II OSK 1834/06

Sprawa rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyła skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który oddalił skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku. Budynek, o powierzchni zabudowy 36,5 m², przekraczał dopuszczalne normy dla obiektów nie wymagających pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Organy nadzoru budowlanego i WSA uznały, że z uwagi na naruszenie przepisów i brak przedłożenia wymaganej dokumentacji, zasadny jest nakaz całkowitej rozbiórki. WSA argumentował, że częściowa rozbiórka jest niemożliwa ze względów technicznych, ponieważ budynek stanowi całość architektoniczną, a także dlatego, że cały obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia. Skarżąca podniosła w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazując, że sąd nie rozpoznał istoty sprawy i nie ustosunkował się do możliwości częściowej rozbiórki, na którą strona się powoływała, przedstawiając nawet analizę architektoniczną. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną. Sąd podkreślił, że nakaz rozbiórki jest najdalej idącą sankcją i powinien być stosowany jako ostateczność, tylko w zakresie niezbędnym do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. NSA stwierdził, że WSA nie rozważył możliwości nakazania rozbiórki części obiektu, co dopuszcza art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że celem przepisu jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a nie karanie inwestora. W sytuacji, gdy część obiektu mieści się w normach, a tylko nadwyżka stanowi samowolę budowlaną, należy rozważyć rozbiórkę tej nadwyżki. Argumenty techniczne nie mogą wykluczać takiej możliwości, jeśli strona o to wnosi, a ocena techniczna powinna opierać się na opiniach specjalistycznych, a nie na ocenie sądu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający