II OSK 1861/09

II OSK 1861/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-11-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Małgorzata Dałkowska - Szary /sprawozdawca/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1537/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-05-28
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, 174 pkt 2, art. 183,184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 35 par. 1 pkt 1, art. 36a ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 3 ust. 16
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K., M. K. - Wspólników Spółki Cywilnej "L." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1537/08 w sprawie ze skargi J. K., M. K. - Wspólników Spółki Cywilnej "L." na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2008 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1537/08, oddalił skargę J. K. i M. K. – Wspólników Spółki Cywilnej "L." na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2008 r., znak: (...).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ww. decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. i M. K. od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia (...) maja 2008 r., znak: (...), stwierdzającej nieważność decyzji Starosty K. z dnia (...) października 2006 r., Nr (...), zmieniającej na wniosek "L." s.c. K. J., K. M., decyzję Starosty K. z dnia (...) września 2000 r., znak: (...), udzielającej pozwolenia na budowę domu mieszkalnego o 4 lokalach ozn. lit. "C" na działce nr ewid. (...) (obecnie (...)), położonej przy ul. O. w K., w części dotyczącej zakresu objętego projektem budowlanym, tj. rozbudowy i nadbudowy budynku oraz zmiany przebiegu tras przyłączy, zgodnie z przedłożonym projektem zamiennym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia (...) maja 2008 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zamierzona zmiana projektu budowlanego jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. (m.p.z.p.), zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia (...) października 2004 r., nr (...) ((...)), gdyż inwestycja ta jest zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem MN/MR. Symbol MN oznacza przeznaczenie terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne o wysokości do II kondygnacji z możliwością realizacji dodatkowego poddasza użytkowego w stromym dachu z zakazem łączenia budynków mieszkalnych bliźniaczych i wolnostojących w formę zabudowy łańcuchowej bądź szeregowej. Symbol MR oznacza teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową podmiejską wraz z nieuciążliwymi zakładami rzemieślniczymi.
Zdaniem organu projektowana zmiana przewidywała połączenie dwóch budynków wolnostojących, więc decyzja Starosty K. z (...) października 2006 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ponadto w ocenie organu weryfikowana decyzja narusza rażąco art. 36a Prawa budowlanego, gdyż prowadzi do powstania nowej inwestycji nieposiadającej cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że Starosta K. ww. decyzją dokonał zmiany decyzji z dnia (...) września 2000 r., znak: (...), udzielającej jedynie pozwolenia na budowę domu mieszkalnego (nie zatwierdzała ona projektu budowlanego) oraz wskazał, że dokonanie zmian projektu budowlanego jest możliwe poprzez zmianę decyzji zatwierdzającej dotychczasowy projekt budowlany, a nie udzielającej jedynie pozwolenia na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. i M. K. zarzucili powyższej decyzji naruszenie: art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż decyzja Starosty K. z dnia (...) października 2006 r. została wydana z rażącym jego naruszeniem, polegającym na niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., art. 36a Prawa budowlanego, poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja Starosty K. z dnia(...)października 2006 r. została wydana z rażącym jego naruszeniem, w sytuacji gdy działania inwestorów nie zmierzały do powstania innej inwestycji, niż została zatwierdzona pierwotną decyzją o pozwoleniu na budowę, a także naruszenie zasad postępowania: art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie odniesienie się w żaden sposób do zarzutów przedstawionych przez skarżących we wniesionym odwołaniu od decyzji Wojewody Lubelskiego, czym strona została pozbawiona prawa przewidzianego w art. 127 § 1 k.p.a. - do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, art. 7 i 77 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, a zwłaszcza przyjęciu, że w wyniku rozbudowy powstanie obiekt o 4 kondygnacjach, podczas gdy w rzeczywistości są to dwie kondygnacje z kondygnacją dodatkową w stromym dachu (zgodnie z zapisem m.p.z.p.).
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że organy orzekające opierały się na błędnej wykładni zapisów m.p.z.p. – zgodnie z tym planem zakaz łączenia budynków mieszkalnych bliźniaczych i wolnostojących w formę zabudowy łańcuchowej bądź szeregowej odnosi się, zdaniem skarżących, wyłącznie do istniejących terenów zabudowy jednorodzinnej (MN), które występują w planie jako samodzielne tereny o takiej strukturze zabudowy. Tymczasem obszar, na którym realizowana jest inwestycja terenem takim nie jest skoro obowiązuje dla niego zapis MN/MR.
Skarżący wskazując na błędną wykładnię art. 36a Prawa budowlanego co do braku możliwości dokonania w trybie tego przepisu zmian objętych projektem stwierdzili, że przepis ten nie określa skali zmian, wymaga jedynie aby odstąpienie było istotne. Ponadto należy mieć na względzie, iż zmiany dokonywane były dwoma decyzjami i dotyczą dwóch obiektów (B i C) i dwóch pozwoleń na budowę, co nie zostało dostrzeżone przez organ, skoro wskazał na powstanie w wyniku zmiany budynku wielorodzinnego czterokondygnacyjnego. Skarżący wskazali również na brak przeprowadzenia dowodu z oględzin obiektów.
Odnosząc się do zarzutu dokonania przez Starostę K. decyzją z dnia (...) października 2006 r. zmiany jedynie decyzji z dnia (...) września 2000 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku "C" bez jednoczesnego dokonania zmiany decyzji z dnia (...) września 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany budynku "C" skarżący wskazali, że skoro Starosta wydał w roku 2000 decyzję w oparciu o art. 34 ust. 5 Prawa budowlanego to miała ona określony w niej termin ważności nie dłuższy niż rok. W takiej sytuacji można zatem twierdzić, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pochłania decyzję zatwierdzającą projekt budowlany. Kiedy więc Starosta w 2006 r. przystępował do dokonywania zmian w trybie art. 36a Prawa budowlanego, w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja z (...) września 2000 r. zatwierdzająca projekt budowlany.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu wyroku, którym oddalił powyższą skargę wskazał, że zmiana dokonana decyzją Starosty K. z dnia (...) października 2006 r. została dokonana z naruszeniem prawa, gdyż dotyczyła zakresu zatwierdzonego projektu budowlanego, którego nie obejmowała zmieniana decyzja o pozwoleniu na budowę z (...) września 2000 r. Dokonanie zmiany warunków udzielonego pozwolenia na budowę w zakresie, którego decyzja ta nie obejmowała było bezprzedmiotowe, dokonane z rażącym naruszeniem art. 36a Prawa budowlanego. Zmiana warunków pozwolenia na budowę w zakresie projektu budowlanego wymagała zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, nie zaś tylko udzielającej pozwolenia na budowę.
Zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że weryfikowana decyzja narusza rażąco art. 36a Prawa budowlanego, ponieważ doprowadziła ona do powstania nowej inwestycji nieposiadającej cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę, poprzez połączenie dwóch budynków czterorodzinnych w jeden oraz nadbudowę dodatkowej kondygnacji. Sąd wskazał, że inwestor dysponujący nieruchomością do celów budowlanych, jest uprawniony podczas robót budowlanych do zmian, przeróbek i istotnych odstępstw, jeśli nie pozostaje to w kolizji z przepisami prawa. Nie może to jednak prowadzić do powstania innej nowej inwestycji pozbawionej charakterystycznych parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę.
Ponadto Sąd stwierdził, że rażąco naruszono przy tym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż organ nie dokonał sprawdzenia zgodności projektu z ustaleniami m.p.z.p. Zdaniem Sądu projektowa zmiana, której konsekwencją jest powstanie w wyniku połączenia dwóch budynków wolnostojących przez dodatkowy segment i ich nadbudowę, jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego czterokondygnacyjnego, jest niezgodna z warunkami określonymi w m.p.z.p., który na tym terenie ustala maksymalną wysokość budynków do II kondygnacji z możliwością realizacji dodatkowo poddasza w stromym dachu, a na terenach istniejących zespołów zabudowy jednorodzinnej zakazuje łączenia budynków mieszkalnych bliźniaczych i wolnostojących w formę zabudowy łańcuchowej bądź szeregowej.
W skardze kasacyjnej J. K. i M. K. – wspólnicy s.c. "L." zarzucili powyższemu wyrokowi:
1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez oddalenie skargi pomimo nie rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wszystkich postawionych w skardze zarzutów dotyczących braku naruszenia art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego i bezpodstawnym przyjęciu, iż decyzja Starosty K. z dnia (...).10.2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu, polegającym na niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p.
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż decyzja Starosty K. z dnia (...).10.2006 r. została wydana z rażącym jego naruszeniem polegającym na niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p.
- art. 36a Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja Starosty K. z dnia (...).10.2006 r. została wydana z rażącym jego naruszeniem w sytuacji, gdy wbrew twierdzeniom Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego działania inwestorów nie zmierzały do powstania innej inwestycji niż została zatwierdzona pierwotną decyzją o pozwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgonie z § 27 ust. 2 części opisowej m.p.z.p. na terenach istniejących zespołów zabudowy jednorodzinnej ustala się: - zakaz łączenia budynków mieszkalnych bliźniaczych i wolnostojących w formę zabudowy łańcuchowej bądź szeregowe, - zakaz nadbudowy budynków II kondygnacyjnych, możliwa jest jedynie realizacja poddasza użytkowego w stromym dachu. Powyższy zapis, zdaniem skarżących, odnosi się jedynie do istniejących terenów zabudowy jednorodzinnej (MN), które występują w planie jako samodzielne tereny o takiej strukturze zabudowy. Obszar, na którym realizowana jest inwestycja, nie jest takim terenem skoro obowiązuje dla niego zapis MN/MR. Brak jakiegokolwiek odniesienia się do prezentowanej przez skarżących wykładni zapisów planu stanowi naruszenie art. 134 p.p.s.a.
Ponadto skarżący wskazali, że art. 36a Prawa budowlanego nie określa i nie rozstrzyga o skali zmian jakich można dokonywać w jego trybie – wymaga jedynie, aby odstąpienie było istotne. Przytoczona przez Sąd argumentacja mówiąca o konieczności tożsamości obiektu co do kubatury czy usytuowania na działce wydaje się być nie do pogodzenia z istotą tej normy i celem uregulowania. Zakres istotnego odstąpienia wynika, zdaniem skarżących, a contrario z zapisu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Skarżący podkreślili przy tym, że zmiany dokonane były dwoma decyzjami, bowiem dotyczą zmian w dwóch obiektach (B i C) i dwóch pozwoleniach na budowę, czego nie dostrzegł Sąd. Nie jest zatem prawdziwe stwierdzenie, że w wyniku zmiany powstał budynek wielorodzinny czterokondygnacyjny, skoro zmiana dotyczyła kilku decyzji i kilku budynków.
Mając powyższe na uwadze wnoszący skargę kasacyjną wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
W ramach zarzutu z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. skarżący zarzuca naruszenie przepisów art. 134 § 1 i art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo nie rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wszystkich postawionych w skardze zarzutów dotyczących braku naruszenia art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego i bezpodstawnym przyjęciu, iż decyzja Starosty K. z dnia (...).10.2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu, polegającym na niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p.
Chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, w tym art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do prezentowanej przez skarżącego w toku postępowania wykładni zapisów planu miejscowego, która zmierzała do wykazania, że inwestycja nie znajdowała się na terenach istniejącej zabudowy jednorodzinnej o których mowa w § 27 ust. 2 m.p.z.p., zawierającej zakaz łączenia budynków mieszkalnych bliźniaczych i wolnostojących w formę zabudowy łańcuchowej bądź szeregowej. Okoliczność ta nie miała bowiem istotnego wpływu na rozstrzygnięcie kwestii naruszenia postanowień planu, a w konsekwencji uznanie, że decyzja Starosty K. z dnia (...).10.2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym MN/MR – tereny zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Trafnie uznał Sąd I instancji, że projektowana zmiana, której konsekwencją jest powstanie w wyniku połączenia dwóch budynków wolnostojących przez dodatkowy segment i ich nadbudowę, jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego czterokondygnacyjnego, jest niezgodna z warunkami określonymi w m.p.z.p., który na tym terenie ustala maksymalną wysokość budynków do II kondygnacji z możliwością realizacji dodatkowo poddasza w stromym dachu, a na terenach istniejących zespołów zabudowy jednorodzinnej zakazuje łączenia budynków mieszkalnych bliźniaczych i wolnostojących w formę zabudowy łańcuchowej bądź szeregowej. Podkreślenia bowiem wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zarówno dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MN, jak i dla terenów zabudowy mieszkaniowej zagrodowej - MR ustala dla zarówno dla istniejących jak i noworealizowanych budynków mieszkalnych maksymalną wysokość budynków do II kondygnacji z możliwością realizacji dodatkowo poddasza w stromym dachu ( § 27 ust. 1 i 2, § 30 ust. 1 i 2 części opisowej m.p.z.p. ). Stosownie zaś do § 3 ust 16 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie, a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa.
Trafne są zatem ustalenia Sądu, że projektowane zmiany doprowadziły do powstania budynku czterokondygnacyjnego, co w sposób jednoznaczny narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia te i oceny znalazły wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku.
Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w pkt. 1 skargi kasacyjnej przepisów art. 134 i 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a.
W konsekwencji nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż decyzja Starosty K. z dnia (...) października 2006 r. została wydana z rażącym jego naruszeniem polegającym na niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p.
Zgodnie z przepisem art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Prawidłowo w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie w sposób oczywisty, a więc rażący naruszono przepis art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, który w dacie wydania decyzji z dnia (...) października 2006r. zmieniającej decyzję z dnia (...) września 2000r. o pozwoleniu na budowę nakładał na organy architektoniczno- budowlane obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę – miedzy innymi zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Norma powyższa zawiera wyliczenie obowiązków organu, który zobowiązany jest zrealizować je w fazie wyjaśniania kwestii dotyczącej wydawanego pozwolenia na budowę. Podjęcie decyzji bez dokonania należytych sprawdzeń oznacza, że decyzja taka jest wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 36a Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja Starosty K. z dnia (...) października 2006 r. została wydana z rażącym jego naruszeniem w sytuacji, gdy wbrew twierdzeniom Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego działania inwestorów nie zmierzały do powstania innej inwestycji niż została zatwierdzona pierwotną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Przede wszystkim należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zmiana dokonana decyzją Starosty K. z dnia (...) października 2006 r. została dokonana z naruszeniem prawa, gdyż dotyczyła zakresu zatwierdzonego projektu budowlanego, którego nie obejmowała zmieniana decyzja o pozwoleniu na budowę z (...) września 2000 r. Dokonanie zmiany warunków udzielonego pozwolenia na budowę w zakresie, którego decyzja ta nie obejmowała było bezprzedmiotowe, dokonane z rażącym naruszeniem art. 36a Prawa budowlanego. Zmiana warunków pozwolenia na budowę w zakresie projektu budowlanego wymagała zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, nie zaś tylko udzielającej pozwolenia na budowę.
Trafne są także ustalenia sądu, że nowy projekt przewidywał całkowitą zmianę przedsięwzięcia inwestycyjnego, a zatem podstawą jego zatwierdzenia nie mógł być przepis art. 36a Prawa budowlanego, który dotyczy korekty pozwolenia na budowę z powodu istotnego odstąpienia od pierwotnego projektu budowlanego, a nie całkowitej zmiany projektowanego przedsięwzięcia. Stosownie do przepisu art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zastosowanie tego przepisu, czyli dokonanie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, jest możliwe tylko w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego zamierzone odstępstwa dotyczą. "Istotne odstąpienie" w rozumieniu przepisu art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego nie może bowiem oznaczać wybudowania całkiem innego obiektu, choćby jego przeznaczenie było podobne czy nawet identyczne. Tożsamość obiektu, pozwalająca na zalegalizowanie w nim istotnych odstępstw od projektu, musi dotyczyć tak podstawowych jego cech jak kubatura czy usytuowanie na działce. Natomiast z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że nowy projekt przewidywał całkowitą zmianę przedsięwzięcia inwestycyjnego. Nowy projekt znacznie różnił się od pierwotnego projektu, zatwierdzonego decyzją z dnia (...) września 2000r. o pozwoleniu na budowę, który dotyczył budowy domu mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych oznaczonego lit. "C" usytuowanego w odległości 12,5 m od projektowanego budynku oznaczonego "B". Nastąpiło bowiem połączenie dwóch budynków czterorodzinnych w jeden ( dobudowano budynek "C1"). Zmiany polegają na powiększeniu powierzchni zabudowy i prowadzą do połączenia konstrukcyjnego i funkcjonalnego z budynkiem oznaczonym "B", nadbudowie budynku o pełną kondygnację i wykonaniu kondygnacji w stromym dachu. Między projektami zachodzi rozbieżność w zakresie kubatury obiektów przedsięwzięcia, a przede wszystkim w zakresie ich lokalizacji. Oznacza to, że nie może być tu mowy o tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu oznaczonego w decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a zmiana projektowanego przedsięwzięcia w istocie zmierza do realizacji całkiem odmiennego, nowego projektu.
Zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 36a Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja Starosty K. z dnia (...) października 2006 r. została wydana z rażącym jego naruszeniem nie zasługują zatem na uwzględnienie.
W związku z powyższym, należy uznać, że Sąd I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, dokonał właściwej kontroli zaskarżonej decyzji prawidłowo wydając wyrok na podstawie art. 151 p.p.s.a. Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej zgodnie z art. 184 p.p.s.a.