II OSK 1914/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił skargę kasacyjną dotyczącą pozwolenia na budowę gazociągu, potwierdzając ważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmienionego po 1995 r.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Z. F. od wyroku WSA w Bydgoszczy, który oddalił jego skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę gazociągu. Głównym zarzutem skarżącego było wygaśnięcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano pozwolenie. NSA uznał, że plan zmieniony uchwałą z 1997 r. zachował moc obowiązującą, ponieważ stanowił samodzielną regulację dla zmienionego terenu i nie podlegał przepisom o wygasaniu planów uchwalonych przed 1995 r.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Z. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który oddalił skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę gazociągu. Skarżący podnosił, że decyzja została wydana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Zarzucał również naruszenie przepisów Prawa budowlanego dotyczących dołączania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. NSA, analizując przepisy przejściowe ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 87 ust. 3 oraz historyczne uregulowania (art. 67 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.), uznał, że uchwała Rady Gminy Brodnica z 1997 r. zmieniająca plan miejscowy, stanowiła samodzielną i kompletną regulację dla zmienionego terenu. W związku z tym, że uchwała ta została podjęta po 1 stycznia 1995 r., nie podlegała przepisom o wygasaniu planów uchwalonych przed tą datą. Sąd uznał, że plan w zmienionym zakresie zachował moc obowiązującą, a tym samym inwestor nie musiał dołączać decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji, NSA oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli zmiana planu miała charakter samodzielny i kompleksowo regulowała przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania zmienionego terenu.
Uzasadnienie
Sąd oparł się na wykładni art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 67 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., zgodnie z którymi utrata mocy obowiązującej planu uchwalonego przed 1995 r. nie dotyczy tej części, która została objęta zmianą dokonaną na zasadach określonych w ustawie. Zmiana uchwalona po 1 stycznia 1995 r. może być uznana za nowy plan, niepodlegający przepisom o wygasaniu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (5)
Główne
u.p.z.p. art. 87 § ust. 3
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Przepis ten spowodował utratę mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brodnica z dnia 30 marca 1994 r., jednakże nie dotyczył tej części planu, która została zmieniona uchwałą z dnia 30 czerwca 1997 r., jeśli zmiana ta miała charakter samoistny i kompleksowy.
p.b. art. 33 § ust. 2 pkt 3
Ustawa - Prawo budowlane
Wniosek o pozwolenie na budowę nie wymagał dołączenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż istniał ważny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Pomocnicze
u.z.p. art. 67 § ust. 1 i 2
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Wskazano, że utrata mocy obowiązującej planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r. nie dotyczyła tej jego części, która została objęta zmianą tego planu, dokonaną na zasadach określonych w ustawie.
p.b. art. 35 § ust. 1 pkt 1
Ustawa - Prawo budowlane
Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uzależnione jest od zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.
u.p.z.p. art. 4 § ust. 2 pkt 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Wspomniany w kontekście zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zmieniony uchwałą z 1997 r. zachował moc obowiązującą, ponieważ stanowił samodzielną i kompletną regulację dla zmienionego terenu i nie podlegał przepisom o wygasaniu planów uchwalonych przed 1995 r. W związku z ważnością planu miejscowego, inwestor nie był zobowiązany do dołączenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odrzucone argumenty
Wygaśnięcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. wraz z jego zmianą z 1997 r. Naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez brak dołączenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Godne uwagi sformułowania
zmiana planu miejscowego może mieć różny zakres. Jeżeli więc będzie on dotyczyć określonego terenu i w sposób zupełny, i samodzielny określać będzie jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania to taka modyfikacja ma derogacyjny charakter. Tego rodzaju zmianę planu, uchwaloną po 1 stycznia 1995 r., można uznać za nowy plan miejscowy w rozumieniu art. 81 ust. 1 cyt. ustawy, wobec czego nie ma o niej zastosowania dyspozycja zawarta w ustępie 3 art. 87 cyt. ustawy.
Skład orzekający
Małgorzata Stahl
przewodniczący
Krystyna Borkowska
sprawozdawca
Jacek Hyla
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów przejściowych dotyczących ważności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed 1995 r. i zmienionych po tej dacie, a także wymogów formalnych pozwolenia na budowę."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej planów miejscowych i ich zmian w kontekście przepisów przejściowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji przepisów przejściowych dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego, co jest istotne dla praktyków prawa budowlanego i planowania przestrzennego.
“Ważność planów miejscowych sprzed lat: NSA wyjaśnia, kiedy zmiana ratuje stary plan przed wygaśnięciem.”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII OSK 1914/07 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2009-01-29 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2007-12-27 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Jacek Hyla Krystyna Borkowska /sprawozdawca/ Małgorzata Stahl /przewodniczący/ Symbol z opisem 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz Hasła tematyczne Budowlane prawo Sygn. powiązane II SA/Bd 1145/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2007-07-27 Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2003 nr 80 poz 717 art. 87 ust. 3 Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz.U. 1999 nr 15 poz 139 art. 67 ust. 1 i 2 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 1145/06 w sprawie ze skargi Z. F. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 1145/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. F. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2006r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę gazociągu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Starosta Brodnicki decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia Dębowa Łąka - Brodnica wraz ze stacją redukcyjno-pomiarową I ST w B. na terenie oznaczonych działek, na rzecz [...] Sp. z o.o. [...] w B. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XXXIV/375/97 Rady Miejskiej w Brodnicy z dnia 15 września 1997r. (Dz. Urz. Województwa Toruńskiego z dnia 3 października 1997 r. Nr 27, poz. 215), a w szczególności z ustaleniami tego planu dotyczącymi obszaru pod projektowany gazociąg DN 150 przy ul. [...] w B. Inwestycja jest również zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Bobrowo zatwierdzonym uchwałą Nr XXXI/163/97 Rady Gminy Bobrowo z dnia 24 czerwca 1997 r. dotyczącym trasy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 250 mm relacji Wąbrzeźno-Brodnica na terenie gminy Bobrowo. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego decyzją z dnia [...] października 2006 r. W skardze do sądu administracyjnego Z. F. zarzucił, iż nie doręczono mu postanowienia z dnia [...] lipca 2006 r. o sprostowaniu decyzji Starosty Brodnickiego z dnia [...] lipca 2006 r. oraz podniósł, że naruszono art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ponadto skarżący zauważył, że Wojewoda Kujawsko-Pomorski oparł swoje rozstrzygnięcie ma miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Brodnica, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r. Podniósł też, że organy administracji nie uwzględniły okoliczności, iż jest właścicielem gospodarstwa rolnego, które zgodnie z Konstytucją RP pozostaje pod szczególną ochroną prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za niezasadną, podając, że rozstrzygnięcie kwestii ewentualnych nieprawidłowości w zakresie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia, należy rozpatrywać przez pryzmat unormowania zawartego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z nim wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego uzależnione jest od stwierdzenia przez właściwy organ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wymagania te zostały w ocenie Sądu pierwszej instancji spełnione, a akty prawa miejscowego, zastosowane w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skarżącego, posiadają moc obowiązującą, bowiem zostały one uchwalone po dniu 31 grudnia 1994r., co wynika z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Sąd zauważył, iż podstawą wydania zaskarżonych decyzji była m.in. uchwała Nr XXIV/192/97 Rady Gminy Brodnica z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brodnica w pasach terenu pod gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250 mm oraz Dn 150 mm o ciśnieniu Pnom 5,5 MPa, która wyraźnie wskazuje na kompletny i pełny zakres regulacji jej przedmiotu, przez co staje się uchwałą samoistną. Bezzasadne są zarzuty skargi co do naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, bowiem wniosek o pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie nie wymagał dołączenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a taka decyzja wymagana jest jedynie w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Akta sprawy potwierdzają też, zdaniem Sądu pierwszej instancji, iż zatwierdzony projekt budowlany odpowiada wymogom ochrony środowiska, w tym określonym w decyzji Wójta Gminy Bobrowo z dnia [...] kwietnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Podniesiony zaś zarzut niedoręczenia skarżącemu postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek, został wystarczająco odparty w odpowiedzi na skargę, w której wyjaśniono, iż zakres sprostowania nie obejmował numerów działek w obrębie Szabda, gdzie m.in. położona jest działka skarżącego. Od powyższego wyroku Z. F. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie merytoryczne skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2006 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegająca na przyjęciu, iż uchwała Nr XXIV/192/97 Rady Gminy Brodnica z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brodnica, powodująca zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brodnica przyjętego uchwałą Nr XXXIII/185/94 z dnia 30 marca 1994 r. nie wygasła, podczas gdy w ocenie skarżącego dokonana zmiana stała się integralną częścią planu miejscowego, który wygasł z dniem 31 grudnia 2003 r. W skardze kasacyjnej zarzucono też błędną wykładnię art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowym wypadku inwestor nie był zobowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. uczestnik postępowania [...] S.A. z siedzibą w P., złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Przedsiębiorstwa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa sądowego według norm przepisanych. Pismem z dnia 12 listopada 2007 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożył [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G., wnosząc o jej oddalenie w całości oraz o przyznanie od skarżącego na rzecz Spółki kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie - wobec nie twierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wystąpienia wyliczonych w art. 183 §2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego - skargę kasacyjną należało rozpoznać w zakreślonych w skardze granicach. Skarga kasacyjna oparta została na pierwszej z podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zinterpretował art. 87 ust. 3 cyt. ustawy przyjmując, że przyjęta uchwała Rady Gminy Brodnicy Nr XIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. stanowiąca zmianę dotyczącą części planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brodnica z dnia 30 marca 1994 r. nie wygasła, mimo iż stanowiła integralną część tego planu. Zaprezentowane wyżej stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Zamieszczony w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w rozdziale 7 dotyczącym przepisów przejściowych art. 87 ust. 3 stanowi, że "obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r." Przepis ten spowodował utratę mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brodnica z dnia 30 marca 1994 r. Zgodzić się jednakże należy z wymienionym w zaskarżonym wyroku poglądem, iż zapis ten nie dotyczył tej części planu, która zmieniona została uchwałą z dnia 30 czerwca 1997 r. Ocena zasadności omawianego zarzutu wymaga zwięzłego przedstawienia ewolucji umocowań dotyczących utraty mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przez 1995 r. Przypomnieć należy, że już w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 67 ust. 1 przewidziany został okres początkowo pięciu a potem ośmiu lat, licząc od 1 stycznia 1995 r. utraty mocy obowiązującej planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r. Podkreślić jednak należy, że w ust. 2 art. 67 cyt. ustawy wyraźnie wskazano, iż utrata mocy obowiązującej planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r. nie dotyczy tej jego części, która została objęta zmianą tego planu, dokonaną na zasadach określonych w ustawie. W artykule 87 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest wprawdzie wyraźnej regulacji tej kwestii, jednakże w ustępie 1. tego artykułu wskazano, że plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Zauważyć w tym miejscu należy, że zmiana planu miejscowego może mieć różny zakres. Jeżeli więc będzie on dotyczyć określonego terenu i w sposób zupełny, i samodzielny określać będzie jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania to taka modyfikacja ma derogacyjny charakter. Poprzednie postanowienia planu zastąpione bowiem zostały nowym aktem, uchwalonym w tym samym trybie co poprzedni. Tego rodzaju zmianę planu, uchwaloną po 1 stycznia 1995 r., można uznać za nowy plan miejscowy w rozumieniu art. 81 ust. 1 cyt. ustawy, wobec czego nie ma o niej zastosowania dyspozycja zawarta w ustępie 3 art. 87 cyt. ustawy. Skoro więc Sąd pierwszej instancji przyjął - co nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej - że z treści uchwały Nr XXIV/192/97 Rady Gminy Brodnica z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brodnica wyraźnie wynika, iż wprowadzone zmiany uchyliły poprzednie postanowienia miejscowego planu na obszarze objętym tą zmianą i w sposób kompletny i zupełny określiły przeznaczenie i sposób zagospodarowania tego terenu to zgodzić należy się ze stwierdzeniem, że w tym przypadku wprowadzone ww. zmianą postanowienia planu zachowały moc obowiązującą. W tej sytuacji inwestor nie był zobowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wobec czego zarzut naruszenia przez Sąd art. 33 ust. 2 pkt 3 - Prawa budowlanego również należało uznać za chybiony. Z wyżej wymienionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej w oparciu o art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji wyroku.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI