II OSK 1815/21

II OSK 1815/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Zofia Flasińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 369/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2020-10-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1145
art. 140 i art. 144
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tj
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 6 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 369/20 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 7 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 369/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Krakowie (dalej Wspólnota) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] stycznia 2020 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach:
1.2. Prezydent Miasta K. decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku zamieszkania zbiorowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu położonego na części działki nr [...] obr. [...], a także w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na częściach działek nr [...], [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z działki [...] obr. j. w. na teren inwestycji jaki stanowi część działki wymienionej powyżej przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] w K.".
Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał m.in. art. 59 - 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945, dalej upzp), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie) oraz art. 104 i art. 105 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej Kpa).
1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty, powołaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2020 r. na podstawie art. 28 w związku z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, umorzyło postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu organ II instancji podał, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W konsekwencji, zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 Kpa. Przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że należące do Wspólnoty działki nr [...] i [...] obr. [...] usytuowane są poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Granica powyższej nieruchomości usytuowana jest bowiem w znacznej odległości, około stu kilkudziesięciu metrów od granic terenu inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił, że inwestycja objęta sporną decyzją o warunkach zabudowy obejmuje budowę budynku zamieszkania zbiorowego. Nie jest to zatem taki rodzaj inwestycji, który ze swej istoty generuje jakieś szczególne oddziaływanie na tereny (nieruchomości) sąsiednie. Zarówno rodzaj tej inwestycji, jak i jej parametry (w tym wysokość) nawiązują do rodzaju i charakteru zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie, w tym do budynku, w którym funkcjonuje skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa. Zatem zarzut, iż w wyniku realizacji inwestycji nastąpi wzrost ruchu samochodowego i związany z tym hałas - nie stanowi samoistnej i wystarczającej podstawy do uznania, iż skarżąca dysponuje interesem prawnym w sprawie, uzasadniającym przyznanie jej statusu strony. Powyższe rozważania doprowadziły Kolegium do wniosku, że Wspólnocie nie przysługuje interes prawny uzasadniający przyznanie statusu strony postępowania.
1.4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła Wspólnota, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 28 Kpa w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp w zw. z art. 140 i art. 144 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, dalej Kc) oraz z art. 112 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.), art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 w zw. z art. 28 Kpa. W oparciu o powyższe zarzuty Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
1.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
1.6. Powołanym na wstępie wyrokiem z 7 października 2020 r. Sąd I instancji powyższą skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd Wojewódzki stwierdził, że dla ustalenia interesu prawnego decydującym kryterium jest zasięg oddziaływania inwestycji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Rzecz w tym, że ulokowanie "terenu inwestycji" na zachodniej części działki nie pozostawiło pozostałej części wolną od projektowanej zabudowy. Jak bowiem wynika ze skargi, odnośnie pozostałej, wschodniej części działki nr [...] wydano w tym samym dniu ([...] listopada 2019 r.), dla tego samego inwestora, decyzję znak [...] dla inwestycji pod nazwą "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w części parterów niektórych z nich wraz z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną" /k.15-22 akt sądowych/. W sytuacji, jaka zaistniała - planowana teoretycznie budowa budynku jest umiejscowiona odlegle od działki Wspólnoty, teren inwestycji ograniczony jest do części działki nr [...], a jednocześnie od strony działki Wspólnoty mają na pozostałej części powstać dwa inne budynki wielomieszkaniowe według planu tego samego inwestora (na chwilę wydania decyzji), w sytuacji uzyskania w tym samym dniu decyzji o warunkach zabudowy odnośnie tej części działki. W takim wypadku ograniczenie obszaru oddziaływania do tego powodowanego przez jeden obiekt i pominięcie pozostałej projektowanej zabudowy oraz ustalenie stron w takim kontekście, jest nie do zaakceptowania, gdyż zmierza w gruncie rzeczy do pozbawienia uczestnictwa w sprawie właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy byliby uczestnikami, gdyby organ właściwie ocenił obszar oddziaływania. Błędnie zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy ustalając zasięg oddziaływania spornej inwestycji ograniczył swe ustalenia tylko do budowy zespołu dwóch budynków wielorodzinnych z garażem podziemnym na "części działki nr (...)", pomijając okoliczność wydania pozostałych decyzji. Reasumując, organ rozpatrując kontrolowaną sprawę naruszył przepisy art. 7, art. 77 Kpa wobec faktu, że nie ustalił wszystkich okoliczności faktycznych koniecznych do jej rozstrzygnięcia. Nie wziął bowiem pod uwagę, że na całej działce nr [...] planowane są inwestycje, a więc oprócz objętego przedmiotową sprawą budynku zamieszkania zbiorowego, także dwa budynki wielomieszkaniowe objęte inną decyzją wz. Wobec tego dla ustalenia oddziaływania trzeba wziąć pod uwagę całość tych inwestycji, co zasadniczo zmienia sytuację faktyczną i prawną. Spodziewać się bowiem należy, że tak ustalony obszar oddziaływania obejmie swym zasięgiem także nieruchomość Wspólnoty.
2. A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej spółka) wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:
1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez Sąd I instancji, że do obowiązków organów procedujących w sprawie należało badanie i wyjaśnienie okoliczności związanych z inwestycjami planowanymi na innych częściach działki [...], bowiem inwestycje objęte inną decyzją wz powinny być traktowane uzupełniająco, a nie rozłącznie, a zatem dla ustalenia oddziaływania (i w konsekwencji kręgu stron postępowania) trzeba wziąć pod uwagę całość tych inwestycji, podczas gdy organy administracji nie są uprawnione ani zobowiązane do łącznego badania zasięgu oddziaływaniu takich inwestycji, i które o naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pomimo legalności zaskarżonej decyzji, która została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, zgodnie z przepisami prawa i regułami prowadzenia postępowania dowodowego, doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że organy nieprawidłowo ustaliły obszar oddziaływania inwestycji i kwestia ta powinna zostać poddana ponownemu badaniu, skutkiem czego było uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy Sąd powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i uchylenie zaskarżonej decyzji wobec uznania przez Sąd I instancji, że naruszenie art. 7 i art. 77 Kpa uzasadniania zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, podczas gdy naruszenie tych przepisów - nawet jeśli wystąpiło, a czemu spółka wyraźnie przeczy - nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, bowiem jak trafnie ustalił Sąd I instancji, decyzja wz dla wschodniej części działki została przeniesiona na inny podmiot, a zatem obecnie nie jest możliwe łączne rozpoznawania zasięgu oddziaływania inwestycji planowanych na działce nr [...] również z uwagi na brak tożsamości podmiotowej i różnych adresatów tych decyzji, co zatem powoduje że organ ponownie badając sprawę nie będzie mógł brać pod uwagę łącznego zasięgu oddziaływania inwestycji, a zatem wydana przez niego decyzja nie może być inna niż dotychczasowa, co czyni to naruszenie nieistotnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa i w konsekwencji nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie tego przepisu;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 61 § 1 Kpa w zw. z art. 52 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i uchylenie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady związania organów administracji wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji wyjście poza granice sprawy administracyjnej, wobec uznania przez Sąd I instancji, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga odwołania się przez organy do innych postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy prowadzonych dla innego terenu oraz innych inwestycji, podczas gdy to wniosek strony wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym, a organ administracji jest tym żądaniem związany, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że organy nieprawidłowo ustaliły obszar oddziaływania inwestycji i kwestia ta powinna zostać poddana ponownemu badaniu z uwzględnieniem innych inwestycji planowanych na działce [...], skutkiem czego było uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy Sąd I instancji powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa;
2) naruszenie prawa materialnego:
a) art. 28 Kpa w zw. z art. 140 i art. 144 Kc poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że:
- do obowiązków organów administracji, które wydały uchyloną decyzję należało badanie zasięgu oddziaływania z uwzględnieniem innych inwestycji (objętych odrębnymi postępowaniu administracyjnymi w sprawie ustalenia warunków zabudowy na innym terenie) w celu ustalenia kręgu stron w tym postępowaniu,
- w toku postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części działki organ musi ustalić także czy dla pozostałej "części" nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy lub czy nie toczy się postępowanie w przedmiocie jej wydania i dopiero po takim ustaleniu należy ocenić obszar oddziaływania inwestycji w kontekście uprawnień osób trzecich,
podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów i wskazanie normy prawa materialnego dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego dającego status strony w postępowaniu, biorąc pod uwagę wyłącznie okoliczności (m.in. zakres i terenu inwestycji) dotyczące konkretnego postępowania i w granicach wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy,
b) art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że określenie przez organ wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich w decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie powinno zostać poprzedzone ustaleniem łącznego oddziaływania inwestycji planowanych na różnych częściach działki nr [...], podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tych przepisów, ww. inwestycje należy traktować rozłącznie, a zatem odwoływanie się do innych inwestycji w celu ustalenia ww. wymagań, jak również pozostałych warunków i zasad zagospodarowania terenu, które określa decyzja o warunkach zabudowy, uznać należy za niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Wspólnoty, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a także o zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy skarga kasacyjna, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
3.4. Dla oceny zarzutów skargi kasacyjnej kluczowe znacznie ma ta okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1082/21 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 415/20 w sprawie ze skarg Wspólnoty oraz M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w części parterów niektórych z nich wraz z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu położonego na części działki nr [...] i [...] obr. [...], a także w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na części działek nr [...][...][...][...] obr. [...] przy ul. [...] w K." i oddalił skargi. Wyrok ten dotyczył decyzji o warunkach zabudowy dla wschodniej części ww. działki nr [...]. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał na dopuszczalność, w okolicznościach tej sprawy, wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do części działki ewidencyjnej oraz dopuszczalność etapowego zagospodarowania kolejnych części działki na podstawie różnych decyzji o warunkach zabudowy, wydanych dla dowolnie wybranych jej fragmentów - wskazywanych jako teren odrębnych inwestycji.
3.5. Skoro zatem w ramach działki nr [...] zostały wyznaczone odrębne tereny, objęte odrębnymi decyzjami o warunkach zabudowy, to należy w całości podzielić stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej, że prawidłowo organ nie badał w niniejszej sprawie okoliczności związanych z inwestycjami planowanymi na innych częściach ww. działki. Inwestycje te muszą być traktowane rozłącznie. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw prawnych, aby z przepisów upzp wywieść zasadę kumulacji oddziaływania lokalizacyjnego sąsiednich inwestycji. Interes prawny musi być badany w granicach danej sprawy administracyjnej i oddziaływania danej inwestycji. W związku z tym zarzut naruszenia art. 28 Kpa w zw. z art. 140 i art. 144 Kc poprzez ich błędną wykładnię jest usprawiedliwiony.
3.6. W konsekwencji w pełni zasadnie zarzuca się w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kpa. Brak łącznego rozpoznawania zasięgu oddziaływania wszystkich inwestycji planowanych na działce nr [...] nie miał bowiem żadnego wpływu na wynik postępowania przed Kolegium.
3.7. W przedmiotowej sprawie należy ponadto stwierdzić, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 Ppsa, rozpoznał skargę na ww. decyzję Kolegium o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Należy bowiem w całości podzielić stanowisko Kolegium o braku interesu prawnego Wspólnoty. Po pierwsze, przyjęta w art. 28 Kpa przesłanka interesu prawnego wymaga wyprowadzenia go z przepisów administracyjnego prawa materialnego. Przepisy prawa cywilnego, w tym art. 140 i art. 144 Kc dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego z tytułu prawa własności tylko o tyle, o ile przepisy administracyjnego prawa materialnego dają do tego podstawę (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2879/17 oraz z 8 stycznia 2020 sygn. akt II OSK 1094/18). Zatem właściciele nieruchomości w obszarze analizowanym, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 Kpa. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1358/14, LEX nr 2034071). Ograniczenia takiego nie można upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłą intensywną zabudową. Okoliczność ta nie daje zatem podmiotowi prawa do bycia stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kpa. Po drugie, prawo każdego podmiotu do ochrony własnego interesu prawnego ma zastosowanie tylko wówczas, gdy określonemu podmiotowi przysługuje w sposób niewątpliwy interes prawny. Nie można więc wyprowadzać interesu prawnego z art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp, który posiadanie takiego uprawnienia uznaje za warunek działania (wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 870/19). Wreszcie po trzecie, z uwagi na istotę decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie podlegają ocenie też kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów. Same warunki zabudowy, które w ogóle nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być ocenienie w kategorii faktycznych immisji i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Te okoliczności są oceniane w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (zgody budowlanej) na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne jak np. zacienienie czy hałas (por. wyrok NSA z 13 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 3020/18). W sprawie został przez organ wykazany brak jakiegokolwiek w sensie prawnym wpływu określenia warunków zabudowy planowanej inwestycji na zakres wykonywania prawa własności przez Wspólnotę, co oznacza brak interesu prawnego po jej stronie i prawidłowość umorzenia postępowania odwoławczego.
3.8. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.