II OSK 1860/06

II OSK 1860/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
Ludwik Żukowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 286/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-07-10
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 113 par 1, art. 106 par. 5, art 3, art. 183 par. 1 art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludwik Żukowski Sędziowie sędzia del. WSA Arkadiusz Despot -Mładanowicz sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. W. i E. A. – W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 286/06 w sprawie ze skargi E. W. i E. A. – W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki przyłącza energetycznego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 286/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. W. i E. A. – W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki przyłącza energetycznego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stwierdził, iż W. K. prowadząc roboty przy budowie przyłącza energetycznego kablowego do własnej działki nr [...] położonej we wsi N. gm. Ł. nie dokonał samowoli budowlanej oraz odmówił wydania decyzji nakazującej W. K. dokonanie rozbiórki wybudowanego przyłącza energetycznego kablowego. Organ wyjaśnił, iż budowę przyłącza prowadzono na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] wydanego przez Urząd Gminy w Ł., które przewidywało przebieg kabla energetycznego w odległości 0,5 m od granicy działki. Budowa przyłącza została poprzedzona wytyczeniem jego przebiegu przez uprawnionego geodetę. Organ I instancji wystąpił do Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w W. o udzielenie informacji, czy prawidłowo postąpiono przyjmując, że granica pomiędzy działkami nr [...], [...] przebiega w linii istniejącego ogrodzenia, a zatem, czy projektowany przebieg kabla energetycznego w odległości 0,5 m od ogrodzenia oznacza przebieg w odległości 0,5 m od granicy pomiędzy działkami. Organ stwierdził, iż z mapy do celów projektowych wynika, że granice pomiędzy działkami [...] i [...] stanowi trwałe ogrodzenie. Wybudowane przez W. K. przyłącze energetyczne kablowe do działki nr [...] zostało zrealizowane zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę.
Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. J. i E. W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prawidłowo przyjął, że według stanu na dzień wydania pozwolenia na budowę istniejące ogrodzenie trwałe znajdowało się na granicy działki i stanowiło jej przebieg. Zatem W. K. przy realizacji przyłącza nie dokonał odstępstw od zatwierdzonego projektu i tym samym organ I instancji słusznie odmówił wydania decyzji nakazującej inwestorowi dokonanie rozbiórki wybudowanego przyłącza energetycznego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. W. i E. A. – W. zarzucili, że zaskarżona decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa ich własności, gdyż urządzenia W. K. zostały usytuowane na ich działce nr [...]. Skarżący podnieśli, iż nie brali udziału w postępowaniu, w którym Urząd Gminy Ł. zatwierdził projekt budowlany i wydał W. K. pozwolenie na budowę przyłącza energetycznego kablowego oraz nie mieli wglądu do akt sprawy. Nadto organ administracji zaniechawszy przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, mimo istnienia sporu co do przebiegu granic działek [...] i [...], wydał W. K. zezwolenie na budowę urządzeń na gruncie skarżących.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w celu prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należało ustalić przebieg linii granicznej między działkami o nr ewid. [...] i [...] według stanu istniejącego w dacie wydania decyzji Nr [...] o pozwoleniu na budowę przyłącza energetycznego kablowego, tj. w dniu [...]. Następnie w oparciu o przebieg tejże linii należało zweryfikować, czy inwestor zachował wymaganą w/w decyzją odległość 0,5 m od granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...], należącą do E. A. i E. W.. Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż W. K. wykonał sporne przyłącze energetyczne kablowe do działki o nr ewid. [...] w odległości 0,5 m od istniejącego ogrodzenia trwałego działki sąsiedniej o nr ewid. [...] należącej do skarżących, a więc w odległości 0,5 m od granicy między działkami o nr ewid [...] i [...]. A zatem, przyłącze energetyczne kablowe zostało wykonane zgodnie z udzielonym przez Burmistrza Gminy Ł. w dniu [...] pozwoleniem na budowę Nr [...]. W ocenie Sądu inwestor nie dopuścił się samowoli budowlanej, ani też nie dokonał odstępstw od powyższej decyzji. Sąd zważył, iż na dzień orzekania przez sąd, a także na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę granica działek nr [...] i [...] przebiegała poprzez trwałe ogrodzenie, dlatego nie można absolutnie stwierdzić, że inwestor wybudował przyłącze na cudzym gruncie. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż ewentualna zmiana granic między działkami skarżących i inwestora, do której może dojść w trybie postępowania rozgraniczeniowego, będzie przesłanką wznowieniową co do udzielonego pozwolenia na budowę spornego przyłącza energetycznego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E. A. –W. i E. W., reprezentowani przez adwokata H. N. – U..
Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów procesowych w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, tj. art. 133 § 1, art. 113 § 1 i 2, art. 106 § 3 i 5 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed Sadami Administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Ponadto zarzucono, że w ramach kontroli sprawowanej w trybie art. 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł naruszenia przepisów art. 7, 75 - 78 k.p.a. w zaskarżonej decyzji Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji, których rozstrzygnięcie oparte na zmianach w ewidencji gruntu wprowadzonych po 1999 r. narusza interes społeczny i słuszny interes skarżących.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne E. A. – W. i E. W. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów skargi wskazujących na dowody zgromadzone w toku postępowania a świadczące o tym, że decyzja z dnia [...] o pozwoleniu na budowę urządzeń elektrycznych została oparta na zmianach w ewidencji gruntów, wprowadzonych po dniu [...] - na próbach wznowienia granic, które dostosowane zostały do potrzeb W. K. t.j. na mapie wznowienia granic nieruchomości z dnia [...]. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że na dzień wydania decyzji nr [...] stan ewidencji gruntów zasadniczo różnił się od dokonanych po wydaniu decyzji zmian w ewidencji. Wskazano, że wytyczenie przyłącza, wykonane przez uprawnionego geodetę K. G., potwierdzone zostało wpisem do dziennika budowy z dnia [...], decyzja Nr [...] pochodzi z daty [...], a informacja Starostwa skierowana do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( podpisana przez mgr inż. K. G. ) o granicy przebiegającej w trwałym ogrodzeniu działek [...] i [...] pochodzi z dnia [...]. Nadmieniono także, iż prowadząca sprawę mgr inż. K. G., która była wykonawczynią operatu ustalającego granice działek, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 24 k.p.a. Zdaniem skarżących Sąd nie dostrzegł sprzeczności między informacją Starostwa Powiatowego w W. a innymi dowodami świadczącymi, że kwestionowane przyłącza W. K. wybudował na działce nr [...]. Skarżący stwierdzili także, iż nie otrzymali decyzji nr [...], a do postępowania administracyjnego włączyli się dopiero po wydaniu tej decyzji.
Zdaniem skarżących Sąd pierwszej instancji i organ pominęły fakt, iż w dniu [...] do Starostwa Powiatowego w W. wpłynął operat techniczny - "Mapa do celów prawnych", zaewidencjonowany w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w W. za nr [...], który obrazuje przebieg ogrodzenia działki nr [...] według stanu ewidencji gruntów na dzień wydania decyzji nr [...] oraz przebieg granic po korekcie zleconej przez Starostwo Powiatowe w W. wraz z pomiarem skrzynek elektrycznych zbudowanych przez W. K.. Z treści dołączonej do odwołania z dnia [...] opinii technicznej wynika, że skrzynki elektryczne, oznaczone na planie jako punkty 5 i 6, znajdują się na działce [...] według granic ewidencyjnych a punkty 1, 2, 3, 4 oznaczają przebieg ogrodzenia na działce [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę przyłączy elektrycznych nie obejmuje granic ewidencyjnych gruntu obowiązujących w dacie jej wydania. Nadto w piśmie z dnia [...] Starostwo Powiatowe w W. zawarło informacje, że zgodnie z mapą zasadniczą i wykonaną inwentaryzacją powykonawczą przyłącze energetyczne kablowe do budynku na działce nr [...] w obrębie N. zostało wybudowane na działce nr [...].
W ocenie skarżących analiza przebiegu granicy działek o nr [...] i [...] została dokonana przez Sąd wyłącznie na podstawie mapy wznowienia granic z dnia [...] i zasadniczo różni się od stanu ewidencyjnego działek w dniu wydania decyzji z dnia [...]. Skarżący podali także, iż wyrokiem z dnia 19 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3824/01 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Warszawie z dnia 24 października 2001 r. w przedmiocie wprowadzenia z urzędu zmian w ewidencji gruntów. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że zmiana powierzchni działki, prowadząca do zmiany przebiegu granic działki, może być dokonana jedynie po przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego w trybie art. 29 - 31 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Podniesiono, że mimo zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego i dyrektyw zawartych w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Warszawie z dnia [...] Urząd Gminy w Ł. nie wszczął postępowania o rozgraniczenie spornych działek.
W piśmie z dnia 11 stycznia 2008 r. G. K. – K. i W. K. wnieśli o dołączenie do akt sprawy pisma z dnia 12 czerwca 2006 r. - adresowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W piśmie tym przytoczono cytaty z pism urzędowych, będące odpowiedzią na stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty. Wskazano, iż działka skarżących [...] leży po przeciwnej stronie działki nr [...], a przyłącze energetyczne zostało wybudowane w odległości 0,5 m od działki nr [...]. Ponadto stwierdzono, iż w chwili wydania pozwolenia na budowę przyłącza nie istniał spór co do przebiegu granic działek [...] i [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż naruszenie przepisów postępowania może przejawiać się w tych samych formach co naruszenie prawa materialnego, a mianowicie w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie wskazano, czy zarzucane Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania przejawia się w postaci błędnej wykładni prawa czy też niewłaściwego zastosowania określonego przepisu. Niezależnie jednak od sposobu sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać naruszenia prawa w powyższym zakresie.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1, art. 113 § 1 i 2, art. 106 § 3 i 5 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Po pierwsze, nie sposób się zgodzić z zarzutem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku Sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega zarówno na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny jak i wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709).
Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p. p. s. a. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.
Charakter orzeczeń sądów administracyjnych powoduje, iż sądy te nie rozstrzygają bezpośrednio o prawach i obowiązkach indywidualnych podmiotów. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez ten sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu zatem wskazanej ustawy, podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 331-332).
Odrębną kwestię stanowi zasadność stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżących nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym.
Nie jest też trafny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1, art. 113 § 1 i 2 oraz art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a.
Po myśli art. art. 113 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (133 § 1 p.p.s.a.), przy czym z mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez Sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2005 roku, sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006/2/45, z dnia 5 maja 2005 roku, sygn. II GSK 40/05, LEX nr 166068).
Nadto, skoro Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak, że Sąd pierwszej instancji nie może podzielić stanowiska organów co do oceny tego materiału dowodowego. Okoliczność, iż Sąd akceptuje ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny sprawy i podjęte rozstrzygnięcie nie oznacza automatycznie, że dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów procedury sądowoadministracyjnej.
Także okoliczność, iż skarżący przedłożyli w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji określone dokumenty nie oznacza obowiązku Sądu pierwszej instancji do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych w zaskarżonej decyzji. Jeżeli dokumenty, na które powołuje się strona wnosząca skargę kasacyjną znajdują się w aktach administracyjnych, a zatem podlegają ocenie Sądu pierwszej instancji w ramach kontroli legalności decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego to ich nieuwzględnienie bądź nieuprawniona ocena w kontekście przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie może - w zależności od sytuacji - stanowić podstawę do konstruowania zarzutu naruszenia prawa materialnego bądź naruszenia odpowiednich przepisów postępowania.
W tym miejscu zważyć należy, iż aby zarzucić Sądowi pierwszej instancji przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego konieczne jest prawidłowe skonstruowanie zarzutu kasacyjnego. A mianowicie, pamiętać należy, iż przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. zawiera odesłanie nie tylko do art. 106 § 3 p.p.s.a. (ustanawiającego kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym ), ale i do przepisów k.p.c. Przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. nie stanowi samodzielnej podstawy kasacyjnej. Przewiduje jedynie, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. To zaś oznacza, iż aby zarzucić Sądowi przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, strona winna powiązać przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. z odpowiednim przepisem kodeksu postępowania cywilnego np. art. 233 § 1 k.p.c., który stanowi, iż Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Podkreślić należy, iż przepis art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. może zostać naruszony tylko wówczas, gdy Sąd przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 roku, II CK 372/05, LEX nr 172186).
W niniejszej sprawie zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie nie został prawidłowo skonstruowany, a ty m samym nie może odnieść zamierzonego skutku.
Nie został także prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten zawiera trzy paragrafy, a § 2 dzieli się na kolejne jednostki redakcyjne.
Przepis § 1 art. 3 p.p.s.a. stanowi, iż Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Paragraf 2 pkt 1 – 8 określa zakres przedmiotowy kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, zaś przepis § 3 art. 3 p.p.s.a. przewiduje, iż Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Brak wskazania w skardze kasacyjnej – tak w petitum skargi jak i jej uzasadnieniu - konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu art. 3 p.p.s.a, która miałaby zostać naruszona przez Sąd pierwszej instancji oznacza, iż podstawa kasacji nie została należycie przytoczona. Związanie zaś Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia, nie pozwala na odniesienie się do tak wskazanego zarzutu.
Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega.
Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest bowiem spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 roku, sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 roku, sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 roku, sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 roku, sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9).
Dodatkowo zauważyć należy, iż zarzuty kasacyjne w istocie sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości postępowania przeprowadzonego przed wydaniem decyzji Burmistrza Gminy Ł. z dnia [...] Nr [...] o udzieleniu W. K. pozwolenia na budowę przedmiotowego przyłącza energetycznego kablowego i do kwestionowania zgodności z prawem tegoż pozwolenia na budowę. A mianowicie, skarżący zarzucają błędne ustalenie granicy między działkami nr [...] i nr [...] w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, a co z tego wynika także błędne ustalenie przebiegu kabla energetycznego od tej granicy i w skutek tych błędnych ustaleń wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego przyłącza nie w odległości 0,50 m od granicy działek, lecz na gruncie stanowiącym własność skarżących; nadto brak przeprowadzenia przed wydaniem pozwolenia na budowę postępowania rozgraniczającego oraz brak udziału skarżących w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Zarzuty skierowane przeciwko decyzji Burmistrza Gminy Ł. z dnia [...] i dotyczące postępowania przeprowadzonego przed wydaniem tej decyzji nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu dotyczącym prawidłowości wykonania robót budowlanych objętych tym pozwoleniem. Do podważania i wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych służą stosowne środki prawne ustanowione w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.