II OSK 1780/23

II OSK 1780/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Jan Szuma
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2183/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-03-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 90, 151, 182, 183, 184, 189
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6, 7, 7a, 107, 145, 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2183/22 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 sierpnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 14 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2183/22, oddalił skargę M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 sierpnia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania T. S., utrzymano w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z 28 lutego 2022 r. znak [...], którą stwierdzono nieważność decyzję Starosty Polickiego z 27 lipca 2020 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wolnostojącego budynku usługowego dwulokalowego z funkcją mieszkalną wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej do dwóch zbiorników bezodpływowych, kanalizacji deszczowej do dwóch zbiorników bezodpływowych i energii elektrycznej oraz urządzeniami zagospodarowania terenu, na dz. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], obręb [...], gmina [...].
Skargą M. S. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 7 i art. 7a k.p.a.; art. 6 w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.; art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Uzasadniając oddalenie powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi wskazane przez organy rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tj. zaistniała niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), a precyzyjniej przekroczenie powierzchni zabudowy, przekroczenie ustalonej linii zabudowy od strony z ul. 31aKD oraz usytuowanie budynku prostopadłe (szczytowe) do ul. 31aKD, nie zaś kalenicowe.
Odnosząc się do powyższego Sąd zauważył, że teren, na którym zaprojektowano zamierzenie inwestycyjne, objęty jest m.p.z.p. i zgodnie z nim znajduje się na terenie oznaczonym: 1. 58U,P+MJ - tereny przeznaczone pod działalność gospodarczą usługowo-produkcyjną z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej z ograniczeniem wyłącznie do obsługi funkcji podstawowej (do potrzeb właścicieli lub użytkowników terenu); 2. 31aKD - tereny przeznaczone pod projektowaną ulicę dojazdową, projektowana droga gminna oraz 3. 31bKD - tereny przeznaczone pod projektowaną ulicę dojazdową, projektowana droga gminna. Dla terenu 58U,P+MJ m.p.z.p. w § 3 ust. 2 pkt 4 przewiduje zabudowę wolnostojącą, powierzchnię zabudowy do 30% powierzchni działki, wysokość zabudowy do 1,5 kondygnacji (do 9,5 m do kalenicy), dachy symetryczne, kąt nachylenia połaci głównych 22° do 30°, ustawienie kalenicowe względem ul. 31aKD, nieprzekraczalną linię zabudowy od linii rozgraniczenia: - ul. 31aKD - 10 m, pozostałe - 6,0 m i wg rysunku zmian (ppkt 4). Ustalenia zasad parcelacji określono jako z zachowaniem dostępu każdej wydzielanej działki do ulicy publicznej, minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki - 730 m² z wyjątkiem działki na zakręcie ul. 31aKD (ppkt 5). Ustalenia ekologiczne - uciążliwość prowadzonej działalności nie może przekroczyć granic własnej działki, udział powierzchni biologicznie czynnej - min. 30% pow. działki, wzdłuż południowej i wschodniej granicy terenu konieczny pas zieleni izolacyjnej szer. 5-10 m (patrz rysunek zmian) (ppkt 6). Ustalenia komunikacyjne - parkowanie w granicach własnej działki (ppkt 8). Ustalenia inżynieryjne - zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej wg § 5, odcinek napowietrznej linii elektroenergetycznej SN - do likwidacji (ppkt 9). Jak wynika natomiast z projektu budowlanego (zatwierdzonego decyzją Starosty), na przedmiotowej działce zaprojektowano budynek wolnostojący, dwulokalowy o funkcji usługowej (działalność biurowa) w parterze oraz z funkcją mieszkalną na użytkowym poddaszu. Budynek podzielono na dwa lokale A i B, z których każdy posiada obie ww. funkcje. Trafnie więc w ocenie Sądu uznały organy, że funkcja planowanego budynku jest zgodna z funkcją dopuszczoną w m.p.z.p. Parametry projektowanej inwestycji nie naruszają również ustaleń m.p.z.p. w odniesieniu do formy zabudowy - zabudowa wolnostojąca (projektowana - zabudowa wolnostojąca); wysokości zabudowy - do 1,5 kondygnacji (projektowana - 1,5 kondygnacji); wysokość do kalenicy - do 9,5 m (projektowana - 7,93 m); geometrii dachu - dach symetryczny, kąt nachylenia połaci głównych 22°-30°(projektowany - dach stromy, symetryczny o kącie nachylenia połaci głównych 30°); konieczności ustalenia wzdłuż południowej i wschodniej granicy terenu pasa zieleni izolacyjnej szer. 5-10 m (projektowany - teren inwestycji nie znajduje się przy południowej granicy terenu, dla której konieczny jest warunek wykonania pasu zieleni izolacyjnej, w pozostałej części projektuje się wykonanie pasa zieleni izolacyjnej o szerokości 5 m); zapewnienia miejsc do parkowania w granicach własnej nieruchomości (projektowane - 4 miejsca do parkowania, tj. 2 w garażu oraz 2 na działce inwestycyjnej). W projekcie budowlanym wskazano jednak również, że powierzchnia zabudowy budynku wynosi 213 m² i stanowi 24,4 % powierzchni całej dz. nr [...] o pow. 874 m². Jak trafnie zwróciły uwagę organy nadzoru, powyższą wartość projektant błędnie wyliczył w odniesieniu do całej działki inwestycyjnej, nie uwzględniając, że leży ona na trzech oddzielnych terenach ujętych w m.p.z.p., a więc nie tylko na terenie 58U,P+MJ, ale również na terenie 31aKD i 31bKD. Przewidziana natomiast w m.p.z.p. powierzchnia zabudowy do 30% powierzchni działki (§ 3 ust. 2 pkt 4 ppkt 4.2) odnosi się jedynie do tej jej części, która znajduje się na terenie 58U,P+MJ. Z kolei pozostałe części działki, zlokalizowane na terenie 31aKD i 31bKD, mają zostać wykorzystane do realizacji na nich ulicy dojazdowej - drogi gminnej, a zatem tych części działki nie można zabudować. Powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę na terenie elementarnym 58U,P+MJ powinna więc zostać zmniejszona o powierzchnię ulic dojazdowych 31aKD i 31bKD. Jak przy tym wynika z akt, powierzchnia dz. nr [...] wynosi 874 m², zaś projekt zagospodarowania terenu wskazuje, że pas terenu przeznaczony na zajęcie pod drogę 31bKD wynosi min. 120 m², a pod drogę 31aKD - min. 100 m² (wyliczenia Wojewody). Zatem pomniejszona o powierzchnię ulic powierzchnia ww. działki wynosi 654 m². W zestawieniu z powierzchnią zabudowy budynku otrzymujemy 33%, co wskazuje na niezgodność inwestycji z m.p.z.p. Podobny wynik wskazanej w projekcie budowlanym powierzchni zabudowy (bo 36,3%) podał skarżący w złożonym w sprawie wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania nieważnościowego z 7 lutego 2022 r. oraz arch. M. P. w piśmie z 26 listopada 2021 r. Wyliczenia takie zawarto także w piśmie Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej z 18 listopada 2021 r. (36,1 %). W tej sytuacji prawidłowo zdaniem Sądu uznały organy orzekające w sprawie, że zatwierdzony decyzją Starosty projekt budowlany rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.2 m.p.z.p.
Zdaniem Sądu stanowiska powyższego nie może zmienić zarzut skarżącego, że decyzja GINB w powyższym zakresie zawiera pewne nieścisłości, bowiem na str. 5 wskazuje, że "parametry projektowanej inwestycji nie naruszają ustaleń uchwały (...) co do (...) powierzchni zabudowy – do 30% powierzchni działki (projektowana – 24,4% (...))", zaś już w dalszej części uzasadnienia wykazuje, że w tym zakresie decyzja ta rażąco narusza prawo. W ocenie Sądu, z treści tej decyzji i wyliczeń organu wprost jednak wynika, że GINB podzielił stanowisko Wojewody odnośnie do przekroczenia w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym powierzchni zabudowy działki w jej części leżącej na terenie 58U,P+MJ. Powyższe uchybienie w uzasadnieniu decyzji GINB nie miało zatem wpływu na wynik sprawy.
Sąd podzielił również zarzuty organów orzekających w sprawie, że w projekcie budowlanym przekroczono nieprzekraczalną linię zabudowy działki od strony ulicy 31aKD, którą błędnie wytyczono od granicy działki (której część, jak już wskazano powyżej, znajduje się na terenie objętym symbolem 31aKD). Tymczasem w § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.5 m.p.z.p. wskazano, że nieprzekraczalna linia zabudowy od linii rozgraniczenia ul. 31aKD wynosi 10 m, a w pozostałych – 6 m i według rysunku zmian. Analiza porównawcza projektu zagospodarowania terenu oraz załącznika graficznego do m.p.z.p. wykazuje, że w projekcie zagospodarowania terenu wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy od granicy dz. nr [...], a nie jak wynika to z m.p.z.p. - od linii rozgraniczenia ulicy 31aKD. W konsekwencji budynek zaprojektowano w odległości ok. 6 m od linii rozgraniczenia ul. 31aKD, a zatem bez uwzględnienia 10m odległości od linii jej rozgraniczenia przewidzianej w m.p.z.p. W konsekwencji zasadnie uznały organy orzekające w sprawie, że wydana decyzja Starosty o pozwoleniu na budowę, z uwagi na niedostrzeżenie tej wadliwości projektu budowlanego, wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.5 m.p.z.p.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że na rysunku m.p.z.p. brak na terenie przedmiotowej działki wskazania graficznego nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. 31aKD (jest to tylko linia ciągła bez oznaczeń trójkątami, jak przytoczono w legendzie), Sąd wskazał, że architekt sporządzający projekt zagospodarowania terenu (znajdujący się w projekcie budowlanym) nie miał wątpliwości, że na rysunku m.p.z.p. wyznaczono w południowo-wschodniej części działki nieprzekraczalną linię zabudowy i naniósł ją na ten projekt (mapę), jednak nie uwzględnił, na co zwrócono uwagę powyżej, że winna ona zostać ustalona od linii rozgraniczenia ulicy 31aKD w odległości 10 m. Dodatkowo, w ocenie Sądu, zarzut powyższy, a mający skutkować uznaniem, że m.p.z.p. w tym zakresie powoduje problemy z interpretacją, nie jest zasadny. Linia zabudowy, choć wydaje się być wyznaczona na wysokości przedmiotowej działki od strony ulicy 31aKD jedynie linią ciągłą (przy czym wysoce prawdopodobne jest, że oznaczenie trójkąta może być jedynie mało czytelne z uwagi na nakładające się w tym miejscu linie narożnika budynku), to w dalszej części jej nieprzerwanego biegu (tj. na wysokości działek położonych na południe od działki inwestycyjnej, jak też od jej północnego wschodu - od ulicy 31bKD) zawiera już wspomniane przez skarżącego oznaczenia graficzne w postaci trójkątów. Niemniej jednak zauważyć, zdaniem Sądu, trzeba że przy analizie m.p.z.p. należy brać pod uwagę zarówno część tekstową jak również graficzną. Jak przy tym wynika z § 2 ust. 2 pkt 4 m.p.z.p. "nie każde ustalenie tekstowe posiada swoje odwzorowanie na rysunku zmian".
W ocenie Sądu stanowiska odnośnie do rażącego naruszenia w tym zakresie prawa nie mogą także podważyć zarzuty skargi dotyczące naruszenia, w ocenie skarżącego, przez organ uchwałodawczy (sporządzający m.p.z.p.) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiada drogi i usytuowanie, w kwestii ustalenia szerokości ulicy 31aKD. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli organów, a obecnie Sądu, była bowiem zgodność projektu budowlanego z m.p.z.p., nie zaś zasadność, czy też zgodność zapisów m.p.z.p. z innymi jego przepisami lub przepisami odrębnymi.
W konsekwencji Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji, akceptowałoby próbę obejścia przepisów m.p.z.p. Jednocześnie skutki społeczno-gospodarcze naruszenia przepisów m.p.z.p. w powyższym zakresie są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Udzielenie pozwolenia na budowę budynku, w sytuacji gdy zabudowa ta spowoduje przekroczenie maksymalnej powierzchni zabudowy, zaburza podstawowe elementy ładu przestrzennego na przedmiotowym terenie. Podobnie posadowienie budynku o ok. 5-6 m przed nieprzekraczalną linią zabudowy (niemal dopuszczając do zetknięcia jego ściany z projektowanym pasem drogi 31aKD), doprowadzi do niemożliwości realizacji ulicy dojazdowej - drogi gminnej o parametrach przewidzianych w m.p.z.p. W ocenie Sądu, w sprawie mamy przy tym do czynienia z oczywistością naruszenia wskazanych wyżej zapisów m.p.z.p.
Sąd podzielił również ostatni z zarzutów stawianych przez organy, decyzji o pozwoleniu na budowę, a mianowicie zarzut dotyczący niezgodności tej decyzji z § 3 ust. 1 pkt 4 (ppkt 4.4) m.p.z.p., tj. ustawienia dachu projektowanego budynku prostopadle (szczytowo) do ul. 31aKD, podczas gdy z ustaleń m.p.z.p. wynika, że ustawienie to powinno być kalenicowe względem ul. 31aKD, tj. ustawienie kalenicy budynku równolegle względem ul. 31aKD. W tej kwestii zauważył, że bezspornie część opisowa dla terenu elementarnego 58U.P+MJ nakazuje usytuowanie kalenic projektowanych budynków równolegle do drogi 31aKD. W części graficznej schemat zabudowy (zgodnie z legendą) również sugeruje układ kalenicy równoległy do drogi 31aKD i obejmuje przedmiotową nieruchomość. Niemniej jednak, słusznie w ocenie Sądu uznał organ odwoławczy, że choć powyższe uchybienie powoduje niezgodność projektu budowlanego z m.p.z.p., to jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze. Wprawdzie naruszony w ten sposób art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, to skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania. Organ słusznie zwrócił uwagę, że stwierdzone uchybienie jest stosunkowo niewielkie. Ponadto w żaden sposób nie zaburza ono miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu, który nie byłby możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządnego państwa.
Odnośnie pozostałych ustaleń wydanych w sprawie decyzji, Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z pozostałymi uregulowaniami m.p.z.p. oraz warunkami technicznymi (Starosta postanowieniem z 3 września 2019 r. sprostowanym w dniu 19 września 2019 r. wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych - § 36 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 warunków technicznych). Inwestycja ma też zapewniony dostęp do drogi publicznej nr [...] (ul. [...]) poprzez dz. nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia.
Za chybiony Sąd uznał sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest obowiązany zatem do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie wymienionego przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Z całą pewnością zainicjowanie przez skarżącego postępowania zmierzającego do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi tak rozumianego prejudykatu, bowiem organ nadzoru, mimo braku rozstrzygnięcia tej kwestii ma możliwość wydania decyzji w sprawie zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z obowiązującym w dacie jej wydania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Procedura uchwalania, czy zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie jest postępowaniem, w wyniku którego może być rozstrzygnięte istotne dla postępowania nieważnościowego, zagadnienie wstępne. Procedura ta prowadzi do uchwalenia powszechnie obowiązującego prawa miejscowego, choćby nawet w zakresie przeznaczenia określonej nieruchomości, a nie do rozstrzygnięcia materialnoprawnego zagadnienia w indywidualnej sprawie.
W związku z tym uznać zdaniem Sądu należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.). W konsekwencji prawidłowo uznały, że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
Skargą kasacyjną M. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
1) przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy - art. 7 i 7a k.p.a. - poprzez pominięcie bezsprzecznego faktu (stwierdzonego przez Wojewodę Zachodniopomorskiego w zaskarżonej do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji), iż uchwała Rady Miejskiej w [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki inwestora może wprowadzać problemy interpretacyjne, jak również uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty Polickiego z dnia 27 lipca 2020 r., który rozstrzygnął ww. wątpliwości na korzyść wnioskodawcy, a tym samym zaniechanie załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego oraz słusznego interesu strony oraz przy dochowaniu rozstrzygania wątpliwości w zakresie obowiązujących zapisów m.p.z.p. na korzyść strony;
2) przepisów prawa procesowego - art. 6 k.p.a. w związku z art. 145 w § 1 pkt 7 - który wskazuje przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przypadku, gdy zagadnienie wstępne może zostać rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
3) przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy - art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. - poprzez błędy i niekonsekwencje w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego - w odniesieniu do dopuszczalnej powierzchni zabudowy w odniesieniu do zapisów m.p.z.p.; organ odwoławczy nie udowodnił, że zaskarżona decyzja Starosty Polickiego w tym punkcie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny;
4) przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 lutego 2022 r., która zawierała rozstrzygnięcie wywołujące skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, poprzez stwierdzenie niezgodności projektu z prawem miejscowym, podczas gdy to prawo miejscowe samo w sobie zawiera wady niemożliwe do zaakceptowania, co po części potwierdził również Wojewoda Zachodniopomorski.
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2023 r. pełnomocnik skarżącego przekazał pismo skarżącego o zrzeczeniu się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 90 § 2 p.p.s.a. Sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Taka możliwość została pozostawiona jednak uznaniu Sądu i w tym zakresie nie jest uwarunkowana stanowiskiem stron. W niniejszym postępowaniu przedmiotowa sprawa nie została wyznaczona na posiedzenie niejawne, mimo złożonego wniosku, natomiast o wyznaczeniu rozprawy zdecydował zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, gdyż uznał potrzebę rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie z uwagi na jej złożoność i występujący w realiach tej sprawy problem prawny.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.
Te zaś nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji słusznie stosując konstrukcję prawną oddalenia skargi w trybie art. 151 p.p.s.a. albowiem nie zasługiwała ona na uwzględnienie.
Przystępując zaś do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż przedmiotem dokonywanej kontroli legalności przez Sąd pierwszej instancji była decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym stwierdzająca nieważność decyzji Starosty Polickiego z dnia 27 lipca 2020 nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono T.S. pozwolenia na budowę wolnostojącego budynku usługowego dwulokalowego z funkcją mieszkalną wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej do dwóch zbiorników bezodpływowych, kanalizacji deszczowej do dwóch zbiorników bezodpływowych i energii elektrycznej oraz urządzeniami zagospodarowania terenu, na dz. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], obręb [...], gmina [...].
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 397/14). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.
Nadto w orzecznictwie przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest treść decyzji, która pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1098/14).
W ramach niniejszego postępowania nadzwyczajnego organy architektoniczno-budowlane podniosły, iż ww. decyzja z 27 lipca 2020 r., nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) albowiem pozostaje w sprzeczności z uregulowaniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w części dotyczącej obszaru miejscowości: [...], [...], [...] (dalej jako m.p.z.p.). W zaskarżonej decyzji GINB wykazano, iż kwalifikowane naruszenie prawa dotyczy art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.2 m.p.z.p. w zakresie przekroczenia 30 % dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki inwestycyjnej w obszarze jednostki planistycznej 58U,P+MJ, oraz art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.5 m.p.z.p w zakresie przekroczenia ustalonej linii zabudowy od strony z ul. 31aKD.
Z niespornych ustaleń tej sprawy wynika, co Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaaprobował, iż teren na którym zaprojektowano sporne zamierzenie inwestycyjne, objęty jest ww. m.p.z.p. i znajduje się na obszarze oznaczonym trzema jednostkami elementarnymi: 1. 58U,P+MJ: tereny przeznaczone pod działalność gospodarczą usługowo-produkcyjną z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej 2. 31aKD: tereny przeznaczone pod projektowaną ulicę dojazdową, projektowana droga gminna oraz 3. 31bKD: tereny przeznaczone pod projektowaną ulicę dojazdową, projektowana droga gminna.
Dla terenu 58U,P+MJ m.p.z.p. w § 3 ust. 2 pkt 4 przewidziano w zakresie ustalenia kompozycji i form zabudowy: zabudowę wolnostojącą (ppkt 4.1), powierzchnię zabudowy do 30% powierzchni działki (ppkt 4.2),, wysokość zabudowy do 1,5 kondygnacji (do 9,5 m do kalenicy (ppkt 4.3), dachy symetryczne, kąt nachylenia połaci głównych 22° do 30° ustawienie kalenicowe względem ul. 31aKD (ppkt 4.4), nieprzekraczalną linię zabudowy od linii rozgraniczenia: - ul. 31aKD - 10 m, pozostałe - 6,0 m i wg rysunku zmian (ppkt 4.5).
Jak zaś wynika z projektu budowlanego w odniesieniu do kwestii, których wadliwość określała podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z 27 lipca 2020 r. powierzchnia zabudowy spornego budynku wynosi 213 m² i stanowi 24,4 % powierzchni całej dz. nr [...] o pow. 874 m². Powyższą wartość projektant błędnie wyliczył w odniesieniu do całej działki inwestycyjnej, nie uwzględniając, że leży ona na trzech oddzielnych terenach ujętych w m.p.z.p., a więc nie tylko na terenie 58U,P+MJ, ale również na obszarze oznaczonym w planie symbolem 31aKD i 31bKD. Przewidziana natomiast w m.p.z.p. powierzchnia zabudowy do 30% powierzchni działki (§ 3 ust. 2 pkt 4 ppkt 4.2) odnosi się jedynie do tej jej części, która znajduje się wyłącznie na terenie 58U,P+MJ. Z kolei pozostałe części działki, zlokalizowane na terenie 31aKD i 31bKD, mają zostać wykorzystane do realizacji na nich ulicy dojazdowej - drogi gminnej, a zatem tych części działki nie można zabudować. Powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę na terenie elementarnym 58U,P+MJ powinna więc zostać zmniejszona o powierzchnię ulic dojazdowych 31aKD (co wynosi min. 120 m²), i 31bKD (co wynosi min 100m²). Zatem powierzchnia dz. nr [...] wynosząca 874 m², pomniejszona o powierzchnię ww. ulic wynosi 654 m². W zestawieniu z powierzchnią zabudowy budynku 213 m² otrzymujemy 33%, co wskazuje na niezgodność inwestycji z m.p.z.p. Podobny wynik wskazanej w projekcie budowlanym powierzchni zabudowy (bo 36,3%) podał skarżący w złożonym w sprawie wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania nieważnościowego z 7 lutego 2022 r. oraz arch. M. P. w piśmie z 26 listopada 2021 r. Wyliczenia takie zawarto także w piśmie Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej z 18 listopada 2021 r. (36,1 %). W tej sytuacji okoliczność przekroczenia 30 % powierzchni działki do jej zabudowy sprawia, iż zatwierdzony decyzją Starosty Polickiego projekt budowlany rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.2 m.p.z.p.
Niesporne jest także i to, że w projekcie budowlanym przekroczono nieprzekraczalną linię zabudowy działki od strony ulicy 31aKD, którą błędnie wytyczono od granicy działki (której część, znajduje się na terenie objętym symbolem 31aKD). Tymczasem w tekście omawianego planu miejscowego wyraźnie zaznaczono w § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.5 m.p.z.p., że nieprzekraczalna linia zabudowy od linii rozgraniczenia ul. 31aKD wynosi 10 m, pozostałe – 6 m i według rysunku zmian (podkreślenie NSA). Analiza porównawcza projektu zagospodarowania terenu oraz załącznika graficznego do m.p.z.p. wykazuje, że w projekcie zagospodarowania terenu wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy od granicy dz. nr [...], a nie jak wynika to z m.p.z.p. - od linii rozgraniczenia ulicy 31aKD. W konsekwencji budynek zaprojektowano w odległości ok. 6 m od linii rozgraniczenia ul. 31aKD, a zatem bez uwzględnienia 10m odległości od linii jej rozgraniczenia przewidzianej w m.p.z.p.- a oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana została z kwalifikowanym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.5 m.p.z.p.
Skarga kasacyjna kwestionuje powyższe stanowisko zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji zarzutami naruszenia przepisów postępowania a to art. 7 i 7 a k.p.a., art. 6 w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. czy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bez powiązania ich z przepisami p.p.s.a. Tymczasem, dla poprawności zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy p.p.s.a. i ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd pierwszej instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. W konsekwencji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. Co więcej, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie odniósł postawionych zarzutów do wadliwości postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji, bądź przyjętego przezeń poglądu, dodatkowo nie rozwijając w tym zakresie argumentacji uzasadniającej ich postawienie. Zarzuty te zostały zatem błędnie sformułowane i jako takie są nieskuteczne. Przy czym, błędne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, nie zwalnia jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego od odniesienia się do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji.
Z kolei przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na problemach interpretacyjnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części rysunkowej co jak wykazano spowodowane zostało nakładającymi się liniami, brakiem wskazania nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul.31aKD oraz nieprecyzyjną legendą planu czy nieczytelnym zaznaczeniem granic działki nr [...]. Niespójności uregulowań m.p.z.p. w decyzji Starosty z dnia 27 lipca 2020 r., jak wykazano w kasacji, zostały rozstrzygnięte na korzyść wnioskodawcy. Z kolei te niespójności planu winny być rozstrzygnięte przez organ uchwałodawczy Radę Gminy poprzez zmianę planu, o co wystąpił obecny inwestor, aby rada mogła doprecyzować zapisy planu.
Jednakże w realiach tej sprawy powołane w kasacji zarzuty naruszenia art. 7, 7a k.p.a. czy art. 6 w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Przede wszystkim należy w tym miejscu podnieść, iż w toku postępowania nadzwyczajnego ujawniono rażące naruszenia prawa art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawa budowlanego, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim zbadaniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie zapisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego i ocenić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki lub projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami takiego planu.
Uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu prawa miejscowego co wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest powszechnie obowiązująca na terenie danej gminy i określa sposób wykorzystania terenu, rodzaje zabudowy oraz funkcje poszczególnych obszarów. Oznacza to, że jest to źródło prawa, które reguluje konkretne kwestie dotyczące zagospodarowania przestrzennego w gminie, stając się normą prawną obowiązującą wszystkich podmiotów na tym terenie. Uchwała taka, podejmowana jest w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przepisy planu mogą zatem ograniczać właściciela w jego prawach do gruntu, w tym w sposobie jego zagospodarowania. Jednocześnie wskazać trzeba, że zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję (postanowienie) organu administracyjnego. Ważność aktów prawa miejscowego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie podlega kontroli w indywidualnej sprawie, lecz w specjalnych trybach przewidzianych przez przepisy prawa - patrz wyrok NSA z dnia 17 lipca 2024 r. sygn. akt I OSK 2446/23. Dlatego też prawidłowość poszczególnych rozwiązań planistycznych, które nie zostały zakwestionowane przez organ nadzoru i obowiązują na określonym obszarze mogą podlegać kontroli jako akty prawa miejscowego przez sądy administracyjne w odpowiedniej procedurze przewidzianej w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. To wówczas dokonywana jest odpowiednia kontrola prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych.
Uwagi te zostały poczynione albowiem w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niespójności tego planu, które jak zaznaczono winny być wyeliminowane w drodze zmiany tego planu a postępowanie w tej sprawie winno być zawieszone. Nie podzielając tych zarzutów należy zauważyć, że skoro uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze którego dotyczą i determinują możliwość realizacji inwestycji na terenie planem tym objętym, to tym samym bezwzględnym obowiązkiem organu administracji, w procesie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy obowiązują przepisy m.p.z.p. na danym terenie, jest badanie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego.
Wiążący charakter uregulowań m.p.z.p. oznacza, że związanie dotyczy charakterystycznych parametrów inwestycji przewidzianych planem, a więc nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązku samodzielnej oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami m.p.z.p. Tym samym takie rozwiązania planistyczne, jakie obowiązywały w chwili wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dnia 27 lipca 2020 r. wiązały organ wydający decyzję objętą postępowaniem nieważnoścowym. Nie było potrzeby oczekiwania na zmianę tego planu, o którą wystąpił skarżący, gdyż uchwała w sprawie m.p.z.p. zarówno na etapie wydania decyzji z 27 lipca 2020 r. jak i obecnie pozostaje w obrocie prawnym a jej przepisy mające charakter przepisów prawa miejscowego wiążą zarówno orzekające w sprawie organy administracji jak i Sąd. W sprawie tej oznaczony w kasacji przepis art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., zdaniem NSA, w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym niezmienionego m.p.z.p., nie ma zastosowania.
Jednocześnie przepisy tego prawa miejscowego zostały właściwie zinterpretowane w tej sprawie, co skutecznie w motywach zaskarżonego wyroku przedstawił Sąd pierwszej instancji, natomiast skarga kasacyjna zarzutami naruszenia prawa materialnego odpowiednich przepisów tego planu miejscowego nie zakwestionowała, co nie pozwala na weryfikację tego stanowiska w takim zakresie.
Nie można uznać, by decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem prawa mającym istoty wpływ na wynik sprawy a to z art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Zarzut ten w części opisowej odnosi się więc do uzasadnienia zaskarżonej decyzji a wskazany w petitum zarzutu przepis art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. dotyczy innej kwestii a to pouczenia o odwołaniu skoro norma ta stanowi, że decyzja zawiera pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania. Niemniej jednak zarówno obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji na dziewięciu stronach odnosi się do istoty tej sprawy precyzyjnie wskazując okoliczności stanowiące przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, jak i decyzja ta zawiera właściwe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z którego strona niewątpliwie skutecznie skorzystała.
W konsekwencji przyjąć należy, iż w sprawie tej zasadnie uznano, że decyzja Starosty Polickiego z dnia 27 lipca 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane skoro pozostaje w sprzeczności z ustaleniami m.p.z.p. zawartymi w § 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.2 m.p.z.p. oraz
§ 3 ust. 1 pkt 4 ppkt 4.5 m.p.z.p. Norma art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, a prowadzi to do tego że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Trafnie podniesiono w zaskarżonym wyroku, że skutki społeczno-gospodarcze naruszenia przepisów m.p.z.p. w powyższym zakresie są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Udzielenie pozwolenia na budowę budynku, w sytuacji gdy zabudowa ta spowoduje przekroczenie maksymalnej powierzchni zabudowy, zaburza podstawowe elementy ładu przestrzennego na przedmiotowym terenie. Podobnie posadowienie budynku o ok. 5-6 m przed nieprzekraczalną linią zabudowy (niemal dopuszczając do zetknięcia jego ściany z projektowanym pasem drogi 31aKD), doprowadzi do niemożliwości realizacji ulicy dojazdowej - drogi gminnej o parametrach przewidzianych w m.p.z.p. W tym zakresie występują nieakceptowane skutki społeczno-gospodarcze tych naruszeń.
Słusznie z kolei organ odwoławczy nie uznał niezgodności decyzji ocenianej w postępowaniu nieważnościowym z § 3 ust. 1 pkt 4 (ppkt 4.4) m.p.z.p., tj. ustawienia dachu projektowanego budynku prostopadle (szczytowo) do ul. 31aKD, podczas gdy z ustaleń m.p.z.p. wynika, że ustawienie to powinno być kalenicowe względem ul. 31aKD, tj. ustawienie kalenicy budynku równolegle względem ul. 31aKD jako wady kwalifikowanej. To uchybienie powoduje wprawdzie niezgodność projektu budowlanego z m.p.z.p., to jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze.
Podniesione wyżej rozważania nie pozwalają na uznanie, iż w sprawie wadliwie zastosowano art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stąd też podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut w tym zakresie jawi się jako nieusprawiedliwiony.
Zatem żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się usprawiedliwiony, tym samym wniesiona skarga kasacyjna oparta na takich zarzutach nie mogła doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.