II OSK 1855/22

II OSK 1855/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Gdesz
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1340/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-11-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1340/21 w sprawie ze skargi X S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1340/21, oddalił skargę X S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2021 r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji wnioskiem z dnia 5 czerwca 2020 r., uzupełnionym 6 lipca 2020 r., X S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "Spółka") wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia reklamowego z jednym ekranem na fundamencie prefabrykowanym na terenie dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Warszawie na terenie Dzielnicy [...] w ramach legalizacji inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej.
Z akt sprawy wynika, że w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (dalej: "PINB") postanowieniem z dnia 6 maja 2020 r., nr [...] nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia – w terminie 30 dni od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne – opisanej w nim dokumentacji, tj. m.in. zaświadczenia Prezydenta m. st. Warszawy o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej opisanej inwestycji, w przypadku braku obowiązującego planu.
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2020 r., nr [...], Mazowiecki Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie PINB z dnia 6 maja 2020 r.
Decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy (dalej: "organ I instancji") - m.in. na podstawie art. 59 ust 1, art. 60 oraz 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.) - dalej: "u.p.z.p." - odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. urządzenia reklamowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 26 kwietnia 2021 r., w wyniku rozpoznania odwołania Spółki, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Na powyższą decyzję, Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Sąd ten podzielił stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały prawidłowo. Słusznie przyjęto, że frontem działki jest odcinek działki ew. nr [...], przylegający do drogi publicznej - ul. [...], na którym znajduje się główne wejście na część działki, na którym posadowiony jest nośnik reklamowy.
Prawidłowo, w ocenie Sądu meriti, organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja nie wypełnia warunku z pkt 1 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. Analiza zagospodarowania obszaru potwierdza, że nie ma ani jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jak wynika z materiału dokumentacyjnego w granicach obszaru mieści funkcja mieszkaniowa, usługowa i komunikacyjna. Znajdujący się na terenie wnioskowanej nieruchomości wieloformatowy, podświetlany nośnik reklamowy jest jedyny w obszarze analizowanym. W pozostałej części obszaru nie ma innych nośników reklamowych. Działka nr ew. [...] wchodzi w skład otoczenia Ronda [...]. Otoczenie to, ma wartości estetyczno-kulturowe (układy i zespoły wpisane do GEZ), w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru analizowanego znajduje się teren zieleni, w tym kilkudziesięcioletnie drzewa oraz zespoły niskiej zabudowy z lat 30-tych XX wieku o charakterze willowo-ogrodowym. Zasadnie więc organy stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja nie wypełnia przesłanek ustawowych z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Ze względów przedstawionych powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła X S.A. z siedzibą w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z przepisami art. 6 i art. 8 K.p.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na wadliwym przyjęciu, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy biorąc pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy w rzeczywistości należało uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, albowiem naruszyły one przepisy art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, polegający na błędnym przyjęciu, że nie są spełnione przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy,
c) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) – dalej: "P.u.s.a." w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi,
d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem,
e) art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi,
f) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi.
2. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 61 pkt 1 ust. 1 u.p.z.p. poprzesz jego błędną wykładnie i przyjęcie, że dla spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa wymagane jest aby na obszarze analizowanym była co najmniej jedna działka zabudowana w sposób tożsamy do inwestycji objętej wnioskiem, w sytuacji w której przepis mówi o jednej działce dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi,
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i 17 złotych tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,
ewentualnie z ostrożności procesowej, w przypadku, gdyby Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wniesiono o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, -
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
- rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.
Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09, LEX nr 597986; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, LEX nr 1675977). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast z treści zarzutu i jego uzasadnienia wynika, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w istocie próbuje zwalczać prawidłowość przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, czego podnosząc zarzut naruszenia tego przepisu uczynić nie można (zob. stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. II OSK 2012/11, LEX nr 1225725). Tym samym polemika z ustaleniami Sądu pierwszej instancji i oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za niezasadny.
Odnosząc się zaś do przepisów art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. stwierdzić należy, że mają one charakter ustrojowy normując zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako takie co do zasady nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Każdy z nich może być skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami P.p.s.a. (wyroki NSA: z dnia 11 maja 2012 r., sygn. I OSK 70/12, LEX nr 1166069; z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. II FSK 1660/07, LEX nr 519308; z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. II GSK 1185/11, LEX nr 1083277). Zarzut naruszenia tych przepisów autor skargi połączył z zarzutem naruszenia przepisu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Regulacja tego przepisu określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie może ona zostać naruszona przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd pierwszej instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał, albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Z kolei naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. polegałoby na orzekaniu w innej sprawie niż objęta skargą (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1488/17, LEX nr 2684514). Sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. W tej sprawie nie budzi najmniejszych wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic sprawy, lecz rozpoznał ją w z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem, co czyni wszystkie zarzuty w tym względzie chybione.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że naruszenie art. 135 P.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (tak: wyroki NSA: z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5636/21, LEX nr 3423402; z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12, LEX nr 1305295).
Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 151 P.p.s.a. to wskazać należy, że przepis ten, podobnie jak art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, stanowią jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki nie stwierdził naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., dlatego prawidłowo oddalił skargę.
Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą swobodnej oceny dowodów. Jak podniesiono wyżej przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski.
Przechodząc do wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, wskazać należy, że przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie. Zgodnie z tą zasadą zmiana w zagospodarowaniu terenu jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Decyzja o warunkach zabudowy zastępuje ustalenia planu miejscowego, będącego programem zagospodarowania przestrzennego, którego celem jest zapewnienie ładu przestrzennego na terenie gminy, innymi słowy ukształtowanie przestrzeni tak, aby tworzyła spójną, harmonijną całość w aspekcie widokowym, estetycznym, funkcjonalnym i społeczno-gospodarczym (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 u.p.z.p.). Należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego urządzenia reklamowego nie jest możliwe z uwagi na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie jak, planowany do realizacji względnie już zrealizowany obiekt, komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu. W art. 1 u.p.z.p. określono m.in. zakres i sposoby postępowania w sprawach ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.
W zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Gdy mowa jest o ładzie przestrzennym należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zdefiniowanie tego pojęcia w języku prawnym wyprowadzono z ukształtowanych poglądów doktryny urbanistycznej. Jak podnosi się w literaturze urbanistycznej przestrzenny charakter urbanizacji wyraża przede wszystkim istniejąca zabudowa terenu, jej rodzaj, charakter, stopień koncentracji oraz zagospodarowanie widoczne w krajobrazie, formie, układzie przestrzennym. Są to te urbanistyczne cechy danej przestrzeni, które w sposób zobiektywizowany można oceniać w procesie indywidualnego realizowania zagospodarowania przestrzennego (por. M. Woźniak, O potrzebie wartościowania w planowaniu przestrzennym, [w:] Zasady w prawie administracyjnym. Teoria, praktyka, orzecznictwo, red. nauk. Z. Duniewska, M. Stahl, A. Krakała, Warszawa 2018 r., s. 341-348; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2213/12, LEX nr 1497927).
Podstawę rozważań dla ustalenia warunków zabudowy stanowił wyznaczony obszar, w którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1-5 u.p.z.p. Analiza zagospodarowania obszaru potwierdza, że nie ma ani jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z materiału dokumentacyjnego w granicach obszaru mieści funkcja mieszkaniowa, usługowa i komunikacyjna. Znajdujący się na terenie wnioskowanej nieruchomości wieloformatowy, podświetlany nośnik reklamowy jest jedyny w obszarze analizowanym. W pozostałej części obszaru nie ma innych nośników reklamowych. Przy okazji wskazać należy, że oddziaływanie wielkoformatowej reklamy nie jest bezpośrednio związane z zaspokajaniem potrzeb danego terenu, nie jest to działalność, która warunkuje, umożliwia, czy też wspomaga funkcje mieszkaniowe, usług i handlu realizowanego w obiektach mieszkaniowych. Zatem Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wypełnia przesłanek ustawowych z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.