II OSK 1805/11

II OSK 1805/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-08-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Elżbieta Kremer
Paweł Miładowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2319/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-04-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
art. 43 ust. 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia WSA del. Elzbieta Kremer Protokolant: starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2319/10 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2319/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Warszawskiego Przedsiębiorstwa Geodezyjnego S.A. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] listopada 2010 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2010 r. Decyzją tą organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i handlem w przyziemiu, z budynkiem ochrony, wjazdami na terenie inwestycji, z siecią i urządzeniami infrastruktury technicznej oraz elementami zagospodarowania terenu i garażem podziemnym na działkach o nr ew. [...] ...., - w obrębie [...] oraz części działek [...] - w obrębie [...] przy ul. [...] i ul. [...] w W.
Uzasadniając zajęte stanowisko Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 104 k.p.a. i zgodnie z powołanymi regulacjami prawnymi przeprowadził postępowanie. Decyzja odpowiada również materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w sprawie.
W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wymagane do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w wyżej powołanym przepisie. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, za front działki przyjęto szerokość działki przylegającą do ul. Sokratesa zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia. Granice obszaru analizowanego obrazuje załącznik graficzny decyzji ustalającej warunki zabudowy w postaci mapy w skali 1:1000. W obszarze analizowanym znalazły się obiekty, które pozwoliły na określenie funkcji, gabarytów i parametrów dla planowanej inwestycji. Funkcja, która została określona we wniosku inwestora, stanowić będzie kontynuację występującej w obszarze funkcji mieszkaniowo - usługowej. Dalej charakterystyka urbanistyczna projektowanej inwestycji również pozwoliła na stwierdzenie, że zamierzenie spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa. Wszystko to zdaniem Kolegium pozwala na realizację planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określanymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję wniosło Warszawskie Przedsiębiorstwo Geodezyjne S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2010 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania Marvipol S.A. z siedzibą w Warszawie w piśmie procesowym z 10 marca 2011 r. wniósł o oddalenie skargi, bowiem zdaniem uczestnika zarzuty skargi są niezasadne.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p.
W kontrolowanej sprawie organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy - zgodnie z wymogiem § 3 ust. 1 rozporządzenia - wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż obszar zabudowy sąsiedniej poddany analizie nie tworzy jednorodnej urbanistycznej całości pod względem funkcji i cech zabudowy. Zatem zgodnie z funkcjonującą jego specyfiką poszczególne parametry, cechy i wskaźniki zabudowy oraz zagospodarowania tego terenu określono nie, jak tego chciałaby skarżąca, na podstawie indywidualnych cech poszczególnych działek wchodzących w jego zakres, ale na podstawie cech wyróżniających poszczególne części istniejącej zabudowy, np. kwartał pomiędzy ul. [...] - [...] i [...], czy osiedle N.. W ocenie Sądu nie nastąpiło to wbrew przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i cytowanego wyżej rozporządzenia. Każdy bowiem przypadek dotyczący ustalenia warunków zabudowy na danym terenie wymaga indywidualnego podejścia i analizy w kontekście zastanego wokół inwestycji zagospodarowania terenu i ochrony istniejącego ładu przestrzennego.
Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, następuje w oparciu o dane zebrane dla całego obszaru analizowanego. Nie można było więc, jak wywodzi skarżąca, odnosić się tylko do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, czy też wskazać jednej działki zabudowanej w sposób pozwalający na określenie funkcji, cech, wskaźników dla nowej zabudowy. Pojęcia "działka sąsiednia" nie należy bowiem zawężać wyłącznie do działki przylegającej bezpośrednio do terenu objętego wnioskiem i organy słusznie takiego zawężenia powołanego pojęcia nie dokonały w sprawie. Zmiana zagospodarowania terenu zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zasada dobrego sąsiedztwa określa zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy na konkretnej działce do wyznaczonych przez istniejący w danym obszarze stan dotychczasowej zabudowy, jej cech i parametrów o charakterze urbanistycznym.
Sąd wskazał, że w piśmiennictwie prawa administracyjnego i orzecznictwie sądów administracyjnych pojęciu temu nadaje się szerokie znaczenie. Przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość". Innymi słowy, w pojęciu działki sąsiedniej mieszczą się nie tylko nieruchomości bezpośrednio graniczące z działką objętą wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale także te nieruchomości, które wprawdzie nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności, ale znajdują się w obszarze tworzącym urbanistyczną całość
Ustalenia odnośnie warunków planowanej zabudowy zawarte w decyzji organu pierwszej instancji zostały, zdaniem Sądu pierwszej instancji, prawidłowo przyjęte na podstawie wniosków wyprowadzonych z analizy. Nadto w kwestii obaw skarżącej, jakoby realizacja planowanej zabudowy ograniczyła dostęp światła do budynków znajdujących się w bezpośrednim jej sąsiedztwie, Sąd zauważył, iż decyzja o warunkach zabudowy w punkcie 2 ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stanowiąc iż w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed pozbawieniem m. in. dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tak więc zabezpiecza zagwarantowanie interesów osób trzecich w ramach dalszego procesu inwestycyjnego jakim jest etap pozwolenia na budowę, czyli w zakresie w jakim pozwalają jej na tym etapie przepisy prawa. Organ prawidłowo określił wymagania dotyczące interesu osób trzecich z powołaniem się na projekt budowlany, co oznacza iż konkretyzacja tego uprawnienia nastąpi na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.
Sąd pierwszej instancji wskazał jednocześnie, że wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzja ustalająca warunki zabudowy nie została wydana z naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115, ze zm.). Norma ta stanowi, iż obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w terenie zabudowanym w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m. Tymczasem skarżąca wywodzi, iż ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy dla planowanej inwestycji w odległości 5 metrów od projektowanej linii rozgraniczającej ul. [...] jest niezgodne z przytoczonym przepisem. Nie zauważa jednak, iż art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych posługuje się pojęciem "jezdni", zaś sporną linię zabudowy ustalono w odległości mierzonej "od projektowanej linii rozgraniczającej" ul. [...].
Sąd zgodził się ze skarżącą, iż zgodnie z § 9 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia, część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Mapa, o której stanowi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jest kopią mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopią mapy katastralnej, przyjętymi do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W kontekście powołanych regulacji skarżąca zarzuciła, iż na kopiach map będących załącznikami graficznymi decyzji o warunkach zabudowy (części graficznej decyzji i części graficznej analizy) brak klauzul potwierdzających przyjęcie ich do państwowego zasobu geodezyjnego, zatem nie sposób ustalić na podstawie jakich map organ pierwszej instancji sporządził wymienione wyżej załączniki. I chociaż należy przyznać rację skarżącej, iż istotnie na wspomnianych załącznikach graficznych decyzji o warunkach zabudowy brak takiej klauzuli, niemniej jednak nie można zgodzić się z twierdzeniem, że ów mankament uniemożliwia ustalenie na podstawie jakich map organ sporządził te załączniki. Z akt sprawy wynika bowiem, iż inwestor załączył do wniosku z 8 kwietnia 2008r. o ustalenie warunków zabudowy dwie mapy:
– kopię z kopii mapy zasadniczej, obejmującą teren, którego wniosek dotyczy, poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 18 lutego 2008r.,
– kopię mapy zatytułowanej "analiza projektowanych linii rozgraniczających drogę" (ul. [...],[...]) poświadczonej za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 2008r.
Sąd pierwszej instancji uznał, że bez wątpienia załączniki graficzne decyzji o warunkach zabudowy zostały sporządzone na bazie pierwszej z wymienionych map z tym, że w różnej skali. Oczywiście prowadząc rozważania na temat spornych map nie można nie zauważyć, iż mapa będąca podstawą do sporządzenia części graficznej decyzji i analizy nie jest kopią mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ale kopią z kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zatem wbrew twierdzeniu organu nie spełnia warunku określonego w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Niemniej zarówno ta okoliczność, jak i brak na załącznikach graficznych stosownej klauzul świadczącej, że zostały one sporządzone na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - w ocenie Sądu - nie mogły spowodować skutku w postaci uchylenia kontrolowanych w sprawie pod względem zgodności z prawem decyzji. Skarżąca nie wskazała bowiem w jaki sposób uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy. Sąd również z urzędu nie stwierdził, aby przedstawione wady, które należało rozważać w kategoriach naruszenia prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., § 9 ust. 3 i § 3 ust. 2 rozporządzenia, miały wpływ na ostateczny wynik sprawy i w konsekwencji dawały podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 135 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Warszawskie Przedsiębiorstwo Geodezyjne S.A. w Warszawie zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciło:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez nieodniesienie się przez Sąd w swoim uzasadnieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, podniesionych przez skarżącą w skardze skierowanej do tego Sądu i poprzestanie na stwierdzeniu, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sprawie;
II. Naruszenie prawa materialnego poprzez:
1. błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r.(Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż użyte w przepisie określenie działka sąsiednia oznacza bliżej nieokreślone sąsiedztwo ulic, podczas gdy przepis ten należy rozumieć jako precyzyjne wskazanie, którą działkę bądź działki organ uważa za działkę sąsiednią;
2. niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 2 oraz § 9 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz.U. nr 164, poz. 1588) w związku z art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p., co skutkowało uznaniem, że organy obu instancji prawidłowo oparły się na mapach, które nie stanowiły kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, chociaż wymogi prawne stawiane mapom są jasne i czytelne, i nie mogą być w sposób dowolny zmieniane przez organy administracji;
3. błędną wykładnię art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez uznanie, że zgodne z brzmieniem tego przepisu jest odniesienie się przez organy obu instancji do usytuowania obiektów budowlanych przy drogach gminnych w stosunku do projektowanej linii rozgraniczającej ulicy [...], podczas gdy, przepis ten odwołuje się do zewnętrznej krawędzi jezdni.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie zatytułowanym "odpowiedź na skargę kasacyjną" uczestnik postępowania – Marvipol S.A. w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi kasacyjnej o charakterze procesowym wskazać należy, że stosownie do treścią art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie wykazał tymczasem, że wskazywane naruszenie przepisów postępowania taki wpływ na wynik sprawy mieć mogło. Wskazać przy tym należy, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, wskazywanych w skardze. Tym samym skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut, iż sąd w sposób niewłaściwy dokonał oceny zarzutów skargi winien w sposób szczegółowy wykazać, iż w istocie doszło do takiego naruszenia, a co więcej, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w niniejszej skardze kasacyjnej zabrakło i co uniemożliwiało jej uwzględnienie.
Również zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
W szczególności niezasadny był zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem tego przepisu jest bowiem zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, nie zaś w stosunku do jednej ściśle określonej nieruchomości sąsiedniej. W każdym przypadku należy zatem widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze a nie konkretnej działce. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej i w tym zakresie również w ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego zasada dobrego sąsiedztwa nie została naruszona.
Podkreślić jednocześnie należy, że jak jednoznacznie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać do działki przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, LEX nr 1145557).
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut niewłaściwego zastosowania § 3 ust. 2 oraz § 9 ust.3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania. Prawdą jest, że część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy. Wskazać jednakże należy, że skarżący kasacyjnie nawet nie twierdził, że kopia kopii takiej mapy zawierała elementy nieprawdziwe, niezgodne z rzeczywistością. Zarzuty dotyczące naruszenia ww. przepisów nie były powiązane z zarzutami dotyczącymi danych wyszczególnionych na tych mapach, a zatem nie mogły być skuteczne. Stosowanie ww. przepisów w sposób zaprezentowany przez stronę skarżącą kasacyjnie byłoby zabiegiem nadmiernie formalistycznym zmierzającym do podważenia rozstrzygnięć organów administracji publicznej li tylko z powodu braku stosownych pieczęci urzędowych.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał również prawidłowej wykładni art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane przy drodze gminnej powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. Za niewadliwy uznać należy wywód Sądu pierwszej instancji, który wskazuje, że dla przedmiotowej inwestycji ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 5 metrów od projektowanej linii rozgraniczającej ul. Rokokowej, nie zaś od zewnętrznej krawędzi jezdni, co oznacza, że zgodnie z warunkiem postawionym w uzgodnieniu zarządcy ul. Rokokowej, planowana zabudowa będzie spełniać warunek z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej kwestii pozostaje również to, że warunki lokalizowania inwestycji względem krawędzi jezdni mogą w okolicznościach art. 43 ust. 2 wymienionej ustawy podlegać odstępstwom. Nie są zatem parametrem bezwzględnym i ustawodawca dopuszcza możliwość jego korekty.
Jedynie na marginesie wskazać również należy, że pełnomocnik uczestnika postępowania Marvipol S.A. w Warszawie na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 roku oświadczył, że obiekt budowlany którego sprawa dotyczy został już zrealizowany i znajduje się on w odległości 11 metrów od krawędzi jezdni, a więc inwestycja spełnia wymogi określone powoływanym przepisem.
Mając na uwadze powyższe i uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.
Odnosząc się do wniosku uczestnika postępowania o zwrot kosztów postępowania wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątki od tejże zasady przewidziane są w przepisami o zwrocie kosztów postępowania (art. 200-204 p.p.s.a.). Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania, albowiem żaden z przepisów Działu V ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania, który nie wnosił skargi, ani skargi kasacyjnej.