II OSK 1868/07

II OSK 1868/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-12-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 886/05 - Wyrok WSA w Krakowie z 2007-07-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183 par.1, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3 ust. 1 par. 4, par.5, par. 6, par.9
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1-5, art. 64
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 886/05 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 886/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – po rozpoznaniu skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. – uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2005 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Krakowie kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Prezydent Miasta Krakowa, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) - po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. - ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta, wraz z infrastrukturą techniczną i włączeniem do drogi publicznej, oraz rozbudowa sieci energetycznej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. Nowa Huta położonych przy ul. [...] w Krakowie. Integralną część decyzji stanowią: załącznik nr 1, w którym zawarto warunki zabudowy oraz wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej, oraz załącznik nr 2 zawierający wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w skali 1:1000 , wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej, o której mowa w § 3 ust. 1 i § 9 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Organ I instancji wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano uzgodnienia lub opinie w zakresie wymaganym w art. 53 ust. 4 ustawy.
Organ ustalił, że zgodnie z art. 61 ust. 1 - 5 ustawy, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób powalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zgodnie załącznikiem nr 1 do decyzji; teren ma dostęp do drogi publicznej - zgodnie z w/w załącznikiem; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego - zgodnie w/w załącznikiem; teren jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - M1), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - zgodnie z w/w załącznikiem.
Organ uznał, że brak zgody Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Krakowie na przejście kabla przez działki nr [...], [...], [...], [...], 175/31 i [...], będące w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni oraz brak zgody na zasilanie projektowanego budynku ze złącza kablowego budynku nr [...] na Os. [...] i na zasilanie budynku ze stacji trafo nr [...] zlokalizowanej w budynku nr [...] na tym osiedlu, nie może stanowić przeszkody dla wydania decyzji, gdyż decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nadto inwestor uzyskał w toku postępowania nowe warunki zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną oraz nowy wariant trasy kabla zasilającego w energię elektryczną, uwzględniające jak najmniejsze obciążenie działek Spółdzielni.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Krakowie zarzuciła, że decyzja w sposób rażący ogranicza jej prawo własności do działki nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, na której to działce Spółdzielnia planuje budowę budynku mieszkalnego. Zakwestionowała ustaloną decyzją wysokość planowanego budynku - 26,5 m, co przy szerokości elewacji frontowej do 23 m i przy szerokości działki inwestora 30 m, spowoduje ograniczenie możliwości realizacji zamierzenia Spółdzielni. Planowana inwestycja spowoduje naruszenie interesów Spółdzielni przez ograniczenie możliwości zabudowy działki nr [...], gdyż elewacja zachodnia budynku będzie całkowicie zacieniona. Spółdzielnia zarzuciła także, iż planowana zabudowa nie stanowi kontynuacji zabudowy i zagospodarowania na działkach sąsiednich, gdyż budynek wybudowany na działce sąsiedniej - nr [...] posiada cztery kondygnacje. Nadto rozbudowa sieci energetycznej przewidziana w warunkach zabudowy powinna być objęta decyzją administracyjną o ustaleniu inwestycji celu publicznego.
Pismem z dnia 23 marca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zwróciło się do Zarządu Gospodarki Komunalnej o wydanie uzgodnienia przewidzianego w art. 53 ust. 4 ustawy w formie postanowienia, zgodnie z art. 53 ust. 5. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. uzgodnił pozytywnie zamiar inwestycyjny będący przedmiotem złożonego przez inwestora wniosku, pod warunkami zawartymi w punktach 1 - 5 postanowienia.
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, na podstawie art. 52, art. 53 ust. 4 , art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Analizując treść art. 61 ustawy oraz treść przepisów powołanego wyżej rozporządzenia Kolegium uznało, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z wymogami rozporządzenia, a analiza urbanistyczno – architektoniczna sporządzona przez osobę uprawnioną zawiera elementy wskazane w rozporządzeniu, co pozwala na określenie cech nowej zabudowy. Projektowany budynek będzie kontynuacją funkcji występującej na danym terenie, jako że na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej czyli ul. [...] występuje funkcja zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej i zabudowa usługowa. Cechy, do których trzeba dostosować nową zabudowę zostały w sposób szczegółowy uregulowane, pozostawiając małe pole manewru inwestorowi i wiążąc organy wydające decyzję. Sporządzona analiza podaje cechy istniejącej zabudowy, na podstawie których organ określił warunki zabudowy przy zastosowaniu: wskaźnika zabudowy - § 5 ust. 2, szerokości elewacji frontowej - § 6 ust. 2, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - § 7 ust. 3 rozporządzenia.
Kolegium stwierdziło, że wydana decyzja nie ogranicza prawa własności Spółdzielni do działki nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Realizacja obiektu budowlanego na działce inwestora nie wyklucza możliwości zabudowy działki nr [...]. Jej położenie względem działki inwestora zapewnia dostęp światła do najbardziej atrakcyjnej, południowej części. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczona została zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia. Usytuowanie budynku w sposób uwzględniający przepisy budowlane, w szczególności dotyczące odległości od granic działki, określone zostanie w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę. Ograniczenie prawa własności występującego z wnioskiem inwestora z uwagi na przyszłe plany sąsiednich inwestorów nie jest możliwe. Organ nie podzielił zarzutu odwołania, że sprawa infrastruktury towarzyszącej winna być rozstrzygnięta w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, gdyż infrastruktura ta nie ma cech, które winny towarzyszyć tego rodzaju inwestycji. Jej cel musi wynikać z art. 6 ust. 1 - 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Realizacja infrastruktury zapewniającej media do jednego budynku mieszkalnego realizowanego przez prywatny podmiot nie jest realizacją celu publicznego.
W skardze na powyższą decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K. zarzuciła rażące naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tj. prawo własności skarżącej. Wskazała, iż dając inwestorowi możliwość zabudowy działki nr [...] budynkiem o szerokości elewacji frontowej 23 m i wysokości elewacji 26,5 m pozbawia się skarżącą jako inwestora takich samych praw względem zabudowy działki nr [...]. Chcąc uniknąć zacienienia od strony zachodniej skarżąca zmuszona będzie odsunąć projektowany budynek o ok. 20 m od granicy z działką nr [...], lub zrezygnować z usytuowania okien w atrakcyjnej elewacji zachodniej. Takich obostrzeń nie stawia zaskarżona decyzja względem inwestora działki nr [...]. Ograniczenie w decyzji wysokości zabudowy na działce nr [...] do 4 - 5 kondygnacji dałoby skarżącej możliwość zabudowania swojej działki w odległości 4 m od granicy, co zrównałoby prawa stron i zabezpieczyłoby interes prawny skarżącej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej analizy urbanistyczno –architektonicznej, zawartej w decyzji ustalającej warunki zabudowy, a w szczególności linii zabudowy i wysokości górnej krawędzi elewacji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia 14 czerwca 2007 r. skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 60 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 k.p.a. i art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności) przez wydanie przez organ I instancji decyzji bez uzyskania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy, gdyż z wnioskiem o uzgodnienie zamiaru inwestycyjnego zwróciło się do właściwego organu dopiero SKO. Postanowienie uzgadniające dotknięte jest nieważnością, gdyż zostało wydane na wniosek organu, który nie posiada legitymacji do jego złożenia, a nadto wniosek ten nie powinien być rozpoznany także dlatego, że zażalenie na postanowienie uzgadniające przysługiwało do tego samego organu (do SKO), który występował z wnioskiem o wydanie uzgodnienia. Naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy przejawia się także w ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wysokości projektowanego budynku w sposób niezgodny z tym przepisem, bo nie stanowi kontynuacji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich - na działce bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora jest posadowiony budynek czterokondygnacyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717) wskazuje pięć przesłanek, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do danego terenu. Przesłanki te można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje wymagania określone w punktach 1, 2 i 3, które ustala organ uprawniony do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi w ust. 1 : "w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Zgodnie z § 3 ust. 2 granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Sąd stwierdził, że z załącznika nr 2 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2004 r. wynika, iż granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone niezgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, ponieważ od strony zachodniej działki nr [...] znajdują się w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem. Paragraf 3 ust. 2 rozporządzenia nie przewiduje odstępstw od sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego. Z graficznej części analizy (fotografie budynków) wynika, że analizą objęto działkę nr [...], podczas gdy na mapie zawierającej granice obszaru analizowanego działki o takim oznaczeniu brak.
W ocenie Sądu treść "Analizy urbanistyczno - architektonicznej" oraz jej wyniki, zawarte w załączniku nr 1 do decyzji, wskazują, iż sporządzona w sprawie analiza dokonana została w sposób ogólnikowy i pobieżnie. Mimo wyznaczenia obszaru analizowanego, analizą objęto tylko niektóre działki tego obszaru, co jest sprzeczne z treścią § 3 rozporządzenia. Analizę przeprowadza się na obszarze analizowanym, czyli w odniesieniu do wszystkich działek objętych tym obszarem. Brak jest także analizy cech zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym, zarówno w tekście samej analizy oraz w załączniku nr 1 do decyzji. Stwierdzenia, iż w obszarze analizowanym występują wolnostojące budynki mieszkalne oraz wolnostojące budynki usługowe, nie można uznać za analizę cech zabudowy, w tym formy architektonicznej. Brak również wyników takiej analizy w cyt. załączniku, w punkcie II.1 lit. a-f, zaś dane zawarte w powyższych dokumentach dotyczą tylko funkcji zabudowy i wysokości budynków.
Sąd podał, że linię nowej zabudowy ustalono w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, w nawiązaniu do linii zabudowy na działce nr 175/58. Z mapy stanowiącej załącznik graficzny do analizy wynika, że budynek na działce nr [...] znajduje się w odległości od 1 do 11 m od ulicy [...] i nie jest równoległy do granicy z działką drogową. Natomiast na działce nr [...] odległość budynku od granicy z działką drogową wynosi od 9 m do 16 m. Linia zabudowy na działkach sąsiednich przebiega więc tworząc uskok. W takim przypadku ustawodawca przewidział szczególny sposób ustalenia linii nowej zabudowy, określony w § 4 ust. 3, nakazując ustalić ją jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Zarówno analiza, jak i jej wyniki przedstawione w załączniku, pomijają tę okoliczność oraz fakt usytuowania niemal wszystkich budynków w terenie analizowanym, jednolicie, pod kątem do pasa drogowego. Zatem ustalenie linii zabudowy w decyzji nie jest nawiązaniem do linii zabudowy na działce nr [...]. Wyznaczenie tej linii w sposób odmienny, niż określono to w § 4 ust. 3, nie wynika z analizy i nie jest poparte żadnym uzasadnieniem. Sąd zważył, że z treści analizy w zakresie linii zabudowy wynika, że budynki zlokalizowane są w odległościach od 1 do ok. 23 m od granicy z działką drogową nr [...] ul. [...] i od 27 do 30 m od granicy z działką drogową nr [...] ul. [...]. Natomiast decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia odstępstwa od określonych reguł, co stanowi naruszenie § 4 rozporządzenia. Nadto w warunkach zabudowy błędnie określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wskaźnik ten § 5 rozporządzenia nakazuje wyznaczyć na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W decyzji został ustalony w wysokości do 50%. Z treści analizy wynika, że na terenie analizowanym wskaźnik ten wynosi od ok. 20% do ok. 50%, a więc średni wskaźnik wynosi 35 %, a nie 50%. W analizie brak jest jakichkolwiek danych, z których wynikałyby podane wielkości, brak powierzchni działek analizowanych i powierzchni zabudowy na tych działkach.
Sąd zaznaczył, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki ustalono w decyzji: do 23 m, na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia. Paragraf 6 ust. 1 przewiduje wyznaczenie tej szerokości na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, przy czym pkt 2 § 6 dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Z danych przedstawionych w analizie wynika, że szerokość elewacji frontowej wynosi od 5 m do 105 m, przy czym dla budynków usytuowanych prostopadle do frontu działki wynosi ona od ok. 16 m do ok. 22 m. W ocenie Sądu są to dane całkowicie ogólne, nie pozwalające na stwierdzenie, czy zasadnie odstąpiono przy ustaleniu tego wskaźnika od reguły zawartej w ust. 1, tym bardziej, że analiza nie określa, jaka jest średnia szerokość elewacji w obszarze analizowanym.
Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono do 26,5 m, na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia. Decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia tak ustalonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Nie zawiera także żadnych wyników analizy tej kwestii w załączniku nr 1. Z danych zawartych w samej analizie wynika, że wysokość ta jest zróżnicowana i kształtuje się od ok. 14 m do ok. 50 m, ok. 3 m do ok. 4 m. Paragraf 7 ust.1, 2 i 3 zawiera wyraźne wskazania sposobu wyznaczania tego parametru, przy dopuszczeniu wyznaczenia wysokości innej, jeżeli wynika to z analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ma być przedłużeniem tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przy czym w przypadku istniejącego uskoku, przyjmuje się jej średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym. Dopuszczenie wyznaczenia innej wysokości możliwe jest wówczas, gdy wynika to z analizy. W niniejszej sprawie – w ocenie Sądu - przyjmując jako średnią wysokość, wielkość wynikającą podanych w analizie wysokości należałoby przyjąć, że jest to wysokość 32 m, pomijając zabudowę niską i pawilony usługowe. Jednak z akt wynika (k. 96, dokumentacja fotograficzna), że budynki na działkach sąsiednich nr [...] i nr [...] posiadają po cztery kondygnacje, z kolei na działce nr [...] linia górnej krawędzi elewacji przebiega tworząc uskoki, brak danych dotyczących innych budynków w obszarze analizowanym. Nie wiadomo zatem w oparciu o jakie wyniki analizy wyznaczono wielkość tego parametru, skoro sama analiza zawiera dane niekompletne i ogólnikowe. Nie można zatem stwierdzić, czy odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowana inwestycja stanowi kontynuację cech, w szczególności gabarytów i formy architektonicznej istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy. Nadto wbrew treści załącznika nr 1, nie ustalono prawidłowo warunków dotyczących geometrii dachu. W analizie brak danych, na podstawie których ustalono wysokość głównej kalenicy na 26,5 m, w tym zakresie analiza zawiera tylko dane dotyczące kalenic przy dachach stromych – 4 m do 5 m. Brak także ustalenia kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki, co jest elementem koniecznym (§ 8 rozporządzenia).
Sąd podkreślił, że z powodu wadliwie sporządzonej analizy, organy nie miały możliwości ustalenia rzeczywistego stanu zagospodarowania otoczenia planowanej inwestycji i zgodnego z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Sąd uznał, że nie jest możliwe ustalenie warunków nowej zabudowy w sposób odpowiadający art. 61 ustawy oraz uwzględniający zasadę dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, w oparciu o błędną, pobieżną analizę. Organy pominęły także treść § 9 rozporządzenia, zgodnie z którym częściami składowymi decyzji o warunkach zabudowy są: 1. część tekstowa decyzji, 2. część graficzna decyzji, 3. załącznik do decyzji wz w postaci wyników analizy, o której mowa w § 3 rozporządzenia, zawierający część tekstową i część graficzną. W niniejszej sprawie załącznik nr 1 do decyzji wz zatytułowany został "warunki zabudowy i wyniki analizy (...)", a załącznik nr 2 część graficzną decyzji i część graficzną analizy. Jest to rozwiązanie wadliwe, gdyż nie jest zasadne zamieszczanie w jednym dokumencie wyników analizy oraz warunków zabudowy. W efekcie takiego rozwiązania brak w załączniku nr 1 do decyzji wyników analizy, które powinny stanowić dla organu podstawę ustalenia warunków zabudowy. W rzeczywistości załącznik ten zawiera tylko warunki zabudowy. Ponadto załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został niezgodnie § 9 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy część graficzną decyzji o wz i część graficzną analizy sporządza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500, lub 1: 1000. Załącznik nr 2 do decyzji został sporządzony na niepotwierdzonej za zgodność kserokopii mapy, z której ponadto nie wynika, czy została przyjęta do zasobu geodezyjnego. Kserokopia ta nie posiada żadnej czytelnej pieczęci.
Sąd pierwszej instancji podzielił zarzuty skargi tylko częściowo. Sąd zaznaczył, że stanowisko właściwego zarządcy drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy) nie zostało wyrażone w toku postępowania przed organem I instancji w trybie, o którym mowa w art. 53 ust. 5, tj. w trybie art. 106 k.p.a. Kolegium uzupełniło powyższy brak zwracając się do organu właściwego o uzgodnienie decyzji we właściwej formie, tj. w formie postanowienia, o którym mowa w art. 53 ust. 5 ustawy i art. 106 k.p.a. Postanowienie to zostało doręczone stronom postępowania z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia. Żadna ze stron nie wniosła zażalenia. Postanowienie ostateczne wydane na podstawie art. 106 k.p.a. wiąże organ rozstrzygający w sprawie głównej, dopóki nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że organ II instancji nie jest legitymowany do wystąpienia do właściwego w świetle art. 53 ust. 4 ustawy organu celem uzgodnienia decyzji. Sąd podkreślił, że postanowienie uzgadniające nie jest dotknięte wadą nieważności, gdyż nie zachodzi żadna z przyczyn wymienionych w art. 156 k.p.a. W ocenie Sądu Kolegium nie wyjaśniło jednak, czy warunki zawarte w postanowieniu nie są sprzeczne z treścią decyzji wz. W jego punkcie 1 ustalono, że projektowany budynek winien być usytuowany w odległości min. 6 m od linii krawężnika ul. [...] (zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych). Natomiast zgodnie z pkt. 11.1 a. warunków zabudowy (zał. nr 1 do decyzji) ustalono linię nowej zabudowy w odległości 4 m od granicy z działką drogową nr [...] ul. [...]. Rozbieżność ta wymagała wyjaśnienia. Występując do organu współdziałającego z wnioskiem opartym na art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy mieć na uwadze, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, a więc organ uzgadniający powinien otrzymać projekt aktu, a nie kopię wniosku strony o wydanie decyzji wz. Przedmiotem uzgodnienia nie jest bowiem zamiar inwestycyjny, lecz konkretna treść proponowanego rozstrzygnięcia.
Sąd nie podzielił także zarzutu skargi o naruszeniu art. 63 ust. 1 ustawy. Wskazał, iż przepis przewiduje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy nieograniczonej liczbie wnioskodawców; adresat decyzji nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa własności skarżącej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w K., reprezentowana przez adwokata J. D.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj:
- art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż wymagania dotyczące nowej zabudowy, ustalone nie w pełni zgodnie z zasadami określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, także gdy zgodne są z cechami dotychczasowego planu zagospodarowania terenu, stanowią naruszenie prawa materialnego - cytowanego rozporządzenia i uzasadniają wydanie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, pomimo iż zrealizowane przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
- § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy, poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nieprawidłowo przeprowadzono analizę cech zabudowy znajdujących się na działkach sąsiednich,
- § 4 w/w rozporządzenia, przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie linię zabudowy należało ustalić zgodnie z § 4 ust. 3 tego rozporządzenia.
2) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust, 2, § 7 ust. 3, § 8 i § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, polegające na uchyleniu przez Sąd decyzji, mimo braku wpływu wskazanych naruszeń prawa materialnego na wynik sprawy,
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji, pomimo braku naruszeń przepisów postępowania.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne [...] Sp. z o.o. w Krakowie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zaskarżona decyzja nie zawiera wad w świetle wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ewentualnie, jeśli opisane w uzasadnieniu uchybienia potraktować jako wady, to nie mogły mieć one wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podniesiono, iż przedmiotem postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy jest wyłącznie ustalenie, czy zamierzone przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 tej ustawy. Planowane przedsięwzięcie mieści się w cechach dotychczasowego zagospodarowania terenu, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że ewentualne uchybienia w odniesieniu do wymogów określonych w rozporządzeniu, winny skutkować orzeczeniem uchylającym decyzję, są one bowiem zgodne z wymogami określonymi w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że analiza wymagana przez ustawę sporządzona została zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy. Według tej analizy działka położona jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a zatem projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami i infrastrukturą jest kontynuacją funkcji występujących na danym terenie. Analiza określa wszystkie konieczne cechy nowej zabudowy zgodnie z cyt. rozporządzeniem. Mając na uwadze, iż ustawodawca pozostawił organowi zatwierdzającemu ustalone warunki znaczną swobodę kształtowania warunków zabudowy, nietrafnym jest zarzucanie naruszenia przepisów dotyczących przedmiotowego rozporządzenia. Zawarte w nim klauzule pozwalają określić każdą z cech zabudowy w sposób odmienny od przedmiotowego szczegółowego uregulowania, jeżeli znajduje to uzasadnienie w przeprowadzonej analizie danego obszaru.
Wnoszący skargę kasacyjną nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, iż granice analizowanego obszaru zostały wyznaczone niezgodnie z ust. 2 § 3 cyt. rozporządzenia. Niezgodność ta, może prawdopodobnie sięgać co najwyżej 5 metrów, a zatem nie może ona mieć żadnego wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Nadto nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu, iż analizę należało przeprowadzać na wszystkich działkach w obszarze analizowanym. Analizę taką przeprowadza się bowiem w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi jednocześnie o możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna jest z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem strony w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości faktycznej wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia. Wynika to z faktu usytuowania istniejących budynków pod kątem względem działki drogowej. W tych warunkach przedłużenie linii zabudowy tych budynków nawet nie nachodzi na wnioskowaną działkę nr [...]. Zatem nietrafny jest zarzut naruszenia § 4 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia przez oparcie na nim przedmiotowego ustalenia co do linii zabudowy. Odnośnie wskazywanego przez Sąd pierwszej instancji naruszenia § 5 ust. 1 oraz § 6 autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd pominął stan faktyczny przedmiotowej sprawy, bowiem na analizowanym terenie występują ogromne różnice we wszelkich parametrach poszczególnych budynków. Przyjęcie zatem jakiejś średniej wartości tych parametrów w żadnym razie nie odzwierciedlałoby istniejącego układu urbanistycznego i nie odpowiadało oczekiwanym założeniom co do ładu przestrzennego. Te same uwagi dotyczą wysokości krawędzi górnej elewacji frontowej.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zgodziła się z zarzutem, iż zawartość zaskarżonej decyzji i jej załączników jest niezgodna z § 9 cyt. rozporządzenia. Jednakże brak jest wskazania, jaki te uchybienia mają wpływ na wynik postępowania. Podobnie należy ocenić zarzut sporządzenia załącznika graficznego na nieodpowiedniej mapie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Krakowie, reprezentowana przez radcę prawnego D. B. wniosła o jej oddalenie.
Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Krakowie podniosła, iż przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ zobowiązany jest do zbadania, czy zostały spełnione przesłanki z art. wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalenia, czy wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone zostały zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem chybiony jest zarzut, iż ewentualne uchybienia w zakresie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy nie powodują wadliwości wydanych przez organy administracyjne decyzji.
Wskazano, iż wyznaczenie przez właściwy organ obszaru analizowanego, na którym następnie przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nastąpiło z naruszeniem przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia, gdyż pomimo wyznaczenia obszaru analizowanego, analizą objęto tylko niektóre działki wyznaczonego obszaru. Swoboda w zakresie ustalania poszczególnych cech nowej zabudowy, która wynika z przepisów przedmiotowego rozporządzenia i na którą powołuje się strona skarżąca, nie oznacza dowolności. Tym samym odstępstwa od zasad wyznaczania poszczególnych cech nowej zabudowy muszą wynikać z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie odstępstwa od ogólnych zasad wyznaczania cech nowej zabudowy nie wynikają z przeprowadzonej analizy. Bez uwzględnienia wyników przeprowadzonej analizy wyznaczono linię nowej zabudowy (§ 4 rozporządzenia), błędnie określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5 rozporządzenia), nieprawidłowo określono szerokość elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia) i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 rozporządzenia) oraz w sposób niewłaściwy ustalono geometrię dachu (§ 8 rozporządzenia).
Przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, czego nie kwestionuje również strona skarżąca, doszło do naruszenia § 9 rozporządzenia oraz przepisów dotyczących zasad sporządzania części graficznej decyzji o warunkach zabudowy i części graficznej analizy na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej, które mają wpływ na wydane przez organy administracyjne rozstrzygnięcia w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Nie można podzielić zarzutów kasacyjnych o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji tak przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania.
Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: u.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów - § 3 ust. 2 rozporządzenia.
Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 u.z.p. – znajdujący zastosowanie w sprawie o wydanie warunków zabudowy z mocy art. 64 ust. 1 u.z.p. - jednoznacznie stanowi, iż określenie granic terenu objętego wnioskiem winno nastąpić na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000 (...).
Powyższe przepisy korespondują z przepisem art. 54 u.z.p. (w związku z art. 64 ust. 1 u.z.p.) i § 9 powołanego wyżej rozporządzenia. Odwołując się do art. 52 ust. 2 pkt 1 u.z.p., przepisy te nakazują sporządzenie części graficznej decyzji o warunkach zabudowy oraz części graficznej analizy na kopiach mapy zasadniczej lub na kopiach mapy katastralnej, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Jest to nader istotne, gdyż warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, która zawiera nie tylko część tekstową ale i graficzną, zaś wyniki analizy (zawierające również część tekstową i graficzną) stanowią załącznik do tej decyzji.
W niniejszej sprawie – na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji – załącznik do decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony na kserokopii mapy (bez jakiejkolwiek czytelnej pieczęci), z której nie wynika, aby mapa została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Trafnie też zauważył Sąd pierwszej instancji, że nie jest dopuszczalne połączenie w jednym dokumencie analizy i warunków zabudowy. Jak już wyżej wskazano warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy a wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji, przy czym zarówno decyzja jak i analiza składają się z dwóch części, tj. części tekstowej i części graficznej. Nadto granice analizowanego obszaru określono sprzecznie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, a analiza urbanistyczno – architektoniczna (część tekstowa) jest zbyt ogólnikowa i nie wynikają z niej w sposób wyraźny dane, które dały podstawę do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jak wynika z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2004 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2005 r., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały ustalone z powołaniem na § 4 ust. 4, § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a więc przepisy pozwalające na wyznaczenie nowej linii zabudowy, innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, innej szerokości elewacji frontowej. Pamiętać jednak należy, iż przepisy te dopuszczają wyznaczenie nowej linii zabudowy, tj. nie będącej przedłużeniem linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, o jakiej mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, jak też innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy niż średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 2 i innej szerokości elewacji frontowej niż średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym (z tolerancją do 20% - § 6 ust. 3 ) tylko wówczas, gdy w danej sprawie spełniony jest warunek przewidziany we wskazanych przepisach. A mianowicie, aby organ mógł ustalić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie § 4 ust. 4, § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia, możliwość taka musi wynikać z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Sporządzona w niniejszej sprawie Analiza urbanistyczno – architektoniczna nie dostarcza danych uzasadniających zastosowanie tych przepisów.
Nadto – stosownie do § 7 ust. 3 rozporządzenia (powołanego przez organ) - jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Prawidłowość działania organu w tym zakresie - podobnie jak i w zakresie wyznaczenia geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia) również budzi uzasadnione wątpliwości, a to za sprawą braku dostatecznych ustaleń organu i braku należytego uzasadnienia podjętych decyzji.
Tak istotne braki i wadliwości postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji uzasadniają stanowisko Sądu pierwszej instancji o naruszeniu przez organy administracji publicznej art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz wskazanych wyżej przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Zauważyć przy tym należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie przesądził przyszłego rozstrzygnięcia w sprawie przez organy administracji publicznej, lecz wytknął istotne uchybienia, jakich dopuściły się organy i które to uchybienia organy winny usunąć w toku ponownego postępowania. Przy tak istotnych uchybieniach, do jakich doszło w niniejszej sprawie, nie można skutecznie twierdzić – jak czyni to strona wnosząca skargę kasacyjną - iż Sąd pierwszej instancji nie wykazał prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń przepisów postępowania na wynik niniejszej sprawy.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.