II OSK 1850/06

II OSK 1850/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Gorczycka -Muszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1221/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-09-07
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
II OSK 1850/06 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. sp.j. w O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1221/06 o odrzuceniu skargi J. sp.j. w O. na uchwałę Rady Gminy Warszawa-Białołęka z dnia 26 października 2001 r., nr XLVII/621/01 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy dla fragmentów obszarów O-51 i X-71 w gminie Warszawa-Białołęka postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie odrzucił skargę Spółki – J. Sp.j. na uchwałę Rady Gminy Warszawa-Białołęka z dnia 26 października 2001 r., nr XLVII/621/01 w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy dla fragmentów obszarów O-51 i X-71 w Gminie Warszawa-Białołęka.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga na uchwałę Rady Gminy, stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) musi być poprzedzona (bezskutecznym) wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Termin do wniesienia skargi w przypadku udzielenia odpowiedzi na wezwanie liczy się od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd uznał skargę za wniesioną z uchybieniem wyznaczonego terminu. W sprawie niniejszej wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego zostało bowiem skierowane przez skarżącą Spółkę w dniu 14 grudnia 2005 r. Uchwała Rady m. st. Warszawy z dnia 27 lutego 2006 r., którą rozpatrzono wezwanie skarżącej, została doręczona Spółce w dniu 13 marca 2006 r. Natomiast skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 października 2001 r. wniesiono w dniu 19 maja 2006 r., naruszając tym samym trzydziestodniowy termin, który upływał w dniu 12 kwietnia 2006 r. Sąd zauważył, że pismo Spółki z dnia 17 marca 2006 r. nie mogło zostać uznane jako kolejne skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Podzielając stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r. (sygn. akt OSA 2/02) Sąd stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w sprawie nie są wezwaniami w rozumieniu powołanego przepisu.
W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie postanowienia ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając zarzut pełnomocnik stwierdził, że uchwała z dnia 27 lutego 2006 r. nie zawierała pouczenia o terminie i trybie odwołania, zatem strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Pełnomocnik podniósł, iż w momencie wnoszenia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego nie reprezentował Spółki i nie wiedział o podjętej w dniu 27 lutego 2006 r. uchwale, a tym samym nie było podstaw do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarga została złożona w terminie, po wezwaniu z dnia 17 marca 2006 r. do usunięcia naruszenia interesu prawnego, które zdaniem pełnomocnika Spółki powinno być uznane za skuteczne, uchwała z dnia 27 lutego 2006 r. stanowiąca odpowiedź na wezwanie nie zawierała bowiem pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną podniesiono, iż bezsprzecznie skarżąca nie wniosła skargi do sądu w przewidzianym terminie, a wniesienie kolejnego wezwania nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu na nowo, dlatego skarga kasacyjna powinna zostać oddalona. Ponadto podniesiono, że przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiący podstawę skargi w tej sprawie nie nakłada na organ obowiązku pouczenia przy doręczeniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego o możliwości wniesienia skargi do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarga na uchwałę Rady Gminy Warszawa-Białołęka z dnia 26 października 2001 r. została wniesiona po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Wezwanie jest bowiem bezskuteczne zarówno wtedy, gdy organ nie udzieli żadnej odpowiedzi w terminie wyznaczonym przepisami (art. 35 Kpa), jak również gdy odpowie na wezwanie lecz odmówi weryfikacji. W tej sprawie odpowiedź na wezwanie została udzielona uchwałą z dnia 27 lutego 2006 r., która została doręczona Spółce w dniu 13 marca 2006 r. Niemniej jednak słusznie zauważył Sąd I instancji, że przy wnoszeniu skargi do sądu nie zachowano terminu. Skarga ta powinna być wniesiona – w przypadku doręczenia odpowiedzi na wezwanie, co miało miejsce w niniejszej sprawie, w terminie trzydziestu dnia od dnia doręczenia odpowiedzi. Odpowiedź na wezwanie doręczono Spółce w dniu 13 marca 2006 r., a tym samym bezspornym jest fakt, że skarga wniesiona w dniu 19 maja 2006 r. została wniesiona z uchybieniem w/w terminu.
Wyrażony w skardze kasacyjnej zarzut braku wiedzy pełnomocnika o tym, że wezwanie zostało już skierowane w dniu 14 grudnia 2005 r. a organ udzielił na nie odpowiedzi uchwałą z dnia 27 lutego 2006 r. nie uzasadnia przyjęcia stanowiska, że kolejne pismo z dnia 17 marca 2006 r. sporządzone przez pełnomocnika powinno zostać potraktowane jako skuteczne wezwanie.
Nie można bowiem instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącą być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Odmienne podejście byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości podmiotów wobec prawa, stawiając podmioty wnoszące skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w uprzywilejowanej sytuacji. Podniesione przez pełnomocnika Spółki w skardze kasacyjnej zarzuty mogłyby jedynie być podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nie można także przyznać racji twierdzeniom pełnomocnika, że odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia powinna zawierać pouczenie o możliwości zaskarżenia uchwały, której wezwanie to dotyczyło. To, że w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego stosuje się przepisy o terminach załatwiania sprawy w postępowaniu administracyjnym (art. 35 Kpa), co wynika z przepisu art. 101 § 3 ustawy o samorządzie gminnym nie oznacza, że zastosowanie będą miały także inne przepisy Kpa.
Wobec powyższego należało podzielić w całości stanowisko Sądu I instancji, zgodne z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu Sędziów w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2002 r. (sygn. akt OSA 2/02), iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały – jednokrotnie, a następne pisma w tej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.