II OSK 1865/08

II OSK 1865/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Jerzy Siegień
Zygmunt Niewiadomski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 407/08 - Wyrok WSA w Krakowie z 2008-06-16
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 4  ust. 1 i  art. 14  ust. 8
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 407/08 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. nr CXIII/1156/06 w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 407/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie – w części obejmującej § 65 ust. 1 ww. uchwały.
Sprawa była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1651/07 uwzględnił skargę kasacyjną Spółki [...] i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 250/07 oddalający skargę ww. Spółki na wzmiankowaną uchwałę Rady Miasta Krakowa.
Sprawa toczyła się w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Pismem z dnia 24 stycznia 2007 r. "[...]" Spółka z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniosła o stwierdzenie nieważności § 65 ust.1 uchwały Nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zabłocie".
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w § 65 ust.1 uchwały wyznaczono teren usług publicznych symbol B15.UP z podstawowym przeznaczeniem pod Kampus Krakowskiej Wyższej Szkoły i Międzynarodowe Centrum Młodzieży, przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących jest ich uzupełniający i obsługowy charakter w stosunku do podstawowego łączenia. Tymczasem powyższy teren oznaczony jako jednostka ewidencyjna P., obręb [...], składający się z działek [...] i [...] o powierzchni 609 m2 i 13 600 m2, objętych księgą wieczystą KW nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla K.–P. w K., Wydział IV Ksiąg Wieczystych – został umową notarialną z dnia [...] sierpnia 2006 r., rep. A Nr [...], sprzedany przez poprzednich jego użytkowników wieczystych, tj. J. i R. C. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" z siedzibą w K. wraz z prawem własności budynków tam usytuowanych. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie, Rada Miasta Krakowa określając w § 65 ust. 1 tego planu podmiot inwestora, jako wyłącznie uprawnionego do zagospodarowania powyższego terenu, a którym ma być Krakowska Wyższa Szkoła i Międzynarodowe Centrum Młodzieży, całkowicie pozbawiła jego aktualnego użytkownika wieczystego prawa do swobodnego dysponowania i korzystania z przedmiotowej nieruchomości.
W wyroku z dnia 8 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł, iż kwestionowany zapis planu miejscowego w żaden sposób nie pozbawił strony skarżącej prawa użytkowania wieczystego, ani swobodnego dysponowania i korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Nadmienił, iż tego typu naruszenia prawa powinny być dochodzone przed sądem powszechnym z powództwa cywilnego. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu cywilnego, prawa własności, praw pokrewnych, czy też jakichkolwiek praw majątkowych nie mają żadnego znaczenia i wpływu na ocenę przez sąd administracyjny zaskarżonej uchwały (aktu prawa miejscowego) na gruncie prawa publicznego jakim jest prawo administracyjne.
Nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zabłocie" – działki nr: [...] i [...] obr. [...] Podgórze – pozostające w użytkowaniu wieczystym "[...]" Spółka z o.o. – przeznaczone są zgodnie z § 65 ust. 1 pod teren usług publicznych – B15.UP, z podstawowym przeznaczeniem pod Kampus Krakowskiej Wyższej Szkoły i Międzynarodowe Centrum Młodzieży. Określenie "podstawowe przeznaczenie" oznacza, że jest to przeznaczenie przeważające w terenie określonym liniami rozgraniczającymi. W § 65 ust. 2 planu ustalono również przeznaczenie dopuszczalne terenu, które umożliwia lokalizację obiektów i urządzeń towarzyszących:
– usług komercyjnych,
– urządzonych ciągów pieszych i dojść oraz podjazdów do budynków,
– urządzeń komunikacji oraz miejsc postojowych – wyłącznie dla obsługi terenu,
– zieleni urządzonej.
W § 65 ust. 3 plan ustalił warunki lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących.
W § 65 ust. 4 dla terenu B15.UP plan ustalił sposób jego zagospodarowania i określił warunki zabudowy oraz zasady kompozycji. W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości zastosowanie znalazły ustalenia w formie nakazu:
– uwzględnienia w sposobie zagospodarowania wyznaczonych na rysunku planu nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz uwarunkowań zawartych w § 9 ust. 6,
– utrzymania wysokości zabudowy do 18,5 m,
– lokalizacji w północnej części kwartału B15.UP zieleni urządzonej i uwzględnienia w sposobie jej kompozycji powiązań z obszarem B1.ZP/B, stanowiącym wyodrębnioną miejską przestrzeń publiczną o której mowa w § 12 ust. 4 pkt 1,
– adaptacji istniejących obiektów na działce nr 6/2 dla celów usług komercyjnych i publicznych związanych z zagospodarowaniem obszaru B1.ZP/B, zapewnia na terenie działki, niezbędnych miejsc parkingowych w ilości przyjętej w oparciu o wskaźniki określone w § 87 ust. 2.
Plan ustalił również parametry określające proporcje między powierzchnią zainwestowaną a powierzchnią biologicznie czynną wyrażoną wskaźnikami: powierzchni zainwestowanej dla nowej inwestycji do 70% oraz powierzchni biologicznie czynnej min. 30%.
Z przytoczonych ustaleń dotyczących kwartału zabudowy B15.UP – jednoznacznie wynika, w opinii Sądu, że ustalone w ust.1 przeznaczenie terenu jest podstawowe, ale nie jedyne. Plan ustala bowiem przeznaczenie terenu (podstawowe i dopuszczalne), jego funkcje (np. usługi publiczne i komercyjne), sposób zagospodarowania oraz określa warunki zabudowy, a nie stan własności.
Nadto Sąd zwrócił uwagę, iż strona skarżąca stała się użytkownikiem wieczystym nieruchomości składającej się z działek [...] i [...] wskutek umowy zawartej, już po tym, jak zaskarżona uchwała podjęta została przez Radę Miasta Krakowa. Zmiana zakresu korzystania z gruntu, wynikająca z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem dopuszczalnej przez ustawodawcę ingerencji w korzystanie z nieruchomości. Nie można, zatem zasadnie twierdzić, iż zaskarżony plan pozbawił użytkownika wieczystego prawa do swobodnego dysponowania i korzystania z nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku, uwzględnił zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę skarżącej spółki na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w części jej § 65 ust. 1 nie wynikało bowiem ażeby Sąd dokonał dogłębnej analizy treści kwestionowanej części uchwały. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się funkcje (usługi publiczne, komercyjne), sposób zagospodarowania terenu i jego zabudowę. A zatem – co do zasady – dopuszczalne są zapisy planu, które określają sposób zagospodarowania terenu i ich przeznaczenie na określone funkcje. Innymi słowy gmina w ramach tzw. władztwa planistycznego określonego w art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy. W konsekwencji ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczają prawo własności każdoczesnego właściciela albowiem tylko w określony sposób będzie możliwe zagospodarowanie przez niego terenu. Dla takiego ograniczenia można znaleźć uzasadnienie w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takim przypadku właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) będą przysługiwały uprawnienia określone w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Uszło natomiast uwadze Sądu I instancji – podkreśla NSA – że zapisy kwestionowanej części uchwały określają podstawowe przeznaczenie terenu pod Kampus Krakowskiej Wyższej Szkoły i Międzynarodowe Centrum Młodzieży. W dalszej części tej uchwały (ust. 2 i 3) ustala się wprawdzie możliwość lokalizacji innych obiektów i urządzeń lecz jedynie pełniących funkcje towarzyszące podstawowemu przeznaczeniu. Sąd I instancji winien był zatem rozważyć czy taki zapis: określający podstawowe przeznaczenie terenu, które może być zrealizowane jedynie na rzecz określonego podmiotu mieści się w zakresie tzw. władztwa planistycznego gminy w sytuacji gdy podmiotowi temu nie przysługuje żadne prawo rzeczowe do tej nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił natomiast stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie reguluje stosunków własnościowych, jednakże twierdzenia zawarte w uzasadnieniu, że kwestionowane ustalenia w żaden sposób nie pozbawił strony prawa użytkowania wieczystego ani swobodnego dysponowania i korzystania z przedmiotowej nieruchomości – uznał za przedwczesne. Prawo swobodnego korzystania z nieruchomości – to między innymi prawo korzystania z niej z wyłączeniem innych osób. Umożliwienie przez gminę korzystania z nieruchomości przez inne podmioty (niezależnie od woli właściciela – użytkownika wieczystego) jest możliwe tylko w przypadku przeznaczenia nieruchomości na cel publiczny w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostało wyjaśnione, w jakim zakresie jest dozwolona ingerencja gminy w sferę prawa własności, a w szczególności czy przeznaczenie terenu, na którym znajdują się działki skarżącej pod Kampus określonych w planie podmiotów (tu: Krakowskiej Wyższej Szkoły i Międzynarodowemu Centrum Młodzieży) nie stanowi takiego ograniczenia prawa własności, które nie mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że Rada Miasta Krakowa, wprowadzając w uchwale regulację § 65 ust. 1, naruszyła zasady sporządzania planu miejscowego. Przeznaczenie terenu określone jako przeznaczenie "pod Kampus Krakowskiej Wyższej Szkoły i Międzynarodowe Centrum Młodzieży", nie pozwala bowiem na jednoznaczne ustalenie, jakiemu celowi podstawowemu ma służyć Teren Usług Publicznych – B15.UP. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż określenie "pod kampus" może oznaczać dopuszczalność różnych funkcji zagospodarowania terenu, a to narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Sąd przyznał również, iż strona skarżąca, jako użytkownik wieczysty przedmiotowego terenu została pozbawiona prawa korzystania z niego zgodnie z treścią swojego prawa rzeczowego, gdyż teren ten został przeznaczony wyłącznie na wskazane cele zupełnie innego indywidualnie oznaczonego podmiotu. W tym stanie rzeczy strona skarżąca nie może korzystać z terenu, tak jak ma do tego prawo w świetle art. 233 Kodeksu cywilnego. Stanowi to jednocześnie naruszenie istoty prawa własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości, biorąc pod uwagę art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Sąd zauważył również, iż kwestionowany przepis planu nie daje podstaw do twierdzenia, iż objęty nim obszar został przeznaczony na cel publiczny. Krakowska Szkoła Wyższa nie ma bowiem charakteru uczelni publicznej, nie jest też państwową szkołą wyższą, zaś w świetle art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), celem publicznym jest budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla państwowych szkół wyższych i szkół publicznych.
Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku z dnia 16 czerwca 2008 r., jednoznacznie stwierdził, iż zaskarżony przepis planu miejscowego został podjęty z przekroczeniem granic władztwa planistycznego, o którym mowa w art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast naruszając wszystkie wskazane wyżej przepisy, organ planistyczny naruszył zasady sporządzania planu miejscowego, co uzasadniało stwierdzenie nieważności uchwały w tym zakresie, na podstawie art. 28 ust. 1 powołanej ustawy w związku z art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Gmina Miejska Kraków, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi na uchwałę Nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. Organ wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Jako podstawy naruszenia prawa materialnego, wskazano błędną wykładnię:
– art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzącą do błędnego uznania, że przepis § 65 ust. 1 uchwały w sprawie planu miejscowego ustalający podstawowe przeznaczenie terenów "pod Kampus Krakowskiej Szkoły Wyższej" stanowi przekroczenie granic przysługującego Radzie Miasta Krakowa władztwa planistycznego;
– art. 15 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy poprzez uznanie, że nie jest dopuszczalne ustalenie mieszanego przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Podstawami naruszenia przepisów postępowania są zarzuty naruszenia następujących przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:
– art. 141 § 4 poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
– art. 134 § 1 i art. 135 poprzez niedostosowanie granic rozpoznawanej sprawy do wymagań określonych w tym artykule, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
– 133 § 1 i art. 147 § 1 poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego wynikające z pominięcia i nierozważenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych sprawy, co spowodowało przyjęcie, iż zaskarżona część uchwały (§ 65 ust. 1) jest nieważna w świetle art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał, na czym polega w niniejszej sprawie naruszenie istoty prawa własności nieruchomości. Sąd nie wskazał też na czym polega istota władztwa planistycznego. Przede wszystkim Sąd nie przeanalizował umowy sprzedaży użytkowania wieczystego, zawartej w dniu [...] sierpnia 2006 r. Rep. A Nr [...]. Nabycie przez stronę prawa użytkowania wieczystego nastąpiło, gdy plan już obowiązywał, zatem strona miała świadomość ustaleń planu dotyczących tego terenu. Zaskarżona uchwała nie określa zresztą, że podmiotem wyłącznie uprawnionym do realizacji ustalonego w planie przeznaczenia gruntu jest Krakowska Szkoła Wyższa.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie uwzględniono nadto okoliczności, iż teren usług publicznych – B15.UP jest własnością Gminy Miejskiej Kraków, a skarżąca Spółka jest jedynie użytkownikiem wieczystym położonej na tym terenie nieruchomości oraz że zgodnie z treścią zawartej umowy ustalenia planu miejscowego stanowią jej immanentną część określającą sposób zagospodarowania gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste.
Podniesiono również, iż zakres rozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej instancji pozostaje w sprzeczności z art. 134 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również z jednolitym i ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podejmującego problematykę "granic sprawy". Naruszenie tych przepisów doprowadziło do sytuacji, w której Sąd wyeliminował z treści planu miejscowego § 65 ust. 1, natomiast pozostawił kolejne przepisy § 65, które stały się niewykonalne.
Pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r. [...] Sp. z o.o. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.
W szczególności nie można podzielić zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji tych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które odnoszą się do błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy stronie skarżącej chodzi nie tyle o ustalenia w tej mierze, co błędną interpretację przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zastosowanych w sprawie, zwłaszcza tych, które statuują instytucję "władztwa planistycznego gminy". Podniesiony w tym kontekście zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ww. ustawy nie może zyskać akceptacji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż w świetle brzmienia normy art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym rada gminy może stanowić o przeznaczeniu terenu, sposobie zagospodarowania i warunkach jego zabudowy i skoro – należy dodać – czyni to w formie aktu prawa powszechnie obowiązującego, jakim z mocy art. 14 ust. 8 ww. ustawy jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to nie może wiązać podjętych w tej mierze ustaleń z konkretnym adresatem. Innymi słowy ustalenia planu mogą dotyczyć funkcji terenu, ale nie mogą tych funkcji rezerwować dla imiennie określonego adresata. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie regulacja § 65 ust. 1 skarżonego planu stanowi inaczej, wskazując Krakowską Wyższą Szkołę i Międzynarodowe Centrum Młodzieży jako jedyne podmioty wyznaczonego w planie sposobu zagospodarowania terenu oznaczonego tam symbolem B15.UP, to taka regulacja prawna nie może się ostać w obrocie prawnym, co w istocie, choć z nieco innym uzasadnieniem, zrobił Sąd pierwszej instancji. To zaś oznacza, że Sąd ten zasadnie wyszedł z założenia, że Rada Miasta Krakowa nadużyła przysługującego jej "władztwa planistycznego", a zarzut skargi kasacyjnej w tej mierze jest nieuzasadniony.
W tej sytuacji na znaczeniu tracą też te wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, które związane są z aktualnym stanem własności przedmiotowego terenu, łącznie z datą jego nabycia przez skarżącą spółkę i jako takie nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
Mimo to zaskarżony wyrok nie może się ostać w obrocie prawnym, a to ze względu na fakt, iż jak zasadnie podnosi się to w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji eliminując z obrotu normę § 65 ust. 1 zaskarżonego planu, przeszedł do porządku nad innymi normami prawnymi integralnie związanymi z zakwestionowaną normą § 65 ust. 1 ww. planu, powodując, że rzeczywiście stały się one niewykonalne, przynajmniej w przeważającej mierze. Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak samo zresztą jak każdy akt prawa powszechnie obowiązującego, jest integralnym źródłem praw i obowiązków określonych podmiotów i nie można doprowadzać – nawet wyrokiem sądu – do jego dezintegracji, stawiając pod znakiem zapytania możliwość jego stosowania w całości czy części.
Mając to wszystkie na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odstępując jednocześnie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości, na podstawie art. 207 § 2 tej ustawy.