II OSK 1787/24

II OSK 1787/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński
Magdalena Dobek-Rak
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Lu 937/23 - Wyrok WSA w Lublinie z 2023-12-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 107, 145, 151, 182, 183, 184, 189
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107, 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 977
art. 1, 2, 4, 50, 51
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 344
art. 6
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 937/23 w sprawie ze skargi E.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 27 lipca 2023 r., znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z 28 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 937/23, oddalił skargę E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 27 lipca 2023 r., znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, po rozpatrzeniu odwołania E. B., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 20 kwietnia 2023 r., znak: [...], w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej X Nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...] [...], gmina [...], powiat [...].
Skargą E. B. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., tj. z dnia 7 kwietnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.) i art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023r. poz. 344 ze zm., dalej: u.g.n.); art. 7, 8 § 1, 9,11 i 107 § 1 i 138 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Uzasadniając oddalenie powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd podkreślił, że przedmiot spornej inwestycji jako inwestycji z zakresu łączności publicznej zalicza się do celu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n. To w tym przepisie za cel publiczny uznana została nie tyle sama łączność publiczna, lecz budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej, które z kolei służyć mają zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Celem publicznym zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. jest więc również budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji. Z kolei art. 4 pkt 18 u.g.n. stanowi, że przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Natomiast publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną stanowi usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne). Z uwagi na swą specyfikę i istotę stacja bazowej telefonii komórkowej ma również co najmniej znaczenie lokalne, w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Stacja taka jest wykorzystywana bowiem do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a korzystać z tych usług mogą wszystkie osoby będące w jej zasięgu, a więc zarówno mieszkańcy danej miejscowości, jak i osoby tam przebywające jedynie czasowo. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 u.g.n. i tym samym stanowi inwestycję celu publicznego, co najmniej o znaczeniu lokalnym. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zatem inwestycją celu publicznego, co oznacza, że w sprawie nie doszło do naruszenia przywoływanych w skardze art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 u.g.n.
Sąd zgodził się natomiast co do tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało precyzyjnie w oparciu o jaką podstawę materialnoprawną przedmiotowa inwestycja została zaliczona do inwestycji celu publicznego. Uchybienie to nie ma jednak w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy i nie może samo w sobie uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Sposób i zakres, w jakim organ II Instancji rozpoznał sprawę oraz odniósł się do zarzutów odwołania umożliwia dokonanie kontroli sądowej decyzji, albowiem w pełni pozwala na ustalenie motywów organu odwoławczego, którymi organ ten kierował się utrzymując w mocy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie istnieje sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji a jego uzasadnieniem, zaś samo uzasadnienie decyzji, pomimo jego częściowej niedokładności, w pełni pozwala na zrekonstruowanie motywów działania organu oraz argumentacji przemawiającej za podjęciem ściśle określonego rozstrzygnięcia wynikającego z sentencji decyzji. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, pomimo wskazanej powyżej niedokładności w jej uzasadnieniu, w pełni poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej, co sprawia, że tym samym powyższa niedokładność nie mogła stanowić uzasadnionej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzja w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, co oznacza, że w braku sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami, organ zobowiązany jest do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ nie może w niej wprowadzać, według własnego uznania, samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm i zasad ogólnych, a odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia i zakazy.
Sąd stwierdził, że trafnie ustaliły organy obu instancji w przedmiotowej sprawie, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że projektowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa. Wskazał, że po zmianach dokonanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2023r., poz. 1724), tego rodzaju typowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest już zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzji środowiskowej). Jakiekolwiek więc okoliczności związane z kwestią uzyskania dla przedmiotowej inwestycji decyzji środowiskowej nie mogą zatem stanowić przeszkody dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto przepis art. 56 u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie można także, w myśl art. 52 ust. 3 uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Zdaniem Sądu dla inwestycji celu publicznego nie obowiązuje także określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada kontynuacji funkcji oraz parametrów i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu (zasada dobrego sąsiedztwa). Do lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie stosuje się więc kryteriów ładu przestrzennego.
Przedmiotowa inwestycja pod względem parametrów emisyjnych spełnia także zdaniem Sądu wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Sąd wskazał, że jak wynika z przedstawionego wraz wnioskiem dokumentu pod nazwą "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych" oraz map terenu w przypadku przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej w osiach głównych promieniowania anten o wartościach ponadnormatywnych nie występują miejsca dostępne dla ludności albowiem pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnych, tj. niedopuszczalnych wartościach występuje jedynie w najbliższym otoczeniu anten, w wolnej przestrzeni, na znacznej wysokości i w miejscach niedostępnych dla ludności. Pole takie występuje jedynie na wysokości ponad 48 m i w odległości co najdalej 22 m od anteny. W przedmiotowym przypadku pola elektromagnetyczne o poziomach wyższych od dopuszczalnych nie występują więc w miejscach dostępnych dla ludności. Identycznie tylko w miejscach niedostępnych dla ludności może wystąpić oddziaływanie elektromagnetyczne anten radioliniowych. Brak jest więc podstaw do odmowy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ze względu na naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Powyższe rozporządzenie, określające dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, wydane zostało przez Ministra Zdrowia, w związku z czym założyć należy, że przy jego wydaniu uwzględniono także aktualną wiedzę naukową z zakresu ochrony zdrowia. W świetle przytoczonych uregulowań nie można zatem uznać, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej, stanowi co do zasady zagrożenie dla środowiska oraz zdrowia ludzi. Z tych też względów brak jest w ocenie Sądu podstaw do podzielenia zarzutów skargi co do tego, że ustalenie tego rodzaju okoliczności wymagało przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego. Jak trafnie zdaniem Sądu stwierdziło Kolegium, do zbadania zgodności projektu inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa nie jest potrzebny biegły albowiem są to czynności z zakresu stosowania prawa. Organ pierwszej instancji, w oparciu o przedstawione przez inwestora dokumenty wypowiedział się w kwestiach szczegółowych dotyczących kwalifikacji inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko oraz emisji pola elektromagnetycznego, uznając, że w tym zakresie odziaływanie inwestycji ograniczy się do terenu nieruchomości objętej wnioskiem, przy czym odziaływanie wystąpi w otoczeniu anten, w wolnej przestrzeni, na znacznej wysokości i w miejscach niedostępnych dla ludności, co potwierdziły także analizy przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym.
Za nietrafne Sąd uznał także zarzuty skargi dotyczące tego, że organ w żaden sposób nie wskazał, z czego wynika, że lokalizacja inwestycji jest lokalizacją optymalną. Tego rodzaju okoliczności nie podlegają bowiem badaniu w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wydaję decyzję w odniesieniu do projektu inwestycji, której parametry oraz miejsce lokalizacji określa wnioskodawca. Określenie parametrów danej inwestycji oraz miejsca jej lokalizacji pozostaje w wyłącznej gestii inwestora, a nie organu. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego samodzielnie określa miejsce, sposób i kształt inwestycji, natomiast organ orzekający dokonuje jedynie jej oceny prawnej. To także inwestor, w ramach prowadzonej na danym terenie działalności, dokonuje oceny celowości realizacji określonej inwestycji. On również decyduje o jej zakresie i kształcie. Do oceny zasadności, czy też celowości zamierzonej inwestycji nie jest natomiast uprawniony organ administracji właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tych wszystkich względów Sąd skargę oddalił.
Skargą kasacyjną E. B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 107 § 1 pkt 4) i 6) k.p.a. poprzez nieuznanie, że wydanie decyzji bez wskazania materialnej podstawy prawnej do jej wydania, co miało miejsce w przypadku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 27 lipca 2023 r., nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie wyżej podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona - uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w przedmiocie skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie wnosząc przedmiotowy środek odwoławczy zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Wbrew zarzutowi wniesionego środka odwoławczego, Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji SKO w Zamościu, słusznie stosując konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. oddalenia wniesionej skargi albowiem ta nie zasługiwała na uwzględnienie. W realiach tej sprawy nie było uzasadnionych przesłanek zastosowania przez Sąd wskazywanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. gdyż nie ujawniono takich naruszeń przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł być podnoszony również w kasacji zarzut nie wskazania w podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, regulacji z którym z celów publicznych określonych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami mamy do czynienia w tej sprawie. Przywołując w petitum skargi kasacyjnej taki zarzut powiązano go z naruszeniem art. 107 § 3 pkt 4 i 6 k.p.a. (przepis dotyczy elementów składowych decyzji administracyjnej).
Jak stanowi art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. jednym z elementów składowych decyzji administracyjnej jest powołanie jej podstawy prawnej. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie.
Decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym, który składa się z rozstrzygnięcia i uzasadnienia (art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a). Obie te części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym. Żadna z tych części nie może istnieć samodzielnie w obrocie prawnym, i z tego też względu powinny one być wewnętrznie spójne. Uzasadnienie decyzji ma kluczowe znaczenie dla jej adresatów, pozwala bowiem poznać tok rozumowania organu. Przepis art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. obliguje organ do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn załatwienia żądania strony. Z uzasadnienia decyzji powinien wynikać przede wszystkim toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga zatem logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia lecz również przez sąd.
W tej sprawie Burmistrz [...] ustalając decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r. lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą budowa stacji bazowej telefonii komórkowej X nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilania i niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] w miejscowości [...] wskazał w podstawie prawnej tej decyzji zarówno przepisy k.p.a., ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust.1, art. 51 ust.1 pkt 2, art.53 i 54) oraz przepis art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przy czym w uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniając cel publiczny spornej inwestycji odniesiono go do dyspozycji art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami co wiąże się z wydzielaniem gruntów pod tereny łączności publicznej i sygnalizacji jak też dodatkowo powołano przepis art. 46 ust.1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usługi sieci telekomunikacyjnych z którego wprost wynika, iż inwestycje z zakresu łączności publicznej, a do nich należą właśnie stacje bazowe telefonii komórkowej, niewątpliwie stanowią inwestycję celu publicznego.
Strona kwestionując tą decyzję poprzez wniesienie odwołania nie podnosiła w złożonym środku zaskarżenia wątpliwości czy też zastrzeżeń co do ujawnionego i przyjętego charakteru spornej inwestycji jako inwestycji celu publicznego.
Stąd SKO w Zamościu utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy, w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia, wskazało przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś w motywach tej decyzji organ kolegialny nie sięgnął już do definicji celu publicznego. Zdaniem Sądu odwoławczego w realiach tej sprawy nie stanowi to naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim na tym etapie postępowania administracyjnego kwalifikacja spornej inwestycji jako celu publicznego nie była zagadnieniem spornym, skoro odwołanie tego nie kwestionowało. Poza tym organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował stację bazową telefonii komórkowej do tego rodzaju inwestycji a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że organ kolegialny podzielił stanowisko w tym zakresie zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia 20 kwietnia 2023 r.
Należy w tym miejscu podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku po przedstawieniu definicji inwestycji celu publicznego zasadnie wskazał, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, co oznacza, że w sprawie nie doszło do naruszenia przywoływanych w skardze art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 u.g.n. Podkreślono, iż wprawdzie SKO w Zamościu nie wskazało precyzyjnie w oparciu o jaką podstawę materialnoprawną przedmiotowa inwestycja została zaliczona do inwestycji celu publicznego, lecz prawidłowo przyjęto, że uchybienie to nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i nie może samo w sobie uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Trafnie wykazano, iż sposób i zakres, w jakim organ II Instancji rozpoznał sprawę oraz odniósł się do zarzutów odwołania umożliwia dokonanie kontroli sądowej decyzji, albowiem w pełni pozwala na ustalenie motywów organu odwoławczego, którymi organ ten kierował się utrzymując w mocy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Poza tym podkreślono, że nie istnieje sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji a jego uzasadnieniem, zaś samo uzasadnienie decyzji, pomimo jego częściowej niedokładności, w pełni pozwala na zrekonstruowanie motywów działania organu oraz argumentacji przemawiającej za podjęciem ściśle określonego rozstrzygnięcia wynikającego z sentencji decyzji. Słusznie zatem konkludowano w kwestionowanym wyroku, iż zaskarżona decyzja, pomimo wskazanej powyżej niedokładności w jej uzasadnieniu, w pełni poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej, co sprawia, że tym samym powyższa niedokładność nie mogła stanowić uzasadnionej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podgląd powyższy w pełni jest akceptowany przez NSA i przyjmowany w realiach tej sprawy jako własny. Tym samym nie można skutecznie wskazywać w niniejszej sprawie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest podstawą uchylenia decyzji w razie stwierdzenia, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, tylko w sytuacji stwierdzenia, że jest to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Natomiast w realiach przedmiotowej sprawy ujawnione wyżej naruszenie nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, skoro co jest niesporne, rzeczywiście planowana inwestycja na charakter inwestycji celu publicznego.
W orzecznictwie NSA jest to okoliczność przesądzona w licznych wyrokach i kwestia ta nie budzi żadnych wątpliwości. W wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1829/12 przyjęto, iż stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjne wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Posiada zatem status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, którego realizacja stanowi działania o znaczeniu ponadlokalnym. Stanowi więc inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p.- patrz wyrok NSA z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2338/17. Poza tym z art. 46 ust. 1 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika zasada ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nawet przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przy ich uchwalaniu nie mogą zakazywać tego rodzaju inwestycji, ale także w taki sposób winny zostać sformułowane, aby było możliwe ich efektywne, nie zaś hipotetyczne lokalizowanie. Podyktowane jest to rozwojem cywilizacyjnym. Rozwój sieci telekomunikacyjnych ma bowiem niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia rozwoju gospodarki cyfrowej. W tej sprawie przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie lokalizacji takiej inwestycji nastąpiło więc w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Tym samym dotychczasowe rozważania wskazują na to, iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.