II OSK 1939/08

II OSK 1939/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Bożena Walentynowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Borkowska
Symbol z opisem
6202 Zakłady opieki zdrowotnej
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 325/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-07-30
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 133, art. 141, art. 183, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. WSA Bogusław Cieśla Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w likwidacji we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 325/08 w sprawie ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w likwidacji we W. na decyzję Ministra Zdrowia z [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 325/08, oddalił skargę Likwidatora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W. na decyzję Ministra Zdrowia z [...] 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Wojewoda L. decyzją z [...] 2006 r. orzekł wykreślenie [...] 2006 r. z rejestru zakładów opieki zdrowotnej, zakładu pn. Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W. wpisanego do rejestru pod numerem księgi rejestrowej [...], w związku z wnioskiem o wykreślenie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej – Nowego Szpitala we W. złożonym przez Starostę Powiatu N. i Likwidatora zakładu z powodu likwidacji zakładu zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady Powiatu N. z [...] 2006 r.
W [...] 2007 r. Starosta Powiatu N. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji podnosząc, że powołana w decyzji Uchwała Rady Powiatu o likwidacji zakładu przewiduje w § 6 ust. 2 prowadzenie czynności likwidacyjnych do [...] 2010 r. i stanowi o postawieniu zakładu w stan likwidacji, a nie o jego likwidacji.
Zakład zakończył jedynie prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu usług zdrowotnych, nie zostały jednak zakończone czynności likwidacyjne, tj. w dalszym ciągu istnieje wyodrębniona masa majątkowa, w skład której wchodzą między innymi prawa własności, wierzytelności, zobowiązania i zlikwidowanie majątku wymaga podjęcia szeregu czynności likwidacyjnych. Samo zaprzestanie udzielania świadczeń zdrowotnych nie stanowi przesłanki wykreślenia z rejestru prowadzonego przez wojewodę. Nadto zakład prowadzi w dalszym ciągu działalność w postaci wydzierżawiania mienia nieruchomego stanowiącego jego własność na rzecz podmiotu prowadzącego w tych nieruchomościach niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, na co zezwala statut zakładu.
Wszystko to – zdaniem wnioskującego powoduje brak podstaw do wykreślenia z rejestru, skoro ustawa o zakładach opieki zdrowotnej przewiduje prowadzenie działalności innego rodzaju niż działalność medyczna.
Ponadto, skarżący wskazał, iż decyzja Wojewody L. zdaniem wnioskodawcy dotknięta jest wadą rażącego naruszenia przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej, ponieważ wniosek o wykreślenie złożyli wspólnie Starosta Powiatu N. i likwidator Zakładu, a zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia do złożenia takiego wniosku upoważniony jest podmiot, który utworzył zakład.
Skoro postawienie zakładu w stan likwidacji nastąpiło na podstawie uchwały Rady Powiatu N., w której określono normy czasowe likwidacji, to sam wniosek o wykreślenie zakładu z rejestru powinien być poprzedzony stosowną uchwałą Rady Powiatu podjętą w tej sprawie. Nadto kwestionowana decyzja została skierowana do Starosty N., a nie do podmiotu, który utworzył zakład opieki zdrowotnej, a więc Powiatu N. – co powoduje, że decyzja dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Po rozpatrzeniu wniosku Minister Zdrowia decyzją wydaną w [...] 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu organ podniósł, że bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest że, Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej we W. zakończył udzielanie świadczeń zdrowotnych z [...] 2006 r. o czym stanowi uchwała Rady Powiatu N. z [...] 2006 r. w sprawie likwidacji zakładu.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli likwidator Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w likwidacji i Starosta Powiatu N. podnosząc przede wszystkim, iż doręczony dokument Ministra Zdrowia nr [...] z [...] 2007 r. nie posiada podpisu a więc nie ma charakteru decyzji.
Po rozpatrzeniu wniosku Minister Zdrowia decyzją nr [...] wydaną [...] 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Likwidator Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną, wskazał, iż stosownie do treści art. 12 ust. 1 ustawy dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) zakład opieki zdrowotnej może rozpocząć działalność dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru, który na obszarze województwa prowadzi Wojewoda. Zakład Opieki Zdrowotnej obowiązany jest zgłosić organowi prowadzącemu rejestr zamiar zaprzestania działalności z jednoczesnym wskazaniem terminu wykreślenia zakładu z rejestru (art. 14 ust. 3).
W przedmiotowej sprawie uchwała Rady Powiatu N. o likwidacji ZOZ-u we W. została podjęta [...] 2006 r.
Uchwała ta ustaliła otwarcie likwidacji zakładu na dzień jej wejścia w życie, terminu zakończenia działalności statutowej zakładu na [...] 2006 r., a termin zakończenia czynności likwidacyjnych nie później niż do [...] 2010 r. oraz zobowiązywała likwidatora powołanego przez Zarząd Powiatu między innymi do spowodowania wykreślenia zakładu z właściwych rejestrów.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, iż zgodnie z art. 12 i 26 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym Rada Powiatu jest organem stanowiącym i do jej wyłącznej właściwości należy podejmowanie uchwał w sprawach majątku powiatu, a także w sprawach dotyczących przekształcania i likwidacji jednostek organizacyjnych. Zarząd Powiatu natomiast jest organem wykonawczym i do jego kompetencji jak wynika z art. 32 ww. ustawy należy przygotowanie uchwał rady i ich wykonywanie.
Również nie jest zasadny zarzut likwidacji zakładu mimo prowadzenia działalności innej niż medyczna, gdyż to właśnie prowadzenie działalności medycznej decyduje o byciu zakładu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w likwidacji we W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając mu:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej przy czym Sąd I instancji zaakceptował i uznał za prawidłowe przepisy zastosowane przez organ orzekający, a mianowicie:
1) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
– w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r., w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2004 r. Nr 169, poz. 1781), art. 9 i 12 pkt 8, art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532 ze zm. ), a to przez uznanie że organem który "skutecznie upoważnił likwidatora do złożenia wniosku o wykreślenie SPZOZ w likwidacji z siedzibą we W. z rejestru prowadzonego przez wojewodę (str. 6 uzasadnienia decyzji nr [...] Ministra Zdrowia z [...] 2007 r.) jest Rada Powiatu jako organ stanowiący, gdy tymczasem to Zarząd Powiatu jako organ wykonawczy jest wyłącznie uprawniony do powołania likwidatora, dając mu tym samym skuteczną legitymację do działania, które to błędne rozumowanie zaakceptował Sąd oddalając skargę, pomimo iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa,
– w zw. z art. 34 ustawy o samorządzie powiatowym, a to przez uznanie, że organem uprawnionym do złożenia wniosku o wykreślenie skarżącego z rejestru jest również Starosta, pomimo że z treści powołanego w zarzucie przepisu wynika, że Starosta organizuje pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego, kieruje bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz, gdy tymczasem złożenie wniosku o wykreślenie skarżącego z rejestru wojewody nie stanowi bieżącej działalności powiatu, a Uchwała Rady Powiatu nr [...] z [...] 2006 r., w sprawie likwidacji Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w likwidacji we W., powierzyła jej wykonanie zarządowi powiatu w konsekwencji wniosek złożony został przez podmiot do tego nieuprawniony;
2) art. 156 §1 pkt 4 k.p.a oraz art. 134 ustawy p.p.s.a.
– w zw. z art. 35 b ust. 3 i 9 ustawy o zoz, a to przez doręczenie decyzji zaadresowanej imiennie likwidatorowi i Staroście, gdy tymczasem Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w likwidacji z siedzibą we W. jest podmiotem posiadającym osobowość prawną i występuje jako strona. Ani likwidator, ani Starosta nie posiada przymiotu strony, stąd oczywistym jest zarzut skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie.
II. Naruszenie przepisów postępowania a mianowicie:
– art. 145 § 1 pkt 1, lit. c/ ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 6 (zasada legalności działania), art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 11 (zasada przekonywania), art. 77 (zasada oficjalności postępowania dowodowego, prawdy obiektywnej, art. 107 (błędna podstawa prawna – wady formy decyzji) k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ orzekający przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez:
– niezaliczenie w poczet dowodów uchwały zarządu powiatu (właściwy organ) o powołaniu likwidatora, dającej jemu legitymację do złożenia wniosku o wykreślenie skarżącego z rejestru (art. 77,11 k.p.a.),
– brak rektyfikacji decyzji w zakresie nieprawidłowo wskazanego przez organ § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (zgodnie z którym "Wniosek o wpis zakładu do rejestru składa jego kierownik") zamiast prawidłowo § 12 ust. 1 wymienionego rozporządzenia. (Wniosek o wykreślenie zakładu z rejestru składa podmiot, który utworzył zakład), (art. 6, 11, 107 k.p.a.);
gdyby sąd wziął pod uwagę treść naruszonych zasad stanowiących integralna częścią przepisów regulujących procedurę administracyjna, wiążących na równi z innymi przepisami tej procedury, nie zaakceptowałby naruszeń organu wydającego decyzję o wykreśleniu skarżącego z rejestru,
1) art. 1 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., który obliguje sąd do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w uzasadnieniu orzeczenia. Skoro sąd ma go przedstawić, to wcześniej musi go ustalić. Skoro sąd nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązuje go art. 77 § 1 k.p.a. i co winno znaleźć wyraz w uzasadnieniu to nie wykazał należnej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a., nie przekonał w tej sytuacji nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 141§ 4 ustawy.
Skarżący powołując się na treść art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie,
2) przeprowadzenie dowodu z akt przedmiotowej sprawy,
3) zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną kosztów postępowania – w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd nie przeanalizował, nie skonfrontował wszystkich zarzutów z ustalonym stanem faktycznym i materiałami dowodowymi sprawy. Zdaniem skarżącego, Sąd nie odniósł się do zarzutów skarżącego, który podnosił, że z analizy art. 44 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, wynika, iż podmiot, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej, nawiązuje z kierownikiem tego zakładu stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera z nim umowę cywilnoprawną. Ponadto, w ocenie skarżącego Sąd w skarżonym wyroku nie odniósł się do wywodów skarżącego wskazującego, iż nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu jakoby "podmiotem, który utworzył zakład" uprawnionym do złożenia wniosku o wykreślenie zakładu z rejestru była Rada Powiatu. Ponadto, zgodnie z art. 34 ustawy o samorządzie powiatowym Starosta wyłącznie kieruje działalnością bieżącą Powiatu. Trudno więc przyjąć, zdaniem skarżącego, aby złożenie wniosku o wykreślenie SP ZOZ z rejestru zakładów opieki zdrowotnej było działaniem z zakresu bieżących spraw Powiatu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną w aspekcie regulacji prawnej art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stwierdzić należy, iż skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej i art. 9, 12 pkt 8 i art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532 ze zm.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wadliwość zarzutów powyższej skargi kasacyjnej wynika z faktu, iż strona skarżąca zdaje się pomijać istotną okoliczność, że ocenie Sądu podlegała decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym, które ma charakter nadzwyczajny i jest uregulowany odrębnymi przepisami prawnymi. Przesłanki nieważności taksatywnie wyliczają przepisy art. 156 § 1 pkt 1–7 k.p.a. i tylko zaistnienie którejkolwiek z nich może uzasadnić stwierdzenie nieważności decyzji dotkniętej taką kwalifikowaną wadą.
W sprawie przedmiotowej Wojewoda L. decyzją z [...] 2006 r. na wniosek Starosty Powiatu N. i Likwidatora Zakładu orzekł o wykreśleniu z [...] 2006 r. z rejestru Zakładu Opieki Zdrowotnej Zakładu pn. Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W., wpisanego w rejestrze pod Nr księgi rejestrowej[...].
Uchwałę o likwidacji tegoż Zakładu Opieki Zdrowotnej podjęła w [...] 2006 r. Rada Powiatu N., z powodu ustania świadczenia przez tę placówkę usług medycznych.
Domagając się stwierdzenia nieważności decyzji "orzekającej wykreślenie niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej we W. – Starosta Powiatu N. czyli ten sam organ, który wcześniej domagał się wykreślenia z rejestru, podniósł nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa, a to art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej jak i naruszenia ww. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru Zakładów Opieki Zdrowotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny prawnej zaskarżonej decyzji Ministra Zdrowia, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o wykreśleniu z rejestru Zakładu Opieki Zdrowotnej we W. – po dogłębnej i wnikliwej ocenie całego materiału dowodowego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo i zasadnie uznał brak podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Podzielając stanowisko organu, co do braku przesłanek uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, Sąd wyczerpującą uzasadnił swą ocenę i słusznie podkreślił, iż kwestionowana decyzja nie tylko nie narusza prawa rażąco, ale w ogóle nie narusza obowiązującej w tym przedmiocie regulacji prawnej. Ocena ta znajduje uzasadnienie w świetle treści przepisów prawnych art. 12, 14 ust. 3 oraz art. 43 ust. 1 i 4 ustawy wyżej wskazanej o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.).
Stwierdzić równocześnie należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie sprowadzają się li tylko do polemiki ze słusznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Z materiałów sprawy niespornie wynika, że Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej we W. zakończył udzielanie świadczeń medycznych. Rada Powiatu N. zgodnie ze swymi kompetencjami (art. 12 pkt 8 ustawy o Samorządzie Powiatowym) w [...] 2006 r. podjęła uchwałę w sprawie likwidacji zakładu.
Wykonanie uchwały powyższej zgodnie z § 7 tejże uchwały powierzono Zarządowi Powiatu N.
Natomiast w § 5 uchwały zobowiązano Zarząd Powiatu do powołania likwidatora Zakładu a w pkt 2 lit. g/ uchwały zawarto zadanie dla likwidatora w kwestii spowodowania wykreślenia Zakładu z rejestrów.
Poza tym uchwała określiła termin otwarcia likwidacji a także termin zakończenia czynności likwidacyjnych nie później jak do [...] 2010 r. Powyższa Uchwała Rady Powiatu N. pozostaje w obrocie prawnym i podlega wykonaniu. To Rada Powiatu w świetle przepisów art. 12 i 26 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym jest organem stanowiącym i do jej wyłącznej właściwości należy podejmowanie uchwał między innymi w sprawach dotyczących przekształcania i likwidacji jednostek organizacyjnych.
Skoro zaś Rada Powiatu powierzyła wykonanie uchwały powyższej Zarządowi Powiatu, który z mocy regulacji art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym, jest organem wykonawczym i równocześnie Zarządowi Powiatu zalecono powołanie Likwidatora Zakładu – (§ 5 uchwały) to zasadnie ocenił Sąd pierwszej instancji, iż wszystkie kwestie związane z likwidacją spornego Zakładu Opieki Zdrowotnej jak i wykreślenia go z rejestru zakładów – przeprowadzono zgodnie z prawem.
Niezrozumiały jest też zarzut skargi kasacyjnej w świetle powyższych okoliczności, "iż to Zarząd Powiatu był uprawniony do powołania likwidatora". – Jest to bowiem okoliczność niesporna i wynika też z treści uchwały. Wymaga powtórzyć ocenę zarzutów skargi kasacyjnej jako całkowicie pomijającą fakt, że decyzja zaskarżona jak i zaskarżony wyrok Sądu I instancji zapadły w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym. Tylko więc wykazanie przez skargę kasacyjną, że decyzja kwestionowana Wojewody L. dotknięta jest kwalifikowaną wadą, określoną w art. 156 § 1 k.p.a. i skutkującą nieważność decyzji – mogłaby podważyć ocenne stanowisko Sądu pierwszej instancji.
Wbrew odmiennemu stanowisku skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż zarówno Starosta jako kierownik Starostwa Powiatowego (art. 35 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym) jak i Likwidator powołany przez Zarząd Powiatu § 5 uchwały byli uprawnieni do złożenia wniosku o wykreślenie Zakładu z rejestru, po podjęciu uchwały o jego likwidacji (art. 43 ust. 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej). Za chybiony więc należało uznać zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 34 ustawy o samorządzie powiatowym. Również niezasadny w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zarzut skierowania decyzji Wojewody L. do niewłaściwej strony. Skoro wniosek o wykreślenie Zakładu z rejestru Wojewody został zgłoszony przez uprawnione podmioty w osobach Starosty i Likwidatora, jest oczywiste, że jako wnioskodawcy inicjujący postępowanie w przedmiocie wykreślenia Zakładu są podmiotami, którym doręcza się wydaną decyzję.
Trzeba bowiem zauważyć, iż mocą Uchwały o likwidacji Zakładu Opieki Zdrowotnej – Zakład ten pozostaje w likwidacji, którą w całości prowadził Likwidator zgodnie z § 5 Uchwały Rady Powiatu N. Był tym samym uprawnionym do odbioru decyzji dotyczącej wykreślenia Zakładu z rejestru Wojewody.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 11, art. 77 i 107 k.p.a. przez brak przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego i dokładnego wyjaśnienia sprawy – Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż Sąd administracyjny zgodnie z art. 133 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy, nie przeprowadza dowodów i nie dokonuje ustaleń faktycznych. Postępowanie przed sądem administracyjnym ma charakter kasacyjny. Taki charakter ma również postępowanie administracyjne nieważnościowe, gdzie badaniu podlega kwestionowany akt tylko w aspekcie przesłanek nieważnościowych, bez prowadzenia nowego postępowania dowodowego.
Jak zaznaczono wcześniej Sąd pierwszej instancji przeprowadził wnikliwą kontrolę i ocenę zaskarżonej decyzji i swoje stanowisko wyczerpująco uzasadnił zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej pozbawione są zdaniem Sądu kasacyjnego uzasadnionych podstaw z pominięciem faktu, że Sąd dokonywał kontroli decyzji wydanej w nadzwyczajnym trybie nieważnościowym, który cechuje odrębność postępowania. Nie mogły zatem zarzuty te podważyć prawidłowego wyroku Sądu pierwszej instancji. Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej z mocy art. 184 p.p.s.a.