunobetonowej o wysokości 36 m, montaż anten i innych urządzeń. Organy administracji odmówiły pozwolenia, wskazując, że działki objęte wnioskiem znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego o oznaczeniu B 17 MW, który przewiduje istniejącą zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z możliwością przekształceń podwyższających standard, a wysokość zabudowy nie może przekraczać 3,5 kondygnacji. Plan dopuszczał również przeznaczenie części terenu pod usługi publiczne. Organy uznały, że budowa stacji bazowej nie wpisuje się w podstawową funkcję terenu ani w dopuszczalne usługi publiczne, a jej wysokość znacząco przekracza dopuszczalną dla budynków. WSA w Olsztynie podzielił to stanowisko, podkreślając, że inwestycja nie harmonizuje z charakterem zabudowy mieszkaniowej i negatywnie wpłynęłaby na ład przestrzenny. NSA w wyroku z 4 stycznia 2012 r. oddalił skargę kasacyjną spółki. Sąd uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na terenach oznaczonych symbolem B 17 MW, a dopuszczalne usługi publiczne należy interpretować jako usługi typu szkoła czy poczta, a nie infrastrukturę techniczną. NSA odrzucił również zarzut naruszenia przepisów proceduralnych dotyczących doręczeń pełnomocnikowi.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka
Do czego można powołać

Interpretacja przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w kontekście lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej na terenach o innej dominującej funkcji (np. mieszkaniowej).

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznych zapisów konkretnego planu miejscowego, ale stanowi ważny przykład wykładni przepisów dotyczących ładu przestrzennego i zgodności inwestycji z przeznaczeniem terenu.

Zagadnienia prawne (3)

Czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje na danym terenie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i dopuszcza usługi publiczne?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest zgodna z planem, ponieważ teren ten jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, a dopuszczalne usługi publiczne nie obejmują tego typu infrastruktury technicznej.

Uzasadnienie

Plan miejscowy dla terenu B 17 MW określa podstawową funkcję jako zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z dopuszczalnymi usługami publicznymi. Stacja bazowa jest obiektem infrastruktury technicznej, a nie usługą publiczną w rozumieniu planu. Jej wysokość i charakter naruszają ład przestrzenny i nie harmonizują z istniejącą zabudową mieszkaniową.

Czy dopuszczalna wysokość zabudowy (3,5 kondygnacji) określona w planie miejscowym dotyczy również obiektów budowlanych innych niż budynki, takich jak maszty antenowe?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, chociaż plan nie określa wprost wysokości masztów, to jego zapisy dotyczące charakteru zabudowy i ładu przestrzennego wykluczają lokalizację tak wysokich obiektów infrastruktury technicznej na terenach mieszkaniowych.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że zapisy planu dotyczące wysokości zabudowy i charakteru terenu należy interpretować w sposób zapobiegający zaburzeniu ładu przestrzennego i harmonii zabudowy mieszkaniowej. Wysokość 36 m dla masztu jest nieproporcjonalna do dopuszczalnej wysokości budynków mieszkalnych.

Czy naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących doręczenia zawiadomienia o rozprawie ustanowionemu pełnomocnikowi mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, sąd I instancji prawidłowo dokonał wyboru pełnomocnika do doręczeń zgodnie z przepisami.

Uzasadnienie

Sąd I instancji miał prawo wybrać jednego z dwóch ustanowionych pełnomocników do doręczenia zawiadomienia o rozprawie, zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a., ponieważ strona nie wskazała jednoznacznie, któremu z nich należy dokonywać doręczeń. Doręczenie zostało dokonane na adres wskazany w pełnomocnictwie.

Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odrzucono skargę
Oddalono skargę kasacyjną P. Spółki z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Przepisy (12)

Główne

Pr. bud. art. 35 § ust. 1 i 5

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

u.p.z.p. art. 1 § ust. 2

Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

m.p.z.p. art. § 5

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Olsztyna - Brzeziny-Pozorty

Pomocnicze

p.p.s.a. art. 174

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 183

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 184

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Pr. bud. art. 39

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

u.g.n. art. 6 § pkt 6 i 6a

Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

u.g.n. art. 4 § ust. 18

Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

m.p.z.p. art. § 12

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Olsztyna - Brzeziny-Pozorty

p.p.s.a. art. 67 § § 5

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 76 § § 3

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Argumenty

Skuteczne argumenty

Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów mieszkaniowych. • Inwestycja narusza ład przestrzenny i charakter zabudowy mieszkaniowej. • Dopuszczalne usługi publiczne w planie nie obejmują infrastruktury technicznej takiej jak stacja bazowa. • Wysokość stacji bazowej jest nieproporcjonalna do dopuszczalnej wysokości zabudowy mieszkaniowej.

Odrzucone argumenty

Budowa stacji bazowej jest inwestycją celu publicznego i powinna być traktowana jako usługa publiczna dopuszczalna na terenie. • Ograniczenia wysokości w planie dotyczą tylko budynków, a nie obiektów budowlanych jak maszty. • Plan miejscowy nie zawiera bezpośredniego zakazu lokalizacji stacji bazowych. • Przebieg projektowanych elementów infrastruktury technicznej ma charakter postulatywny. • Naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących doręczenia zawiadomienia o rozprawie ustanowionemu pełnomocnikowi.

Godne uwagi sformułowania

nie harmonizuje z podstawową funkcją mieszkaniową tej części obszarów objętych planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego • nie może być mowy o podniesieniu standardu zabudowy mieszkaniowej • nie tylko zeszpecenie pięknego układu zabudowy mieszkaniowej, lecz istotne pogorszenie standardu istniejącej zabudowy mieszkaniowej i życia mieszkańców • budowa stacji bazowej oznacza budowę elementu infrastruktury technicznej w rozumieniu § 12 planu. Na terenie zaś oznaczonym symbolem B 17 MW takiej inwestycji nie przewidziano. • nie można utożsamiać charakteru takiej inwestycji i kwalifikować jej przez to jako usługi publicznej

Skład orzekający

Małgorzata Dałkowska - Szary

przewodniczący sprawozdawca

Jerzy Bujko

sędzia

Jerzy Solarski

sędzia del. NSA

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w kontekście lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej na terenach o innej dominującej funkcji (np. mieszkaniowej)."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych zapisów konkretnego planu miejscowego, ale stanowi ważny przykład wykładni przepisów dotyczących ładu przestrzennego i zgodności inwestycji z przeznaczeniem terenu.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa dotyczy powszechnego problemu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i konfliktu między potrzebami inwestorów a prawem mieszkańców do ładu przestrzennego i jakości życia. Pokazuje, jak szczegółowe zapisy planów miejscowych mogą wpływać na decyzje inwestycyjne.

Stacja bazowa kontra mieszkania: Czy plan miejscowy może zablokować rozwój sieci komórkowej?

Sektor

telekomunikacja

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej.

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

  • Analiza orzecznictwa i przepisów
  • Drafting pism i dokumentów
  • Odpowiedzi na pytania prawne
  • Pogłębiona analiza z doktryny
Wypróbuj Asystenta AI za darmo
Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.

Przeczytaj pełny tekst