II OSK 1830/22

II OSK 1830/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 533/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-01-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48 ust. 3 pkt 1, art. 71 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 533/21 w sprawie ze skargi A.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2021 r., nr SKO Gd/236/21 w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 533/21, oddalił skargę A.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 23 czerwca 2021 r., nr SKO Gd/236/21 w przedmiocie wydania zaświadczenia.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z 30 września 2020 r., znak WPPiN.6724.123.2.2020.HBO o odmowie wydania A.G. zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A.G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z 144 k.p.a.; art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 218 § 1 k.p.a.; oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo że zebrany przez organ materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, wybiórczy i budzący wątpliwości, które przy pełnej analizie materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącej. Sąd bezkrytycznie przyjął uzasadnienie organu II instancji oparte głównie o interpretację dokonaną przez organ I instancji na niekorzyść skarżącej. Sąd nie dostrzegł jednak, że skarżąca złożyła wniosek o wydanie innego zaświadczenia aniżeli wynika z treści postanowień wydanych przez te organy, tj. skarżąca złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia z art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego (przed 19 września 2020 r. – art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), podczas gdy organy obu instancji a za nimi Sąd w zaskarżonym wyroku rozpatrywali o problematyce wydania zaświadczenia z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego. Kwestię materialnoprawnej prawnej podstawy złożenia wniosku skarżąca przytaczała zarówno w odwołaniu od postanowienia organu I instancji jak i w skardze do Sądu. Zarówno organ I jak i II instancji dokonały rozważań w przedmiocie przeznaczenia planistycznego nieruchomości skarżącej, jak również zgodności z ustaleniami miejscowego planu rzekomej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości i te kwestię oceniał również Sąd. Natomiast wniosek skarżącej dotyczył zaświadczenia w związku prowadzonym w jej sprawie postępowaniem legalizacyjnym. W konsekwencji organy I i II instancji nie rozpoznały istoty sprawy związanej z wnioskiem skarżącej, a w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, kwestia ta nie została również dostrzeżona przez Sąd. W rezultacie w sprawie wywołanej wnioskiem nie tylko nie doszło do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie czy naruszono zasadę prawdy obiektywnej lecz doszło przede wszystkim do niezbadania istoty sprawy – a te naruszenia te miały niewątpliwy wpływ na wynik sprawy, lecz nie zostały dostrzeżone przez Sąd dokonujący kontroli legalności działalności administracji publicznej.
2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:
a. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej dopuścił i zaakceptował niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego dotyczących zamiaru uzyskania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sprawie zainicjowanej wnioskiem o wydanie zaświadczenia z art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przepisu oraz wydania rozstrzygnięcia w innej sprawie niż wynika z wniosku skarżącej,
b. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe niezastosowanie polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej dopuścił i zaakceptował niezastosowanie przepisów prawa materialnego art. 48b ust. 2 pkt 1 w sprawie o wydanie zaświadczenia w trybie art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Podniesione zarzuty sprowadzają się w swej istocie do błędnej oceny wniosku skarżącej kasacyjnie, dokonanej przez organy obu instancji oraz kontrolujący zaskarżone postanowienie Sąd. Dlatego też należy w pierwszej kolejności wskazać, że jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca kasacyjnie w piśmie z 18 września 2020 r. wniosła o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołując się w nim na art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, nie zaś o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 470). Z tego też względu oraz z uwagi na ustalenia § 5 pkt 2 obowiązującego planu miejscowego (z którego wynika, że zabudowę wzniesioną bez prawomocnych pozwoleń lub zgłoszeń na terenie, na którym znajduje się budynek skarżącej kasacyjnie, uznaje się za niezgodną z planem), organ rozpatrujący wniosek wezwał stronę do przedłożenia kopii pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia robót budowlanych. W związku z oświadczeniem strony o braku wskazanej w wezwaniu kopii pozwolenia bądź zgłoszenia, organ na podstawie art. 219 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia.
W tych okolicznościach nie sposób zarzucać Sądowi I instancji błędnej oceny zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia, a tym samym naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z 144 k.p.a.; art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 218 § 1 k.p.a.; oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.
To że skarżąca kasacyjnie w odwołaniu i skardze do Sądu I instancji twierdzi, że wniosek dotyczył wydania zaświadczenia o zgodności wybudowanego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zmienia faktu, że w rozpatrzonym przez Wójta wniosku z 18 września 2019 r., jest mowa o zaświadczeniu o "zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Dlatego też za niezasadne należało uznać zarzuty niewłaściwego zastosowania art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed wskazanej wyżej nowelizacji oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obecnie obowiązującym.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.