II OSK 182/20

II OSK 182/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski
Piotr Broda
Roman Ciąglewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 9/19 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2019-07-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 71
§ 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 9/19 w sprawie ze skargi M. C. i E. Z. D. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 13 listopada 2018 r. nr WI-IV.7840.3.46a.2018.ESD w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 9/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. C. i E. Z. D. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 13 listopada 2018 r., nr WI-IV.7840.3.46a.2018.ESD, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. C., reprezentowana przez adwokata T. C. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa:
1) art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ,174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie ustalenie, w jaki sposób organy obu instancji zweryfikowały dokumentację inwestora w odniesieniu do maksymalnej mocy, maksymalnych pochyleń anten oraz dlaczego przyjęły, iż przedmiotem kwalifikacji jest 12 pojedynczych elementów przedsięwzięcia a nie całość;
2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zm.) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 d w związku z § 3 ust 1 pkt 8 lit g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ((Dz. U. z 2016 r. poz. 71) w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż przedmiotem oceny wypływu na środowisko jest pojedynczy element przedsięwzięcia nawet w przypadku, w którym moc EIRP jest wspólna dla anten na poszczególnych sektorach;
3) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 143 K.c. w powiązaniu z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż dopuszczalnym jest ograniczenie w zagospodarowaniu terenów sąsiednich w sytuacji, w której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza ograniczeń, co do wysokości budowli.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
M. C. złożyła także, tego samego dnia, drugą skargę kasacyjną, sporządzoną przez radcę prawnego W. R., w której wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane" w związku z art. 32 ust. 4 i art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne i bezkrytyczne przyjęcie, że złożone przez inwestora dokumenty, w tym także wykonane na uzupełniające wezwanie organu są rzetelne, obiektywne w swej treści, wynikają ze stanu istniejącej wiedzy w dyscyplinie zajmującej się przedmiotowymi badaniami, zważywszy na odmienne wnioski i zarzuty skarżących oraz składane przez skarżących do akt postępowania administracyjnego dokumenty przeczące poprawności wyników badań złożonych przez inwestora, nie wskazując jednocześnie, że zarówno organ jak i Sąd sam w sobie dysponuje wiadomościami specjalnymi z zakresu elektromechaniki, pól magnetycznych i akustycznych, co pozwoliłoby na dokonanie samodzielnie oceny poprawności złożonych przez inwestora dokumentów, a tym samym pozwoliło uznać, że organ i Sąd sam w sobie dysponując taką wiedzą lub pracownikiem dysponującym takimi kwalifikacjami, sprostał wymogowi art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego;
2. naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania , a mianowicie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 84 § 1 K.p.a., art. 86 K.p.a. i art. 89 § 2 K.p.a. w ten sposób, że:
1) art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. zarówno organ, jak i Sąd nie podjął próby uzasadnienia dlaczego złożone przez inwestora dokumenty uznaje za rzetelne, obiektywne i będące wyrazem aktualnego stanu wiedzy, a nie interesów inwestora, pomimo wskazywania na odmienne wyniki badań oraz stan faktyczny w zakresie zamieszkania ludzi i zwierząt od wynikającego z dokumentów. Samo stwierdzenie, że dokumenty zostały sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, co wynika ze złożonych zaświadczeń i oświadczeń nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem ich rzetelności i obiektywności, a sam organ jak i Sąd nie powołał się na posiadanie wiadomości specjalnych pozwalających na samodzielną ocenę złożonych dokumentów przez wzgląd na wymienione kryteria;
2) art. 84 § 1 K.p.a., art. 86 K.p.a. i art. 89 § 2 K.p.a. albowiem dla oceny złożonych przez inwestora dokumentów koniecznym jest posiadanie wiadomości specjalnych, albowiem przepis prawa materialnego art. 35 w związku z art. 32 Prawa budowlanego wymagają nie tylko spełnienia formalnego wymogu złożenia prawem określonych dokumentów, ale także aby materialnie dokumenty te były poprawne, to znaczy zawierały treść odpowiadającą aktualnemu stanowi wiedzy, obiektywną i uzasadnioną okolicznościami sprawy. Dlatego w tym zakresie koniecznym było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych i dopiero ich stanowisko o wartości dowodowej - rzetelności i obiektywności dowodów z dokumentów zawierających treść wysoce specjalistyczną, a złożonych przez Inwestora. Zwolnić z tej powinności może li tylko wykazanie, że organ lub Sąd sam w sobie posiada takie wiadomości specjalistyczne, czemu zaskarżony wyrok, a wcześniej decyzja Wojewody Pomorskiego nie podołały. Nadto strony - Inwestor, skarżący oraz E. i J. małżonkowie K., a także liczne grono imiennie wskazanych osób reprezentowało nie tylko odmienne stanowisko, co do szkodliwości wskazanej lokalizacji, odległości od miejsca pobytu ludzi i zwierząt, wyników badań fal magnetycznych, akustycznych i elektromagnetycznych, a także alternatywnej lokalizacji przedmiotowej budowli, że zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, oględzin, a nawet rozprawy celem umożliwienia wyeliminowania wątpliwości i rozbieżności, a także stworzenia warunków dla oceny zasadności lokalizacji budowli na działce E. i J. małżonków K. nie jest uzasadnionym i stanowi brak nie dający się usunąć, a bez którego nie jest możliwym poprawne formalnie uzasadnienie jakiejkolwiek wydanej w tej sprawie decyzji.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o:
1. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
2. uzupełnienie materiału dowodowego o przeprowadzenie dowodu:
1) z dokumentów:
a) pisma E. i J. K. z 21 stycznia 2019 r. do Wojewody Pomorskiego wraz z dwiema mapami satelitarnymi terenu lokalizacji budowli i możliwego alternatywnego terenu lokalizacji;
b) pisma wspólnoty mieszkaniowej Osiedle [...] w C. - na okoliczność ustalenia jak wbrew dokumentom złożonym przez inwestora jest liczna grupa ludzi mieszkających na terenie oddziaływania budowli oraz, że istnieje alternatywna i akceptowalna społecznie lokalizacja budowli;
2) oględzin z udziałem biegłego z zakresu elektromechaniki, akustyki i promieniowania fal na okoliczność ustalenia obszaru rzeczywistego oddziaływania fal dla miejsca jak we wniosku, oraz alternatywnie na działce małż. K. w C.;
3) przesłuchania stron na okoliczność ustalenia granicy rozbieżności co do lokalizacji i szkodliwości oraz istnienia zgody co do odmiennej lokalizacji z jednoczesnym jej wskazaniem;
4) opinii biegłego jak wyżej celem oceny rzetelności, obiektywności i zgodności z aktualnym stanem wiedzy złożonej przez inwestora dokumentacji;
3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ewentualnie o:
4. uchylenie zaskarżonego wyroku i po uzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie wynikającym z postawionych zarzutów odmówienie wnioskowi inwestora, a nadto:
5. zasądzenie od Wojewody Pomorskiego na rzecz M. C. zwrotu kosztów procesu w tym kosztu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz reprezentacji w postępowaniu przed NSA według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 24 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) wyznaczono termin posiedzenia niejawnego na dzień 23 listopada 2022 r. Pouczono strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.
W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
W związku z tym, że w imieniu M. C. wniesiono dwa pisma procesowe określone jako skarga kasacyjna, oba w terminie do wniesienia kasacji, a także sporządzone przez pełnomocników uprawnionych do sporządzenia skargi kasacyjnej, powstało zagadnienie, czy M. C. wniosła jedną, czy dwie skargi kasacyjne.
W tym zakresie skład orzekający utożsamia swoje stanowisko z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, według którego, stosownie do przepisu art. 173 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie wnosi strona. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym przysługującym stronie. To strona zaskarża orzeczenie przez wniesienie skargi kasacyjnej. Nie zmienia tego w niczym to, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez inne osoby nie ma w tej sprawie znaczenia). Jeżeli tak, to można mówić o wnoszeniu przez stronę skargi kasacyjnej a nie o wnoszeniu przez tę samą stronę skarg kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli strona wniosła skargę kasacyjną i brak jest podstaw do jej odrzucenia, to kolejne pismo strony, nazwane nawet skargą kasacyjną i sporządzone przez adwokata, nie może stanowić odrębnej skargi kasacyjnej, lecz pozostaje jedynie pismem strony, którego znaczenie w sprawie i ocena należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego w toku rozpoznawania skargi kasacyjnej (patrz: postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt II OZ 519/05, ONSA i wsa 2005/6/115).
W niniejszej sprawie prowadzi to do wniosku, że złożone tego samego dnia pisma procesowe określone jako skarga kasacyjna wniesiona w imieniu M. C. stanowią jedną skargę kasacyjną. Należy zatem odnieść się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w obu pismach.
W odniesieniu do dwóch pierwszych zarzutów kasacji sporządzonej przez adwokata przywołać należy uchwałę NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.), dalej: "rozporządzenie RM", jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten.
Jak wskazano w uzasadnieniu przytoczonej uchwały, parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdza to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 do instalacji określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami.
To, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru (patrz: uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22).
Z art. 269 § 1-3 P.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269).
W rezultacie nie są skuteczne zarzuty kasacji oparte na tezie o konieczności ustalenia łącznej mocy EIRP wszystkich anten.
Nie jest zasadny zarzut art. 141 § 4 oraz 3 § 1, 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie ustalenie, w jaki sposób organy obu instancji zweryfikowały dokumentację inwestora w odniesieniu do maksymalnej mocy, maksymalnych pochyleń anten oraz dlaczego przyjęły, iż przedmiotem kwalifikacji jest 12 pojedynczych elementów przedsięwzięcia a nie całość.
Powtórzyć należy, że w świetle powołanej uchwały NSA, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Stanowisko to powoduje bezzasadność analizowanego zarzutu procesowego w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia.
Natomiast w zakresie badania przez organ maksymalnej mocy poszczególnych anten oraz maksymalnych pochyleń anten Sąd pierwszej instancji przedstawił nie tylko ustalenia faktyczne, ale także dokumenty, na których oparł się, aprobując stanowisko organów w tej mierze, a także wskazał zakres obowiązków organu w ramach stosowania art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd przedstawił stan sprawy zgodnie z rzeczywistym przebiegiem postępowania wyjaśniającego, a także zajął jasne stanowisko co do stanu faktycznego w zakresie maksymalnej mocy i maksymalnego pochylenia anten. Wyrok poddaje się zatem, także w omawianym zakresie, kontroli instancyjnej.
Czym innym jest prawidłowość merytoryczna zajętego przez Sąd stanowiska, która nie może być skutecznie podważona z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Niezależnie od tego można odnotować, że Sąd pierwszej instancji nie tylko przedstawił materiały na których organy oparły się, ale także szczegółowo omówił treść tych materiałów.
Odnotował, że dokonując kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia orzekające w sprawie organy oparły się na ustaleniach zawartych w przedłożonej przez inwestora Analizie kwalifikacyjnej instalacji radiokomunikacyjnej, której wyniki zostały zawarte także w Opisie technicznym, opracowanym przez osoby posiadające uprawnieninia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, tj. przez projektanta i projektanta.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z analizy tej wynika, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży kratowej, na której zamontowane zostanie 12 anten sektorowych w rozmieszczeniu 60°, 180° i 300°. Wysokość zawieszenia środka anten wynosi 40,5 m n.p.t. Ponadto wskazano, że równoważna moc promieniowania izotopowego EIRP dla anten o azymucie 60°, 180° i 300° kształtuje się w przedziale od 6230 W do 9595 W (s. 157 projektu budowlanego). W związku z tym, przy kwalifikacji inwestycji uwzględniono obszar wyznaczony od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten w promieniu do 200 m (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko). Wyniki obliczeń, dla tiltów maksymalnych i minimalnych w odległości do 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny wykazały, że wzdłuż osi głównych promieniowania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, zarówno w odniesieniu do zabudowy istniejącej, jak i mogącej powstać zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Odległości ta wynosi bowiem przy maksymalnym pochyleniu wiązek 3 m nad zabudową (k. 160 i 160a projektu budowlanego).
Jest niewątpliwe, że obowiązkiem organów było zbadanie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska.
Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Dodać jeszcze można, że według art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ jest uprawniony do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego.
Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) – patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 7 do art. 35; orzecznictwo sądów administracyjnych: w tym m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19).
Podane w projekcie budowlanym ustalenia w zakresie mocy i pochylenia anten (opis techniczny k 64-76) należą do tej części projektu budowlanego, za którą odpowiada projektant.
Natomiast zagadnienie wpływu tych ustaleń na zgodność projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska jest kompetencja organów administracji architektoniczno-budowlanej.
Nie można w niektórych przypadkach wykluczyć dokonania przez organ weryfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do oczywistych omyłek, niejasności, czy nawet oczywistych nieprawidłowości merytorycznych ustaleń i rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, mających charakter techniczny. Wszak organy administracji architektoniczno-budowlanej są organami specjalistycznymi powołanymi do rozstrzygania spraw z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego. Co do zasady jednak, organy opierają się w tym zakresie na oświadczeniu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Podkreślić należy, że dane techniczne dotyczące maksymalnej mocy anten oraz maksymalnego pochylenia anten nie zostały podważone w trakcie postępowania administracyjnego, ani w skardze do WSA w Gdańsku. Także w skardze kasacyjnej wniesionej przez M. C. nie podważono prawidłowości Analizy środowiskowej i Oceny technicznej w tym zakresie. Samo wyrażenie wątpliwości co do prawidłowości danych nie stanowi wystarczającej podstawy do formułowania skutecznego zarzutu kasacyjnego.
Podobnie, nie może być uznany za skuteczny zarzut polegający na tym, że Sąd pierwszej instancji nie ustalił z urzędu, w jaki sposób organy zweryfikowały dokumentację inwestora w odniesieniu do maksymalnej mocy i maksymalnego pochylenia anten.
Pamiętać należy o charakterze kontroli sądowej, która polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie sądowe nie stanowi przedłużenia procedury administracyjnej. Dotyczy to także postępowania wyjaśniającego. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Tylko w okolicznościach objętych hipotezą art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Jak z poprzedzających uwag wynika, nie było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez Sąd pierwszej instancji z urzędu.
Ponadto, jest oczywiste, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest możliwe przeprowadzenie wnioskowanych w drugim piśmie kasacyjnym M. C., sporządzonym przez radcę prawnego, dowodów z oględzin z udziałem biegłego oraz z opinii biegłego. Nie można uznać za wystarczające do podważenia projektu budowlanego projektowanej stacji bazowej wyników pomiarów, na jakie powołuje się skarżąca, dotyczących innej, istniejącej już stacji bazowej w C.
Dodać warto, że organy nie poprzestały na zaaprobowaniu projektu budowalnego w tym zakresie. Okoliczność ta została przez organy ustalona również w oparciu o postanowienie Burmistrza o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, z uwagi na brak podstaw do zaliczenia przedsięwzięcia do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiska.
W świetle powyższych rozważań za niezasadne należy uznać także te zarzuty skargi kasacyjnej M. C., które opierają się na tezie o naruszeniach wynikających z braku kompetencji organów do samodzielnej oceny przedłożonego projektu budowlanego i niepowołaniu biegłego.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 143 K.c. oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji. Ograniczenie wysokości budynków na terenie jednostki planistycznej objętej symbolem 29.UM do 12 m jest unormowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten funkcjonuje w obrocie prawnym. Stosowanie prawa w niniejszej sprawie polegało m.in. na uwzględnieniu norm prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest także prawo miejscowe. Ograniczenia tego nie wprowadziła zaskarżona decyzja.
Jedynie na uboczu można odnotować, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Ograniczenia prawa własności mogą wynikać m.in. z norm ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz norm prawa miejscowego przyjętego z jej upoważnienia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.