II OSK 1862/07

II OSK 1862/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-12-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Gd 709/06 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2007-08-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 709/06 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Gdańsku na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 709/06, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w Gdańsku, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. pozwolenia na budowę pawilonu usługowo - handlowego, wewnętrznego układu drogowego, sieci kanalizacji deszczowej z przyłączami, przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci wodociągowej z przyłączem i przyłącza kablowego energetycznego na terenie nieruchomości dz. nr [...] przy ul. [...] w G.
Następnie Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., wydaną na podstawie art. 104 i 163 k.p.a., art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 36a ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), na wniosek inwestora uchylił swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. w części dotyczącej planu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego pawilonu oraz przebiegu przyłączy i zatwierdził zamienny projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę tego pawilonu handlowego na terenie działki nr [...].
W kolejnej decyzji z dnia [...] października 2006 r. Prezydent Miasta Gdańska, na podstawie art. 104 i 106 k.p.a. oraz art. 40 ust. 1 i 3, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przeniósł powyższe pozwolenie na rzecz [...] Spółka Akcyjna w K.
W wyniku wniosku Wspólnot Mieszkaniowych w Gdańsku przy ul. [...] i [...] oraz przy ul. [...] i [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] września 2006 r. na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. oraz art 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Uzasadnił to faktem, iż wnioskiem takim może wystąpić wyłącznie strona postępowania a wnioskujące Wspólnoty Mieszkaniowe nie były stronami w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego. Ponadto organ stwierdził, ze nie wystąpiły przesłanki pozwalające na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ inwestor spełnił wymogi Prawa budowlanego, a jego decyzja została opatrzona prawidłową podstawa prawną. Zaskarżona decyzja nie budziła także wątpliwości, co do jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w myśl, którego teren objęty ta inwestycja leży w strefie 32, która jest strefą mieszaną usługowo mieszkaniową, obejmująca strefę 24 przeznaczona na zabudowę wielorodzinna oraz strefę 33 przeznaczoną na usługi zlokalizowane w dolnych kondygnacjach w budynkach wolnostojących.
Działając na podstawie art. 50 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 157, poz. 1270 z późn. zm. – dalej – p.p.s.a.), Prokurator Prokuratury Okręgowej w Gdańsku zaskarżył decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2006 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z [...] lipca 2006 r.
Zdaniem skarżącego treść projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Gdańska pozwala na stwierdzenie, iż wskutek zatwierdzenia tego projektu został naruszony przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. poprzez niewskazanie w projekcie miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Podniósł, iż właściciele działki nr [...] – Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] znajdują się w obszarze oddziaływania wiaty do składowania odpadów oddalonej o 3 m. od granicy działki i 8,5 m. od okien budynku nr [...]. W projekcie zagospodarowania działki nie wskazano, gdzie zostaną ustawione kontenery i pojemnik na odpady opisane w projekcie architektonicznym. Dlatego wszystkie sąsiednie nieruchomości znajdują się potencjalnie w obszarze oddziaływania obiektu. Wzniesienie pawilonu o powierzchni 1246 m2 winno wynikać z przepisu precyzyjniejszego niż przeznaczenie działki w planie miejscowym pod "handel detaliczny".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że jest ona sprzeczna z prawem.
Stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego są wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Taki krąg stron będzie też miał zastosowanie w postępowaniach w trybach nadzwyczajnych – wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Konstrukcja strony w tym postępowaniu odwołuje się do pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Pod tym pojęciem należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wprowadzają liczne rozwiązania odnoszące się do odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, a więc mogą dotyczyć właśnie owego obszaru. Przepis § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia określa minimalne odległości między miejscami na pojemniki i kontenery na odpady stałe a oknami i drzwiami budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz sąsiednich działek. Zgodnie zaś z § 22 ust. 2 wskazanego rozporządzenia miejsca na pojemniki przeznaczone do czasowego gromadzenia odpadów stałych mogą stanowić:
- zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (pkt 1);
- wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie (pkt 2);
- utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (pkt 3).
Jednocześnie w przepisie § 23 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono ograniczenia dotyczące minimalnych odległości między miejscami na pojemniki i kontenery na odpady stałe a oknami i drzwiami do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz granicami sąsiednich działek. Zgodnie z powyższym przepisem miejsca te muszą zostać usytuowane w odległości, co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Wymogi te nie dotyczą jedynie miejsc na odpady wymienionych w § 22 ust. 2 pkt 2, tj. wyodrębnionych pomieszczeń w budynku, mających posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady.
Boksu w północno-zachodnim narożniku pawilonu nie można uznać za wyodrębnione pomieszczenie w rozumieniu § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, gdyż jest osłonięty ścianami jedynie z dwóch stron, a z pozostałych wyłącznie metalową siatką, co nie spełnia warunku wydzielania z przestrzeni. Znajduje się on zresztą w odległości 8,5 m od okien budynku mieszkalnego nr 16. W rozstrzygnięciu nie ustalono rzeczywistego obszaru oddziaływania obiektu przy uwzględnieniu lokalizacji miejsc gromadzenia odpadów i tym samym nie uznano za strony postępowania Wspólnot mieszkaniowych przy ul. [...] i [...] oraz [...] i [...], odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ewentualne rozstrzygniecie uzależnić od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy i prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2007 r. uchylającego decyzje Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lipca 2006 r. W przypadku uprawomocnienia się tego wyroku postępowanie w rozpoznawanej sprawie stanie się bezprzedmiotowe..
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło [...] S.A. w K., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego.
W podstawach skargi kasacyjnej w pierwszym rzędzie sformułowano zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez wadliwe dokonanie kontroli uchylonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w wyniku uchybienia obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym,
3. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w oderwaniu od akt sprawy,
4. art. 3 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody
Pomorskiego z dnia [...] września 2006 r.,
5. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że niemożliwe było na podstawie Projektu budowlanego zamiennego ustalenie prawidłowego zakresu obszaru oddziaływania obiektu, co z kolei miało stanąć na przeszkodzie właściwemu określeniu stron w postępowaniu i uniemożliwiło udział w postępowaniu mieszkańców działek znajdujących się w rzeczywistości w obszarze oddziaływania obiektu, ze wskazaniem, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien umożliwić udział w postępowaniu mieszkańcom sąsiednich działek.
Jako zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazano:
6. § 22 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie - uznanie, że przepisy te Projekt budowlany zamienny narusza, w wyniku pominięcia w planie zagospodarowania miejsc na pojemniki na odpady z opakowań i na odpady powstające w części socjalnej obiektu,
7. § 23 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie - uznanie, że przepis ten projekt budowlany zamienny narusza, w wyniku umiejscowienia wiaty na odpady w odległości zaledwie 8,5 metra od okien usytuowanego na działce nr [...] budynku mieszkalnego nr [...],
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że wadliwe było poczynienie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych jakoby zamienny projekt budowlany pomijał miejsca na pojemniki na odpady z opakowań i z części socjalnej projektowanego obiektu, albowiem z projektu tego wprost wynika, że wiata znajdująca się w północno-zachodnim narożniku pawilonu handlowego przeznaczona jest na pojemniki na odpady z części socjalnej, na odpady opakowaniowe i organiczne. Wystarczy wskazać tylko, że nie wyłączając odpadów z części socjalnej i opakowań, Opis do planu zagospodarowania działki w pkt. 3.3 "Odpady stałe" wskazuje: "Odpady stałe gromadzone będą w wiacie śmietnikowej znajdującej się na zewnątrz budynku (lokalizacja wewnętrznej wiaty śmietnikowej widoczna na planie zagospodarowania)", a Opis techniczny w Projekcie architektonicznym na stronie 10 w pkt. 5.2 postanawia: "Zaprojektowano boks na kontenery na odpady stałe. W boksie znajduje się dodatkowo hermetyczny pojemnik na odpady biologiczne."
Wadliwe było także ustalenie jakoby wymienioną wyżej wiatę na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych dzieliła od okien usytuowanego na działce nr [...] budynku nr [...] odległość 8,5 metra, jako że wiatę na pojemniki na odpady i budynek nr 16 oddziela skarpa powodująca, że różnica poziomów wynosi 1 m i 19 cm, uwzględnić także należy wysokość, na której okno w ścianie budynku nr [...] się znajduje, co ma ten skutek, że odległość dzieląca wymienione obiekty jest większa aniżeli 10 metrów. Sąd uznał, że wiatę i okna dzieli odległość 8,5 m, mimo że zamienny Projekt budowlany wprost odwołuje się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i projektanci oświadczyli o zgodności Projektu z obowiązującymi przepisami. Wreszcie zamienny Projekt budowlany przewidywał tzw. "wewnętrzną wiatę śmietnikową", charakteryzującą się tym, że w celu zabezpieczenia przed oddziaływaniem z pojemników na śmieci, stalowa wiata "włożona" została do obudowanego ścianami i dachem podcienia budynku, wiata stalowa na pojemniki na odpady przewidziana została we wnętrzu zabudowanego podcienia w odległości 10 m nawet w rzucie poziomym.
Wobec wskazania w projekcie budowlanym zamiennym, w projekcie zagospodarowania działki miejsc służących do czasowego gromadzenia wszystkich odpadów stałych, podnoszona przez Sąd I instancji trudność nie wystąpiła w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska, a w konsekwencji nie stanęła ani na przeszkodzie we właściwym zakreśleniu obszaru oddziaływania, ani nie uniemożliwiła udziału w postępowaniu jego stronom. Mieszkańcy sąsiednich działek nie znajdowali się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, jako że zamykał się on w granicach działki [...] przy ul [...] w G., albowiem wszelkie przepisy określające warunki techniczne zostały spełnione, w szczególności Projekt zamienny przewidywał miejsca na odpady i umiejscawiał je w wymaganej odległości od okien sąsiedniego budynku mieszkalnego oraz od granicy działki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma ustalenie, czy uchylona przez Sąd I instancji decyzja prawidłowo ustalała krąg stron w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę pawilonu handlowo–usługowego dla składającej skargę kasacyjną Spółki, a w konsekwencji czy wnioskujące o stwierdzenie nieważności tego pozwolenia budowlanego Wspólnoty Mieszkaniowe posiadały status strony w tym postępowaniu. Ustalenie to jest uzależnione od rozpatrzenia kwestii związanych z określeniem miejsc gromadzenia odpadów stałych dla przedmiotowej inwestycji.
Zgodnie z przepisem § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Jednocześnie w myśl § 23 ust. 1 tego rozporządzenia odległość tych miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić, co najmniej 10 m. od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działka. Wymóg ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy na sąsiedniej działce znajdują się podobne urządzenia, przy czym mają się one ze sobą stykać. W rozpoznawanej sprawie jak wynika z akt sprawy, odległość pomiędzy wiatą na odpady, a oknami usytuowanego na działce nr [...] budynku nr [...] wynosiła 8,5 m. Stosownie zaś do przepisu § 9 ust. 3 tego samego rozporządzenia określone w rozporządzeniu odległości między budynkami i terenowymi urządzeniami budowlanymi mierzy się w miejscu ich najmniejszego oddalenia, przy czym dopuszczalne jest pominięcie grubości tynków i okładzin zewnętrznych. Żaden inny przepis nie określa sposobu dokonywania pomiaru. W tej sytuacji nie można uznać argumentów składającej skargę kasacyjną, że ze względu na fakt, iż wiatę na pojemniki i budynek nr [...] oddziela skarpa o wysokości 1,19 m, jej wysokość trzeba dodać do wyniku pomiaru, ponadto należy, jej zdaniem, uwzględnić wysokość, na której umieszczone jest okno w budynku nr [...]. Istotą regulacji zawartej w przepisach § 22 i 23 powołanego rozporządzenia jest ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 19994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) przed ujemnymi konsekwencjami sąsiedztwa śmietnika". Orzeczenie sądowe nie jest miejscem, w którym należy szczegółowo rozwodzić się nad kwestią zapachów związanych z użytkowaniem śmietnika. Nie ulega jednak żadnych wątpliwości, że zarówno wspomniana w skardze kasacyjnej skarpa, jak i ściana budynku, nie będą stanowiły bariery dla tych zapachów, a po prostu będą one od nich odbijały i unosząc do góry docierały do okien budynku. Tak więc podnoszony w skardze kasacyjnej argument dotyczący odmiennej niż przewiduje powołane rozporządzenie Ministra Infrastruktury w § 9 ust. 3 metody obliczania odległości nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Jak wynika z opisu technologii zamiennego projektu budowlanego "składowanie odpadów pochodzących z opakowań przewidziano w kontenerach z zamykanym otworem wrzutowym, które zostaną ustawione na zewnątrz sklepu". Taki opis z cała pewnością nie spełnia wymogów określonych w § 22 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który wymaga określenia na działce "miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem ich segregacji. Kwestią niesporną jest, iż w wewnętrznej wiacie w podcieniach budynku przewidziano pomieszczenie do gromadzenia odpadów organicznych. Zdaniem składającej skargę kasacyjną tam też są usytuowane pojemniki na odpady z opakowań i z części socjalnej. Jednak w samej skardze kasacyjnej zacytowano fragment opisu technologii zamiennego projektu budowlanego, z którego wynika, że "odpady powstające w części socjalnej tzw. komunalnopodobne należy gromadzić w pojemniku ustawionym na zewnątrz". Jednocześnie zaś za owo miejsce na zewnątrz uważa się w skardze kasacyjnej "wewnętrzną wiatę śmietnikową". Tak więc owo miejsce składowania odpadów raz jest traktowane jako miejsce na zewnątrz budynku, a za chwilę jako część budynku – "wewnętrzna wiata śmietnikowa".
Z podniesionych wyżej względów sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego to jest § 22 ust. 1 i 2 oraz § 23 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 20002 r. nie posiadają usprawiedliwionych podstaw.
Całkowicie chybiony jest również określony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że niemożliwe było na podstawie projektu budowlanego zamiennego ustalenie prawidłowego zakresu obszaru oddziaływania obiektu, co z kolei miało stanąć na przeszkodzie właściwemu określeniu stron w postępowaniu i uniemożliwiło udział w postępowaniu mieszkańców działek znajdujących się w rzeczywistości w obszarze oddziaływania obiektu. Abstrahując już od tego, że wymienione przepisy są przepisami prawa materialnego to, skoro pomiędzy miejscem składowania odpadów stałych a ścianą z oknami budynku należącego do Wspólnoty Mieszkaniowej odległość wynosiła 8,5 m, to budynek ten znajdował się na obszarze oddziaływania obiektu. W konsekwencji zaś Wspólnoty Mieszkaniowe [...]-[...] i [...]-[...] posiadały w sprawie status stron postępowania w trybie zwyczajnym, a także w trybie nadzwyczajnym dotyczących przedmiotowej inwestycji.
Skoro Sąd I instancji dokonał właściwej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji uchylił zaskarżoną decyzję, to również zupełnie nietrafne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania oznaczone w skardze kasacyjnej numerami od 1 do 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie naruszając ani art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., ani art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., których zresztą nie stosował, jako, że są to przepisy procedury obowiązującej przed organami administracji. Sąd też w uzasadnieniu swego wyroku właściwie i zgodnie ze stanem rzeczywistym przedstawił stan faktyczny sprawy, nie mógł wiec naruszyć ani art. 144 § 4 ani art. 133 § 1 p.p.s.a.. Jeżeli zaś w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że żądające stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego Wspólnoty Mieszkaniowe nie posiadały przymioty stron w tym postępowaniu, to prawidłowo Sąd I instancji uchylił tą decyzję.
Składająca skargę kasacyjna formułuje w skardze wnioski dowodowe – m.in. wnioski o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka. Wypada więc zwrócić uwagę na to, że stosowanie do art. 106 § 3 p.p.s.a w postępowaniu przed sądem administracyjnym możliwe jest wyłącznie przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu i to jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Przeprowadzenie przed sadem administracyjnym, a wiec także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym innych dowodów jest całkowicie niedopuszczalne.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.