II OSK 1926/15

II OSK 1926/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-07-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak
Małgorzata Dałkowska - Szary
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1330/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-03-04
I OZ 1107/14 - Postanowienie NSA z 2014-12-02
II OZ 1107/14 - Postanowienie NSA z 2014-10-23
II SA/Rz 982/14 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2015-02-17
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
art. 88 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
art. 141 § 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant specjalista Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1330/14 w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę kasacyjną 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1330/14 oddalił skargę S. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wojewoda Małopolski decyzją z [...] października 2013 r., wydaną na podstawie art. 67 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.; dalej: ustawa o cudzoziemcach) odmówił S. O. (obywatelowi [...]) udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że pobyt S. O. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do wniosku takiego organ doszedł po analizie dokumentów zawierających informacje niejawne, którym nadano klauzulę " zastrzeżone" z uwagi na ważny interes państwa, oraz innych dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania, a świadczących o nagannym zachowaniu strony, braku poszanowania dla polskiego porządku prawnego i porządku publicznego, a nadto stosunku cudzoziemca do pracowników administracji rządowej i kierowanych przez niego w stosunku do nich gróźb i bezprawnego oskarżenia. Wskazał, że cudzoziemiec wielokrotnie postępował sprzecznie z powszechnie obowiązującymi normami prawa, przykładowo: składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie poinformował organu o toczącym się wobec niego postępowaniu o wykroczenie skarbowe, tym samym celowo i umyślnie wprowadził w błąd organ administracji publicznej (wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. cudzoziemiec został uznany za winnego zarzucanych mu czynów – wykroczenie skarbowe w związku z przemytem papierosów); bezprawnie pozyskał i użył danych adresowych, które posłużyły mu w celu wyłudzenia poświadczenia nieprawdy co do zamieszkania w W., ul. [...], zawartych w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanym 2 sierpnia 2010 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy W.; kierował groźby karalne w stosunku do pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie (Prokuratura Rejonowa [...] w K. przesłała do Sądu Rejonowego [...] w dniu 30 września 2013 r. akt oskarżenia przeciwko S. O. – oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 190 § 1 Kodeksu karnego).
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdził uchybienie terminu do złożenia przez S. O. odwołania od ww. decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2013 r. Późniejszym postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. organ ten odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewoda Małopolski pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. zawiadomił S. O. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydalenia go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zaistnieniem okoliczności określonych w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.
Następnie Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] orzekł o wydaleniu S. O. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, odstąpił od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, orzekł o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen z określeniem długości tego zakazu na okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia wydania decyzji, i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] października 2013 r. odmówił cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE z powołaniem się na art. 67 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Następnie Wojewoda Małopolski szeroko przytoczył treść uzasadnienia swojej decyzji z dnia [...] października 2013 r., w której to dokonano omówienia ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej pod kątem istnienia konkretnych względów ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, które przemawiały za odmową udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W ocenie organu pierwszej instancji okoliczności faktyczne sprawy wskazują na to, że zachodzi podstawa wydalenia określona w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, tj. pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, i taka ocena prawna w innej sprawie administracyjnej została już wyrażona - w ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2013 r.
W ocenie organu nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wydalenia, określonych w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wskazał, że wprawdzie cudzoziemiec od [...] listopada 2009 r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską W. O. (poprzednio noszącą nazwisko Z.), jednakże jego dalszy pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, wobec czego brak jest jednego z warunków określonych w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto organ rozważył pozostałe negatywne przesłanki wydalenia określone w art. 89 tej ustawy. Stwierdził, że art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Oznacza to, że wobec zainteresowanego nie zachodzą również przesłanki będące podstawą do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.
S. O. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o zasadności wydalenia cudzoziemca. W ocenie organu odwoławczego postępowanie S. O. w Polsce świadczy o braku poszanowania z jego strony dla obowiązku przestrzegania prawa (zachowanie i stosunek do organów administracji publicznej) i uzasadnia uznanie, iż dalszy pobyt cudzoziemca może stwarzać zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na takie zagrożenie wskazują m. in. dokumentacja niejawna zgromadzona w sprawie, przytoczone przez organ pierwszej instancji fakty dotyczące cudzoziemca (kierowanie pod adresem pracowników administracji publicznej gróźb zakwalifikowanych przez Prokuraturę Rejonową w K. jako karalne, zapowiadanie samospalenia jako realnej próby niedozwolonego wywierania nacisku na pracowników administracji publicznej w celu osiągnięcia zamierzonego przez siebie celu). Wyjaśnił, że podstawowym obowiązkiem cudzoziemca chcącego uzyskać zezwolenie na pobyt jest obowiązek lojalności wobec władz państwa przyjmującego, wyrażająca się przede wszystkim przestrzeganiem obowiązującego w nim prawa. Stwierdził, że nie leży w interesie naszego kraju tolerowanie opisanych negatywnych zachowań S. O. stwarzających zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz świadczących o braku poszanowania z jego strony dla obowiązującego w Polsce prawa i organów administracji publicznej.
Organ odwoławczy uznał za zasadne także nadanie decyzji Wojewody Małopolskiego rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, odstąpienie od wyznaczenia terminu do dobrowolnego opuszczenia kraju (art. 95 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy), jak i orzeczenie zakazu ponownego wjazdu do Polski i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat (90 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 99b pkt 4 ww. ustawy). Jego zdaniem w sprawie nie wystąpiły ponadto przesłanki negatywne wydalenia.
Na powyższą decyzję S. O. wniósł skargę. Zarzucił on organowi:
I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
a) art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż skarżący jest winny popełnienia występku z art. 190 § 1 k.p.k. w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym [...] w Krakowie, [...] pod sygn. akt [...], która nie została prawomocnie zakończona, pomimo iż skarżący winien być uważany za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu;
b) art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż dalszy pobyt skarżącego może stwarzać zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy zachowanie skarżącego, jego długoletni legalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką Polski, wykonywanie pracy zarobkowej, a nadto postawa skarżącego nie stwarza zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, uzasadniającego wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i orzeczenie zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat;
c) art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy skarżący jest małżonkiem obywatela polskiego, a jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zawierany przez skarżącego związek małżeński nie był zawierany w celu uniknięcia wydalenia;
d) art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez nadanie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo iż wobec skarżącego nie wymagały tego względy określone w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, a nadanie rzeczonego rygoru natychmiastowej wykonalności zostało pozostawione uznaniu organu;
II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 7 k.p.a, poprzez niepodejmowanie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
b) art. 77 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący i wszechstronny;
c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności co do karalności skarżącego;
d) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
e) art. 76 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego z dnia 3 kwietnia 2014 r. o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów, pomimo iż wniosek skarżącego został złożony w przepisanym terminie.
W oparciu o powyższe wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Małopolskiego;
2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych;
3. dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. odpisu postanowienia Sądu Rejonowego [...] w K., [...], z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt [...], na okoliczność zawieszenia postępowania karnego;
4. dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. wydruku skanu pisma z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych;
5. udostępnienie skarżącemu informacji o organach, datach sporządzenia i sygnaturach dokumentów, zawierających informacje, którym została w przedmiotowej sprawie nadana klauzula "zastrzeżone";
6. udostępnienie skarżącemu dokumentów zawierających informacje, którym w przedmiotowej sprawie została nadana klauzula "zastrzeżone";
7. wstrzymanie przez organ decyzji Wojewody Małopolskiego w całości, a w razie nieuwzględnienie wniosku, po przekazaniu sprawy Sądowi o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego w całości.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
W ocenie Sądu orzeczenie o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na przesłankę z art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach było prawidłowe już z tego względu, że na tożsamej przesłance, wynikającej z art. 67 pkt 2 tej ustawy, oparto ostateczną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2013 r. o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Wskazał, że dla postępowania o wydalenie skarżącego wiążące były ustalenia poczynione w trakcie ówcześnie prowadzonego postępowania administracyjnego, a następnie przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2013 r., które doprowadziły organ do uznania, że dotychczasowe postępowanie i postawa skarżącego na terytorium Polski świadczą o zachowaniu godzącym w ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu, mimo że na związanie to powołał się jedynie organ pierwszej instancji, a nie wspomniał o nim organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, tylko dokonał własnych rozważań, to uchybienie to nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd podzielił również stanowisko organów, że nie zachodziły żadne negatywne przesłanki orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Polski.
W konkluzji Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego czy też procesowego podniesionych w skardze.
Odnosząc się do nieuwzględnionych wniosków zawartych w punktach od II do VI skargi wyjaśnił, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących kontrolowanej sprawy. Wskazał, że Sąd - jako niebędący organem, który wytworzył dokument niejawny i nadał mu klauzulę "zastrzeżone" oraz jako niebędący organem, który był odbiorcą dokumentu niejawnego - nie był władny do ujawnienia żądanych w skardze danych identyfikujących dokument niejawny, tj. informacji o organie, dacie jego sporządzenia i sygnaturze. Sąd nie udostępnił także skarżącemu ani jego pełnomocnikowi będącemu adwokatem dokumentów, którym w sprawie nadano klauzulę "zastrzeżone" z uwagi na obowiązujące regulacje prawne. Zdaniem Sądu pełnomocnik skarżącego nie wykazał, aby spełniał warunek niezbędny do uzyskania dostępu do informacji niejawnych, wymagany przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych (nie przedstawił poświadczenia bezpieczeństwa, uzyskanego w następstwie pozytywnego zakończenia postępowania sprawdzającego) a sam fakt wykonywania zawodu adwokata czy też pełnienia obowiązków pełnomocnika procesowego nie zwalania adwokata z wymogów ustanowionych przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych.
W skardze kasacyjnej S. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji:
I. naruszenie prawa materialnego - art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż istnieją podstawy do wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na to, iż jego dalszy pobyt stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;
II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji publicznej nie naruszył przepisów postępowania i dokonał wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego pod kątem okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, tj. poprzez błędne przyjęcie, iż dalszy pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwarza zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;
III. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. skutkujące brakiem przedstawienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji w wyniku całkowicie dowolnego ustalenia, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stwarzać zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz kosztów postępowania kasacyjnego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, albowiem wyrok Sądu pomimo częściowo niepełnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero postępowanie przeprowadzone w zgodzie z tymi przepisami, w którym ustalono w sposób prawidłowy stan faktyczny, pozwoli na ocenę trafności zastosowania przepisów prawa materialnego.
Nie ma racji skarżący kasacyjnie, iż w niniejszej sprawie organy administracji ustaliły stan faktyczny z naruszeniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy administracji oparły się w tym względzie zarówno na ustaleniach zawartych w ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2013 r., którą Wojewoda Małopolski odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jak i zawartych w dokumentach, którym nadano klauzulę "zastrzeżone", czy wreszcie dokonanych odrębnie, niezależnie od ww. okoliczności. Rację ma skarżący kasacyjnie wskazując, że kwestie bezpieczeństwa państwa i zagrożenia dla porządku publicznego winny być oceniane bardzo wnikliwie. Jest to tym bardziej uzasadnione, że żaden przepis prawa nie zawiera definicji tych pojęć, mimo że terminy te często pojawiają się w aktach prawnych. Pojęcia te są używane jako klauzule generalne, co jest związane z ich szerokim zakresem znaczeniowym. Organ uznając, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, wskazał zarówno na okoliczności, które były przyczyną wydania decyzji z dnia [...] października 2013 r., jak i inne przyczyny, które uzasadniają przyjęcie takiego stanowiska. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że ani decyzje administracyjne, ani wyrok Sądu pierwszej instancji nie zawierały stosownych ustaleń odnoszących się do zagrożenia ładu i porządku publicznego. Po pierwsze wskazać należy, że kwestie te były przedmiotem bardzo wnikliwej oceny dokonanej przez Wojewodę Małopolskiego orzekającego w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia zawiera opisy sytuacji, które w ocenie organu przemawiają za koniecznością uznania, że aplikujący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Decyzja ta, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, stała się ostateczna (odwołanie zostało złożone po upływie terminu) i wiąże organ administracji od chwili jej wydania. Biorąc zatem pod uwagę czas, który upłynął od daty uostatecznienia się tej decyzji (listopad 2013 r.) do daty wydania decyzji dotyczącej wydalenia, nie można skutecznie zarzucić organowi administracji, że poczynił błędne ustalenia co do kluczowej kwestii, która legła u podstaw wydania decyzji dotyczącej wydalenia. Taka sytuacja oczywiście, co do zasady, mogłaby zaistnieć, gdyby skarżący wykazał, że jego zachowanie w omawianym zakresie na tyle uległo zmianie, że nie uzasadnia przyjęcia takiego zagrożenia, jednakże okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Co więcej, organ pierwszej instancji opisał zdarzenia, do których doszło w dniach [...] i [...] stycznia 2014 r. a które wskazują na brak poszanowania porządku prawnego przez cudzoziemca. Należy przy tym podkreślić, że stwierdzenie, że dana osoba zagraża porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu państwa, nie musi wiązać się z tym, że osoba taka popełnia przestępstwo, za które została skazana prawomocnym wyrokiem sądu. Gdyby wolą ustawodawcy było wprowadzenie takiej zależności, to z pewnością zawarłby to w odpowiednim brzmieniu przepisu. Ustawa o cudzoziemcach wprowadza bowiem wiele rygorów i konsekwencji dla cudzoziemców, którzy popełnili przestępstwo, za które zostali skazani wyrokiem sądu (np. zgodnie z treścią art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy cudzoziemcowi cofa się zgodę na osiedlenie się, jeżeli został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności). Niezależnie zatem od tego, że okoliczności związane z karalnością skarżącego winny być podnoszone w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, to wskazane okoliczności odnoszące się do rzekomo wadliwych ustaleń organów i Sądu wojewódzkiego w tym zakresie muszą pozostać bez wpływu na wynik sprawy, albowiem wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie kwestie te nie mogły być przedmiotem weryfikacji ani organów administracji, ani Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie.
I wreszcie organ administracji ustalając okoliczności związane z zagrożeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego wziął pod uwagę treść dokumentów, których niejawność wyłączono. Należało uznać, po zapoznaniu się z treścią tych dokumentów, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy administracji w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, po należytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy. Tym samym nie ma racji skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił działanie organów, które, zdaniem autora skargi kasacyjnej, naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z ww. przepisami, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.
Nie można również skutecznie zarzucić Sądowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, który uzasadniałby konieczność wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Dla porządku należy przypomnieć, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012; także wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1096/13, LEX nr 1572587). Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak jest podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji nie przedstawił takich ustaleń i dowodów, które przemawiałyby za koniecznością oddalenia skargi. Sąd przyznał bowiem, że okoliczności ocenione w decyzji z dnia [...] października 2013 r. były wystarczającą podstawą do uznania, że skarżący zagraża bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Wprawdzie, jak słusznie wskazał organ administracji w odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd niesłusznie pominął ocenę poczynionych przez organ ustaleń poza wskazanymi w ww. decyzji, jednakże ta wada uzasadnienia pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro pozostałe wskazane przez organ administracji kwestie jedynie dodatkowo uzasadniają legalność zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego należało uznać, że organy administracji ani Sąd pierwszej instancji nie naruszyły wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
W tej sytuacji jako nieuzasadniony należało również ocenić zarzuty naruszenia
przepisu prawa materialnego – art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Treść tego przepisu nie budzi bowiem wątpliwości – organ administracji ma obowiązek wydać decyzję o wydaleniu cudzoziemca z terenu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zaistnieje któraś z przesłanek wymienionych w art. 88 ust. 1 ustawy, w tym m.in. w sytuacji, gdy dalszy jego pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 5), przy jednoczesnym niezaistnieniu żadnej z przesłanek negatywnych określonych w art. 89 omawianej ustawy. Taka sytuacja, jak zostało wyżej wskazane, zaistniała w niniejszej sprawie, co obligowało organ do wydania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Jednocześnie odstąpiono od zasądzania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu administracji uznając, że zachodzą szczególne okoliczności, o których mowa w art. 207 § 2 tej ustawy.