II OSK 180/24

II OSK 180/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Stankowski
Piotr Broda
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1156/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-08-23
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3, 134, 145, 151, 182, 183, 184, 189
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 256
art. 113, 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1156/23 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1156/23, oddalił skargę X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania decyzji.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z 4 marca 2020 r. Wojewoda Małopolski uchylił w całości decyzję Starosty Tatrzańskiego z 14 grudnia 2018 r., znak: [...] (w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę) oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił X sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku usługowego (z przeznaczeniem na usługi krótkotrwałego ogólnodostępnego wynajmu lokali w celach turystycznych) z dwupoziomowym garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., elektroenergetyczną, wentylacyjną; infrastrukturą techniczną: wkomponowaną stacją transformatorową 15/0,4kV, kanalizacją deszczową oraz urządzeniami budowlanymi (murki oporowe, zadaszenie wjazdu do garażu, zjazd, dojścia piesze i oświetlenie zewnętrzne), na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] w [...].
Postanowieniem z 2 grudnia 2022 r. Wojewoda Małopolski odmówił ww. Spółce sprostowania ww. decyzji własnej z 4 marca 2020 r. wobec stwierdzenia, że dane przytoczone w uzasadnieniu tej decyzji nie są skutkiem omyłki organu wojewódzkiego przy sporządzeniu decyzji. Powyższe dane przywołane w uzasadnieniu decyzji są bowiem wartościami wynikającymi z przedłożonego przez inwestora dla niniejszej inwestycji projektu budowlanego (zob. dla powierzchni zabudowy: Projekt budowlany - Tom l-A - str. 564; Zagospodarowanie Terenu - Nr: 1 - str. 571; Zagospodarowanie Terenu-Schemat- Nr: 1C - str. 573; dla wysokości budynku: Projekt budowlany - Tom l-A-Elewacja Południowo-Zachodnia - Nr: 14A- str. 576, Elewacja Północno-Wschodnia - Nr: 16A - str. [...]).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) postanowieniem z dnia 23 marca 2023 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Organ odwoławczy zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji wywodząc, że wskazane przez skarżącą na str. 5 i 6 uzasadnienia decyzji Wojewody Małopolskiego z 4 marca 2020 r. wartości dotyczące powierzchni zabudowy oraz wysokości budynku i rzędnej kalenicy, nie stanowią oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Stąd też w analizowanym przypadku nie zaistniały podstawy do sprostowania tej decyzji, w trybie art. 113 § 1 k.p.a.
Skargą X Sp. z o.o. zaskarżyła powyższe postanowienie zarzucając mu brak rozpoznania istoty sprawy i naruszenie prawa polegające na obrazie art. 113 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a - poprzedzającego je postanowienia wydanego przez Wojewodę Małopolskiego wykazała, że rozstrzygnięcia te nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Sąd podkreślił, że podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 113 § 1 k.p.a. w myśl którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej. Sprostowanie nie może jednak prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie, odmowa sprostowania zaskarżonym postanowieniem dostrzeżonej przez Spółkę wady decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2020 r., była zdaniem Sądu uzasadniona. Parametry zabudowy inwestycji objętej wydanym pozwoleniem na budowę nie można rozpatrywać w kategorii oczywistej omyłki - jak chce tego skarżąca Spółka - skoro sprostowanie w zakresie ustalonych tą decyzją wartości prowadziłoby w istocie do zmiany rozstrzygnięcia. O nieoczywistości wskazywanej omyłki świadczy konieczność dokonania analizy projektu budowlanego stanowiącego załącznik do tej decyzji, jak i kolejno naniesionych poprawek do dokumentacji, celem ustalenia charakteru prostowanego błędu. W ocenie Sądu, wskazywana we wniosku konieczność dokonania korekty decyzji z dnia 4 marca 2020 r. polegającej na uściśleniu docelowej i właściwej wartości rzędnej "0" budynku obejmowała ustalenia istotne, które nie mogły być naprawione w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Przy czym Sąd podkreślił, że nie przesądza o poprawności samej decyzji Wojewody Małopolskiego. Wadliwe zatem, zdaniem inwestora, określenie w ww. decyzji wartości obejmujących rzędne poziomu posadowienia budynku oraz wysokości budynku, nie może być w ocenie Sądu usunięte w przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. trybie sprostowania.
Skargą kasacyjną X sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, uchybienie którym miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, której efektem jest oddalenie skargi, w sytuacji, gdy ze względu na wskazane w skardze naruszenia przepisów prawa procesowego skarga winna była zostać uwzględniona.
Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o zastosowanie przez Sąd I instancji normy wynikającej z art. 179a p.p.s.a., ewentualnie, gdyby Sąd I instancji nie uznał za zasadne zastosowania w niniejszej sprawie ww. normy wniesiono na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi, a w efekcie uchylenie postanowienia GINB i poprzedzającego go postanowienia Wojewody Małopolskiego. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy i wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26 -dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka wnosząc kasację zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę na postanowienie GINB z dnia 23 marca 2023 r. w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji.
W sprawie jest niesporne, iż ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2020 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono X sp. z o.o. w [...], pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (z przeznaczeniem na usługi krótkotrwałego ogólnodostępnego wynajmu lokali w celach turystycznych) z dwupoziomowym garażem podziemnym na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w [...] przy ul. [...], z instalacjami wewnętrznymi, infrastrukturą techniczną, oraz urządzeniami budowlanymi. Decyzja powyższa wydana została w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem orzeczono reformatoryjnie najpierw uchylając decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia 14 grudnia 2018 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wskazanej wyżej inwestycji i jednocześnie udzielając przedmiotowego pozwolenia.
W uzasadnieniu tej decyzji w szczególności wskazano, iż spełnione zostały wymagania dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu określając, iż powierzchnia wynosi 526,60 m², co stanowi 18,92 % powierzchni. Nadto w uzasadnieniu tym w szczególności podniesiono, że projektowany budynek ma wysokość 22,31 m od poziomu kalenicy określonej rzędną 912,42 m n.p.m.
Inwestor wnioskiem z 20 października 2022 r. (data pływu) wniósł o sprostowanie ww. decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2020 r. lub wyjaśnienie jej treści wraz z projektem budowlanym. Podniesiono, że w odniesieniu do powierzchni zabudowy podano w treści decyzji powierzchnię liczoną po zewnętrznym obrysie ścian kondygnacji parteru. Opis do projektu wskazany w zestawieniu tabelarycznym dot. wyliczenia bilansu terenu wynosi 526,60 m², i stanowi 18,92 % powierzchni terenu. Pod ww. zestawieniem tabelarycznym podano właściwą powierzchnię zabudowy budynku w celu wykazania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i powierzchnia ta wynosi 686, 60 m² i stanowi 24,66% terenu (str. 565 i 567 projektu). Zatem korekty wymaga błędnie wyrażona na stronie 5 uzasadnienia decyzji linia 36 i 37 powierzchnia zabudowy poprzez zastąpienie wyrażenia "526,60 m², co stanowi 18,92 % powierzchni" na "wynosi 686, 60 m² i stanowi 24,66% terenu".
Nadto we wniosku o sprostowanie podniesiono, że podana w treści uzasadnienia decyzji rzędna kalenicy określona jest omyłkowo na poziomie 912,42 m.n.p.m. Poziom posadowienia budynku (poziom zero budynku), jak zaznaczono, w rzeczywistości wynosi 891,15 m.n.p.m. Taki poziom wskazany został w projekcie budowlanym na pierwotnym rysunku do zagospodarowania terenu (strona 40) wraz z powiększeniem (strona 41 projektu) oraz na rysunkach elewacji, a także rysunkach znajdujących się w Tomie I (Projekt zagospodarowania terenu – schemat str. 573) oraz zagospodarowania terenu - plansza zmian w zagospodarowaniu terenu - strona 574 – prawidłowy poziom zero budynku ujawniono również na rysunkach przekroi A-A, B-B (..)
Działając w trybie art. 113 § 1 k.p.a. organy orzekające odmówiły sprostowania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2020 r. we wnioskowanym zakresie a stanowisko to zaaprobował Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej skarżącej Spółki naruszenia art. 3 § 1 pkt 2 pkt 5 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie w okolicznościach tej sprawy. Wbrew zarzutom wniesionego środka odwoławczego Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia o odmowie sprostowania decyzji z dnia 4 marca 2020 r. i słusznie zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę Spółki albowiem nie ujawniono w sprawie takich naruszeń prawa procesowego czy też prawa materialnego uzasadniających uchylenie kwestionowanych rozstrzygnięć na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Chybiony jest zarzut kasacji naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Powołany w powiązaniu z innymi normami przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.
Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.
Natomiast analiza motywów zaskarżonego wyroku wskazuje jednoznacznie, iż trafnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów administracji o braku podstaw do dokonania w trybie sprostowania błędów i omyłek uzasadnienia decyzji Wojewody Małopolskiego z 4 marca 2020 r. w zakresie oznaczenia w jej motywach powierzchni zabudowy jak i rzędnej kalenicy planowanego budynku usługowego wraz z infrastrukturą na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w [...] przy ul. [...]. Zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. jest całkowicie nieusprawiedliwiony.
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (patrz: wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16). Orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (vide: wyrok NSA z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 3192/19). Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (vide: Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - uwagi do art. 113 publ. Lex oraz wyrok WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1883/20). Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję administracyjną (patrz: wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 1091/96).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności tej sprawy to przede wszystkim nie jest sporne, iż powołane w uzasadnieniu decyzji z dnia 4 marca 2020 r. wartości co do tego, iż powierzchnia wynosi 526,60 m², co stanowi 18,92 % powierzchni oraz to, że projektowany budynek ma wysokość 22,31 m od poziomu kalenicy określonej rzędną 912,42 m n.p.m. wynikają przede wszystkim z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego – co zostało w sposób prawidłowy wykazane w postanowieniu organu pierwszej instancji w odniesieniu do konkretnych stron projektu zarówno co do powierzchni zabudowy (patrz k-571 Tom Ia-Zagospodarowanie terenu, k-564 Tom Ia, k-60 Tom I projektu budowlanego), jak i wysokości budynku oraz rzędnej kalenicy - patrz strona 577 Tom Ia projektu budowlanego – Elewacja Zachodnio-Południowa, k-[...] Tom Ia projektu budowlanego – Elewacja Północno-Wschodnia , k-579 Tom Ia projektu budowlanego – Elewacja Wschodnio-Południowa.
Jednakże wskazywanych parametrów zarówno co do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu jak i kwestii rzędnej kalenicy poprzez uściślenie docelowej i właściwej wartości rzędnej "0" budynku w uzasadnieniu decyzji, co zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, objętych wydanym pozwoleniem na budowę nie można rozpatrywać w kategorii oczywistej omyłki o jakiej stanowi art. 113 § 1 k.p.a. Dokonanie sprostowania w tym zakresie jako oczywistej omyłki, prowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia.
Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego, że nawet ustalenie w decyzji innego niż wnioskowany przez inwestora wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy czy określenie innej rzędnej kalenicy nie stanowi oczywistej omyłki pisarskiej i nie może być, jak trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji, przedmiotem sprostowania.
Nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. błędy i omyłki istotne, czyli takie, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka i wymagają przeprowadzenia dodatkowych badań i ustaleń. W tej sprawie takiej oczywistość po prostu brak, aby wyprowadzić wniosek o ewentualnej omyłce należy dokonać bardzo szczegółowej analizy projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę jak też kolejno naniesionych poprawek do tej dokumentacji, celem ustalenia charakteru proponowanego przez stronę prostowanego błędu.
Tym samym, skoro nie zaistniały w realiach tej sprawy podstawy do dokonania sprostowania w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2020 r. wskazanych tam wartości oznaczonej powierzchni zabudowy spornej inwestycji jak i zmiany wartości obejmującej rzędne poziomu posadowienia budynku oraz jego wysokości, to należy uznać, że w niniejszym postępowaniu zasadnie odmówiono sprostowania ww. wartości w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Zatem wydane w sprawie ostateczne postanowienie w tym zakresie w pełni odpowiada prawu, co prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Brak jest również podstawy by uznać, że w sprawie tej doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, a granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej.
Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu - patrz wyrok NSA z dnia 23 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2045/22. Jednakże z takim naruszeniem nie mamy do czynienia w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji orzekał w granicach tej sprawy, w której nie ujawniono naruszeń prawa skutkujących potrzebą eliminacji z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.
Poza tym należy dodać, iż w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd pierwszej Instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2438/11; wyrok NSA z 15 października 2015r. sygn. akt I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się całkowicie niezasadne. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił przedmiotową skargę kasacyjną.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.